Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапон Дзен буддизмінің мектебі
School of Japanese Zen Buddhism
Жапониядағы Дзен мектебі
a Zen school in Japan
Ринзай мектебі (臨濟宗), Линдзи Исюанның (Ж. Ринзай, 866 ж. қайтыс болды) құрметіне аталған, жапон буддизміндегі Дзеннің үш сектасының бірі – Сото және Обакумен бірге. Қытайдың Линдзи Чань буддизмі мектебін алғаш рет Мёан Эйсай (1141–1215) Жапонияға жеткізді. Қазіргі заманғы жапон Ринзайі Хакуин Экаку (1686–1769) арқылы берілген Отокан әулетінен толыққанды түрде шыққан, ол Ринзай дәстүрін жаңғыртудағы маңызды тұлға.
The Rinzai school (, t=臨濟宗),named after Linji Yixuan (J. Rinzai, died 866 CE) is one of three sects of Zen in Japanese Buddhism, along with Sōtō and Ōbaku. The Chinese Linji school of Chan Buddhism was first transmitted to Japan by Myōan Eisai (1141 –1215). Contemporary Japanese Rinzai is derived entirely from the Ōtōkan lineage transmitted through Hakuin Ekaku (1686–1769), who is a major figure in the revival of the Rinzai tradition.
Тарих
Ринзай – Тан дәуірінде Линдзи Иксюан (жапонша: Ринзай Гиген) құрған қытайлық Линдзи Чань Буддизмі мектебінің жапондық тармағы.
Rinzai is the Japanese line of the Chinese Linji school of Chan Buddhism, which was founded during the Tang dynasty by Linji Yixuan (Japanese: Rinzai Gigen).
Камакура кезеңі (11851333)
Жапонияда Ринзай бағыттарын орнатуға бірнеше әрекет жасалғанмен, ол алғаш рет монах Мёан Эйсайдың күш-жігері арқасында берік тамыр жайды. 1168 жылы Мёан Эйсай Қытайға сапар шегіп, онда жиырма жыл бойы Тендай дәстүрін зерттеді. 1187 жылы ол тағы да Қытайға барып, Жапонияға оралып, Жапонияда Ринзай деп белгілі Чан буддизмінің Линдзи мектебін құрды. Он жылдар өткен соң, Қытайда Линдзи үйретімдерін оқыған Нанпо Шёмио (南浦紹明) (1235–1308) жапондық Отокан тармағын құрды, ол Ринзай мектебінің ең ықпалды және жалғыз сақталған бөлімі болып табылады. Ринзай Дзені Жапонияда самурайлар билікке көтерілген кезде қалыптасты. Империяның бастапқы қолдауымен қатар, Ринзай осы жаңадан билікке жеткен әскерлік топтың қамқорлығына ие болды.
Though there were several attempts to establish Rinzai lines in Japan, it first took root in a lasting way through the efforts of the monk Myōan Eisai. In 1168, Myōan Eisai traveled to China, where he studied Tendai for twenty years. In 1187, he went to China again, and returned to Japan to establish a Linji school of Chan Buddhism, which is known in Japan as Rinzai. Decades later, Nanpo Shōmyō (南浦紹明) (1235–1308), who also studied Linji teachings in China, founded the Japanese Ōtōkan lineage, the most influential and only surviving branch of the Rinzai school of Zen. Rinzai Zen was established in Japan as the samurai rose to power. Along with early imperial support, Rinzai came to enjoy the patronage of this newly ascendant warrior class.
Муроматчи (немесе Ашикага) кезеңі (13361573)
Муромачи дәуірінде Ринзай мектебі Жапониядағы Дзен мектептерінің ең табыстысы болды, себебі оны сёгун қолдады. Шюхо Миочо (сондай-ақ Дайто Кокуси, 1283–1337) және Мусо Сосеки (1275–1351) – Қытайға оқуға бармаған екі ықпалды жапон Дзен шеберінің арқасында мектеп гүлденіп, ерекше жапондық сипатқа ие болды деуге болады.
