Екінші дүниежүзілік соғысындағы жапон-американдықтар тұтқындалған лагері - Манзанар тарихы

Калифорниядағы екінші дүниежүзілік соғыстағы жапон-американдықтар тұтқынында ұсталған лагері – Маназар. Тарихы, орналасқан жері және сақталған ескерткіштері туралы ақпарат.

14 мин оқу

100%

Дереккөз: Manzanar — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Калифорниядағы жапон-американдықтардың интернация лагері.
Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі Манзанар интернация лагері – екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1942 жылдың наурызынан 1945 жылдың қарашасына дейін 120 000-нан астам жапон-американдықтар қамалған он американдық концентрациялық лагердің бірі. Ең көп тұрғыны болған кезде 10 000-нан астам адам болғанымен, ол кішігірім лагерьлердің бірі еді. Ол Калифорния штатының Оуэнс аңғарында, Сьерра-Невада тауларының етегінде, оңтүстіктегі Лон Пайн және солтүстіктегі Индипенденс қалалары арасында, Лос-Анджелестен шамамен 230 миль (370 км) солтүстікте орналасқан. "Манзанар" испан тілінде "алма бағы" деген мағынаны білдіреді. Америка Құрама Штаттарындағы жапон-американдықтардың қамалуының мұрасын сақтап, түсіндіретін Манзанар ұлттық тарихи орны, АҚШ Ұлттық саябақтар қызметімен он бұрынғы лагерьдің арасында ең жақсы сақталған лагерь деп танылды. Президент Франклин Д. Рузвельт 9066-шы жарлыққа қол қойғаннан кейін бір ай өткен соң, 1942 жылдың наурыз айында алғашқы жапон-американдықтар Манзанарға олардың отбасылары болатын лагерьді салу үшін келді. Манзанар 1942 жылдан 1945 жылға дейін интернация лагері ретінде жұмыс істеді. 1945 жылы соңғы қамаудан шыққаннан бері бұрынғы тұтқындар және басқалар Манзанарды қорғау және оны Ұлттық тарихи орын ретінде бекіту үшін жұмыс істеді, осылайша осы орынның тарихы және онда қамауға алынғандардың әңгімелері қазіргі және болашақ ұрпақтар үшін сақталатынын қамтамасыз етуді көздеді. Манзанар ұлттық тарихи орнын құруға қабылданған заңнамада көрсетілгендей, басты назар жапон-американдықтардың қамалу дәуіріне аударылған. Сонымен қатар, орын бұрынғы Манзанар қаласын, ранчо дәуірін, Оуэнс аңғарының пайюттармен қоныстануын және Оуэнс аңғарының тарихын қалыптастыруда судың атқарған рөлін түсіндіреді.

