Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оңтүстік Африка Одағының 1910-1961 жылдардағы мемлекет басшысы
Оңтүстік Африканың дәстүрлі монархиялары
Head of state of the Union of South Africa from 1910 to 1961
traditional monarchies of South Africa
1910-1961 жылдар аралығында Оңтүстік Африка Одағы Ұлыбританиямен және Британ империясының басқа доминиондарымен ортақ монархты бөліскен, өздігінен басқарушы ел болды. Монархтың конституциялық өкілеттері көбінесе Оңтүстік Африка Одағының генерал-губернаторына жүктелді. 1909 жылғы Оңтүстік Африка заңы төрт британдық колонияны – Жақсы Үміт мүйісін, Наталды, Оранж-Ривер колониясын және Трансвальдты – біріктіріп, монархты мемлекет басшысы етіп Оңтүстік Африка Одағын құрды. 1947 жылы король Георг VI Оңтүстік Африкаға сапар шеккен алғашқы патша болды. Оның мұрагері, Елизавета II 1953 жылы Оңтүстік Африка Парламентінен Оңтүстік Африкаға тән стиль мен атақ алды. Оңтүстік Африка 1961 жылдың 31 мамырында республика болып, Ұлттар Достастығынан шықты. 1994 жылдың 1 маусымында Оңтүстік Африка апартеид режимі аяқталғаннан кейін, республика ретінде Ұлттар Достастығына қайта қосылды.
From 1910 to 1961 the Union of South Africa was a self governing country that shared a monarch with the United Kingdom and other Dominions of the British Empire. The monarch's constitutional roles were mostly delegated to the Governor General of the Union of South Africa. The South Africa Act 1909 united four British colonies: Cape of Good Hope, Natal, Orange River Colony and Transvaal, to form the Union of South Africa with the monarch as its head of state. In 1947, King George VI became the first reigning monarch to visit South Africa. His successor, Queen Elizabeth II was granted a distinct South African style and title by the Parliament of South Africa in 1953. South Africa became a republic and left the Commonwealth on 31 May 1961. On 1 June 1994, South Africa rejoined the Commonwealth as a republic, after the end of apartheid.
Шығу тегі
Англия-бур соғысынан (1899–1902) кейін Ұлыбритания Оңтүстік Африка Республикасы мен Оранж еркін мемлекетін қайтадан аннексиялады – бұрын тәуелсіз болған екі бур республикасы. Бұл жаңа аумақтар, тиісінше Трансвааль колониясы және Оранж өзені колониясы деп аталды, Ұлыбританияның Оңтүстік Африкадағы бар болған аумақтары – Кейп колониясы мен Наталь колониясына қосылды. Британ үкіметінің саясаты осы төрт колонияны жақынырақ одаққа біріктіруді көздеді; 1907 жылы Трансвааль колониясы мен Оранж-Ривер колониясына жауапты үкімет құқығы берілгеннен кейін, бұл мүдде африканер халқының арасында да күшейді. Осы саяси күштердің нәтижесінде 1908 жылғы Ұлттық конвенция өткізілді, ол 1908 жылдың 12 қазанында жиналып, 1909 жылдың 11 мамырында жұмысын аяқтады. Конвенцияда үкіметтік, заңнамалық және экономикалық одақтың шарттары мен конституциясы айқындалды. Бұл ұсыныстар британ үкіметіне жіберілді, ол осы тілектерді іске асыру үшін заң жобасын дайындады. Заң жобасы 1909 жылдың маусым айында төрт колониялық парламенттермен бекітіліп, 1909 жылдың 20 қыркүйегінде Ұлыбритания Парламентімен қабылданды, ал 1910 жылдың 31 мамырында Оңтүстік Африка Одағы құрылды.
