Кіріспе

Daihatsu Mira (сонымен қатар Cuore, Domino және жақында Charade деп те аталады) – жапондық автокөлік өндірушісі Daihatsu жасаған kei автомобиль және қалалық автомобиль. Оның түрлі нұсқалары мен шасси вариациялары бар, соңғы нұсқасында төрт модель бар: Mira, Mira AVY, Mira Gino және Mira VAN. Mira – 1966 жылы Daihatsu Fellow көлігімен басталған автомобильдер желісінің соңғы жалғасы, және бастапқыда Cuore-дің тауарлық нұсқасы ретінде ұсынылған. Жапониядан тыс елдерде Mira 850 немесе 1000 куб.см көлемді үлкен қозғалтқыштармен де ұсынылды. Австралияда екі орындық нұсқасы Daihatsu Handivan, ал кейін Daihatsu Handi деп сатылды. "Мира" сөзі латын тілінде "мақсат" немесе "мұрат" деген мағынаны білдіреді. TOC

Тарих

Daihatsu Mira және Cuore 1980 жылдың шілдесінде Daihatsu Max Cuore-ді ығыстырды. 1985 жылы Mira/Cuore-дің екінші буыны (L70) ұсынылды. Көптеген буындарда екі қозғалтқыш көлемі болды: жапондық ішкі регламенттерге сәйкес 550 немесе 660 куб.см кішкентай нұсқасы және экспорттық нарықтар үшін үлкен қозғалтқышты нұсқасы. Мысалы, L200 нұсқасы (1990–94) Жапонияда үш цилиндрлі 660 куб.см қозғалтқышпен келді, ал әлемнің басқа бөліктерінде 847 немесе 1000 куб.см қозғалтқышы бар күшті нұсқаны алды. L500 Mira – Daihatsu компаниясынан шыққан алғашқы төрт цилиндрлі (660 куб.см) қозғалтқышы бар кей-автомобилі.

L55/L60 сериясы (1980)

1980 жылдың шілдесінде Daihatsu Mira және Cuore үлгілері Daihatsu Max Cuore-ді алмастырды. Шатасу тудыратын мәселе, бұл L55 сериясы – бірінші буын Daihatsu Mira болғанымен, көбінесе Cuore-дің екінші буыны деп есептеледі, ал Mira бастапқыда «Mira Cuore» деп сатылды. 1982 жылдың мамыр айында Mira атауынан «Cuore» деген сөзді алып тастағанда, модельдер қатарына шағын өзгерістер енгізілді. Сондай-ақ, радиалды шиналары бар, үш есікті MGX спорттық бес жылдамдықты үлгісі жаңадан қосылды. Сол кезде «Daimatic» автомат берілісі екі жылдамдықты толық автоматты беріліске алмастырылды. 1983 жылдың қазан айында Mira фургонының турбожүйелі және төрт дөңгелекті нұсқалары қолжетімді болды (бірақ екеуі бірдей жиынтықта болған жоқ). L55 сериясы екі негізгі қозғалтқышпен сатылды: 547 см³ көлемді екі цилиндрлі AB10 және экспорттық L60 Cuore үлгісіне орнатылған 617 см³ көлемді AD қозғалтқыштары. Екеуі де екі теңгерім білігімен жабдықталған, бұл дәстүрлі төрт цилиндрлі қозғалтқышқа сай келетін тегіс және шусыз жұмыс істеуді қамтамасыз етті. Тестілерде 617 см³ көлемді үлгі Fiat Panda 30 және Citroën Visa Club сияқты еуропалық бәсекелестермен салыстырғанда, өте жақсы жабдықталғандығы, «жанды» мінезі және «күшті» өнімділігі үшін мақтау алды. Басты мәселе – құны; екі цилиндрлі теңгерім білігі бар қозғалтқыштың құны дәстүрлі төрт цилиндрлі қозғалтқыш құнымен шамалас болды. Quattroruote журналы автомобильді қала ішіндегі шапшаңдығы үшін жоғары бағалады, бірақ оны автострадаға толыққанды лайықты деп санау қиын болды. «Үлкен» нұсқасының ең жоғары жылдамдығы бар. Кейбір нарықтарда екі қозғалтқыш та қолжетімді болды. Мысалы, Бельгияда олар кішкентай нұсқасы Cuore 550, ал үлкен нұсқасы Cuore 623/625 деген атпен сатылды, бұл орнатылған кузовқа байланысты болды. 1980 жылы Cuore Аргентина мен Чилиде жақсы сатылды (4300 дана жіберілді), бірақ экономикалық қиындықтар 1982 жылға қарай экспортты тоқтатуға әкелді. Parco компаниясы да өзінің жарияланымдары арқылы автомобильді жарнамалады. Джованни Мишельотти 1985 жылы Женева автокөлік көрмесінде көрсетілген «Мишельотти PAC» (Personal Automotive Commuter) прототипін жасау үшін осы буын Cuore-ді негіз ретінде пайдаланды.

