Сорбонна университеті: Париждің тарихы, 1150-1970 жылдар. Еуропаның екінші ескі университеті, негізі, факультеттері, революция кезеңіндегі жабылуы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Париж университеті, Франция (1150–1970)
Historic university in Paris, France (1150–1970)
Париж университеті, 1150 жылдан 1970 жылға дейін Францияның Парижіндегі жетекші университет болды, тек 1793–1806 жылдары Француз революциясы кезінде ерекшелік болды. 1150 жыл шамасында Париж соборының мектебімен байланысты корпорация ретінде пайда болған ол Еуропадағы екінші ескі университет саналды. 1200 жылы Франция королі Филипп II ресми түрде жарғысын бекітіп, 1215 жылы Папа Иннокентий III мойындады. Ол Роберт де Сорбон құрған және шамамен 1257 жылы король Людовик IX жарғысын бекіткен Сорбонна теологиялық колледжінің атымен аталды. 1793 жылы Француз революциясы кезінде университет жабылып, революциялық конвенцияның 27-тармағы бойынша колледждің қаражаты мен ғимараттары сатылды. 1806 жылы Франциядағы жаңа университет оны төрт тәуелсіз факультетпен алмастырды: гуманитарлық факультет, заң факультеті (кейін экономиканы қоса алғанда), ғылым факультеті, медицина факультеті және теология факультеті (1885 жылы жабылды). 1896 жылы Париждің жаңа университеті Париждің ғылым, әдебиет, заң, медицина, протестанттық теология және Париждің жоғары фармацевтикалық мектебінің факультеттерін біріктіру арқылы қайта құрылды. Оның ашылуы 1896 жылдың 19 қарашасында Франция президенті Феликс Форе тарапынан жасалды. 1970 жылы 1968 жылғы мамыр айындағы әлеуметтік толқулардан кейін университет 13 тәуелсіз университеттерге бөлінді, олар бүгінде Сорбонна университеті, Пантеон-Сорбонна университеті, Ассас университеті, Сорбонна Новель университеті, Париж-Сите университеті, PSL университеті, Сакле университеті, Нантер университеті, Сорбонна Париж Солтүстік университеті және Париж 8 университеті болып табылады.
The University of Paris , known metonymically as the Sorbonne (sɔʁbɔn), was the leading university in Paris, France, from 1150 to 1970, except for 1793–1806 during the French Revolution. Emerging around 1150 as a corporation associated with the cathedral school of Paris, it was considered the second oldest university in Europe. Officially chartered in 1200 by King Philip II of France and recognised in 1215 by Pope Innocent III, it was nicknamed after its theological College of Sorbonne, founded by Robert de Sorbon and chartered by King Louis IX around 1257. In 1793, during the French Revolution, the university was closed and, by Item 27 of the Revolutionary Convention, the college endowments and buildings were sold. A new University of France replaced it in 1806 with four independent faculties: the Faculty of Humanities , the Faculty of Law (later including Economics), the Faculty of Science, the Faculty of Medicine and the Faculty of Theology (closed in 1885). In 1896, a new University of Paris was re founded as a grouping of the Paris faculties of science, literature, law, medicine, Protestant theology and the École supérieure de pharmacie de Paris. It was inaugurated on November 19, 1896, by French President Félix Faure. In 1970, after the civil unrest of May 1968, the university was divided into 13 autonomous universities, which today are the Sorbonne University, Panthéon Sorbonne University, the Assas University, the Sorbonne Nouvelle University, the Paris Cité University, the PSL University, the Saclay University, the Nanterre University, the Sorbonne Paris North University and the Paris 8 University.