Өмірбаян

Манзанар алғашқыда 10 000 жыл бұрын жергілікті американдықтармен мекенделген. Олар Оуэнс аңғарының солтүстігіндегі Лонг-Вэллиден оңтүстігіндегі Оуэнс көліне дейін, батыстағы Сьерра-Невада тауларының сілемдерінен шығыстағы Иньо тауларына дейін көшіншілік жасаған. Еуропалық американдық қоныс салушылар 19-ғасырдың ортасында Оуэнс аңғарына келген кезде, Манзанар аймағында көптеген ірі Пайют ауылдарын тапты. Жаңа қоныс салушылардың бірі Джон Шепард 1864 жылы Джорджс-Крикке солтүстікке қарай 5 шақырым жерде жер телімін алды. Ол Оуэнс аңғарының Пайют еңбекшілерінің көмегімен ранчосын кеңейтті. 1905 жылы Оңтүстік Калифорниядан келген Джордж Чаффи атты шаруашылықты дамытушы Шепардтың ранчосын және басқа да көршілес ранчоларды сатып алды. 1910 жылы ол Оңтүстік Тынық мұхиты теміржолының басты желісі бойында Манзанар қаласын құрды. 1911 жылдың тамызына қарай қала халқы 200-ге жуық адамды құрады. Компания 50000 гектар жерге суару жүйесін орнатып, 20000-ға жуық жеміс ағашын отырғызды. 1905 жылдың наурыз айынан бастап Лос-Анджелес қаласы Оуэнс аңғарында су құқығын сатып ала бастады. 1913 жылы қала 233 мильдік (375 км) Лос-Анджелес су құбырының құрылысын аяқтады. Құрғақ жылдары Лос-Анджелес жер асты суларын сорып, барлық жер бетіндегі суды құбырға бұрып, Оуэнс аңғарының шаруаларын сусыз қалдырды. Суаруға су жетпеген шаруалар өздерінің жерлерінен және қауымдастықтарынан кетуге мәжбүр болды, соның ішінде 1929 жылы тастап кетілген Манзанар қаласы да болды. 1941 жылдың 7 желтоқсанында Перл-Харборға жасалған шабуылдан кейін АҚШ үкіметі АҚШ-тың батыс жағалауындағы "жапон мәселесін" шешуге дереу кірісті. Сол күні кешке Федералдық тергеу бюросы (ФБР) 5500-ден астам иссейлерді қоса алғанда, таңдап алынған "жау шетелдіктерін" қамауға алды. Калифорниядағы көптеген азаматтар жапондықтардың әрекеттерінен алаңдады. 1942 жылдың 19 ақпанында президент Франклин Д. Рузвельт 9066-шы жарлыққа қол қойды, ол Соғыс министріне әскери аймақтарды белгілеуге және олардан "кез келген немесе барлық адамдарды" шығарып тастауға әскери қолбасшыларды тағайындауға рұқсат берді. Жарлық сонымен қатар кейін "қайта орналастыру орталықтары" деп аталған орталықтарды салуға рұқсат берді, олар осыдан шығарылатын адамдарды орналастыру үшін Соғыс көшіру басқармасы (WRA) құрылды. Бұл жарлық 120 000-нан астам жапондық американдықтардың күштеп көшірілуіне әкелді, олардың үштен екісі АҚШ-та туған азаматтар еді, ал қалғанына федералды заң азаматтыққа қол жеткізуге кедергі келтірді. 110 000-нан астам адам құрлықтың ішіндегі және жағалаудан алыс орналасқан он концлагерьде қамалды. 1942 жылдың наурыз айынан бастап тұтқындарды қабылдау басталды. Бастапқыда бұл уақытша "қабылдау орталығы" болды, ол 1942 жылдың 21 наурызынан 31 мамырына дейін Оуэнс аңғарының қабылдау орталығы деп аталды. Ол кезде ол АҚШ армиясының соғыс уақытындағы азаматтық бақылау басқармасы (WCCA) басқаруында болды. Лагердің алғашқы директоры - Екінші жаңа келісімнің маңызды бағдарламасы - Жұмыс прогресі басқармасының (WPA) тәжірибелі қызметкері Кальвин Э. Триггс еді. Оның көптеген әріптестері де осы агенттіктерде жұмыс істеген. Бір дереккөздің мәліметінше, Манзанарда "WPA-дан 100%-ға жуық адамдар жұмыс істеді". Жаңа келісім дәуіріндегі жол салу тәжірибесіне сүйене отырып, Триггс, негізінен WPA арқылы қаржыландырылып, күзет мұнаралары мен жарық шамдары сияқты нысандарды орнатуды бақылады. Оуэнс аңғарының қабылдау орталығы 1942 жылдың 1 маусымында WRA-ға берілді және ресми түрде "Манзанар соғыс көшіру орталығы" аталды. Түрмедегілердің 90 пайызы Лос-Анджелес аймағынан келген.