L70/L80 сериясы (1985)

Екінші буын (L70) Mira/Cuore 1985 жылдың тамызында шығарылды. Оның дөңгелек аралығы ұзартылды және бұрынғы екі цилиндрлі (AB) нұсқаларын алмастыратын үш цилиндрлі қозғалтқыштардың жаңа буыны болды. Жаңа EB қозғалтқыштарының сыйымдылығы 547 см³ құрады. L80 экспорттық нұсқалары үшін ED 10 деп аталатын 847 см³ үш цилиндрлі қозғалтқыш әзірленді. 1986 жылдың қыркүйегінде Швейцария нарығы үшін арнайы нұсқа пайда болды, оның цилиндрлері тарлауырақ болғандықтан сыйымдылығы 796 см³ (ED 10A деп аталды). Бұл нұсқа стандартты нұсқадан сәл үлкен болғанымен, кейбір кантондарда төрт салықтық ат күші санатына сәйкес келді, ал басқа кантондарда 800 см³ салық шегі болды. Жапондық нарықта коммерциялық (Mira) және жеңіл көлік (Cuore) нұсқалары бірге сатылды. Коммерциялық нұсқаларда толығымен жазылатын артқы орындықтар және артқы жақтағы терезелерде багаж рельстері болды, оларды осы белгілерден тану оңай. Алдыңғы буын үшін "Van" нұсқасы үшін төрт дөңгелекті жетегі бар нұсқа (шасси коды L71V) қол жетімді болды. Қозғалтқыштар бастапқыда карбюраторлы, табиғи түрде сорылатын немесе турбожүктегішпен (интеркулермен) жабдықталған. Олар тиісінше ұсынылды және . Турбо нұсқасы бастапқыда тек Mira (үш есікті коммерциялық) ретінде қол жетімді болды және ол стандартты нұсқадан екі ай кейін енгізілді. Жетегі қолмен басқарылатын төрт немесе бес жылдамдықты, ал турбосыз нұсқалар үшін екі жылдамдықты автоматты беріліс қорабы қол жетімді болды. 1986 жылдың қаңтарында бес есікті "Van" (Mira) нұсқасы қосылды. Екі айдан кейін "Walk through Van" нұсқасы пайда болды, ол стандартты капотты төртбұрышты артқы бөлікпен біріктірді. Есіктерді бүктеуге болатындықтан (опция ретінде артқы жағында) тіпті тар көшелерде де кіруге ыңғайлы болды. 1987 жылдың тамызында Mira/Cuore жаңа радиатор торы және капотпен, сондай-ақ басқа да ұсақ өзгерістермен жаңартылды, бұл оның сыртқы түрін жақсартты. Екі айдан кейін турбожүктегішпен жабдықталған нұсқада төрт дөңгелекті жетегі қол жетімді болды. 1988 жылдың ақпанында Mira Parco арнайы нұсқасының тағы бір шығарылымы жарық көрді. Ол тек қара түсте және жарқын, сәнді интерьермен ұсынылды және 20 жасқа толған сатып алушыларға арналған. Бұл модель тез сатылып кетті, ал жаз айларында ашық көк интерьері бар екінші Parco нұсқасы, содан кейін 1989 жылдың ақпанында үшінші Mira Parco шықты. Бұл нұсқада турбожүктегішпен жұмыс істейтін қозғалтқыш және төрт дөңгелекті жетегі болды. L70 сериясының жапондық өндірісі 1990 жылдың наурыз айында кеи класы үшін жаңа ережелерге жауап ретінде жаңа 660 см³ L200 нұсқасы енгізілген кезде аяқталды. Олар стандартты нұсқаны құрастырумен қатар, Тайландтың ішкі нарығы үшін Mira P1 деп аталатын пікап нұсқасын әзірледі, ол 1990 жылдан 1995 жылға дейін өндірілді. Бұл нұсқада пікап платформасы, артқы қақпақ және жаңартқыш артқы шамдар болды. Mira пікапы өте танымал болды, нәтижесінде Daihatsu-ның Тайландтағы сатылымы 50% -ға өсті. Daihatsu Phra Nakhon компаниясы да Mira P4-ті, бұл төрт орындық шағын автокөліктің шатыры бар вагон нұсқасын әзірледі. Кейбір P4 нұсқаларында пікаптың артқы қақпағы төменге бүгіліп, үстіне шыны қосылды, ал кейбіреулерінде бір бөліктен тұратын артқы қақпақ болды. Кейіннен 2+2 орындық "Daihatsu Miracab" және артқы бөлігі кеңейтілген хетчбек "Mint" ұсынылды. Бастапқыда жапондық ерекшеліктерге сәйкес кіші қозғалтқыштар қолданылса да, олар нағыз кеи көліктері ретінде жіктелу үшін тым ұзын болды. Кейінгі көліктерде көптеген басқа экспорттық нарықтарда қолданылатын 850 см³ қозғалтқыш орнатылды. Дегенмен, 1997 жылғы Азия қаржы дағдарысы Тайландтағы Daihatsu үшін аяқталды, өйткені сату 1995 жылы 4000-нан 1997 жылы 160-қа дейін төмендеді. Өндіріс 1998 жылдың ақпанында тоқтатылды, ал 1998 жылдың наурызына қарай Daihatsu Тайланд нарығында көліктерді ұсынбайды. Сонымен қатар, төрт есікті қос кабиналы, өте қысқа платформасы бар панельді фургон нұсқасы да қол жетімді. Бастапқы L70 Mira-дан айырмашылығы, олар кейіннен 659 см³ EF қозғалтқышымен жабдықталған, ол сондай-ақ СЖҚ-мен жұмыс істеуге де мүмкіндік береді. Ол түпнұсқадан ұзын және ауыр, түпнұсқадағы екі орындық пікаптың салмағы 5 кг-ға дейін жетеді.

