Шигнекто түйіспесі: Жаңа Брунсвик және Нова Скотия провинцияларын байланыстыратын маңызды жер, тарихи және стратегиялық аймақ. Географиялық орны және маңызы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канаданың Нью-Брансуик және Нова-Шотия провинцияларын байланыстыратын құрлық жолағы.
Land strip connecting the Canadian provinces of New Brunswick and Nova Scotia
Чигнекто истмусы – Нью-Брансуик және Нова-Шотияның теңіз провинцияларымен шектесетін, Нова-Шотия түбегін Солтүстік Америкамен қосатын истмус. Истмус Фанди шығанағының тармағы Чигнекто шығанағының суларын, Нортумберленд бұғазының тармағы Бей Вертеден бөліп тұрады. Бұл құрлық жолағы солтүстікте Нью-Брансуик штатының Дипп қаласының жанындағы Петиткодиак өзенінің аңғарынан басталып, оңтүстікте Нова-Шотияның Амхерст қаласының жанындағы аймаққа дейін созылады. Амхерст пен Тидниш арасындағы ең тар жерінде құрлық жолағының ені шамалы. Стратегиялық маңызды орнының арқасында, ол тарихының көп бөлігінде басып алушы күштер үшін маңызды болды. "Чигнекто" атауы Микмак тілінен алынған Siknikt сөзінен шыққан, ол "су ағызылатын жер" деген мағынаны білдіреді; бұл истмустың орналасқан Микмак ауданының атауы.
The Isthmus of Chignecto is an isthmus bordering the Maritime provinces of New Brunswick and Nova Scotia that connects the Nova Scotia peninsula with North America. The isthmus separates the waters of Chignecto Bay, a sub basin of the Bay of Fundy, from those of Baie Verte, a sub basin of the Northumberland Strait that is an arm of the Gulf of St. Lawrence. The isthmus stretches from its northerly point at an area in the Petitcodiac River valley near the city of Dieppe, New Brunswick to its southerly point at an area near the town of Amherst, Nova Scotia. At its narrowest point between Amherst and Tidnish, the isthmus measures wide. Because of its strategic position, it has been important to competing forces through much of its history of occupation. The name "Chignecto" derives from the Mi'kmaq name Siknikt, meaning "drainage place"; the name of the Mi'kmaq District where the isthmus is located.
География
Жер аралының көп бөлігі теңіз деңгейінен төмен жатыр; оның ірі бөлігі Тантрамар батпақтарын, сондай-ақ тасқын сулы өзендерді, лайлы жағалауларды, ішкі тұщы су батпақтарын, жағалаудағы тұзды су батпақтарын және аралас орманды алып жатыр. Фанди шығанағының жағалауындағы төмен жатқан жерлер мен батпақтардан бірнеше айқын жоталар көтеріледі, атап айтқанда Форт-Лоуренс жотасы (Новая Шотландияда), Аулак жотасы, Саквилл жотасы және Мемрамкук жотасы (Нью-Брансуикте). Батыстағы Фанди шығанағының жағалауынан өзгеше, шығыстағы Нортумберленд бұғазының жағалауы көбінесе орманды, және Тидниш өзені сияқты ирек сулы сағалар құрлыққа терең бойлап еніп жатыр. Нортумберленд жағалауының ең тар жері Бей Вертедегі Камберленд алабына қарама-қарсы орналасқан. Егер теңіз деңгейі 12 метрге (40 футқа) көтерілсе, жер аралы суға батып, материктік Жаңа Шотландия аралға айналып кетер еді.
The majority of the lands comprising the isthmus have low elevation above sea level; a large portion comprises the Tantramar Marshes, as well as tidal rivers, mud flats, inland freshwater marshes, coastal saltwater marshes, and mixed forest. Several prominent ridges rise above the surrounding low land and marshes along the Bay of Fundy shore, namely the Fort Lawrence Ridge (in Nova Scotia), the Aulac Ridge, the Sackville Ridge, and the Memramcook Ridge (in New Brunswick). In contrast to the Bay of Fundy shoreline in the west, the Northumberland Strait shoreline in the east is largely forested, with serpentine tidal estuaries such as the Tidnish River penetrating inland. The narrowest point on the Northumberland shoreline is opposite the Cumberland Basin at Baie Verte. If sea levels were to rise by 12 metres (40 feet), the isthmus would be flooded, effectively making mainland Nova Scotia an island.