Manzanar was first inhabited by Indigenous Americans nearly 10,000 years ago. who ranged across the Owens Valley from Long Valley on the north to Owens Lake on the south, and from the crest of the Sierra Nevada on the west to the Inyo Mountains on the east. When European American settlers first arrived in the Owens Valley in the mid 19th century, they found a number of large Paiute villages in the Manzanar area. John Shepherd, one of the first of the new settlers, homesteaded of land 3 mile (5 km) north of Georges Creek in 1864. With the help of Owens Valley Paiute field workers and laborers, he expanded his ranch to
In 1905, George Chaffey, an agricultural developer from Southern California, purchased Shepherd's ranch and subdivided it, along with other adjacent ranches. He founded the town of Manzanar in 1910, along the main line of the Southern Pacific. By August 1911, the town's population was approaching 200. The company built an irrigation system over an area of and planted about 20,000 fruit trees. As early as March 1905, the City of Los Angeles began acquiring water rights in the Owens Valley. In 1913, it completed construction of its 233 mile (375 km) Los Angeles Aqueduct, In dry years, Los Angeles pumped ground water and drained all surface water, diverting all of it into its aqueduct and leaving Owens Valley ranchers without water. Without water for irrigation, the holdout ranchers were forced off their ranches and out of their communities; that included the town of Manzanar, which was abandoned by 1929.]] After the December 7, 1941, attack on Pearl Harbor, the United States Government swiftly moved to begin solving the "Japanese Problem" on the West Coast of the United States. In the evening hours of that same day, the Federal Bureau of Investigation (FBI) arrested selected "enemy aliens", including more than 5,500 Issei men. Many citizens in California were alarmed about potential activities by people of Japanese descent. On February 19, 1942, President Franklin D. Roosevelt signed Executive Order 9066, which authorized the Secretary of War to designate military commanders to prescribe military areas and to exclude "any or all persons" from such areas. The order also authorized the construction of what were later called "relocation centers" by the War Relocation Authority (WRA), to house those who were to be excluded. This order resulted in the forced relocation of more than 120,000 Japanese Americans, two thirds of whom were native born American citizens; the rest had been prevented from becoming citizens by federal law. Over 110,000 were incarcerated in the ten concentration camps located far inland and away from the coast. and began accepting detainees in March 1942. Initially, it was a temporary "reception center", known as the Owens Valley Reception Center from March 21, 1942, to May 31, 1942. At that time, it was operated by the US Army's Wartime Civilian Control Administration (WCCA). The first director of the camp was Calvin E. Triggs, a longtime veteran of the Works Progress Administration (WPA), a signature program of the Second New Deal. Many of his fellow employees had worked in that agency. Manzanar, according to one insider, was “manned just about 100% by the WPA.” Drawing on experiences derived from New Deal era road building, Triggs, funded primarily through the WPA, supervised the installation of such features as guard towers and spotlights. The Owens Valley Reception Center was transferred to the WRA on June 1, 1942, and officially became the "Manzanar War Relocation Center." About 90 percent of the incarcerated were from the Los Angeles area,

Климат және орналасқан жері

Манзанар кешені Лон Пайн мен Индипенденс қалаларының арасында орналасқан. Уақытша ғимараттар адамдарды ауа райынан тиісінше қорғай алмады. Оуэнс аңғары теңіз деңгейінен шамамен 4000 фут (1219 метр) биіктікте жатыр. Оуэнс аңғарының шөл даласындағы жаз айлары әдетте ыстық болады, температура көбінесе жоғарылайды. "Жаз айларында ыстық шыдай алмас болды", - деді Манзанардың бұрынғы тұтқыны Ральф Лазо. "Қыс айларында, жеткілікті емес мөлшерде берілген май, едендерінде түйіндері бар қарағайлы барақтарды толық жылыта алмады. Жел сонша қатты соқты, тастарды лақтырып жіберетін".

Лагерьдің орналасуы мен құрылғылары

Лагерь Лос-Анджелес қаласынан жалға алынған Манзанарда орналасқан. Лагерь периметрі бойынша машиналық мылтықтармен жабдықталған сегіз күзет мұнарасы орналасқан, олардың үстіне тікенді сым салынған. Лагерьте қолданылған торлы жүйе стандартты болды және барлық қайта орналастыру орталықтарында осыған ұқсас жүйе қолданылды. 6 метрлік (20 фут) және 30 метрлік (100 фут) шатыр қағаздан жасалған казармалар, әрбір отбасы (көптеген 8 адамға дейін) казармадағы 6 метрлік (20 фут) және 8 метрлік (25 фут) бір "пәтерде" тұрды. Манзанардан аман қалған Жанна Вакацуки Хьюстон өзінің кітабында тұру жағдайларын былай сипаттады: "Кешкі ас ішкеннен кейін бізді 16-блокқа алып барды, ол бір-екі күн бұрын ғана салынған он бес казармадан тұратын топтама еді, бірақ "салынған" деген сөз оған толық сәйкес келмейтін. Шатырлар қарағай тақтайшасынан салынған және шатыр қағазымен жабылған. Олар бетон негізде орналасқан, еден мен жер арасында шамамен екі фут бос кеңістік болды. Тақтайшалар арасында кеңшіліктер болды, және апталар өте келе, жасыл ағаш кеуіп, кеңшіліктер кеңейді. Жабылмаған еденде түйіндер көзге түсті." Кітапта ол казармалардың мөлшері мен орналасуын түсіндіреді. Олар 16 метрлік (52 фут) ұзындығы және 20 метрлік (65 фут) ені бар алты бөлікке бөлінген, төбесінен бір шам ілінген. Оларда жылыту үшін мұнай пеші, әрқайсысына екі әскери жамылғы, бірнеше матрас қаптары және темір әскери төсектер болды. Жеке өмірдің жоқтығы үлкен мәселе болды, әсіресе лагерьде ерлер мен әйелдерге арналған ортақ дәретханалар болғандықтан. Сол жерде тұтқындалған балалар Лос-Анджелес аймағындағы көптеген жетімдер үйінен, сондай-ақ Вашингтон, Орегон және Аляска штаттарынан келген. Басқа WRA лагерьлеріндегі үйленбеген аналардан туған нәрестелер де келесі үш жыл ішінде Балалар ауылына жіберілді. Мэрикнулл, Шониен және Құтқару Армиясы үйіндегі қалған 61 бала көшірілуге тиіс болды. 1942 жылдың 23 маусымында олар қарулы күзетпен, бірнеше ересек күтімшілермен Лос-Анджелестен Манзанарға автобуспен жеткізілді. Әрбір лагерь өзін-өзі қамтамасыз етуге арналған, және Манзанар да ерекшелік емес еді. Сұлулық салондары мен шаштараздар, аяқ киім жөндеу орындары, кітапханалар және тағы да басқалары бар болды.