L500 сериясы (1994)

L500 Miras өндірісі 1994 жылдың қыркүйегінде басталды. Автомобильдің дизайны кейбір өзгерістерге ұшырады, бірақ L200-ге ұқсас сыртқы түрін сақтап қалды. L500 Mira Жапониядан тыс елдерде L501 Cuore деген атпен сатылды. 200 сериялы Mira Жапониядағы сатылымын тоқтатты, бірақ басқа да бірқатар нарықтарда сатыла берді, онда экспорттық L500 сияқты қозғалтқыш жаңартулары жасалды. Жапон нарығында 1995 жылдың қазан айында Mira Moderno моделі қосылды. Бұл модель 1996 жылдың мамыр айында шағын рестайлингтен өтті, ал 1997 жылдың мамыр айында бұл жаңалықтар модельдің қалған бөлігіне де қолданылды. 1997 жылдың тамызында ретро стильдегі Mira Classic ұсынылды. Classic табиғи сору қозғалтқыштарымен (алдыңғы жетекте, 4WD нұсқасымен) немесе турбо зарядтағышпен жабдықталған нұсқада қолжетімді болды. The Classic-тің орнын бесінші буын (L700) негізінде жасалған, сондай-ақ ретро стильдегі Mira Gino алмастырды. 1998 жылдың қаңтарында Sanrio компаниясымен бірлесіп Mira Moderno-ның "Hello Kitty" нұсқасы пайда болды. Бұл модель пастельді түстерде ұсынылды және автомобильдің ішінде Hello Kitty логотипімен безендірілген, тіпті кілт те Hello Kitty стилінде жасалған. L500 – Daihatsu компаниясының төрт цилиндрлі қозғалтқышпен жабдықталған алғашқы kei классындағы көлігі, сонымен қатар жаңа JB сериялы қозғалтқышты орнату мүмкіндігі болды. Осы қозғалтқышпен жабдықталған модельдің коды L502 болды. 200 платформасында қолжетімді модельдердің ассортименті 500 сериясына көшті. Бір өзгеріс – экспорттық нұсқалар стандартты түрде жанармай инжекторларымен жабдықталды, бұл 847 см³ қозғалтқыштың қуатын бір бірлікке арттырды. Бұл қозғалтқыш ED 20 деп аталды. Төрт жылдамдықты механикалық қоробка енді қолжетімді болмады, бірақ жапондық нарықтағы үш жылдамдықты автоматты қоробкаға қоса, төрт жылдамдықты автоматты қоробка да ұсынылды. 1996 жылдың қараша айында 847 см³ көлемді үш цилиндрлі қозғалтқыштың екі вал тізбекті, 12 клапанды нұсқасы да қолжетімді болды. Бұл ED DE деп аталды және 5500 айналымда қуатты өндірді. Австралияда L500 Mira Daihatsu Charade Centro деген атпен сатылды. Модель Пәкістанда Daihatsu Cuore ретінде өндірісте қалды. L500 2000 жылдың наурызынан 2012 жылға дейін Toyota Indus Motor Company компаниясымен 847 см³ көлемді карбюраторлы қозғалтқышпен (ED 10) шығарылды, бұл қозғалтқыш 1986 жылдан бері экспорттық модельдерде қолданылып келеді. Пәкістандық Cuore модельдері бес есікті хэтчбек кузовымен ғана шығарылды. Барлығы 2001 жылы 2440 автомобиль шығарылды, бірақ жылдық қуаты төрт есе жоғары болды.