In the aftermath of the Anglo Boer War (1899–1902), Britain re annexed the South African Republic and the Orange Free State, two hitherto independent Boer republics. These new territories, renamed the Transvaal Colony and the Orange River Colony respectively, were added to Britain's existing South African territories, the Cape Colony and Colony of Natal. It was British government policy to encourage these four colonies to come together in closer union; after the grant of responsible government to the Transvaal Colony and Orange River Colony in 1907, this aspiration was one that was also increasingly held by the Afrikaner population. These political forces resulted in the 1908 National Convention, which met on 12 October 1908 and completed its work on 11 May 1909. This convention settled on the terms and constitution of a governmental, legislative, and economic Union. These proposals were transmitted to the British government, which duly prepared a bill to give effect to these wishes. The bill was approved by the four colonial parliaments in June 1909, and was passed by the Parliament of the United Kingdom on 20 September 1909, and the Union of South Africa was established on 31 May 1910.
Ортақ монархияның дамуы
1909 жылғы Оңтүстік Африка туралы заң төрт британдық колонияны біріктірді: Жақсы Үміт мүйісі, Натал, Оранж-Ривер колониясы және Трансвааль, Оңтүстік Африка Одағын, мемлекет басшысы ретінде монархы бар британдық доминион ретінде құрды. 1926 жылғы Балфур декларациясы доминиондарға Ұлыбританияға бағынышты емес, оған теңестірілу құқығын берді; бұл келісім, теориялық тұрғыдан алғанда, барлық доминиондар бағынышты болған біртұтас британдық тәждің орнына Оңтүстік Африкада тәуелсіз жұмыс істейтін ортақ тәжді құрды. Осылайша монархия енді тек британдық институт болмай, «жерсіндірілген» мекемеге айналды. Вестминстердің 1931 жылғы заңы өзін-өзі басқаратын доминиондардың егемендігін одан әрі арттырды және олардың барлығын монархиялық атақтар мен мұрагерлік желісіндегі өзгерістерге бір-бірінің келісімін алуға міндеттеді. Бұл заң британдық парламенттің доминиондар үшін заң шығару өкілеттігінің басым бөлігін алып тастағандықтан, доминиондарды өз құқығында толыққанды егеменді мемлекеттерге айналдырды. Оңтүстік Африка Одағы Вестминстер заңын қабылдауы міндетті доминиондардың қатарына жатпаса да, Оңтүстік Африканың толық егеменді мемлекет мәртебесін растау үшін 1934 жылғы Одақ мәртебесі туралы заң қабылданды. Ол Оңтүстік Африка Одағының «егеменді тәуелсіз мемлекет» екенін жариялады және Вестминстер заңын Оңтүстік Африка заңнамасына толыққанды енгізді.
The South Africa Act 1909 united four British colonies: Cape of Good Hope, Natal, Orange River Colony and Transvaal, to form the Union of South Africa as a British Dominion with the monarch as its head of state. The Balfour Declaration of 1926 provided the dominions the right to be considered equal to Britain, rather than subordinate; an agreement that had the result of, in theory, a shared Crown that operated independently in South Africa rather than a unitary British Crown under which all the dominions were secondary. The monarchy thus ceased to be an exclusively British institution, and henceforth became a "domesticated" establishment. The Statute of Westminster 1931 further increased the sovereignty of the self governing Dominions, and also bound them all to seek each other's approval for changes to monarchical titles and the common line of succession. As the statute removed nearly all of the British parliament's authority to legislate for the Dominions, it had the effect of making the Dominions largely sovereign nations in their own right. Although the Union of South Africa was not among the Dominions that needed to adopt the Statute of Westminster for it to take effect, the Status of the Union Act, 1934 was passed to confirm South Africa's status as a fully sovereign state. It declared the Union of South Africa to be a "sovereign independent state" and explicitly adopted the Statute of Westminster into South African law.
Конституциялық рөл
Оңтүстік Африка Одағының үкімет құрылымы басқа доминиондардың үкіметтеріне ұқсас еді. Монарх Одақта Оңтүстік Африканың генерал-губернаторы арқылы өкілдік етілді.
The structure of the government of the Union of South Africa was similar to the government of other dominions. The monarch was represented in the Union by the governor general of South Africa.