During the Muromachi period, the Rinzai school was the most successful of the Zen schools in Japan because it was favoured by the shōgun. The school may be said to have truly flowered and achieved a distinctly Japanese identity with Shūhō Myōchō (aka Daitō Kokushi 1283–1337) and Musō Soseki (1275–1351), two influential Japanese Zen masters who did not travel to China to study.
Ринка монастырлары
Ринзай дзенінің барлық ұйымдары да мұндай қатаң мемлекеттік бақылауда болған жоқ. Көбінесе қалалар емес, ауылдық жерлерде орналасқан Ринка монастырлары көбірек тәуелсіздікке ие болды. Дайтоку-дзиді орталық еткен Отокан әулеті де үлкен еркіндікке ие болды. Оны Нанпо Шомё, Шүхо Мёчо және Канзан Эген қалыптастырды. Дайтоку-дзидің белгілі ұстазы Иккю болды.
Not all Rinzai Zen organisations were under such strict state control. The Rinka monasteries, which were primarily located in rural areas rather than cities, had a greater degree of independence. The Ōtōkan lineage, which centered on Daitoku ji, also had a greater degree of freedom. It was founded by Nanpo Shōmyō, Shūhō Myōchō, and Kanzan Egen. A well known teacher from Daitoku ji was Ikkyū.
Токугава (1600-1868) - Хакуин және оның мұрагерлері
18 ғасырда Ринзай мектебі жаңадан әкелінген Обаку ұрпағымен және билеуші элитаның қолдауының азаюымен күресті. Хакуин Экаку (1686–1769) коан тәжірибесіне күшті мөр басып, қарапайым халыққа бағытталғандығымен, коанды зерттеу дәстүрін жаңғыртудың және қарапайым жандарға жол ашудың батыры болды. Ринзай ұрпақтарының көпшілігі одан тарағанын айтады, бірақ оның ресми Ринзай институтымен байланысы аз болды. 1718 жылы Шоин-дзидің бас діни қызметкері болып тағайындалғанда, ол Дай-ичиза, «Бірінші монах» атағын алды.
By the 18th century, the Rinzai school was challenged by the newly imported Obaku lineage, and by the waning of support from the ruling elites. Hakuin Ekaku (1686–1769), with his vigorous seal for koan practice and his orientation towards common people, became the hero of a revigorized tradition of koan study and an outreach to a lay audience, and most Rinzai lineages claim descent from him, though his engagement with formal Rinzai institution was minimal. When he was installed as head priest of Shōin ji in 1718, he had the title of Dai ichiza, "First Monk":
Хакуин өзін Шоджу Рониннің (Докио Этан, 1642–1721) мұрагері деп есептеді, бірақ одан ресми дхарма берілісін ешқашан алмады. Дегенмен, Хакуин арқылы қазіргі жапондық Ринзай ұрпақтарының барлығы 1267 жылы Нанпо Джомё Қытайдан әкелген, ал 1265 жылы дхарма берілісін алған Отокан ұрпағының бір бөлігі саналады. Когетсу Зензайдан білім алған Торей Энжи (1721–1792) Хакуиннің маңызды шәкірті және ықпалды автор, суретші және каллиграф болды. Ол Ринзай оқытуының толыққанды жүйесін ұсынатын «Зеннің сөнбес шамшырағы» (Шумон мужинторон) атты ықпалды еңбектің авторы. Торейдің шәкірті Гасан Жито (1727–1797) арқылы Хакуиннің тәсілі жапондық Ринзай Дзеннің орталық нүктесіне айналды. Хакуинмен кездеспес бұрын Гасан Ринзай ұстазы Гессен Зен’эден дхарма берілісін алды, ол өз кезегінде Когетсу Зензайдан алған. Гасанды көбінесе Хакуиннің дхарма мұрагері деп есептейді, бірақ «ол шәкірттердің жақын шеңберіне жатпады және тіпті Хакуиннің дхарма мұрагерлерінің бірі болмаған болуы мүмкін». Гасанның шәкірттері Инзан Иен (1751–1814), ол да Гессен Зен’эден білім алған, және Такуджу Косен (1760–1833) коанды зерттеудің жүйеленген әдісін жасады, белгілі бір сұрақтар мен жауаптар жиынтығын пайдаланды. 1808 жылы Инзан Иен Жапониядағы маңызды Ринзай храмдарының бірі – Мёшинджидің абысы болды, онда ол қысқа ғана уақыт қызмет етті. Қазіргі жапондық Ринзай ұрпақтарының барлығы және олардың коанды зерттеу әдістері мен стильдері осы екі ұстаздан бастау алады, бірақ Токугава кезеңінің соңында оның ұрпағы құрып кетудің алдында болды.
