Екінші дүниежүзілік соғысында қамауға алынған жапон американдықтарына өтемақы туралы заң
Civil Liberties Act of 1988
АҚШ-та 1988 жылғы Азаматтық бостандықтар заңы жапон-американдықтарға II дүйнөлүк соғыста дұрыс емес қамауда ұсталғандары үшін өтемақы берді. Конгресс қолдады, Рейган бекітті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапондық америкалықтарды интернментке алу фактісі үшін өтемақы беру туралы заң
Law granting reparations to interned Japanese Americans
1988 жылғы Азаматтық бостандықтар туралы заң (I-тарау, 1988 жылғы 10 тамыз, және т.б.) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ үкіметі тарапынан негізсіз интернментке алынған жапондық америкалықтарға өтемақы төлеу және "мұндай әділетсіздіктер мен азаматтық бостандықтардың бұзылуының болашақта қайта орын алуына жол бермеу" мақсатындағы АҚШ-тың федералды заңы. Бұл заң жобасын Калифорния штатынан сайланған демократ конгрессмен және бұрынғы интернированный Норман Минета мен Гавайи штатынан сайланған демократ сенатор Спарк Мацунага ұсынды. Заң жобасын Конгрестегі демократтардың көпшілігі қолдады, ал республикашылардың көпшілігі қарсы дауыс берді. Заңға президент Рональд Рейган қол қойды. Заңға сәйкес, тірі қалған әрбір интернированныйға 20 000 доллар өтемақы төленді, 1988 жылғы 20 000 доллардың құны қазіргі шақта шамамен <есептелген сома> тең, ал төлемдер 1990 жылдан бастау алды. Заңнамада үкімет әрекеттерінің "жарқын нәсілдік дискриминацияға, соғыс психозына және саяси лидерліктегі кемшіліктерге" негізделгені, ал емес заңды қауіпсіздік қажеттіліктеріне байланысты екені айтылды. Барлығы 82 219 адам өтемақы алуға құқылы болды. Заң американдық азаматтар мен тұрақты түрде тұратын адамдарға ғана қатысты болғандықтан, Латын Америкасынан (көбінесе Перуден) үйлерінен алып келген этникалық жапондықтарға, олар АҚШ-та қалғандарына, Латын Америкасына оралғандарына немесе соғыстан кейін Жапонияға депортацияланғандарына қарамастан, өтемақы төленбеді. 1996 жылы Кармен Мочизуки топтық сотқа шағымданып, әрбір құқылы адамға шамамен 5 000 доллар төленді. Осы сотының нәтижесінде 145 адам қаражат таусылғанға дейін өтемақы алды. 1999 жылы Бас прокурорға қалған талапкерлерге өтемақы төлеу үшін қосымша қаражат бекітілді.
The Civil Liberties Act of 1988 (, title I, August 10, 1988, , et seq.) is a United States federal law that granted reparations to Japanese Americans who had been wrongly interned by the United States government during World War II and to "discourage the occurrence of similar injustices and violations of civil liberties in the future". The act was sponsored by California Democratic congressman and former internee Norman Mineta in the House and Hawaii Democrat Senator Spark Matsunaga in the Senate. The bill was supported by the majority of Democrats in Congress, while the majority of Republicans voted against it. The act was signed into law by President Ronald Reagan. The act granted each surviving internee $20,000 in compensation, equivalent to $20000.0 in 1988 is equivalent to about <calculated amount> in recent years in , with payments beginning in 1990. The legislation stated that government actions had been based on "race prejudice, war hysteria, and a failure of political leadership" as opposed to legitimate security reasons. A total of 82,219 received redress checks. Because the law was restricted to American citizens and legal permanent residents, ethnic Japanese who had been taken from their homes in Latin America (mostly from Peru) were not granted reparations, regardless of whether they had remained in the United States, had returned to Latin America or had been deported to Japan after the war. In 1996, Carmen Mochizuki filed a class action lawsuit and won a settlement of approximately $5,000 per eligible person. Of those affected, 145 received their settlement before funds were exhausted. In 1999, funds were approved for the Attorney General to pay compensation to the remaining claimants.