Шығу тегі
1150 жылы болашақ Париж университеті Париж кафедралық мектебінің қосымшасы ретінде жұмыс істейтін студенттік-оқытушылар корпорациясы болды. Оған ең алғашқы тарихи сілтеме Матью Паристің өзінің мұғалімі (Сент-Олбанс аббаты) зерттеулеріне және оның шамамен 1170 жылы «сайланған ұстаздар қауымына» қабылдануына жасаған сілтемесінде кездеседі. Сондай-ақ, болашақ Папа Иннокентий III Лотарио деи Конти ди Сегни 1182 жылы 21 жасында оқуын аяқтағаны белгілі. Корпорация 1200 жылы король Филипп Августтың жарлығымен «Universitas» ретінде ресми түрде мойындалды: жарлықта болашақ студенттерге берілетін басқа да жеңілдіктермен қатар, корпорацияға Нотр-Дам соборы мектебінің ақсақалдары басқаратын діни заңдар бойынша жұмыс істеуге рұқсат берілді және онда курстарды аяқтағандардың барлығына диплом беріледі деп кепілдік берілді. Университетте төрт факультет болды: өнер, медицина, құқық және теология. Өнер факультеті ең төмен дәрежелі, бірақ ең ірі факультет болды, себебі студенттер жоғарырақ факультеттердің біріне қабылдану үшін оны бітіруі керек еді. Студенттер тіл немесе географиялық шығу тегіне қарай төрт ұлтқа бөлінді: Франция, Нормандия, Пикардия және Англия. Соңғысы Алеманн (Германия) ұлты деп аталды. Әр ұлтқа студенттерді қабылдау атауларынан да кеңірек болды: ағылшын-герман ұлтына Скандинавия және Шығыс Еуропадан келген студенттер де кірді. Париж университетінің факультет және ұлт жүйесі (Болон университетімен бірге) кейінгі ортағасырлық университеттердің үлгісіне айналды. Шіркеу басшылығымен студенттер киім киіп, бастарының үстін қырқып, тоңзу жасайтын, бұл олардың шіркеудің қорғауында екенін көрсететін. Студенттер шіркеудің ережелері мен заңдарын сақтады және корольдің заңдарына немесе соттарына бағынбады. Бұл Париж қаласына қиындықтар туғызды, өйткені студенттер тәртіпсіздік жасады, ал қалалық шенеуніктер әділет іздеу үшін шіркеу соттарына жүгінуге мәжбүр болды. Студенттер көбінесе өте жас болды, мектепке 13 немесе 14 жаста түсіп, 6 жылдан 12 жылға дейін білім алды.
In 1150, the future University of Paris was a student teacher corporation operating as an annex of the cathedral school of Paris. The earliest historical reference to it is found in Matthew Paris's reference to the studies of his own teacher (an abbot of St Albans) and his acceptance into "the fellowship of the elect Masters" there in about 1170, and it is known that Lotario dei Conti di Segni, the future Pope Innocent III, completed his studies there in 1182 at the age of 21. The corporation was formally recognised as an "Universitas" in an edict by King Philippe Auguste in 1200: in it, among other accommodations granted to future students, he allowed the corporation to operate under ecclesiastic law which would be governed by the elders of the Notre Dame Cathedral school, and assured all those completing courses there that they would be granted a diploma. The university had four faculties: Arts, Medicine, Law, and Theology. The Faculty of Arts was the lowest in rank, but also the largest, as students had to graduate there in order to be admitted to one of the higher faculties. The students were divided into four nationes according to language or regional origin: France, Normandy, Picardy, and England. The last came to be known as the Alemannian (German) nation. Recruitment to each nation was wider than the names might imply: the English–German nation included students from Scandinavia and Eastern Europe. The faculty and nation system of the University of Paris (along with that of the University of Bologna) became the model for all later medieval universities. Under the governance of the Church, students wore robes and shaved the tops of their heads in tonsure, to signify they were under the protection of the church. Students followed the rules and laws of the Church and were not subject to the king's laws or courts. This presented problems for the city of Paris, as students ran wild, and its official had to appeal to Church courts for justice. Students were often very young, entering the school at 13 or 14 years of age and staying for six to 12 years.
12 ғасыр: Ұйымдастыру
