Арриго Боито: италияндық композитор, либреттист, ақын және сыншы. «Мефистофель» операсының авторы, Вердидің «Отелло» мен «Фальстаф» операларының либреттисін жазған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық либреттошы және композитор (1842–1918)
Italian librettist and composer (1842–1918)
Ариго Боито (arˈriːɡo ˈbɔito; туған Энрико Джузеппе Джованни Боито; 24 ақпан 1842 – 10 маусым 1918) – итальяндық либреттошы, композитор, ақын және сыншы, оның аяқталған жалғыз операсы – «Мефистофель». Ол либретто жазған опералардың ішінде Джузеппе Вердидің «Отелло» және «Фальстаф» опералары, сондай-ақ Амилкаре Понкиеллидің «Ла Джоконда» операсы бар. Эмилио Прага және оның інісі Камилло Боитомен бірге ол Scapigliatura (италиялық богемалық) көркемдік қозғалысының көрнекті өкілдерінің бірі саналады. Ол «Тобия Горрио» деген анаграммалық псевдониммен эсселер жазды.
Arrigo Boito (arˈriːɡo ˈbɔito; born Enrico Giuseppe Giovanni Boito; 24 February 1842 10 June 1918) was an Italian librettist, composer, poet and critic whose only completed opera was Mefistofele. Among the operas for which he wrote the libretti are Giuseppe Verdi's monumental last two operas Otello and Falstaff as well as Amilcare Ponchielli's La Gioconda. Along with Emilio Praga and his brother Camillo Boito, he is regarded as one of the prominent representatives of the Scapigliatura (Italian bohemian) artistic movement. He wrote essays under the anagrammatic pseudonym of Tobia Gorrio.
Өмірбаян
Бойто Падуада дүниеге келген. Ол Сильвестро Бойтоның, ақсүйек тегі болмаса да, өзін ақсүйек деп таныстырған, миниатюра суретшісі, және оның әйелі, поляк графесі Йозефина Радолинскаяның ұлы болды. Оның ағасы Камилло Бойто итальяндық сәулетші және инженер, сондай-ақ белгілі өнер сыншысы, өнер тарихшысы және романист болды. Бойто 1861 жылға дейін Милан консерваториясында Альберто Мазукатомен музыка оқыды, онда ол Альбер Визетти мен Аминторе Галлидің құрдасы болды. 1866 жылы Галли, Франко Фаччо және Эмилио Прагамен бірге Бойто Джузеппе Гарибальдидің жетекшілігімен Жеті апталық соғыста Италия Корольдігі мен Пруссия Австрияға қарсы күресті, содан кейін Венеция Италияға қосылды. 1887-1894 жылдары ол әйгілі актриса Элеонора Дюземен махаббатқа түсті. Олардың қарым-қатынасы өте құпия түрде жүргізілді, бұл Бойтоның көптеген аристократ достары мен таныстарының болуымен байланысты болды. Дегенмен, олардың жылдар бойы жазған көптеген хаттары сақталған. Екеуі оның өліміне дейін жақсы қарым-қатынаста болды. Музыкалық мансабының соңында Бойто 1889 жылы Джованни Боттезинидің қайтысынан кейін Парма консерваториясының директоры болып тағайындалды және 1897 жылға дейін осы қызметте болды. Ол 1893 жылы Кембридж университетінен музыка докторының құрметті атағын алды, ал Миланда қайтыс болғаннан кейін Монументальді зиратқа жерленді. Ол дінге сенбеуші (атеист) еді. 1948 жылы Ла Скалада оның құрметіне еске алу концерті берілді. Оркестрді Артуро Тосканини басқарды. Өте қарапайым дыбыспен жазылған концерт CD-де шығарылды.
Boito was born in Padua. He was the son of Silvestro Boito, a painter of miniatures, who was not of noble birth but passed himself off as a nobleman, and his wife, a Polish countess, Józefina Radolińska. His older brother, Camillo Boito, was an Italian architect and engineer as well as a noted art critic, art historian and novelist. Boito studied music at the Milan Conservatory with Alberto Mazzucato until 1861, where he was a contemporary of Albert Visetti and Amintore Galli. In 1866, with Galli, Franco Faccio, and Emilio Praga, Boito fought under Giuseppe Garibaldi in the Seven Weeks' War in which the Kingdom of Italy and Prussia fought against Austria, after which Venice was ceded to Italy. Between 1887 and 1894, he had an affair with the celebrated actress Eleonora Duse. Their relationship was carried out in a highly clandestine manner, presumably because of Boito's many aristocratic friends and acquaintances. Despite this, their voluminous correspondence over the years survives. The two remained on good terms until his death. Towards the end of his musical career, Boito succeeded Giovanni Bottesini as director of the Parma Conservatory after the latter's death in 1889 and held the post until 1897. He received the honorary degree of Doctor of Music from the University of Cambridge in 1893, and on his death in Milan, he was interred there in the Cimitero Monumentale. He was an atheist. A memorial concert was given in his honour at La Scala in 1948. The orchestra was conducted by Arturo Toscanini. Recorded in very primitive sound, the concert has been issued on CD.
БАҚ-тағы бейнелеулер
After Aida – Джулиан Митчеллдің музыкасы бар 1985 жылғы пьеса. Пьеса Джулио Рикорди мен Франко Фаччоның зейнеткерлікке шыққан Вердині жас Боитомен бірлесіп, жаңа жобада жұмыс істеуге көндіруге жасаған күресін көрсетеді, нәтижесінде «Отелло» операсы дүниеге келді. 2001 жылдың қараша айында Мюррей Дамның «Джулиоға шоколад дайын екенін айт» радиоспектаклісі Жаңа Зеландия радиосы арқылы өндіріліп, эфирге таратылды. Пьеса Верди мен Боитоның хат алмасуына негізделген және Верди мен Боитоның «Отелло» операсының туындауы мен қойылымын зерттейді. Пьеса мен эфирде операдан хат алмасуда көрінген бөлімдер (мысалы, Ягоның «Кредосы») де қамтылған.
The play After Aida — a 1985 play with music by Julian Mitchell — depicts the struggle of Giulio Ricordi and Franco Faccio to get the retired Verdi to collaborate with young Boito on a project, which resulted in Otello. In November 2001, Tell Giulio the Chocolate is Ready, a radio play by Murray Dahm, was produced and broadcast by Radio New Zealand. The play is based on the letters of the Verdi Boito correspondence and explores the genesis and production of Verdi and Boito's opera Otello. The play and broadcast included those sections of the opera as they appeared in the correspondence (such as Iago's Credo).