The camp site was situated on at Manzanar, leased from the City of Los Angeles, Eight guard towers equipped with machine guns were located at intervals around the perimeter fence, which was topped by barbed wire. The grid layout used in the camp was standard, and a similar layout was used in all of the relocation centers. 20 feet (6 m) by 100 feet (30 m) tarpaper barracks, with each family (up to eight people) living in a single 20 feet (6 m) by 25 feet (8 m) "apartment" in the barracks. Jeanne Wakatsuki Houston, a Manzanar survivor, described the living conditions in her book: "After dinner we were taken to Block 16, a cluster of fifteen barracks that had just been finished a day or so earlier—although finished was hardly a word for it. The shacks were built of pine planking covered with tarpaper. They sat on concrete footings, with about two feet of open space between the floorboards and the ground. Gaps showed between the planks, and as the weeks passed and the green wood dried out, the gaps widened. Knotholes gaped in the uncovered floor." In the book, she goes on to explain the size and layout of the barracks. They were divided into six units that were sixteen long by twenty feet wide, and a single light bulb hung from the ceiling. They had an oil stove for heat as well as two army blankets each, some mattress covers and steel army cots. Lack of privacy was a major problem, especially since the camp had communal men's and women's latrines. Children incarcerated there were from multiple orphanages in the Los Angeles area as well as locations in Washington, Oregon, and Alaska. Infants born to unmarried mothers in other WRA camps were also sent to Children's Village over the next three years. The 61 remaining children in Maryknoll, Shonien and the Salvation Army Home were slated for removal. On June 23, 1942, they were bused, under armed guard, with several adult caretakers, from Los Angeles to Manzanar. Each camp was intended to be self sufficient, and Manzanar was no exception. beauty salons and barber shops, shoe repair, libraries, and more.