L700 сериясы (1998 ж.)

Бесінші буын Cuore шасси коды L700 болды, ал L710 коды төрт дөңгелекті нұсқаларында қолданылды. Жаңа модель 1998 жылдың күзінде пайда болды. Жапондық ішкі нарықта сатылатын автомобильдердің қозғалтқыштары 659 см³ шегінен аспауы керек болса, экспорттық нұсқалар (L701/711) жаңа қозғалтқыш алды: 989 см³ EJ DE – 12 клапанды, DOHC, үш цилиндрлі қозғалтқыш, 5200 айналымда қуаты . Экспорттық модельдер үшін үш жылдамдықты автоматты беріліс қорабы да жаңа болды. 2001 жылы жаңартылғаннан кейін автомобиль жаңа, қуатты EJ VE қозғалтқышымен және VVT-i жүйесімен жабдықталды. Кейбір нарықтарда бұрынғы 850 см³ ED DE қозғалтқышы қолданыла берді. Жапондық Mira нарығына жанармаймен тамақтандырылатын 659 см³ EF отбасынан қозғалтқыштар жеткізілді. Базалық модельдерде SOHC 6 клапанды қозғалтқыш болды, жақсырақ жабдықталған модельдерде 12 клапанды DOHC нұсқасы DVVT және жүйесімен, ал спорттық TR нұсқасы екі құбырлы камералы және цилиндрге төрт клапанды турбокомпрессор және интеркулермен жабдықталды. Декларацияланған қуаты ; бұл кей карлары үшін «джентльмендік келісім» бойынша рұқсат етілген ең жоғары қуат. 1998 жылдың желтоқсанында отынды үнемдеуге бағытталған TV моделі ұсынылды, ол CVT және EF VE қозғалтқышының жоғары сығылу нұсқасымен жабдықталды, қуаты және стандартты жапондық сынақ циклында жанармай шығынын қамтамасыз етеді. 2000 жылдың қазан айында турбоқозғалтқышты Mira TR өндірісі тоқтатылды (тек Mira Gino турбоқозғалтқышпен жабдықталды), ал төменгі деңгейдегі EF SE қозғалтқышы жаңартылып, енді қуаты .

Шетелдегі өндіріс

L700 Mira өндірісі 2001 жылы Малайзияда жанданды, онда ол Perodua Kancil-мен қатар Perodua Kelisa ретінде, 850 және 1000 куб.см көлемді таныс Daihatsu E сериялы қозғалтқыштарымен сатылды. Perodua 2007 жылы модельдің өндірісін аяқтады.