Hakuin considered himself to be an heir of Shōju Rōnin (Dokyō Etan, 1642–1721), but never received formal dharma transmission from him. Nevertheless, through Hakuin, all contemporary Japanese Rinzai lineages are considered part of the Ōtōkan lineage, brought to Japan in 1267 by Nanpo Jomyo, who received his dharma transmission in China in 1265. Tōrei Enji (1721–1792), who had studied with Kogetsu Zenzai, was a major student of Hakuin and an influential author, painter and calligrapher. He is the author of the influential The Undying Lamp of Zen (Shūmon mujintō ron), which presents a comprehensive system of Rinzai training. Through Torei's student Gasan Jitō (1727–1797) Hakuin's approach became a focal point in Japanese Rinzai Zen. Before meeting Hakuin, Gasan received Dharma transmission from Rinzai teacher Gessen Zen'e, who had received dharma transmission from Kogetsu Zenzai. Gasan is often considered to be a dharma heir of Hakuin, despite the fact that "he did not belong to the close circle of disciples and was probably not even one of Hakuin's dharma heirs." Gasan's students Inzan Ien (1751–1814), who also studied with Gessen Zen'e, and Takujū Kosen (1760–1833) created a systematized way of koan study, with fixed questions and answers. In 1808 Inzan Ien became abbott of Myoshin ji, one of the main Rinzai temples in Japan, where he served for a short time, All contemporary Japanese Rinzai lineages, and their methods and styles of koan study, stem from these two teachers, though at the end of the Tokugawa periond his line was at the brink of extinction.
Мейдзи қалпына келтіру (1868-1912) және императорлық экспансионизм (1912-1945)
Мейдзи дәуірінде (1868–1912), 1868 жылғы төңкерістен кейін Жапония феодалдық жүйенің орнын қалдырып, Батыс модернизміне ашылды. Синтоизм мемлекеттік дін ретінде қалыптасты, ал буддизм жаңа үкіметке бейімделді. Буддизмнің ішінде Батыс әлемі қауіп-қатер ретінде де, қарсы тұруға шақыру ретінде де қарастырылды. 1872 жылы Ринзай университеті, Ханазоно университеті, бастапқыда дін қызметкерлерін даярлайтын семинария ретінде құрылды. Ханазоно университеті Жапониядағы маңызды Ринзай жоғары білім беру мекемесіне айналды.
During the Meiji period (1868–1912), after a coup in 1868, Japan abandoned its feudal system and opened up to Western modernism. Shinto became the state religion, and Buddhism adapted to the new regime. Within the Buddhist establishment the Western world was seen as a threat, but also as a challenge to stand up to. A Rinzai university was founded in 1872, Hanazono University, initially as a seminary for those entering the priesthood. Hanazono University has grown to become the major Rinzai higher education institution in Japan.
Соғыстан кейінгі кезең (1945 жылдан қазіргі уақытқа дейін)
Қазіргі Ринзай Дзені 15 секта немесе тармақтан тұрады, ең ірісі – Мёшин-дзи желісі. Қазіргі заманғы Ринзай Дзенінің ықпалды тұлғаларына Омори Соген (大森 曹玄, 1904–1994), Соко Моринага (盛永 宗興, 1925–1995), Шодо Харада (原田 正道), Эшин Нишимура (西村 惠信; 1933 жылы туған), Кейдо Фукусима (福島 慶道, 1933 – 2011) және Д. Т. Сузуки (鈴木 大拙 貞太郎, 1870–1966) кіреді.