Парижде үш мектеп ерекше танымал болды: сарай мектебі, Нотр-Дам мектебі және Сент-Женевье абаттығы. Корольдік биліктің құлдырауы біріншісінің де құлдырауына әкелді. Қалған екеуі ежелгі болғанмен, алғашқы ғасырларда көп көрінбеді. Сарай мектебінің даңқы, әрине, оларды басып өтті, толығымен оларға жол берді. Бұл екі орталыққа көптеген адамдар келіп, олардың көптеген ұстаздары білімдері үшін құрметке ие болды. Сент-Женевье мектебінің алғашқы танымал профессоры Хюбольд болды, ол он бірінші ғасырда өмір сүрді. Лиеждегі курстармен қанағаттанбай, ол Парижде оқуын жалғастырды, Сент-Женевье капелласына қосылды немесе оның мүшесі болды және оқыту арқылы көптеген оқушыларды тартты. Он бірінші ғасырда Нотр-Дам мектебінің көрнекті профессорларының арасында Шартрлық Фулберттің шәкірті Ламберт, Париждің Дрогосы, Германияның Манегольды және Лаондық Ансельм болды. Бұл екі мектеп әр елден ғалымдарды тартты және көптеген көрнекті тұлғаларды тәрбиеледі, олардың ішінде: Краков епископы – әйісқади Сент-Станислав Щепановский; Зальцбург архиепискобы Геббард; Сент-Стивен, Сіто аббаттығының үшінші абаты; Фонтевро аббаттығының негізін қалаушы Роберт д’Арбриссель және т.б. Нотр-Дам және Сент-Женевье мектептеріне бедел әкелген тағы үш адам – Шампоның Вильгельмы, Абеляр және Питер Ломбард. Гуманитарлық білім грамматика, риторика, диалектика, арифметика, геометрия, музыка және астрономияны (тривиум және квадривиум) қамтыды. Жоғары білімге догматикалық және моральдық теология жатты, олардың бастауы Киелі кітаптар мен Әулие Әкелердің еңбектері болды. Ол канондық құқықты оқытумен толықтырылды. Сент-Виктор мектебі Нотр-Дам және Сент-Женевье мектептерімен бәсекелесу үшін пайда болды. Ол Вильгельм Шампоның Сент-Виктор аббаттығына көшкен кезде құрылды. Оның ең танымал профессорлары – Сент-Викторлық Игуан және Сент-Викторлық Рихард. Париж мектептеріндегі оқу жоспары басқа жерлердегідей кеңейді. Болоньядағы «Грацианның Декреті» деп аталатын канондық құқық жинағы теология факультетінің бөлінуіне әкелді. Бұрын Шіркеу пәндері «теология» деп аталатын пәндерден бөлек болмаған; олар бір профессордың басшылығымен бірге оқытылды. Бірақ бұл үлкен жинақ арнайы курс қажет етті, ол алдымен Рим құқығы оқытылатын Болоньяда жүргізілді. Францияда, бірінші Орлеанда, содан кейін Парижде канондық құқық кафедралары құрылды. Он екінші ғасырдың соңына дейін Грацианның Декретіне Жерар Ла Пусельдің, Матье д’Анже және Париждің Ансельмнің (немесе Анселлдің) Декреттері қосылды. Алайда, Парижде азаматтық құқық кірген жоқ. Он екінші ғасырда медицина Парижде ашық түрде оқытыла бастады: Париждегі алғашқы медицина профессоры – Гюго, quadrivium-ды оқыған physicus excellens. Профессорлар өлшенетін білімге ие болуы және университетпен тағайындалуы керек еді. Өтініш берушілер емтихан арқылы бағалауға жататын; сәтті болған жағдайда емтихан комиссиясының төрағасы, scholasticus, capiscol және канцлер оқытуға адам тағайындады. Бұл оқытуға лицензия алу деп аталды. Лицензия тегін берілуі керек еді. Оқушысыз ешкім сабақ бере алмайды, ал емтихан комиссиясы өтініш беруші лайық болған жағдайда одан бас тарта алмайды. Сент-Виктор мектебі аббаттықтан өз құқығымен лицензия берді; Нотр-Дам мектебі епархияға, Сент-Женевье мектебі аббаттыққа немесе капеллаға тәуелді болды. Епархия және аббаттық немесе капелла өздерінің канцлерлері арқылы өздерінің юрисдикциясы бар аумақтарында профессорлық қызметке бекіту құқығын берді. Нотр-Дам, Сент-Женевье және Сент-Виктордан басқа «Аралда» және «Тауда» бірнеше мектептер болды. Крейвье былай деді: «Кімде-кім оқыту құқығына ие болса, ол қалаған жерінде мектеп аша алады, бірақ ол басты мектептің жанында болмауы керек». Осылайша, ағылшын текті Адам өзінің мектебін «Кіші көпірдің жанында» сақтады; париждік Адам «Гранд Понтта оқыды, ол Понт-о-Шанж деп аталады» (Hist. de l'Univers. de Paris, I, 272). Елордалық мектептегі оқушылар саны үнемі өсіп, жатақханалар жеткіліксіз болды. Француз студенттері арасында ханзадалардың ұлдары, ақсүйектердің ұлдары және жоғары дәрежелі ақсүйектер болды. Париждегі курстар оқуды аяқтау үшін қажет деп есептелді, сондықтан көптеген шетелдіктер оларға ағылды. Папалар Селестин II, Адриан IV және Иннокентий III Парижде оқыды, ал Александр III өзінің немерелерін сонда жіберді. Көрнекті неміс және ағылшын студенттерінің арасында Фрайзингеннің Оттосы, Майнц архиепискобы кардинал Конрад, Кентерберидің Сент-Томасы және Солсберидің Иоанны болды; ал Сент-Женевье Дания үшін іс жүзінде семинарияға айналды. Замандас тарихшылар Парижды әдебиет қаласы деп атады, оны Афина, Александрия, Рим және басқа қалалардан жоғары қойды: «Сол кезде Парижде философия мен білімнің барлық саласы гүлденді, және онда жеті өнер Афина, Египет, Рим немесе әлемнің басқа жерінде болғаннан гөрі жоғары бағаланды». («Филипп Августтың істері»). Ақындар университет туралы өлеңдерінде әлемдегі ең ұлы, құрметті және құнды нәрселермен салыстырды. Кедей студенттердің оқуы үшін алғашқы колледж des dix Huit Иерусалимнен келген рыцарь Жоссе де Лондон құрды, онда 18 студентке жатақ берілді және айына 12 пенс немесе денарий берілді. Университет дамыған сайын, ол институционалдануға