Мира Джино

L700 платформасына негізделген Daihatsu Mira ретро нұсқасы 1999 жылы өндіріске түсті, бұл алдыңғы Mira Classic-ті ығыстырды. Mira Gino, стандартты нұсқаға ұқсас мүмкіндіктер мен опцияларды алды, бірақ ретро стильде жасалған. Mira Gino бастапқыда тек Жапонияда 659 см³ көлемді қозғалтқышпен ұсынылды, бірақ экспорттық нарықтардағы L700 үлгілерінде қолданылған 1 литрлік EJ VE қозғалтқышы қысқа мерзімге Жапонияда Mira Gino 1000 ретінде қолжетімді болды. 1.0 литрлік қозғалтқышпен жасалған, екінші буын Gino негізіндегі автомобиль экспорттық нарықтарда Daihatsu Trevis деп сатылды.

L250 сериясы (2002)

L250/L260 Mira, бұрынғы 200 сериясымен байланысы жоқ, бұл автомобильдің алтыншы буыны. Жапонияда Mira деп шығарылады. L250 Ұлыбритания мен Оңтүстік Африкада Daihatsu Charade деп аталды. Басқа елдерде бұл Cuore деп сатылды. Алдыңғы буында алғаш рет пайда болған 1.0 л EJ қозғалтқысымен жабдықталған экспорттық нұсқалары L251, ал L260 тек Жапония нарығында төрт доңғалақты нұсқаларда қолданылды. 2006 жылдың соңында алтыншы буын Mira жаңартылғаннан кейін, өндіріс желісі Малайзияға көшірілді, онда 2007 жылдың мамырында Perodua Viva ретінде өндіріс басталды. Жапонияда Mira Avy спорттық нұсқасы да қол жетімді. 2005 жылдың тамызында модельдер қатарына ұсақ өзгерістер енгізілді. 2005 жылдың қарашасында ерекше қажеттіліктері бар адамдарға арналған (Mira Friend Matic) нұсқасы пайда болды. Бұл көлікті арнайы, өздігінен қозғалатын дөңгелекті креслодан (Mira Self Matic) тікелей басқаруға болады, жүргізуші есігі 90 градусқа ашылады және толық автоматтандырылған кіру-шығу жүйесі бар. Self Matic сатып алушылар мемлекеттік қолдау алады. Friend Matic нұсқасы L250 модельдерінің қалған бөлігі жаңартылғаннан кейін 2009 жылдың тамызына дейін сатылымда болды.

L275 сериясы (2006)

2006 жылдың желтоқсан айында L275, жетінші буын Mira таныстырылды. Бастапқыда тек жолаушылар нұсқасы ретінде қол жетімді болған, ал 2007 жылдың басында оның жүк көлігі нұсқасы пайда болды. Әдеттегідей, төрт дөңгелекті нұсқалары басқа модель кодын алды (L285). Екі Topaz Neo KF қозғалтқышы қол жетімді: 658 куб.см көлемді, қос камералы, DVVT және үш цилиндрлі KF VE қозғалтқышы, сондай-ақ сол көлемдегі KF DET турбо қозғалтқышы. Табиғи сору қозғалтқышы бес жылдамдықты механикалық, үш немесе төрт жылдамдықты автомат немесе үздіксіз өзгермелі беріліспен жабдықталған. Ішкі жағында, жылдамдық тұтқасы алдыңғы орындықтар арасынан орталық консольге көшірілді. 255 мм ауқымда жылғатын артқы орындық опциясы, багажға арналған кеңістікті немесе артқы жағындағы жолаушыларға қосымша орын беруге мүмкіндік береді. L200 Mira TR XX олардың "Kei To The City" фильмінде пайдаланылды. 9-маусымда Австралияның импорт ережелері оны жұмыс істейтін автомобиль ретінде елге әкелуге тыйым салғандықтан, олар Mira-ны "жартылай кесу" түрінде импорттады. Австралияда сатып алынған Mira-ны базалық машина ретінде пайдаланып, жапондық "жартылай кесуден" мүмкіндігінше көп бөлікті қолдана отырып, олар TR XX-ді Австралияда қайта жасауды жоспарлады. Автомобиль ақыры 2019 жылдың 8 қыркүйегінде аяқталды және таныстырылды. Бұл автомобильді Top Gear бағдарламасында Джереми Кларксон да шолып көрді.