Атқарушы
Барлық атқарушы билік монархқа жүктелді және оны монархтың атынан генерал-губернатор іске асырды. Генерал-губернатор Одақтың үкіметінде атқарушы өкілеттіктерді қалай іске асыру жөнінде кеңес беру үшін Атқару кеңесін тағайындады. Барлық атқару кеңесшілері вице-корольдің қалауымен қызмет етті. Дегенмен, монарх және генерал-губернатор заң шығару процесіне қатыспады, олар тек патшалық келісім беруге қатысты. Вице-король Палата ұсынған кез келген заң жобасын, қажет деп санаған өзгертулермен бірге қайтара алатын болды. Вице-король сондай-ақ келісімді бермеуге немесе заң жобасын монархтың бекітуі үшін қалдыруға құқылы еді. Монарх та генерал-губернатордың келісімінен кейін бір жыл ішінде кез келген заңды қабылдамауға хақылы болды. Патшалық келісім берілгеннен кейін, Ассамблеяның хатшысы актінің екі данасын – біреуін ағылшын, екіншісі голланд тілінде – Оңтүстік Африка Жоғарғы Сотының Апелляциялық бөлімінің тіркеушісінің кеңсесінің тізіміне тіркеуге жауапты болды. Кез келген судьяның қызметке қабілетсіздігі жағдайында генерал-губернатор Оңтүстік Африка Жоғарғы Сотының басқа кез келген судьясын уақытша қажетті міндеттерді орындау үшін тағайындай алатын болды.
All executive authority was vested in the monarch, and was exercised by the governor general on the monarch's behalf. The governor general appointed an Executive Council, to advise him on how to execute the executive powers in the government of the Union. All executive councillors held office during the viceroy's pleasure. The monarch and the governor general did not, however, participate in the legislative process; they only took part in the granting of royal assent. The viceroy could return any bill presented to him by the House, with certain amendments he might recommend. The viceroy could also withhold assent, or reserve the bill for the signification of the monarch's pleasure. The monarch also had the power to disallow any act within one year after it was assented by the governor general. After the granting of royal assent, the Clerk of the House of Assembly was responsible for enrolling two copies of the act, one in English and the other in Dutch, in the records of the office of the Registrar of the Appellate Division of the Supreme Court of South Africa. In case of incapacity of any judge, the governor general could appoint any other judge of the Supreme Court of South Africa to temporarily discharge the required duties as the case may be.
Тақ пен құрмет
Монарх, құрметтің бастауы ретінде, Оңтүстік Африкада өз атынан наградалар мен құрметтер тағайындады. Көптеген наградалар Оңтүстік Африка министрлерінің ұсынысы бойынша берілді. Патшалық тәждің суреттері, Патшалық белгісі немесе монархтың келбеті түрлі медальдар мен ордендерде бейнеленді.
The monarch, as the fount of honour, conferred awards and honours in South Africa in his or her name. Most of them were awarded on the advice of South African ministers. Depictions of the Royal Crown, the Royal Cypher or the sovereign's likeness, appeared on various medals and decorations.
Корольдік билік пен қарулы күштер
Оңтүстік Африка Одағының теңіз және құрлық әскерлерінің бас қолбасшылығы монархқа жүктелген, ал оны генерал-губернатор олардың өкілі ретінде іске асырған. Корольдік тәж туралы сілтемелер түрлі полк белгілерінде және шендік белгілерде кездесетін, бұл монархияны биліктің ортасы ретінде бейнелейтін. 1957 жылы республикалық көзқарастардың күшеюіне байланысты, тәж қорғаныс күштері мен полиция белгілерінен алынып тасталды немесе елдің елтаңбасының қырынан Одақ Арысымен ауыстырылды. 1961 жылы "Royal" атауы Оңтүстік Африка армиясының кейбір полктерінің, мысалы, Наталь карбинерлерінің аттарынан жойылды. 1952 жылға дейін Оңтүстік Африка теңіз кемелері HMSAS, яғни, Оның Шаңырақтылығының Оңтүстік Африка кемесі деген кеме префиксін таңған, кейін ол SAS, яғни, Оңтүстік Африка кемесімен алмастырылды.
The command in chief of the naval and military forces of the Union of South Africa was vested in the monarch, and was exercised by the governor general as their representative. References to the Royal Crown appeared on various regimental badges and rank insignia, which illustrated the monarchy as the locus of authority. In 1957, due to growing republicanism, the Crown was either removed from the badges of the defence force and police, or replaced with the Union Lion from the crest of the country's coat of arms. In 1961, the "Royal" title was dropped from the names of some South African Army regiments, such as the Natal Carbineers. Until 1952, South African Naval vessels bore the ship prefix HMSAS, i. e., His Majesty's South African Ship, and it was thereafter replaced by SAS, i. e., South African Ship.
