Генри Веллесли: Англия-Ирландия дипломаты және саяхатшысы
Henry Wellesley, 1st Baron Cowley
Генри Веллесли, 1-й барон Коули – ағылшын-ирландиялық дипломат, саяхатшы. Испания, Вена, Франция елдеріндегі елшілік қызметі, Веллингтонмен байланысы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англо-ирланд дипломаты және саясаткер
Anglo Irish diplomat and politician
Генри Уэлсли, 1-ші Барон Коули (20 қаңтар 1773 – 27 сәуір 1847) – англо-ирланд дипломаты және саясаткер. Ол әскери және саясаткер, Веллингтонның 1-ші герцогының кіші інісі болды. Ол ең әйгілісі Пиреней соғысы кезінде Испаниядағы Ұлыбритания елшісі қызметін атқарғандығымен, онда ол ағасымен бірлесіп, Кадис кортесінің қолдауын алуға жұмыстанды. Оның кейінгі қызметтеріне Венадағы елшілік, онда ол Меттернихпен жұмыс істеді, және Людовик Филипп I билігі тұсында Франциядағы Ұлыбритания елшілігі кірді. Оның мансабы 1809-1812 жылдар аралығында Сыртқы істер министрі болған ағалары Артур және Ричард Уэлслидің мансабымен тығыз байланысты болды. 1809 жылы оның әйелі Шарлотта Генри Пейджетпен қашып кеткен кезде үлкен дауға қатысты, ал ол кейіннен ағасының басшылығымен Ватерлоо шайқасында кавалерия командирі болды.
Henry Wellesley, 1st Baron Cowley GCB (20 January 1773 – 27 April 1847) was an Anglo Irish diplomat and politician. He was the younger brother of the soldier and politician the first Duke of Wellington. He is known particularly for his service as British Ambassador to Spain during the Peninsular War where he acted in cooperation with his brother to gain the support of Cortes of Cádiz. His later postings included being Ambassador in Vienna where he dealt with Metternich and British Ambassador to France during the reign of Louis Philippe I. His career was closely connected with that of his elder brothers Arthur and Richard Wellesley, who served as Foreign Secretary between 1809 and 1812. He became embroiled in a public scandal in 1809 when his wife Charlotte eloped with Henry Paget who as Lord Uxbridge was later to serve as cavalry commander under his brother at the Battle of Waterloo.
Өмірбаян және білім
Уэлсли – Гаррет Уэлслидің, 1-ші Морнингтон графының бесінші және ең кіші ұлы, Энн Хилл Тревордың, Артур Хилл Тревордың үлкен қызы, 1-ші виконт Дунганнонның қызы, екі отбасы да ағылшын-ирланд тегінен шыққан. Ол Артур Уэлслидің, 1-ші Веллингтон герцогының, Ричард Уэлслидің, 1-ші Уэлсли маркизінің және Уильям Уэлсли Поулдың, 3-ші Морнингтон графының кіші інісі болды. Ол Итон және Брансвик герцогының сарайында білім алды. 1790 жылы 40-шы жаяу әскер полкіне прапорщик болып кірді.
Wellesley was the fifth and youngest son of Garret Wellesley, 1st Earl of Mornington, by Anne Hill Trevor, eldest daughter of Arthur Hill Trevor, 1st Viscount Dungannon, both families of Anglo Irish descent. He was the younger brother of Arthur Wellesley, 1st Duke of Wellington, Richard Wellesley, 1st Marquess Wellesley, and William Wellesley Pole, 3rd Earl of Mornington. He was educated at Eton and at the court of the Duke of Brunswick. He purchased an ensigncy in the 40th Foot in 1790.