ұшырады. Біріншісі, профессорлар бірлестік құрды, өйткені Мэттью Париждің сөзіне сәйкес, Англияның Сент-Албан аббатының жиырма бірінші аббаты Иоанн Келлс Париждің оқыту құрамының мүшесі ретінде қабылданды, ол курстарды тыңдағаннан кейін (Vita Joannis I, XXI, abbat. S. Alban). Оқытушылар да, студенттер де ұлттық тегі бойынша бөлінді. Албан корольдік Англияның II Генрихы Сент-Томас Кентерберимен туған қиындықтарында оның ісін Париж профессорларынан құралған трибуналға ұсынуды қалады, олар әртүрлі провинциялардан таңдалды (Hist. major, Henry II, 1169 жылдың соңы). Бұл, әрине, «ұлттар» бойынша бөліністің бастауы болды, ол кейінірек университетте маңызды рөл атқарды. III Селестин профессорлар мен студенттердің тек рухани соттарға бағыну құқығына ие екенін, азаматтық соттарға емес, шешім қабылдады. Үш мектеп: Нотр-Дам, Сент-Женевье және Сент-Виктор, Universitas scholarium-ның үш бесігі деп есептелуі мүмкін, ол профессорлар мен студенттерді қамтыды; сондықтан университет деген ат пайда болды. Генрих Денифль және басқалар бұл құрметке Нотр-Дам мектебінің ғана лайықты екенін айтады (Chartularium Universitatis Parisiensis), бірақ себептер көндіре алмайды. Ол Сент-Викторды IX Григорийдің 1237 жылы аббат пен Сент-Виктордың дінтастарының өтініші бойынша теология оқытуын қайта бастауға рұқсат бергендіктен шығарады. Бірақ университет шамамен 1208 жылы, III Иннокентийдің бұйрығымен құрылды. Сондықтан Сент-Виктор мектептері оның құрылысына үлес қосуы мүмкін. Екіншіден, Денифль Сент-Женевье мектептерін либералдық өнер оқытуда үзіліс болмағандықтан шығарады. Бұл күмәнді және осы кезеңде теология оқытылды. Сент-Женевье канцлері әлі де өнер бойынша дипломдар берді, егер оның аббаттығы университет ұйымына қатыспаса, ол тоқтатар еді.
Three schools were especially famous in Paris: the palatine or palace school, the school of Notre Dame, and that of Sainte Geneviève Abbey. The decline of royalty brought about the decline of the first. The other two were ancient but did not have much visibility in the early centuries. The glory of the palatine school doubtless eclipsed theirs, until it completely gave way to them. These two centres were much frequented and many of their masters were esteemed for their learning. The first renowned professor at the school of Ste Geneviève was Hubold, who lived in the tenth century. Not content with the courses at Liège, he continued his studies at Paris, entered or allied himself with the chapter of Ste Geneviève, and attracted many pupils via his teaching. Distinguished professors from the school of Notre Dame in the eleventh century include Lambert, disciple of Fulbert of Chartres; Drogo of Paris; Manegold of Germany; and Anselm of Laon. These two schools attracted scholars from every country and produced many illustrious men, among whom were: St. Stanislaus of Szczepanów, Bishop of Kraków; Gebbard, Archbishop of Salzburg; St. Stephen, third Abbot of Cîteaux; Robert d'Arbrissel, founder of the Abbey of Fontevrault etc. Three other men who added prestige to the schools of Notre Dame and Ste Geneviève were William of Champeaux, Abélard, and Peter Lombard. Humanistic instruction comprised grammar, rhetoric, dialectics, arithmetic, geometry, music, and astronomy (trivium and quadrivium). To the higher instruction belonged dogmatic and moral theology, whose source was the Scriptures and the Patristic Fathers. It was completed by the study of Canon law. The School of Saint Victor arose to rival those of Notre Dame and Ste Geneviève. It was founded by William of Champeaux when he withdrew to the Abbey of Saint Victor. Its most famous professors are Hugh of St. Victor and Richard of St. Victor. The plan of studies expanded in the schools of Paris, as it did elsewhere. A Bolognese compendium of canon law called the Decretum Gratiani brought about a division of the theology department. Hitherto the discipline of the Church had not been separate from so called theology; they were studied together under the same professor. But this vast collection necessitated a special course, which was undertaken first at Bologna, where Roman law was taught. In France, first Orléans and then Paris erected chairs of canon law. Before the end of the twelfth century, the Decretals of Gerard La Pucelle, Mathieu d'Angers, and Anselm (or Anselle) of Paris, were added to the Decretum Gratiani. However, civil law was not included at Paris. In the twelfth century, medicine began to be publicly taught at Paris: the first professor of medicine in Paris records is Hugo, physicus excellens qui quadrivium docuit. Professors were required to have measurable knowledge