Тағам

Манзанардағы казармаларда ас дайындауға арналған орындар болмағандықтан, барлық тамақ блоктардағы асханаларда берілді. Манзанардағы тамақ әскери талаптарға сәйкес дайындалды. Ет азырақ болғандықтан, тамақтануға көбінесе ыстық күріш пен көкөністер берілді. Тағамның сапасы әртүрлі болды, бірақ тұтқындар түрмеге түсер алдында жеген тамаққа қарағанда көбінесе нашар болды. Того Танака адамдардың «жаман дайындалған тағамды жегеннен ауырып қалғанын» айтты. Манзанардағы тұтқын Франк Кикучи кейбір газеттер американдықтарға «лагерьдегі жапондар стейк, шұжық, жұмыртқа жеп, байлыққа тонып жатыр» деп жалған ақпарат бергенін мәлімдеді. Жұмысқа киім мен жиһаз жасау, шаруашылық және жеміс бақтарын күту, камуфляж желісі және тәжірибелік резеңке сияқты әскери өндіріс, оқыту, полиция, өрт сөндірушілер және медбикелер сияқты мемлекеттік қызмет, дүкендер, сұлулық салондары мен банктерде жұмыс істеу кірді. Того Танака мен Джо Масаока тұтқындалғаннан кейін көп ұзамай антрополог Роберт Редфилд оларды лагерьдің деректі тарихшылары ретінде жұмысқа алды. «Манзанар еркін баспасөзінде» жұмыс істегеннен басқа, ол WRA-ға жүздеген есептер жіберді, олар көбінесе лагерьдегі жауапты тұлғаларды және тұру жағдайларын сынады. Газет жапон және ағылшын тілдерінде шығарылды, жапон бөлімі 1942 жылдың 14 шілдесінде қосылды. Газет төрт беттен тұрып, екі аптада бір рет қолмен теріліп, мимеографиямен көшірілді. 1942 жылдың 22 шілдесінен бастап ақын және журналист Чие Мори редактор болып тіркелді. Газеттің атына қарамастан, Соғыс қайта орналастыру басқармасы (WRA) газеттің мазмұнын бақылап, лагерь әкімшілігінің хабарламаларын, басқа лагерьлерден келген жаңалықтарды, WRA-ның бұйрықтары мен ережелерін және лагерьтегі алдағы шараларды жариялау үшін пайдаланды. Кейбір мазмұнның жариялануына рұқсат берілмеді. Стандартты мазмұнға лагерьдегі өмір туралы мақалалар, спорттық нәтижелер мен жаңалықтар, соғыс туралы хабарлар және т.б. кірді. Лу Фриззелл музыкалық директор болып қызмет етті, ал оның жетекшілігімен Мэри Номура билер мен лагерь шараларында өнер көрсеткені үшін «Манзанардың әнші құсы» деп танылды. Театрлық қойылымдар – тұтқындар, лагерь әкімшілігі мен WRA қызметкерлері және тіпті айналасындағы қауымдастықтың кейбір мүшелері үшін – тұтқындардың түпнұсқалық өнімдерінен, сондай-ақ кабуки мен нохтың дәстүрлі жапондық туындыларынан тұрды. Тұрақты маусымдар құрылды, командалар лигаларға бөлінді және чемпионат ойындары өткізілді. Командаларға кәсіби және әуесқой ойыншылар кірді. Ең ауыр оқиға 1942 жылдың 5-6 желтоқсанында Манзанарда болды (екі тараптың әрекеттері келесі күндерге дейін жалғасты).

The barracks at Manzanar had no cooking areas, and all meals were served at block mess halls. Food at Manzanar was based on military requirements. Meals usually consisted of hot rice and vegetables, since meat was scarce due to rationing. The food varied in quality, but was mostly substandard compared to the food the internees ate prior to incarceration. Togo Tanaka described how people "got sick from eating ill prepared food." Frank Kikuchi, an internee at Manzanar, stated that some of the newspapers lied to the American public by telling them that the "Japs [in the camps] are getting steaks, chops, eggs, or eating high off the hog." Jobs included clothing and furniture manufacturing, farming and tending orchards, military manufacturing such as camouflage netting and experimental rubber, teaching, civil service jobs such as police, fire fighters, and nursing, and general service jobs operating stores, beauty parlors, and a bank. Shortly after being interned, Togo Tanaka and Joe Masaoka were hired by anthropologist Robert Redfield as documentary historians for the camp. In addition to his work at the Manzanar Free Press, he filed hundreds of reports to the WRA that often criticized those in charge at the camp and the living conditions in the camp. It was published with both Japanese and English sections, with the Japanese section added on July 14, 1942. The paper was originally published as four pages biweekly which were hand typed and mimeographed. Beginning on July 22, 1942, Chiye Mori, poet and journalist, was listed as an editor. Despite the name of the newspaper, the War Relocation Authority (WRA) controlled the content of the paper and used it to publish announcements from the camp administration, news from other camps, orders, rules and guidelines from the WRA, and upcoming camp events, in addition to the regular content. Some content was not allowed to be published. The standard content included articles about life in the camps, sports scores and coverage, coverage of the war, and so on. Lou Frizzell served as the musical director, and under his mentorship Mary Nomura became known as the "songbird of Manzanar" for her performances at dances and other camp events. Theatre performances—for internees, camp administration and WRA staff, and even for some members of the surrounding communities—included original productions by internees as well as traditional Japanese works of kabuki and noh. Regular seasons were established, teams were divided into leagues, and championship games were held. The teams included both professional and amateur players. The most serious incident occurred at Manzanar on December 5–6, 1942 (with some of the actions on both sides carrying over into the following days),