Патшалық сапарлар
1860 жылы королева Викторияның екінші ұлы және төртінші баласы, Саксен-Кобург және Гота герцогы Альфред, корольдік отбасының Оңтүстік Африкаға келген алғашқы мүшесі болды. Кейін, 1901 жылы, Корнуолл герцогы мен герцогинясы (кейіннен король Георг V және королева Мэри) Британ империясы бойынша кең ауқымды сапарлары барысында Оңтүстік Африкаға сапар жасады. Олардың үлкен ұлы, Уэльс ханзадасы Эдвард (кейіннен VIII Эдвард патша) 1925 жылы елді аралап көрді. 1947 жылы король Георг VI, оның әйелі королева Елизавета және олардың қыздары, принцесса Елизавета мен Маргарет, үш айлық Оңтүстік Африка сапары аясында елге келді. Оңтүстік Африкада принцесса Елизавета 21 жасқа толып, 21 сәуірде империяға арналған танымал хабарлама жасады, онда ол: "Мен сіздердің барлығыңыздың алдында өмірімнің барлығын, ол ұзақ немесе қысқа болсын, сіздерге қызмет етуге және біздің барлығымызға тиесілі үлкен империялық отбасымызға арнаймын" деді.
In 1860, Prince Alfred, Duke of Saxe Coburg and Gotha, the second son and fourth child of Queen Victoria, became the first member of the royal family to visit South Africa. Later, in 1901, the then Duke and Duchess of Cornwall (later King George V and Queen Mary) visited South Africa during an extensive tour of the British Empire. Their eldest son, Edward, Prince of Wales (later King Edward VIII), toured the country in 1925. In 1947, King George VI, his wife Queen Elizabeth, and their daughters Princesses Elizabeth and Margaret, visited the country, during a three month tour of Southern Africa. It was in South Africa that Princess Elizabeth notably celebrated her 21st birthday and delivered the famous broadcast to the Empire on 21 April, in which she said, "I declare before you all that my whole life, whether it be long or short, shall be devoted to your service and the service of our great imperial family to which we all belong".
Республикашылдық
1940 жылы Д. Ф. Малан, Дж. Б. М. Герцогпен бірге, «Британдық тәж мен империядан тәуелсіз, еркін тәуелсіз республика» үшін күресуге және «ұлттық бостандықтың толыққанды білдірілуіне кедергі келтіретін барлық кемшіліктерді қадамдық түрде жоюға» міндеттенген Herenigde Nasionale партиясын (немесе «Бірлестірілген ұлттық партия») құрды. 1942 жылы африкаанс тіліндегі Die Burger және Die Transvaler газеттерінде республикалық конституция жобасының толық мәліметтері жарияланды, онда «Бургерлер» деп аталатын ақ азаматтар ғана сайлайтын, «өзінің міндеттерін орындаудағы іс-әрекеттері үшін тек Құдайға жауапты» болатын Мемлекет Президенті қарастырылған. Ұлттар Достастығында қалу мәселесінде африканерлік Бродербондтың пікірі «мүмкіндігінше ертерек Ұлттар Достастығынан шығу – біздің республикалық мақсатымыздың басты шарты болып табылады» деді. 1948 жылы Д. Ф. Малан басшылығындағы Ұлттық партия билікке келді, бірақ сайлау науқанында республика үшін үгіт жүргізбеді, керісінше Ұлттар Достастығында қалуды жөн көрді, осылайша Ян Сматстың Біріккен партиясына дауыс берген африканерлердің қолдауын алуға тырысты. Маланның премьер-министрліктен кейін қызмет еткен Дж. Г. Стрейдом да республика мәселесін азайтып, 1958 жылға дейін бұл бағытта ешқандай қадам жасалмайтынын мәлімдеді. Стрейдом Оңтүстік Африканың Ұлттар Достастығының құрамында немесе одан тыс республика болатыны «сондағы жағдайларға байланысты» шешілетінін айтты. Өзінің ізашары сияқты, Стрейдом партияның республика тек «халықтың кең пікірі» негізінде жариялануы мүмкін деген сенімін білдірді.