and be appointed by the university. Applicants had to be assessed by examination; if successful, the examiner, who was the head of the school, and known as scholasticus, capiscol, and chancellor, appointed an individual to teach. This was called the licence or faculty to teach. The licence had to be granted freely. No one could teach without it; on the other hand, the examiner could not refuse to award it when the applicant deserved it. The school of Saint Victor, under the abbey, conferred the licence in its own right; the school of Notre Dame depended on the diocese, that of Ste Geneviève on the abbey or chapter. The diocese and the abbey or chapter, through their chancellor, gave professorial investiture in their respective territories where they had jurisdiction. Besides Notre Dame, Ste Geneviève, and Saint Victor, there were several schools on the "Island" and on the "Mount". "Whoever", says Crevier "had the right to teach might open a school where he pleased, provided it was not in the vicinity of a principal school." Thus a certain Adam, who was of English origin, kept his "near the Petit Pont"; another Adam, Parisian by birth, "taught at the Grand Pont which is called the Pont au Change" (Hist. de l'Univers. de Paris, I, 272). The number of students in the school of the capital grew constantly, so that lodgings were insufficient. French students included princes of the blood, sons of the nobility, and ranking gentry. The courses at Paris were considered so necessary as a completion of studies that many foreigners flocked to them. Popes Celestine II, Adrian IV and Innocent III studied at Paris, and Alexander III sent his nephews there. Noted German and English students included Otto of Freisingen, Cardinal Conrad, Archbishop of Mainz, St. Thomas of Canterbury, and John of Salisbury; while Ste Geneviève became practically the seminary for Denmark. The chroniclers of the time called Paris the city of letters par excellence, placing it above Athens, Alexandria, Rome, and other cities: "At that time, there flourished at Paris philosophy and all branches of learning, and there the seven arts were studied and held in such esteem as they never were at Athens, Egypt, Rome, or elsewhere in the world." ("Les gestes de Philippe Auguste"). Poets extolled the university in their verses, comparing it to all that was greatest, noblest, and most valuable in the world. To allow poor students to study the first college des dix Huit was founded by a knight returning from Jerusalem called Josse of London for 18 scholars who received lodgings and 12 pence or denarii a month. As the university developed, it became more institutionalized. First, the professors formed an association, for according to Matthew Paris, John of Celles, twenty first Abbot of St Albans, England, was admitted as a member of the teaching corps of Paris after he had followed the courses (Vita Joannis I, XXI, abbat. S. Alban). The masters, as well as the students, were divided according to national origin,. Alban wrote that Henry II, King of England, in his difficulties with St. Thomas of Canterbury, wanted to submit his cause to a tribunal composed of professors of Paris, chosen from various provinces (Hist. major, Henry II, to end of 1169). This was likely the start of the division according to "nations," which was later to play an important part in the university. Celestine III ruled that both professors and students had the privilege of being subject only to the ecclesiastical courts, not to civil courts. The three schools: Notre Dame, Sainte Geneviève, and Saint Victor, may be regarded as the triple cradle of the Universitas scholarium, which included masters and students; hence the name University. Henry Denifle and some others hold that this honour is exclusive to the school of Notre Dame (Chartularium Universitatis Parisiensis), but the reasons do not seem convincing. He excludes Saint Victor because, at the request of the abbot and the religious of Saint Victor, Gregory IX in 1237 authorized them to resume the interrupted teaching of theology. But the university was largely founded about 1208, as is shown by a Bull of Innocent III. Consequently, the schools of Saint Victor might well have contributed to its formation. Secondly, Denifle excludes the schools of Ste Geneviève because there had been no interruption in the teaching of the liberal arts. This is debatable and through the period, theology was taught. The chancellor of Ste Geneviève continued to give degrees in arts, something he would have ceased if his abbey had no part in the university organization.