Қырқысқа себеп болған шиеленістің бір бөлігі жұмыс мүмкіндіктерімен және сол жұмыстардың төлемақысымен байланысты болды, Нисей және Жапондық америкалық азаматтар лигасының (JACL) мүшелеріне артықшылық берілді. JACL-ді қолдағандар мен Жапонияда білім алған жапондық америкалықтардан (Kibei) құралған топ арасындағы бірнеше айлық шиеленістен кейін, қант пен ет тапшылығы лагерь әкімшілерінің қара саудасының нәтижесі деген қауесет тарады. Бұған қоса, JACL басшысы Фред Тайама 5 желтоқсан күні кешке алты бетперделі адамнан ұрып-соқты. «Асхана жұмысшылары одағының» жетекшісі Гарри Уэно және оған қатысы бар деген күдікпен тағы екі адам тұтқындалды. Қалған екі күдікті сұраққа алынып, босатылды, бірақ Уэно Манзанардан шығарылды. Жиналысқа екі-төрт мыңға жуық адам жиналып, баяндама тыңдады және өз шағымдарын лагерь директорына жеткізу үшін бес адамды таңдады. Жиналысқа қатысушылар бес өкілдің соңынан еруді шешті, соның салдарынан лагерь директоры әскери полицияны жиналып, халықты бақылауға дайын болу үшін тапсырды. Бес өкіл Уэноны босатуды талап етті, бірақ лагерь директоры бірден келіспеді. Сол сәтте әскери полиция көпшілікке оқ атты, нәтижесінде 17 жасар жігіт сол жерде қаза тапты. Бұл жабылып жатқан алтыншы лагерь болды. WRA әр адамға 25 доллар (қазіргі шақта), бір бағытты пойыз немесе автобус билеті және 600 доллардан кем ақшасы барларға тамақ берді (қазіргі шақта). Манзанарда 135 және 146 жапондық америкалықтар қаза тапты. Он бес адам сол жерге жерленген, бірақ олардың тек бесеуі ғана қалды, өйткені көпшілігі отбасыларымен бірге басқа жерге қайта жерленді. Манзанар зираты 1943 жылы тас қалаушы Рёзо Кадо салған ескерткішпен белгіленген. Ескерткіштің алдыңғы (шығыс) жағындағы жапон тіліндегі жазу: 慰霊塔 ("Жанды жұбату мұнарасы": ireitō=Мандарин: wèi líng tǎ ‘жанды жұбату ескерткіші’). Сайтта ғимараттардың көптеген негіздері, су және кәріз жүйелерінің бөліктері, жол желісінің сызбасы, ландшафт дизайны және тағы да көптеген нәрселер сақталған.

Some of the tension that precipitated the riot was related to work availability and the pay of those jobs, with Nisei and members of the Japanese American Citizens League (JACL) getting preferential treatment. After several months of tension between those who supported the JACL and a group of Kibei (Japanese Americans educated in Japan), rumors spread that sugar and meat shortages were the result of black marketing by camp administrators. To make matters worse, JACL leader Fred Tayama was beaten by six masked men on the evening of December 5. Harry Ueno, the leader of the Kitchen Workers Union, and two others suspected of involvement, were arrested. The other two suspects were questioned and released, but Ueno was removed from Manzanar. Between two and four thousand people gathered at the meeting where they listened to speeches and chose five people to present their grievances to the camp director. The crowd decided to follow the five representatives, which caused the camp director to tell the military police to muster in order to be available to control the crowd. The five representatives demanded that Ueno be released, but the camp director did not immediately agree. At that moment, the military police fired into the crowd, killing a 17 year old boy instantly. It was the sixth camp to be closed. The WRA gave each person $25 ($ today), one way train or bus fare, and meals to those who had less than $600 ($ today). Between 135 and 146 Japanese Americans died at Manzanar. Fifteen were buried there, but only five graves remain, as most were reburied elsewhere by their families. The Manzanar cemetery site is marked by a monument that was built by stonemason Ryozo Kado in 1943. An inscription in Japanese on the front (east side) of the monument reads 慰霊塔 ('Soul Consoling Tower': ireitō=Mandarin: wèi líng tǎ ‘consoling soul monument’ ). The site also retained numerous building foundations, portions of the water and sewer systems, the outline of the road grid, some landscaping, and much more.