In 1940, D F Malan, along with J. B. M. Hertzog, founded the Herenigde Nasionale Party (or "Reunited National Party") which pledged to fight for "a free independent republic, separated from the British Crown and Empire", and "to remove, step by step, all anomalies which hamper the fullest expression of our national freedom". In 1942, details of a draft republican constitution were published in Afrikaans language newspapers Die Burger and Die Transvaler, which provided for a State President, elected by white citizens known as Burgers only, who would be "only responsible to God for his deeds in the fulfilment of his duties". On the matter of continued Commonwealth membership, the view of Afrikaner Broederbond was that "departure from the Commonwealth as soon as possible remains a cardinal aspect of our republican aim". In 1948, the National Party, now led by D. F. Malan, came to power, although it did not campaign for a republic during the election, instead favouring remaining in the Commonwealth, thereby appealing to Afrikaners who otherwise might have voted for the United Party of Jan Smuts. Malan's successor as Prime Minister, J. G. Strijdom, also downplayed the republic issue, stating that no steps would be taken towards that end before 1958. Strijdom stated that the matter of whether South Africa would be a republic inside or outside the Commonwealth would be decided "with a view to circumstances then prevailing". Like his precessor, Strijdom declared the party's belief that a republic could only be proclaimed on the basis "of the broad will of the people".
Референдум және оны жою
1958 жылы премьер-министр болған соң Хендрик Верворд парламентте сөйлеген сөзінде: «Біз республиканы дұрыс жолмен және тиісті уақытта құруды толық және нақты қолдаймыз» деп мәлімдеді. 1960 жылы Верворд республика құру туралы тек ақ нәсілділерге арналған референдум өткізу жоспарларын жариялады, осы мақсатта заң жобасы сол жылдың 23 сәуірінде Парламентке енгізілді. Референдум туралы заң 1960 жылдың 3 маусымында бекітілді. Республикаға қарсы болатын ағылшын тілді ақтардың және Біріккен партияны әлі де қолдайтын африкандардың қолдауын ұмтылып, Верворд конституциялық өзгерістердің минималды болады деп ұсынды, королева тек мемлекет басшысы ретінде мемлекеттік президентпен алмастырылады, ал бұл лауазым атқарушы емес, салтанатты болады. Ағылшын тілді ақтар көпшілік құраған Наталь провинциясында республикаға қарсы күшті сезімдер болды. 1955 жылы шағын Федералды партия «Республикаға қарсы дәлелдер» атты памфлет шығарды, ал Республикаға қарсы лига қоғамдық демонстрациялар ұйымдастырды. Федералды партия төрағасы Артур Селби құрған Лига, республика құру жоспарына қарсы 33 000 натальдық қол қойған Наталь келісімін бастады. Референдум күні провинцияның ағылшын тіліндегі күнделікті газеті «Натальдік куәгер» өз оқырмандарына ескерту жасады: «Республикаға қарсы дауыс бермеу – бізді түбірлерімізден жұлысып, өзгерістердің желдері дауыл күшіне жеткен кезде, қауіпті және белгісіз теңізге қадам басуға көмектесумен тең». Ұлттық партия үкіметі кейіннен 1960 жылдың 5 қазанында референдум ұйымдастырды. Одақтағы алғашқы ұлттық сайлау болған бұл сайлауда тек ақ нәсілділер ғана қатысты, және ол сайлаушылардың 52,29% дауысымен тар мақұлданды. 1961 жылдың 31 мамырында Оңтүстік Африка Республикасы жарияланды, Елизавета II мемлекет басшысы қызметінен бас тартты, ал Одақтың соңғы генерал-губернаторы Чарльз Р. Суарт бірінші мемлекеттік президент болып тағайындалды.