Modern Rinzai Zen is made up of 15 sects or branches, the largest being the Myoshin ji line. Some influential modern Rinzai figures include Ōmori Sōgen (大森 曹玄, 1904–1994), Sōkō Morinaga (盛永 宗興, 1925–1995), Shodo Harada (原田 正道), Eshin Nishimura (西村 惠信; born 1933), Keidō Fukushima (福島 慶道, 1933 – 2011) and D. T. Suzuki (鈴木 大拙 貞太郎, 1870–1966).
Әдеби дереккөздер
Ринзай – түрлі үнді махаяна сутраларынан (мысалы, Алмаз сутрасы және Жүрек сутрасы) және үнді ұстаздарының шастраларынан (еңбектерінен) бастау алатын махаяна буддистік дәстүр. Ринзай қытайлық Чан дәстүрінің еңбектерін де жақыннан қадағалайды, әсіресе Линцзи мектебінің ұстаздары Линцзи Исюань (866 ж. қайтыс болған) және Дахуй Цзонггао (1089–1163) мен осы мектептің түрлі дәстүрлі жазбаларын, мысалы, «Шамның берілуі» және Línjì yǔlù (臨濟語錄; Jp: Rinzai goroku, Линцзи жазбалары) еңбектерін ұстанады. Ринзай мектебінің маңызды жапондық көздеріне Хакуин Экаку мен оның шәкірті Торей Энджидің еңбектері кіреді. Торейдің «Зеннің өлмейтін шамшағы» (Shūmon mujintō ron) Хакуиннің Зенін толыққанды қарастырады және Ринзай Зен практикасының маңызды көзі болып табылады. Жапон Ринзай практикасының көбірек заманауи шолуы – Омори Согеннің «Санцен Нюмон» (Зен жаттығуына кіріспе) еңбегі.
Rinzai is a Mahayana Buddhist tradition that draws from the various Indian Mahayana sutras (like the Diamond Sutra and the Heart Sutra) and shastras (treatises) of the Indian masters. Rinzai also closely follows the works of the Chinese Chan tradition, particularly that of the masters of the Linji school like Linji Yixuan (d. 866) and Dahui Zonggao (1089–1163) and various traditional records of that school, like the Transmission of the Lamp, and the Línjì yǔlù (臨濟語錄; Jp: Rinzai goroku, the Record of Linji). Important Japanese sources of the Rinzai school include the works of Hakuin Ekaku and his student Tōrei Enji. Torei's Undying Lamp of Zen (Shūmon mujintō ron) offers a comprehensive overview of Hakuin's Zen and is a major source for Rinzai Zen practice. A more modern overview of Japanese Rinzai praxis is Omori Sogen's Sanzen Nyumon (An Introduction to Zen Training).