Дипломатиялық мансап
Уэлслидің дипломатиялық мансабы 1791 жылы Гаагадағы британдық елшілікке атташе болып тағайындалғаннан бастау алды. Келесі жылы Стокгольмдегі уәкілдік хатшысы болды. 1791 жылы 1-ші аяқ гвардиясына ауысты, ал 1793 жылы лейтенант шеніне ие болды. 1794 жылы қарындасы Аннамен Лиссабоннан туған жеріне қайтып келе жатқанда француздықтар тарапынан тұтқындалды және террордың қызығында түрмеде қалды, тек 1795 жылы ғана қашып құтылды. Сол жылы Ирландияның Төменгі палатасына Трим округінен депутат болып сайланды. 1807 жылғы жалпы сайлауда ол Ұлыбритания парламентінің Төменгі палатасына Ирландиядағы Атлон округі және Англиядағы Ай округінен депутат болып сайланды. Ол Ай округін таңдады және 1809 жылға дейін орынды сақтап тұрды, содан кейін Чилтерн Хандредтерін алып отставкаға шықты. 1797 жылы Уэлсли лорд Малмсберидің хатшысы ретінде Лилльде француздықтармен бейбіт келісімдерді жүргізуге бағытталған сәтсіз миссиясына қатысты. Кейін сол жылы ол Үндістанға сапар шегіп, ағасы лорд Морнингтонның, жаңа генерал-губернатордың жеке хатшысы болды. Ол 1797 мен 1799 жылдар аралығында, сондай-ақ 1801 мен 1802 жылдар аралығында Үндістанда болды. Ол Майсур және Оуд мемлекеттерімен келісімдер жасасуда ағасына түрлі дипломатиялық міндеттерде көмектесті. 1802 жылы ол Еуропаға оралды, ал келесі жылы леди Шарлотта Кадоганға үйленді, одан үш ұл мен бір қызы болды. Бірақ 1809 жылы ол оны тастап, талантты кавалерия офицері лорд Пейджетпен қашып кетті. Олар 1810 жылы ажырасып кетті. Бастапқыда бұл оқиға Пейджеттің мансабына кері әсер еткенімен, ол кейін Веллингтонның ағасы Веллингтонның басшылығымен Пиреней кампаниясында қызмет ете алмады, бірақ Уотерлоо шайқасында Веллингтонның жанында көзге түсті. 1809 жылы Уэлсли Испанияға британдық елшісі болып тағайындалды. Оның үлкен ағасы, енді маркиз Уэлсли, Сыртқы істер министрі болды, ал ағасы Артур (енді виконт Веллингтон) Пиреней түбегіндегі ағылшын-португал күштерінің қолбасшысы болды. Үш бауырлас Пенисула кампаниясының табысқа жетуіне көмектесті, ал 1812 жылы Уэлсли рыцарь атағын алды. Ол 1821 жылға дейін Испаниядағы елші болып қалды, бірақ Солсбери маркизінің қызы леди Джорджиана Сесилге тағы да үйленуге уақыт тапты. 1823 жылы Уэлсли Австрия елшісі болды және 1831 жылға дейін сонда қызмет етті. Ол Сыртқы істер министрі Джордж Кэннингпен жақын қарым-қатынаста болғанымен, Кэннингтің оның қызметін бағаламағанын, оны тым кешірімді санағанын сезінді. 1828 жылдың қаңтар айында Уэлсли Сомерсет графтығындағы Уэлсли бароны атанды, бұл оның ағасы Веллингтонның премьер-министр лорд Годеричке тигізген ықпалының нәтижесі болды. Оның соңғы дипломатиялық қызметі Парижде болды, онда ол 1835 және 1841-1846 жылдары Роберт Пиль үкіметтері кезінде Франциядағы британдық елшісі болып қызмет етті. 1846 жылы Коули зейнеткерлікке шықты, бірақ Парижде қалды, келесі жылы қайтыс болды.