Жапондық америкалықтарды интернациялау
Жапондық америкалықтарды интернациялау – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ-тың Батыс жағалауынан шамамен 120 000 жапондық америкалықтың (олардың 62 пайызы – АҚШ азаматтары) күштеп көшіріліп, қамауда ұсталуы. Пёрл-Харборға шабуылдан кейін ФБР ұстаған 5 500-ге жуық жапондық америкалық ер адам тікелей Әділет министрлігі басқаратын интернациялық лагерьлерге жіберілді, ал шамамен 5 000 адам күштеп көшіру наурыны басталғанға дейін елдің басқа аймақтарына «ерікті түрде» қоныс аударды. Қалған 110 000-нан астам еркек, әйел және балалар Соғыс көшіру басқармасы (WRA) басқаратын елдің ішкі аймақтарында асығыс салынып құрылған «қоныс аудару орталықтарына» жіберілді. 1944 жылы Жоғарғы Сот «өте маңызды қоғамдық қажеттілік» туғанда, этникалық топтың азаматтық құқықтарын шектеуге рұқсат етілетініне сүйене отырып, шеттетудің, көшірудің және қамауда ұстаудың конституциялық екенін растады.
The internment of Japanese Americans was the forced removal and confinement of approximately 120,000 Japanese Americans (62% of whom were United States citizens) from the West Coast of the United States during World War II. Some 5,500 Japanese American men arrested by the FBI immediately after the attack on Pearl Harbor were sent directly to internment camps run by the Department of Justice, and approximately 5,000 were able to "voluntarily" relocate to other parts of the country before forced evacuations began. The remainder – over 110,000 men, women and children – were sent to "relocation centers", hastily constructed camps in remote portions of the nation's interior run by the War Relocation Authority (WRA). In 1944, the Supreme Court upheld the constitutionality of the exclusion, removal, and detention, arguing that it is permissible to curtail the civil rights of a racial group when there is a "pressing public necessity."
Өтемақы және өтемақы
1948 жылы мүлік зияны үшін белгілі бір өтемақы төленді, бірақ көптеген тұтқындар өз шығындарын толыққанды өтеуге құмар емес еді. Тірі қалған тұтқындарға немесе олардың мұрагерлеріне төлемдер 1993 жылға дейін жалғасты, оны 1988 жылғы заңды іске асыру үшін құрылған екі мемлекеттік органның бірі – Өтемақы басқармасы қадағалады.
Some compensation for property losses was paid in 1948, but most internees were unable to fully recover their losses. Payments to surviving internees or their heirs continued until 1993, overseen by the Office of Redress Administration, one of two government agencies created to carry out the 1988 act's implementation.
Конгресс қолдау және қарсылық
1987 жылдың 17 қыркүйегінде АҚШ Өкілдер палатасы 243 дауыспен 141-ге қарсы, 38 мүше дауыс бермегенмен, заң жобасын (символикалық түрде нөмірі 442-ші жаяу әскер полкімен бірдей болған) қабылдады. Палатадағы демократтардың көпшілігі заң жобасын қолдады (180 жақтап, 43 қарсы), ал республикашылардың көпшілігі қарсы дауыс берді (63 жақтап, 98 қарсы). 1988 жылдың 20 сәуірінде АҚШ Сенаты 69 дауыспен 27 қарсы, 4 мүше дауыс бермеген заң жобасын қабылдады. Демократтардың көп бөлігі заң жобасын қолдады (44 жақтап, 7 қарсы), ал Сенаттағы республикашылардың шағын көпшілігі де заң жобасын қолдады (25 жақтап, 20 қарсы).
On September 17, 1987, the U. S. House of Representatives passed the bill (which symbolically shared its number with that of the 442nd Infantry Regiment) by a vote of 243 to 141, with 38 members not voting. The majority of Democrats in the House voted for the bill (180 in favor vs. 43 opposed) while a majority of Republicans voted against it (63 in favor vs. 98 opposed). On April 20, 1988, the U. S. Senate passed the bill by a vote of 69 to 27, with 4 members not voting. A large majority of Democrats voted for the bill (44 in favor vs. 7 opposed), while a more narrow majority of Senate Republicans also voted for the bill (25 in favor vs. 20 opposed).