13-14 ғасырлар: кеңейту
1200 жылы король Филипп II "Париж ғалымдарының қауіпсіздігі үшін" диплом шығарды, онда студенттердің тек рухани сотқа бағынысты екені расталды. Провизор мен басқа да лауазым иелеріне студентті рухани билікке тапсырмаса, қандай да бір қылмыс үшін тұтқындауға тыйым салынды. Корольдің қызметкерлері рухани биліктің санкциясы болмаса, ешкімге араласа алмады. Бұл қадам студенттер мен қызметкерлер арасында қала қабырғаларының сыртындағы тавернада болған жанжалдан кейін жасалды. 1215 жылы апостолдық легаты Роберт де Курсон профессорлық қызметке қабылдау шарттарын регламенттеген жаңа ережелер шығарды. Өнерді оқытуға үміткер кемінде жиырма бір жаста болуы, осы өнерді кем дегенде алты жыл оқыған және кем дегенде екі жыл профессор болып жұмыс істеуге міндеттенуі керек еді. Теология кафедрасына кандидаттың жасы отызға толған, теологияны сегіз жыл оқыған болуы керек, соның ішінде магистрлікке дайындалу үшін соңғы үш жыл арнайы лекцияларға жұмсалуы тиіс еді. Оқу жергілікті мектептерде магистрдің жетекшілігімен жүргізілуі керек еді. Парижде белгілі бір магистрлермен оқыған адам ғана ғалым деп есептелді. Сонымен қатар, ізгілік пен адалдық оқумен бірдей маңызды болды. Лицензия әдеттегідей, тегін берілді, ант немесе шарт талап етілмеді. Магистрлер мен студенттерге өз құқықтарын қорғау үшін бірігуге, тіпті ант беруге рұқсат етілді, егер олар маңызды мәселелерде әділдікке қол жеткізе алмаса. Заң және медицина туралы ештеңе айтылмады, мүмкін, олар сол кезде осы ғылымдар аса дамымағандықтан. 1229 жылы королеваның әділетсіздік жасауы курстардың тоқтатылуына әкелді. Папа университетті жоғары бағалап, былай деді: "Грегорий IX: "Париж – ғылымдардың анасы, ол Кариат Сефердің тағы бірі, әріптер қаласы"". Ол Ле-Ман және Сенлис епископтарына, сондай-ақ Шалон архидиаконына француз королінің сарайымен келіссөздер жүргізіп, университетті қалпына келтіруді тапсырды, бірақ 1230 жылдың соңына дейін олар ешқандай нәтижеге қол жеткізе алмады. Содан кейін Грегорий IX 1231 жылы Париж магистрлері мен студенттеріне үндеу жолдады. Ол дауды шешіп қана қоймай, университеттерге мектептердің тәртібін, оқыту әдістемесін, диссертациялардың қорғалуын, профессорлардың киім-кешегін және магистрлер мен студенттердің қоштасу рәсімдерін регламенттеуге қатысты жарғылар жасауға өкілеттік берді (Роберт де Курсонның жарғыларын кеңейте отырып). Ең бастысы, папа университеттерге әділдік бұзылған жағдайда, толық өтемақы алғанша оқуды тоқтату құқығын берді. Папа Пьер Ле Манжерге профессорлық лицензия үшін шамалы төлем алуға рұқсат берді. Сонымен қатар, алғаш рет студенттер білім алу үшін оқу ақысын төлеуге міндеттелді: аптасына екі су, ол ортақ қорға түсірілуі керек еді.
In 1200, King Philip II issued a diploma "for the security of the scholars of Paris," which affirmed that students were subject only to ecclesiastical jurisdiction. The provost and other officers were forbidden to arrest a student for any offence, unless to transfer him to ecclesiastical authority. The king's officers could not intervene with any member unless having a mandate from an ecclesiastical authority. His action followed a violent incident between students and officers outside the city walls at a pub. In 1215, the Apostolic legate, Robert de Courçon, issued new rules governing who could become a professor. To teach the arts, a candidate had to be at least twenty one, to have studied these arts at least six years, and to take an engagement as professor for at least two years. For a chair in theology, the candidate had to be thirty years of age, with eight years of theological studies, of which the last three years were devoted to special courses of lectures in preparation for the mastership. These studies had to be made in the local schools under the direction of a master. In Paris, one was regarded as a scholar only by studies with particular masters. Lastly, purity of morals was as important as reading. The licence was granted, according to custom, gratuitously, without oath or condition. Masters and students were permitted to unite, even by oath, in defence of their rights, when they could not otherwise obtain justice in serious matters. No mention is made either of law or of medicine, probably because these sciences were less prominent. In 1229, a denial of justice by the queen led to suspension of the courses. The pope intervened with a bull that began with lavish praise of the university: "Paris", said Gregory IX, "mother of the sciences, is another Cariath Sepher, city of letters". He commissioned the Bishops of Le Mans and Senlis and the Archdeacon of Châlons to negotiate with the French Court for the restoration of the university, but by the end of 1230 they had accomplished nothing. Gregory IX then addressed a Bull of 1231 to the masters and scholars of Paris. Not only did he settle the dispute, he empowered the university to frame statutes concerning the discipline of the schools, the method of instruction, the defence of theses, the costume of the professors, and the obsequies of masters and students (expanding upon Robert de Courçon's statutes). Most importantly, the pope granted the university the right to suspend its courses, if justice were denied it, until it should receive full satisfaction. The pope authorized Pierre Le Mangeur to collect a moderate fee for the conferring of the license of professorship. Also, for the first time, the scholars had to pay tuition fees for their education: two sous weekly, to be deposited in the common fund.