Wellesley's diplomatic career began in 1791 when he was appointed attaché to the British embassy at The Hague. The next year, he became Secretary of Legation in Stockholm. In 1791, he exchanged into the 1st Foot Guards and in 1793, he purchased a Lieutenancy. In 1794, while on a trip home from Lisbon with his sister Anne, he was captured by the French, and remained in prison during the height of the terror, escaping only in 1795. Later that year, he sat for the Trim constituency in the Irish House of Commons. At the 1807 general election he was elected to the House of Commons of the United Kingdom as a Member of Parliament both for the Athlone constituency in Ireland, and for Eye constituency in England. He chose to sit for Eye, and held the seat until his resignation in 1809 by taking the Chiltern Hundreds. In 1797, Wellesley accompanied Lord Malmesbury as secretary on his unsuccessful mission to negotiate peace with the French at Lille. Later that year, he travelled to India, where he became private secretary to his oldest brother, Lord Mornington, the new governor general. He was in India between 1797 and 1799, and again from 1801 to 1802, and was a useful assistant to his brother in a variety of diplomatic capacities, negotiating treaties with Mysore and Oudh. In 1802 he returned to Europe, and the next year married Lady Charlotte Cadogan, by whom he had three sons and a daughter before she abandoned him in 1809, running off with Lord Paget, a talented cavalry officer. They divorced in 1810. Although, at first, Paget's career was badly affected by the affair, as he was later unable to serve under Wellesley's brother Wellington in the Peninsular Campaign due to the bad blood, Paget later distinguished himself under Wellington at Waterloo. In 1809, Wellesley became the British envoy to Spain – his eldest brother, by now Marquess Wellesley, was now Foreign Secretary, while his brother Arthur (now Viscount Wellington) was the commander of the Anglo Portuguese forces in the Iberian Peninsula. Together, the three brothers helped to make the Peninsular campaign a success, and in 1812 Wellesley was knighted. He remained Ambassador to Spain until 1821, but found time to marry again, this time to Lady Georgiana Cecil, daughter of the Marquess of Salisbury. In 1823, Wellesley became Ambassador to Austria, where he remained until 1831. Although he was close acquaintances with Foreign Secretary George Canning, who had asked Wellesley to serve as his second in his duel with Lord Castlereagh, Wellesley felt that Canning did not appreciate his services, feeling him to be too conciliatory. In January 1828, Wellesley was created Baron Cowley, of Wellesley in the County of Somerset, due to his brother Wellington's influence with the prime minister, Lord Goderich. His final diplomatic service was in Paris, where he served as British ambassador to France during Robert Peel's administrations in 1835 and 1841–46. In 1846, Cowley retired, but remained in Paris, where he died the next year.
Отбасы
Каули 1803 жылы Чарльз Кадоганның қызы, леди Шарлоттаға үйленді, бірақ ол Генри Пейджетпен – кейін Англесидің 1-маркизі – қашып кеткеннен кейін 1810 жылы олар ажырасты. Кейін ол Солсбери маркизінің қызы, леди Джорджан Сесилге қайта үйленді. Оның үлкен ұлы, Генри Ричард Чарльз Уэлсли, әкесінің жолын жалғап, дипломат болып жұмыс істеді, 15 жыл бойы Париж елшілігін басқарды және ақырында граф Коули атағын алды. Тағы бір ұлы, Джеральд Валериан Уэлсли, Виндзор соборының деканы болды. Оның екінші ұлы Уильям Корольдік теңіз күштерінде капитан болды.
Cowley married Lady Charlotte, daughter of Charles Cadogan, 1st Earl Cadogan in 1803, but they divorced in 1810 after she ran away with Henry Paget, later 1st Marquess of Anglesey. He later remarried, to Lady Georgiana Cecil, daughter of the Marquess of Salisbury. His eldest son, Henry Richard Charles Wellesley, followed in his father's footsteps as a diplomatist, holding the Paris embassy for fifteen years, and was eventually created Earl Cowley. Another son, Gerald Valerian Wellesley, became Dean of Windsor. His second son William became a captain in the Royal Navy.