Сақтау және есте сақтау

Соғыс кезінде Соғыс көшіру басқармасы Ансел Адамс және Доротея Ланге сияқты фотографтарды жапон-американдықтардың, оның ішінде Манзанар лагерінің мәжбүрлеп көшіру салдарынан қалған жағдайын суреттер арқылы көрсету үшін жалдады. Антрополог Роберт Редфилд Того Танака мен Джо Масаоканы WRA атынан лагерьтің деректі тарихшылары ретінде жұмысқа алды. Бұл алғашқы ресми жылдық Манзанар қажылығы болды, бірақ 1945 жылы лагерь жабылғаннан бері дін қызметкерлері Сентоку Майеда және Шоичи Вакахиро жыл сайын Манзанарға қажылық сапар жасап келеді. 1997 жылы «Манзанар кешкісін» бағдарламасы қажылықтың бір бөлігіне айналды. Бағдарламаға жергілікті тұрғындар, сондай-ақ Манзанардың ранчо шаруашылығы күндерінің және Манзанар қаласының ұрпақтары қатысады. Кішкентай топтардағы талқылаулар арқылы қатысушылар сол жерде болған адамдардың тікелей әңгімелерін тыңдап, Манзанарда болған оқиғалардың өз өмірлеріне қатысы туралы пікір алмасады. 11 қыркүйекке жасалған шабуылдардан кейін американдық мұсылмандар қажылыққа қатысып, 9/11-ден кейін оларға деген күдіктер кеңінен тарағаннан кейін азаматтық құқықтарды қорғау туралы хабардарлықты арттыруға тырысты. 2017 жылы 150 мұсылманнан тұратын топ Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі жапон-американдықтарға қарағанда 9/11 шабуылдарынан кейін мұсылмандарға қатысты қарым-қатынасты салыстыру мақсатымен келді. 2019 жылдың 27 сәуірінде алғашқы қажылықтың 50 жылдығына арналған шараға 2000-нан астам адам келді, оның ішінде мұсылман спикерлері де болды, ал мұсылмандар тобы ескерткіште түстен кейінгі намаз оқыды.

Тағайындаулар

Манзанар комитетінің күш-жігері нәтижесінде Калифорния штаты 1972 жылы Манзанарды Калифорнияның тарихи ескерткіші №850 деп атады, ал 1973 жылғы 14 сәуірде күзет постқа тарихи тақта орнатылды. Тарихи тұрғыдан Лос-Анджелес қаласына тиесілі болған Манзанар 1976 жылы Лос-Анджелес тарихи-мәдени ескерткіші ретінде тіркелді. Эмбри және комитет, сондай-ақ Калифорния өкілі Мел Левин Манзанарды Ұлттық тарихи орын деп жариялауға бастама көтерді, ал 1992 жылғы 3 наурызда президент Джордж Буш 543 нөміріндегі заңға қол қойды. Конгресс осы заңмен «Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жапон-американдықтарды көшіруге байланысты тарихи, мәдени және табиғи ресурстарды қорғау және түсіндіру мақсатында» Манзанар Ұлттық тарихи орнын құрды. Бес жыл өткен соң Ұлттық саябақтар қызметі Лос-Анджелес қаласынан Манзанардағы жерді сатып алды. Калифорния штатының тарихи тақтасы қиратылып, бүлінді, «концентрациялық лагерь» деген сөздің бірінші әрпі – «С» сызылып тасталды. Өзін Екінші дүниежүзілік соғыс ардагері деп таныстырған бір адам, тақтаға зәр сигізу үшін 200 миль жол жүргенін мәлімдеді.

Ескерткіш нысандары мен орнату

Сайтта тарихи жағдайына келтірілген Манзанар орта мектебінің аудиториясында орналасқан сыйлық дүкені бар келушілер орталығы бар. "Түсіндіру орталығы" келушілерге түрмеге қамалғандардың кейбір өмірін түсінуге көмектеседі. Өзіңізбен жүретін экскурсиялық маршрут және жол бойындағы көрмелер де бар. Қызметкерлер экскурсиялар мен басқа да білім беру бағдарламаларын ұсынады, соның ішінде төрттен он бес жасқа дейінгі балаларға арналған "Жас рейнджерлер" білім беру бағдарламасы бар.

Қайта құру

Көп жағдайда Ұлттық саябақтар қызметі жоғалып кеткен құрылыстар мен артефакттарды қайта жаңартуға қарсы тұрады, бірақ "парктің түсіндіру миссиясын орындау үшін басқа амал болмағанда, нақты қайта жаңартуға жеткілікті мәліметтер болғанда" және "қайта жаңарту бастапқы орнында жүргізілгенде" ерекше жағдайларда рұқсат береді. Осы талаптар орындалғандықтан және жапон-американдық қауымдастықпен кеңінен ақылдасып, Ұлттық саябақтар қызметі бастапқы нысанның кейбір бөліктерін қалпына келтіруге, сондай-ақ сақталған қалдықтарын сақтауға кірісті. 2010 жылдың 17 мамырында Манзанар ұлттық тарихи ескерткіші өз виртуалды мұражайын ашты. Ұлттық саябақтар қызметінің қызметкерлері Манзанар тарихының әртүрлі кезеңдерінен артефакттарды таба беруде, археологиялық қазбалар нәтижесінде онда жобаланып салынған бірнеше бақтар, оның ішінде танымал Мерит паркі (сондай-ақ Ылқыбас бағы деп те аталады) қазылып алынды. Қазіргі уақытта 9-блоктағы казармаларда орналасатын сынып бөлмесіндегі көрме және 9-блоктағы әйелдер дәретханасының тарихи көшірмесі (2016 жылдың қазан айында ашылды, бірақ қазіргі уақытта түсіндіру материалдары жоқ) дайындалып жатыр.