Ректор
Университет мынадай етіп ұйымдастырылды: оқытушылар құрамының басында ректор тұрды. Бұл лауазым сайлау арқылы тағайындалатын және мерзімі қысқа болатын; бастапқыда ол төрт немесе алты аптамен шектелген. Франциядағы Апостольдық тақтың өкілі Симон де Брион мұндай жиі ауысымдар қиындықтар тудыратынын байқаған соң, ректорлықтың үш айға созылуын қажет деп шешті, және бұл ереже үш жыл бойы сақталды. Содан кейін мерзім бір, екі, кейде үш жылға дейін ұзартылды. Сайлау құқығы төрт ұлттың прокурорларына тиесілі болды. Генрих Унна 14 ғасырда Париж университетінің прокторы болды, ол 1340 жылдың 13 қаңтарында қызметін бастады.
The university was organized as follows: at the head of the teaching body was a rector. The office was elective and of short duration; at first it was limited to four or six weeks. Simon de Brion, legate of the Holy See in France, realizing that such frequent changes caused serious inconvenience, decided that the rectorate should last three months, and this rule was observed for three years. Then the term was lengthened to one, two, and sometimes three years. The right of election belonged to the procurators of the four nations. Henry of Unna was proctor of the University of Paris in the 14th century, beginning his term on January 13, 1340.
Факультеттер
Профессорлардың білімін жіктеу мақсатында Париж мектептері біртіндеп факультеттерге бөліне бастады. Бір ғылымның профессорлары тығыз байланысқа келді, осылай ортақ құқықтар мен мүдделер олардың бірлестігін нығайтып, бөлек топтарға айналдырды. Медицина факультеті соңғы болып құрылған секілді. Алайда, төрт факультет 1254 жылға дейін ресми түрде құрылды, осы кезде университет хатта "теология, юриспруденция, медицина және рационалды, табиғи және моральдық философия" деп сипаттады. Теология магистрлері көбінесе басқа факультеттерге үлгі көрсетті – мысалы, олар алғашқы болып ресми мөрді қабылдады. Теология, канондық құқық және медицина факультеттері "жоғары факультеттер" деп аталды. Факультет басшысын білдіретін "декан" атағы 1268 жылға қарай заң және медицина факультеттерінде, ал 1296 жылға қарай теология факультетінде қолданысқа енді. Алғашқыда декандар ең тәжірибелі магистрлер болған сияқты. Өнер факультеті төрт ұлтының төрт прокурорына ие болды және оның басшысы ректор болды. Факультеттер толыққанды ұйымдасқан сайын, теология, құқық және медицинадағы төрт ұлтқа бөліну ішінара жойылды, бірақ өнер саласында сақталды. Соңында жоғары факультеттерге тек докторлар ғана кірді, ал бакалаврлар өнер факультетінде қалды. Осы кезеңде университет екі негізгі академиялық дәрежеге ие болды: бакалавриат және докторлық. Лицензиат және DEA аралық дәрежелерге дейін көп уақыт өтті.
To classify professors' knowledge, the schools of Paris gradually divided into faculties. Professors of the same science were brought into closer contact until the community of rights and interests cemented the union and made them distinct groups. The faculty of medicine seems to have been the last to form. But the four faculties were already formally established by 1254, when the university described in a letter "theology, jurisprudence, medicine, and rational, natural, and moral philosophy". The masters of theology often set the example for the other faculties—e. g., they were the first to adopt an official seal. The faculties of theology, canon law, and medicine, were called "superior faculties". The title of "Dean" as designating the head of a faculty, came into use by 1268 in the faculties of law and medicine, and by 1296 in the faculty of theology. It seems that at first the deans were the oldest masters. The faculty of arts continued to have four procurators of its four nations and its head was the rector. As the faculties became more fully organized, the division into four nations partially disappeared for theology, law and medicine, though it continued in arts. Eventually the superior faculties included only doctors, leaving the bachelors to the faculty of arts. At this period, therefore, the university had two principal degrees, the baccalaureate and the doctorate. It was not until much later that the licentiate and the DEA became intermediate degrees.