Жапондық Ринзай тәжірибесі
Қазіргі жапондық Ринзай Дзенінің ерекшелігі – кеншоға (見性, "өзінің нағыз табиғатын көру" немесе "будда табиғатын анық түсіну") назар аударуы, оны шынайы буддалық практикаға жол ашатын қадам ретінде қарастыру. Ринзай кеншодан кейінгі рухани жаттығудың маңыздылығын да атап өтеді, ол барлық тіршілік иелерінің пайдасына оянуға жеткізеді. Ринзай мектебінің ресми жаттығуы зазенге (отырып медитациялауға) бағытталған. Зазенде тыныс алу медитациясының түрлі тәсілдері (тыныс санау, диафрагмалық тыныс алу және танден, тынысты жетілдіру), коанды зерделеу, вато және мантра практикасы (мысалы, «Аһ» мантралық дыбысын қолдану) пайдаланылады. Басқа практикаларға жүріп медитациялау (жап. кинин), орьёки (медитациялық тамақтану) және саму (саналы түрде орындалатын физикалық еңбек) жатады. Будда сутраларын немесе даранилерді оқу (окё) – Ринзай практикасының маңызды бөлігі. Коандар ресми зазенде медитацияның жиі қолданылатын нысаны болып табылады. «Жай ғана отыру» (шыкантаза) Ринзай мектебінде аз дәрежеде қолданылса да, толығымен жойылған жоқ. Бұл Сото мектебінен өзгеше, ол Генто Сокучудан (шамамен 1800 жылдан) бастап коандарға назар аударуды азайтып, шикантазаға баса назар аударады. Ринзай мектебі коанды зерделеудің және жаттығудың өзіндік формалды жүйесін жасады. Бұл жүйе стандартталған коандар курсын қамтиды, оларды реттілікпен оқу және «өткізу» қажет. Бұл процесте стандартталған сұрақтар (сасшо) және студенттер жауап ретінде жаттайтын «қорытынды сөздердің» (жакуго) немесе өлең жолдарының жиынтығы болуы мүмкін. Студенттің коанды түсінуі жеке кездесуде (докусан, дайсан немесе санзен) мұғалімге ұсынылады, ал мұғалімнің міндеті – студентті кеншоға жетелеу, оның ішінде студенттің киогайын бағалау арқылы. Коанды зерделеу зазенде (отырып медитациялау), кининде (жүріп медитациялау) және күнделікті өмірде жүзеге асырылуы мүмкін. Жалпы алғанда, Ринзай мектебі жаттығу әдістерінің қатаңдығымен және қиындығымен танымал. Ринзай стилі Линдзи Исюанның рухын сақтай отырып, біршама әскери немесе өткір сипатқа ие. Ринзай Дзенін 13 ғасырда Ходзё кланы қабылдағаннан бері, кейбір Ринзай қайраткерлері тіпті самурай өнерін (будо) Дзен аясында дамытты. Әсерлі тұлғалардың бірі – самурайлар класына арналған Дзен және будо туралы жазбаларымен танымал Ринзай діни қызметкері Такуан Сохо (қараңыз, «Шексіз сана»). Осы тұрғыда Ринзай Жапонияда терең тамырланған Зеннің басқа бір мектебі – Сотомен салыстырылады, оны мейірімді және тіпті қарапайым рухты деп сипаттайды. Жапондық мақал осы көзқарасты бейнелейді: «Ринзай – шогунға, Сото – шаруаларға» (臨済将軍、曹洞土民, Ринзай Шогун, Сото Домин). Ринзай мектебі энергияны жетілдірудің кейбір даосистік тәсілдерін де қабылдады. Оларды 1686–1769 жылдары өмір сүрген Хакуин, Хакую атымен белгілі бір ғалымнан үйренген. Бұл энергетикалық практикалар наикан деп аталады. Олар негізінен сананы және адамның өмірлік энергиясын (ки) танденге (құрсақ астындағы бір нүктеге) шоғырландыруға негізделген. Ринзай Дзенінде сурет салу, каллиграфия, поэзия, бау-бақша және шай ішу рәсімі сияқты жапон өнерлері де медитациялық тәсіл ретінде жиі қолданылады. Хакуин суми-э (жылдам сызба) суреттерімен және каллиграфиясымен танымал. Мёан Эйсай Жапонияда жасыл шайды танымал еткен деп есептеледі, ал жапон шайының шебері Сен но Рикю (1522–1591) де Ринзай мектебінде оқыған.