On becoming Prime Minister in 1958, Hendrik Verwoerd gave a speech to Parliament in which he declared: "We stand unequivocally and clearly for the establishment of the republic in the correct manner and at the appropriate time". In 1960, Verwoerd announced plans to hold a whites only referendum on the establishment of a republic, with a bill to that effect being introduced in Parliament on 23 April of that year. The Referendum Act received assent on 3 June 1960. In hopes of winning the support of those opposed to a republic, not only English speaking whites but Afrikaners still supporting the United Party, Verwoerd proposed that constitutional changes would be minimal, with the Queen simply being replaced as head of state by a State President, the office of which would be a ceremonial post rather than an executive one. In Natal, the only province with an English speaking majority of whites, there was strong anti republican sentiment; in 1955, the small Federal Party issued a pamphlet The Case Against the Republic, while the Anti Republican League organised public demonstrations. The League, founded by Arthur Selby, the Federal Party's chairman, launched the Natal Covenant in opposition to the plans for a republic, signed by 33,000 Natalians. On the day of the referendum, the Natal Witness, the province's daily English language newspaper warned its readers that: "Not to vote against the Republic is to help those who would cut us loose from our moorings, and set us adrift in a treacherous and uncharted sea, at the very time that the winds of change are blowing up to hurricane force". The National Party government subsequently organised the referendum on 5 October 1960. The vote, which was restricted to whites — the first such national election in the Union — was narrowly approved by 52.29% of the voters. The Republic of South Africa was declared on 31 May 1961, Queen Elizabeth II ceased to be head of state, and the last Governor General of the Union, Charles R. Swart, took office as the first State President.
Қауымдастыққа мүшелік
Бастапқыда, Ұлтастықтың әрбір тәуелсіз мемлекеті Доминион статусына ие болды – Ұлыбритания және басқа доминиондармен ортақ монархы бар еді. Үндістан республика болғанға дейін 1949 жылғы Лондон декларациясы, басқа мемлекет басшысы бар елдерге Ұлтастыққа қосылуға немесе қалуға рұқсат берді, бірақ бұл тек басқа мүшелердің бірауыздан келісімімен ғана мүмкін болды. Пәкістан үкіметі (1956 жылы) және кейін Гана (1960 жылы) осы қағиданы пайдаланды, ал Ұлттық партия Оңтүстік Африканың Ұлтастықтағы мүшелігін сақтап қалуына мүмкіндік берді, егер республика құруға қолдау болса. Алайда, 1960 жылға қарай Ұлтастыққа жаңа Азия және Африка мемлекеттері кірді, олардың басшылары апартеидтік режимнің мүшелігін ұйымның жаңа демократиялық принциптеріне қарсы келетін нәрсе деп қарады. Сол кездегі Танганьиканың бас министрі Джулиус Ньерре, егер Оңтүстік Африка апартеидтік режимде мүше болып қала берсе, 1961 жылы тәуелсіздік алатын өзінің елі Ұлтастыққа қосылмайтынын мәлімдеді. Бұл мәселені талқылау үшін 1961 жылдың наурыз айында, жоспарланған мерзімнен бір жыл бұрын Ұлтастық премьер-министрлердің конференциясы шақырылды. Бұған жауап ретінде Верворд жанжал тудырып, Оңтүстік Африканың мүшелікке қайта қабылдануы мақұлданса, көптеген мүшелер шығып кетумен қорқытты. Нәтижесінде Оңтүстік Африканың мүшелікке қабылдану өтініші кері тартылды, яғни 1961 жылдың 31 мамырында республика болып жарияланғаннан кейін елдің Ұлтастықтағы мүшелігі тоқтатылды. Апартеидтің жойылғаннан кейін Оңтүстік Африка 1994 жылы, республика құрылғанына отыз үш жыл және бір күн өткен соң, Ұлтастыққа қайта қосылды.