Көлік
Чигнекто аралы 17 ғасырдан бері маңызды құрлық көлігі жолы болғандықтан, француз және кейін британ отарлаушылары оның арқылы Тантрамар батпақтарына және стратегиялық тізбек бойымен әскери жолдар салды. 1872 жылы Канаданың Аралық темір жолы Галифакс (Новая Шотландия) мен Монктон (Нью-Брансуик) арасындағы оңтүстік бөлігінде басты магистральды құрылыс жасады. Ол Фанди шығанағының жиегімен өтіп, Амхерст (Новая Шотландия) және Саквилл (Нью-Брансуик) арасындағы Тантрамар батпақтарын кесіп өтті. 1886 жылы Саквилльден Порт-Эльгинге және одан Торментинге дейін темір жол желісі салынды. Соңғысы мұз қайықтарының жүретін порты болды. 1917 жылы Канаданың Ұлттық темір жолы Принс-Эдуард аралымен байланыс үшін теміржол паромдық қызметін ұйымдастырды. 1880-ші жылдардың ортасында аралы Канаданың алғашқы ірі жобаларының біріне айналды: Амхерст портынан Тидништегі Нортумберленд бұғазына дейін шағын жүк және жолаушылар кемелерін тасымалдау үшін кең еңісті темір жол құрылысы. Бұл кемелік темір жол толығымен іске қосылған жоқ және аяқталуға жақын құрылысы тоқтатылды. 1950 жылдары, Сент-Лоуренс теңіз жолы салынып жатқанда, Маритим провинцияларының өнеркәсіпшілері мен саясаткерлері Сен-Джон мен АҚШ порттарынан Ұлы көлдерге баратын кемелер үшін Чигнекто каналын құруды ұсынды, бұл Новая Шотландия айналып өтуге мүмкіндік берер еді. Жоба Нью-Брансуиктің екінші Флеминг үкіметі және оны алмастырған Робишо үкіметі тарапынан қолдау көрсетілгенімен, ол зерттеу кезеңінен әрі жылжымады. 1960 жылдардың басында Трансканада тас жолы Новая Шотландия және Принс-Эдуард аралын байланыстыру үшін аралы арқылы салынды. Нью-Брансуиктегі 2-бағыт және Новая Шотландиядағы 104-бағыт Канаданың Ұлттық темір жолының бойымен салынды; бұл провинцияаралық тас жол 1990 жылдары 4 қатарлы жылдам тас жолға жаңартылды. Нью-Брансуиктегі 16-бағыт Аулақтағы 2-бағыттан Торментиндегі паром терминалына дейін салынды. Кейіннен 1997 жылы ол Жоримендегі Конфедерация көпірімен байланысу үшін өзгертілді.
As the Isthmus of Chignecto was a key surface transportation route since the 17th century, French and later British colonists built military roads across it to the Tantramar Marshes and along the strategic ridges. In 1872, the Intercolonial Railway of Canada constructed a mainline between Halifax, Nova Scotia and Moncton, New Brunswick across the southern portion of the isthmus. It skirted the edge of the Bay of Fundy while crossing the Tantramar Marshes between Amherst, Nova Scotia and Sackville, New Brunswick. In 1886 a railway line was built from Sackville across the isthmus to Port Elgin and on to Cape Tormentine. The latter was a port for the iceboat service. In 1917 Canadian National Railways established a rail ferry service to Prince Edward Island to connect with the Prince Edward Island Railway. In the mid 1880s, the isthmus was also the site of one of Canada's earliest mega projects: construction of a broad gauge railway from the port of Amherst to the Northumberland Strait at Tidnish for carrying small cargo and passenger ships. This ship railway was never successfully operational, and construction was abandoned shortly before completion. In the 1950s, while construction of the St. Lawrence Seaway was underway, a group of industrialists and politicians from the Maritimes called for a Chignecto Canal to be built as a shortcut for ocean going ships travelling between Saint John and U. S. ports to the Great Lakes to avoid travelling around Nova Scotia. The project, while endorsed by both the second Flemming government of New Brunswick and the Robichaud government that succeeded it, never progressed beyond the survey stage. In the early 1960s, the Trans Canada Highway was built on the isthmus to connect with Nova Scotia and Prince Edward Island. Route 2 in New Brunswick and Highway 104 in Nova Scotia were built parallel to the existing Canadian National Railway trackage; this inter provincial highway was upgraded to a 4 lane expressway in the 1990s. Route 16 in New Brunswick was built from an interchange with Route 2 in Aulac to the ferry terminal at Cape Tormentine. This was subsequently modified in 1997 to connect with the Confederation Bridge at Cape Jourimain.
Тарих
Алғашқы еуропалық қоныстар француздар болған. Акадиялықтардың Бобасин деп аталатын дамып келе жатқан шаруа қожалықтары осы тар жолақта орналасқан. 1713 жылы бұл тар жолақ Ұлыбританияның Жаңа Шотландия колониясы мен француз территориясы арасындағы тарихи шекара сызығының орны болды. Француз әскери күштері 1749 жылы Аулак қыратында Форт-Бозжурды салды, бұл британдықтардың солтүстік-шығысқа қарайғы қыратта Форт-Лоуренс деп аталатын бекініс салғандарына жауап ретінде жасалды. Екі қыраттың арасында Миссакваш өзені ағып өтетін, Франция бұл өзенді территориялардың шекарасы деп мойындаған. Екі ел ресми шекараны анықтап, келісе алған емес. Франция сондай-ақ Нортумберленд бұғазының жағасында Форт-Гаспероны салған, ол тар жолақтағы жол жүруді бақылауға мүмкіндік берді.
The first European settlements on the isthmus were French. The isthmus was the location of a growing Acadian farming community called Beaubassin. The isthmus became in 1713 the site of the historic dividing line between the British colony of Nova Scotia and the French territory. French military forces established Fort Beauséjour on the Aulac Ridge in 1749 in response to the British construction of an outpost called Fort Lawrence on the ridge immediately to the east. Between the two ridges was a tidal stream called the Missaquash River, which France generally accepted to be the boundary between the territories. The powers had never determined and agreed to an official boundary. France also constructed Fort Gaspereau on the shores of the Northumberland Strait to effectively control travel on the isthmus.
Георг патшаның соғысы
Георгий патша соғысы кезінде француздар Чигнектоны британдық Жаңа Шотландияға жасалған шабуылдарының бастапқы орны ретінде пайдаланды. Бұл 1744 жылғы Аннаполис Роялды қоршау алғанға дейін Де Рамезайдың жиналатын жері болды. Чигнекто 1747 жылғы Гранд-Пре шайқасынан бұрын Николя Антуан II Кулон де Вильердің де базасы болды.
During King George's War, the French used Chignecto as the staging area for their raids on British Nova Scotia. It was the gathering place for De Ramezay prior to the Siege of Annapolis Royal (1744). Chignecto was also the base of Nicolas Antoine II Coulon de Villiers prior to the Battle of Grand Pre (1747).