Contemporary Japanese Rinzai Zen is marked by its emphasis on kenshō (見性, "seeing one's true nature" or "to see clearly into the buddha nature") as the gateway to authentic Buddhist practice. Rinzai also stresses the importance of post kensho spiritual training that actualizes awakening for the benefit of all beings. Formal Rinzai training focuses on zazen (seated meditation). Practices such as different forms of breath meditation (breath counting, diaphragmatic breathing and tanden, breath cultivation), kōan introspection, wato, and mantra practice (such as using the mantric syllable Ah) are used in zazen. Other practices include walking meditation (Jp. kinhin), ōryōki (a meditative meal practice), and samu (physical work done with mindfulness). Chanting (okyo) Buddhist sutras or dharanis is also a major element of Rinzai practice. Kōans are a common object of meditation when engaged in formal zazen. Shikantaza ("just sitting") is less emphasized in Rinzai, but still used. This contrasts with Sōtō practice, which has de emphasized kōans since Gentō Sokuchū (circa 1800), and instead emphasizes shikantaza. The Rinzai school developed its own formalized style of kōan introspection and training. This includes a standardized curriculum of kōans, which must be studied and "passed" in sequence. This process may include standardized questions (sassho) and common sets of "capping phrases" (jakugo) or poetry citations that are memorized by students as answers. A student's understanding of a kōan is presented to the teacher in a private interview (dokusan, daisan, or sanzen) and the teacher's job is to guide the student to kensho, in part by judging the student's kyōgai. Kōan inquiry may be practiced during zazen (sitting meditation), kinhin (walking meditation), and throughout all daily activities. In general, the Rinzai school is known for the rigor and severity of its training methods. The Rinzai style may be characterized as somewhat martial or sharp (following in the spirit of Linji Yixuan). Since the adoption of Rinzai Zen by the Hōjō clan in the 13th century, some Rinzai figures have even developed the samurai arts (budō) within a Zen framework. One influential figure was the Rinzai priest Takuan Sōhō who was well known for his writings on Zen and budō addressed to the samurai class (see The Unfettered Mind). In this regard, Rinzai is often contrasted with another sect of Zen deeply established in Japan, Sōtō, which has been called more gentle and even rustic in spirit. A Japanese saying reflects these perceptions: "Rinzai for the Shōgun, Sōtō for the peasants" (臨済将軍、曹洞土民, Rinzai Shōgun, Sōtō Domin). The Rinzai school also adopted certain Taoist energy cultivation practices. They were introduced by Hakuin (1686–1769) who learned them from a hermit named Hakuyu. These energetic practices are called naikan. They are mainly based on focusing the mind and one's vital energy (ki) on the tanden (a spot slightly below the navel). Certain Japanese arts such as painting, calligraphy, poetry, gardening, and the tea ceremony are also often used as methods of Zen cultivation in Rinzai. Hakuin is famously known for his sumi e (ink and wash) paintings as well as for his calligraphy. Myōan Eisai is said to have popularized green tea in Japan and the famed master of Japanese tea, Sen no Rikyū (1522–1591), was also trained in Rinzai.
Қазіргі заманғы Ринзай мектептері
Жапониядағы Ринзай Дзен бүгінде біртұтас ұйымдастырылған құрылым емес. Керісінше, ол 15 тармаққа (немесе Обаку ескерілсе, 16-ға) бөлінген, олар бас ғибадатханаларының аттарымен аталады, олардың жартысы Киотода орналасқан (8-і, сондай-ақ Обаку). Олардың ішіндегі ең ірісі және ең беделдісі – Мёшин-дзи тармағы, оның бас ғибадатханасы 1342 жылы Канзан Эген (1277–1360) құрған. Басқа да маңызды тармақтар: Нанзен-дзи және Тенрю-дзи (екеуі де Мусо Сосеки құрған), Дайтоку-дзи (Шухо Миочо құрған) және Тофуку-дзи (Энни Бен'ен құрған, 1202–1280). Бұл тармақтар – ғибадатхана тарихы мен ұстаз-оқушы шәкірттігінен туындаған ұйымдық бөліністер ғана, олар діни ағымдардың айырмашылығын немесе практикадағы түбірлі өзгерістерді білдірмейді. Дегенмен, коандармен жұмыс істеуде шамалы езгешеліктер бар. Бұл бас ғибадатханалар әртүрлі желілерге жетекшілік етеді, олардың құрамында шамамен алты мың ғибадатхана, қырық монастырь және бір әйелдер монастырі бар. Мёшин-дзи тармағы ең ірісі, ол басқа тармақтардың барлығынан шамамен үлкен: оның ішінде шамамен үш мың бес жүз ғибадатхана және он тоғыз монастырь бар.