Манзанардың қабылдануы және оған қатысты талқылау

2000 жылдан 2016 жылдың желтоқсанына дейін Манзанарға 1 275 195 адам келді. Олар сондай-ақ лагерьтер жабылғаннан кейінгі алғашқы онжылдықта жарияланған көшіру туралы есептердің көпшілігі Соғыс көшіру басқармасы (WRA) және Америка-жапондық азаматтар лигасы (JACL) тұрғысынан жазылғандығын көрсетті. Манзанар "Соғыс көшіру басқармасы орталығы", "ұстау лагері" деп аталады. Эллис аралындағы американдық лагерьлер туралы көрме ашылғанға дейін, Америка еврей комитеті (АЕК) және Эллис аралын басқаратын Ұлттық саябақтар қызметі көрмеде "концентрациялық лагерь" терминінің қолданылуына қатысты алаңдаушылық білдірді. Нью-Йорктегі АЕК кеңсесінде өткен кездесуде жапон-американдықтар мен еврей-американдықтарды ұсынушы көшбасшылар осы терминнің қолданылуы туралы уағдаластыққа келді.

Кино және теледидар

1976 жылы NBC телеарнасында "Манзанармен қоштасу" атты телефильм көрсетілді. 2011 жылы Жапон-американдық Ұлттық мұражайы (JANM) фильмге құқықты алғанын және оны DVD-де сатып алуға болатынын хабарлады. 1990 жылы түсірілген "Жұмақты көр" көркем фильмі Лос-Анджелестен шыққан жапон-американдық отбасының Манзанардағы мәжбүрлеп көшірілуі мен қамауда ұсталуын толық көрсетеді. 1984 жылғы "Каратэ баласы" фильмінде Мияги мырза шәкірті Дэниелге Манзанар тұтқындық лагерінде әйелі мен баласын жоғалтқанын айтады; Мияги мырзаның рөлін сомдаған актер Пэт Морита ата-анасымен бірге Манзанарда екі жыл тұтқында болған. "Манзанарға ән" атты қысқаметражды фильмде тұтқынның нағыз өмірі мен оның баласына үміт арнап, Хиросимадағы отбасымен байланыста болу үшін күресі бейнеленеді. "Жоғары қамалдағы адам" телесериалының 2018 жылғы үшінші маусымның "Баку" атты эпизодында Фрэнк Фринк жапондық оккупацияға қарсылығы үшін Кенпеитай инспекторы Кидо тарапынан өлім жазасына кесіледі.

Музыка

Фолк/кантри музыканты Том Расселл 1993 жылы шыққан "Box of Visions" альбомында жапон-американдықтардың қамауда ұсталуы туралы "Manzanar" әнін жазды. Лори Льюис осы әнді "Seeing Things" (1998) альбомында орындап, өзінің орындаушылығына кото аспабын қосты. Азиялық америкалық джаз-фьюжн тобы "Хиросиманың" "The Bridge" (2003) альбомында қамауда ұсталудан шабыттанған "Manzanar" атты әні бар. "Хиросиманың" "East" (1990) альбомындағы "Living in America" әнінде "I still remember Manzanar" деген сөздер кездеседі. "Fort Minor" тобының "The Rising Tied" (2005) альбомындағы "Kenji" әні Майк Шиноданың отбасының Манзанардағы қамауда ұсталу кезіндегі тәжірибесі туралы шын оқиғаны баяндайды. "Channel 3" тобы қамауда ұсталу туралы "Manzanar" атты ән жазды.

Басқа

1994 жылы Дэвид Гутерсонның «Кедр ағаштарына қар құлап жатыр» романы Вашингтон штатынан шыққан жапон-американдықтардың және Манзанардағы тұтқындалуларының эпизодтары мен егжей-тегжейлі сипаттамаларын қамтиды. 1999 жылы осы кітап бойынша осы аттас фильм түсірілді.