Originally every independent country in the Commonwealth was a Dominion – sharing a monarch with the United Kingdom and the other dominions. The 1949 London Declaration prior to India becoming a republic allowed countries with a different head of state to join or remain in the Commonwealth, but only by unanimous consent of the other members. The governments of Pakistan (in 1956) and, later, Ghana (in 1960) availed themselves of this principle, and the National Party had not ruled out South Africa's continued membership of the Commonwealth were there a vote in favour of a republic. However, the Commonwealth by 1960 included new Asian and African members, whose rulers saw the apartheid state's membership as an affront to the organisation's new democratic principles. Julius Nyerere, then Chief Minister of Tanganyika, indicated that his country, which was due to gain independence in 1961, would not join the Commonwealth were apartheid South Africa to remain a member. A Commonwealth Prime Ministers' Conference was convened in March 1961, a year ahead of schedule, to address the issue. In response, Verwoerd stirred up a confrontation, causing many members to threaten to withdraw if South Africa's renewal of membership application was accepted. As a result, South Africa's membership application was withdrawn, meaning that upon its becoming a republic on 31 May 1961, the country's Commonwealth membership simply lapsed. Following the end of apartheid, South Africa rejoined the Commonwealth in 1994, thirty three years and one day the republic was established.
Оңтүстік Африка монархтарының тізімі
Жоқ. Портрет Патшалық атауы (Туған – Өлген) Оңтүстік Африка билеу мерзімі Толық аты Әйелі Басталуы Аяқталуы1 Георг V (1865–1936) 31 мамыр 1910 20 қаңтар 1936 Георг Фредерик Эрнест Альберт Мэри Тек генерал-губернаторлар: Герберт Гладстон, 1-ші виконт Гладстон, Сидней Бакстон, 1-ші граф Бакстон, Коннау әмірзасы Артур, Александр Кембридж, 1-ші граф Атлон, Джордж Вильерс, 6-шы граф КларендонПремьер-министрлер: Луис Бота, Ян Кристиан Сматс, Дж. Б. М. Герцог2 Эдуард VIII (1894–1972) 20 қаңтар 1936 10 желтоқсан 1936 Эдуард Альберт Кристиан Джордж Эндрю Патрик ДэвидЖоқГенерал-губернаторлар: Джордж Вильерс, 6-шы граф КларендонПремьер-министрлер: Дж. Б. М. Герцог3 Георг VI (1895–1952) 10 желтоқсан 1936 6 ақпан 1952 Альберт Фредерик Артур Джордж Елизабет Боуес-ЛайонГенерал-губернаторлар: Джордж Вильерс, 6-шы граф Кларендон, сэр Патрик Дункан, Гидеон Брэнд ван Зил, Эрнест Джордж ЯнсенПремьер-министрлер: Дж. Б. М. Герцог, Ян Кристиан Сматс, Д. Ф. Малан4 Елизавета II (1926–2022) 6 ақпан 1952 31 мамыр 1961 Елизавета Александра Мэри Филип МаунтбеттенГенерал-губернаторлар: Эрнест Джордж Янсен, Чарльз Робертс ШвартПремьер-министрлер: Д. Ф. Малан, Йоханнес Герхард Стрийдом, Хендрик Верворд
No. Portrait Regnal name(Birth–Death) Reign over South Africa Full name ConsortStartEnd1George V(1865–1936)31 May 191020 January 1936George Frederick Ernest AlbertMary of TeckGovernors general: Herbert Gladstone, 1st Viscount Gladstone, Sydney Buxton, 1st Earl Buxton, Prince Arthur of Connaught, Alexander Cambridge, 1st Earl of Athlone, George Villiers, 6th Earl of ClarendonPrime ministers: Louis Botha, Jan Christian Smuts, J. B. M. Hertzog2Edward VIII(1894–1972)20 January 193610 December 1936Edward Albert Christian George Andrew Patrick DavidNoneGovernors general: George Villiers, 6th Earl of ClarendonPrime ministers: J. B. M. Hertzog3George VI(1895–1952)10 December 19366 February 1952Albert Frederick Arthur GeorgeElizabeth Bowes LyonGovernors general: George Villiers, 6th Earl of Clarendon, Sir Patrick Duncan, Gideon Brand van Zyl, Ernest George JansenPrime ministers: J. B. M. Hertzog, Jan Christian Smuts, D. F. Malan4Elizabeth II(1926–2022)6 February 195231 May 1961Elizabeth Alexandra MaryPhilip MountbattenGovernors general: Ernest George Jansen, Charles Robberts SwartPrime ministers: D. F. Malan, Johannes Gerhardus Strijdom, Hendrik Verwoerd