Rinzai Zen in Japan today is not a single organized body. Rather, it is divided into 15 branches (or 16, if Ōbaku is included), referred to by the names of their head temples, of which half are based in Kyoto (8, plus Ōbaku). The largest and most influential of these is the Myōshin ji branch, whose head temple was founded in 1342 by Kanzan Egen (1277–1360). Other major branches include Nanzen ji and Tenryū ji (both founded by Musō Soseki), Daitoku ji (founded by Shūhō Myōchō), and Tōfuku ji (founded by Enni Ben'en, 1202–1280). These branches are purely organizational divisions arising from temple history and teacher student lineage, and do not represent sectarian divides or fundamental differences in practice. There are nevertheless small differences in the way kōans are handled. These head temples preside over various networks, comprising a total of approximately six thousand temples, forty monasteries, and one nunnery. The Myōshin ji branch is by far the largest, approximately as big as the other branches combined: it contains within it about three thousand five hundred temples and nineteen monasteries.
Батыс Ринзай
Ринзай дәстүрінің бірнеше тармақтары Жапониядан Еуропаға, Америкаға және Австралияға көшірілді, сондай-ақ жапондық емес тәлімгерлер осы дәстүрлердің ұстаздары және жалғастырушылары ретінде мойындалды. Ринзай храмдары, сондай-ақ үй иелері басқаратын тәжірибе тобын көптеген елдерде кездестіруге болады. Солтүстік Америкадағы Ринзай орталықтарына Киозан Джошу Сасаки Роши құрған Ринзай-дзи, Калифорнияда Джон Таррант Роши құрған Тынық мұхиты Дзен институты, Нью-Йоркте Эидо Шимано Роши және Соэн Накагава Роши құрған Дай Босацу Зендо Конго-дзи, Гавайиде Омори Соген Роши құрған Чозен-дзи, Иллинойстағы Дайюзендзи және Висконсиндегі Кориндзи (екеуі де Омори Соген Роши шәкірттері құрған), сондай-ақ Сиэтлдегі Чобо-дзи кіреді. Еуропада Эидо Шиманоның Дхарма мұрагері Эгмунд Сомер (Денко Мортенсен) құрған Хавредал Зендо бар.
A number of Rinzai lines have been transplanted from Japan to Europe, the Americas, and Australia, and non Japanese practitioners have been certified as teachers and successors of those lineages. Rinzai temples, as well as practice groups led by lay practitioners, may now be found in many nations. North American Rinzai centers include Rinzai ji founded by Kyozan Joshu Sasaki Roshi and the Pacific Zen Institute founded by John Tarrant Roshi in California, Dai Bosatsu Zendo Kongo ji established by Eido Shimano Roshi and Soen Nakagawa Roshi in New York, Chozen ji founded by Omori Sogen Roshi in Hawaii, Daiyuzenji in Illinois and Korinji in Wisconsin both founded by dharma heirs in Omori Sogen Roshi's line, and Chobo Ji founded by Genki Takabayshi Roshi in Seattle, Washington. In Europe there is Havredal Zendo established by a Dharma Heir of Eido Shimano, Egmund Sommer (Denko Mortensen).
Обаку
Ринзай мен Сотодан өзге, Жапонияда Зеннің үшінші дәстүрі – Обаку Зен сектасы бар. Ол 17 ғасырда Жапонияға әкелінді және Таза жер мектебінен күшті әсер көрінеді. Бұл, Ринзайдың алғашқы тармақтары Жапонияға жеткеннен кейін Қытай буддизмінде дамыған синкретизмнің көрінісі. Обаку сондай-ақ қытайлық Линдзи мектебінен тараған, демек техникалық тұрғыдан жапон Ринзай қозғалысының бір бөлігі деп есептелуі мүмкін; сонымен қатар, оның аббаттары қазір Ринзай тармақтарымен бір Отокан әулетіне жатады, бірақ бастапқыда олай болмаған (олар жақындағы қытай әулетін ұстанған). Манпуку-дзи, Обаку штаб-пәтері ғибадатханасы, жоғарыда аталған 15 Ринзай тармағының бірі саналғанымен, Обаку Зені басқа 14 тармақтан әкімшілік тұрғысынан бөлек және өзінің ерекше айрықшалығын сақтап келеді.
Aside from Rinzai and Sōtō, there is a third tradition of Zen present in Japan, the Ōbaku Zen sect. It was brought to Japan in the 17th century, and shows significant influence from the Pure Land school. This reflects the syncretistic tendencies that developed in Chinese Buddhism in the centuries after the earlier Rinzai lines had been transmitted to Japan. Ōbaku is also descended from the Chinese Linji school, and so technically may be considered a part of the Japanese Rinzai movement; further, its abbots are now part of the same Ōtōkan lineage as Rinzai branches, though they were not so originally (instead following a more recent Chinese lineage). While Manpuku ji, the Ōbaku headquarters temple, is considered one of the 15 Rinzai branches mentioned above, Ōbaku Zen is administratively separate from the other 14 branches and continues to maintain its own distinct identity.
Фуке
Соңғы жапондық Дзен сектасы, өзін Линдзи мектебінен тараған деп жариялаған, Фуке сектасы еді. Фуке Дзен 19 ғасырдағы Мейдзи реставрациясы кезінде қудаланды және қазірде жоқ. Дегенмен, оның шакухачи (бамбук сырнай) музыкасының дамуына тигізген әсері зор болды.
A final Japanese Zen sect that self identified as descending from the Linji school was the Fuke sect; Fuke Zen was suppressed with the Meiji Restoration in the 19th century and no longer exists. Its influence on the development of music for the shakuhachi (bamboo flute), however, has been great.
Ичибата Якуши Кёдан
Ичибата Якуши Кёдан (дұрыс жазылуы Ичиба Якуши Кёдан 一畑薬師教団) бүгінде көбінесе буддизмнің тәуелсіз мектебі деп есептеледі, бірақ бұрын Мёшин джи (ал одан бұрын Тендай) сияқты басқа мектептермен байланысты болған. Ол әлі де Ринзайдың бір бөлігі саналуы мүмкін, алайда оның практикалары мен сенімдері Ринзаймен көп ортақ емес. Якушиге (Дәрігер Буддаға) деген сенімге ерекше мән беріледі және ол емделу ортасы ретінде танымал.
Ichibata Yakushi Kyodan (properly written Ichiba Yakushi Kyōdan 一畑薬師教団) is today generally considered an independent school of Buddhism, though it was previously associated with Myōshin ji (and before that Tendai), and may still be considered part of Rinzai, though its practices and beliefs have little in common with Rinzai. It places great importance in faith in Yakushi (Medicine Buddha), and is known as a destination for healing.
Мәдениеттің әсері
Ринзай Дзені мен билеуші топтар арасындағы ерте байланыстың айрықша нәтижелері – білім беру және үкіметке Ринзайдың күшті ықпалы, сондай-ақ каллиграфия, кескіндеме, әдебиет, шай ішу рәсімдері, жапон бақшаларын жобалау, сәулет және тіпті жекпе-жек өнері сияқты жапон мәдениетінің гүлденуіне Ринзайдың зор үлесі болды. Күтпеген салдардың бірі – халыққа жақындығымен және байланысымен көзге түскен Сото Дзен ғибадатханаларының саны ақырында Ринзай ғибадатханаларынан басып өтті.
Remarkable results of the early relationship between Rinzai Zen and the ruling classes were a strong Rinzai influence on education and government, and Rinzai contributions to a great flowering of Japanese cultural arts such as calligraphy, painting, literature, tea ceremony, Japanese garden design, architecture and even martial arts. A perhaps unanticipated result is that Soto Zen temples, with their connection and appeal to commoners, eventually came to outnumber Rinzai temples.