Колледждер
Париждегі ғалымдардың шашыраңқы жағдайы көбінесе тұру мәселесін қиындатты. Кейбір студенттер қала тұрғындарынан бөлме жалдады, олар көбінесе жоғары төлемдер талап етсе, студенттер төмен баға сұрады. Ғалымдар мен қала тұрғындары арасындағы бұл шиеленіс Роберт де Курсон салық салу жолын таппағанда азаматтық соғысқа ұласуы мүмкін еді. Бұл 1231 жылғы Григорий IX-тың бұйрығында бекітілді, бірақ маңызды түзетумен: оның іске асырылуы қала тұрғындарымен бөлісуі керек еді. Мақсат – студенттерге иелерінен мазасыздықтан және әлемнің қауіп-қатерінен қорқымайтын баспана ұсыну болатын. Осылайша колледждер (colligere, жинау) құрылды; олар оқу орталықтары емес, қарапайым студенттік жатақханалар еді. Әрқайсысының ерекше мақсаты болды, бір ұлттың немесе бір ғылымның студенттері үшін құрылды. Көбінесе әр колледжде ұстаздар тұрып, олардың қызметін бақылап отырды. Төрт колледж 12 ғасырда пайда болды; олар 13 ғасырда көбейді, соның ішінде Аркур колледжі (1280) және Сорбонна колледжі (1257). Осылайша Париж университеті негізгі формасын қабылдады. Ол жеті топтан тұрды: өнер факультетінің төрт ұлты және теология, құқық және медицинаның үш жоғары факультеті. Парижде білім алған адамдар шіркеу іерархиясының жоғары лауазымдарында көбірек кездесе бастады; ақырында Париж университетінің студенттері өздерінің игіліктерге ие болу құқығын сезінді. Әйгілі Сорбонна колледжінен басқа, басқа колледждер де студенттерге тұру және тамақпен қамтамасыз етті, кейде ұлттарға қарағанда шектеулі географиялық шығу тегіне ие болды. Шетелдік студенттер үшін 8 немесе 9 колледж болды: ең көнесі 1257 жылы құрылған Дания колледжі, Collegium danicum немесе dacicum. Швед студенттері 13 және 14 ғасырларда үш швед колледжінің бірінде тұруға мүмкіндік алды: Уппсала колледжі (Collegium Upsaliense), Скара колледжі (Collegium Scarense) немесе Линчепинг колледжі (Collegium Lincopense), олар Швецияның Уппсала, Скара және Линчепинг епархияларының атымен аталады. Наварра колледжі 1305 жылы құрылды, бастапқыда Наваррадан келген студенттерге арналған, бірақ оның көлемі, байлығы және Франция мен Наварра таждары арасындағы байланыстарға байланысты ол тез арада басқа ұлттардан келген студенттерді қабылдады. Наварра колледжінің құрылуы университет тарихындағы маңызды кезең болды: Наварра студенттеріне білім беруді ұсынған алғашқы колледж болды, ол кезде бұл оны барлық бұрынғы колледждерден ерекшелендірді, олар тек тұрумен қамтамасыз ететін қайырымдылық мекемелері ретінде құрылған, бірақ оқу ақысы болмады. Наварраның жатақхана және білім беруді біріктіретін моделі Париж және басқа университеттердегі басқа колледждерде де көшірілді. Немец колледжі, Collegium alemanicum туралы 1345 жылдан бері айтылып келеді, ал Шотландия колледжі немесе Collegium scoticum 1325 жылы құрылды. Ломбард колледжі немесе Collegium lombardicum 1330 жылдары құрылды. Дәстүр бойынша, Collegium constantinopolitanum 13 ғасырда шығыс және батыс шіркеулерін біріктіруді жеңілдету үшін құрылған. Кейін ол француз институты ретінде қайта ұйымдастырылды, Марш Винвиль колледжі. Монтегю колледжі 14 ғасырда Руан архиепископымен негізделді, ал 15 ғасырда гуманист Ян Стендонк оны реформалады, ол Рим-католик шіркеуінің ішіндегі реформаторларды (мысалы, Эразм мен Игнатий Лойола) және кейіннен протестант болғандарды (Джон Кальвин мен Джон Нокс) тартты. Осы уақытта университет 1210-1277 жылдарғы айыптауларға байланысты дау-дамаға ұшырады. Париждің Ирланд колледжі 1578 жылы Монтегю колледжі, Бонкур колледжі және Наварра колледжі арасында тараған студенттермен пайда болды; 1677 жылы оған Ломбард колледжі берілді. 1769 жылы rue du Cheval Vert (қазір rue des Irlandais) көшесінде жаңа ирланд колледжі салынды, ол бүгінде Ирландияның рухани және мәдени орталығы ретінде жұмыс істейді.
The scattered condition of the scholars in Paris often made lodging difficult. Some students rented rooms from townspeople, who often exacted high rates while the students demanded lower. This tension between scholars and citizens would have developed into a sort of civil war if Robert de Courçon had not found the remedy of taxation. It was upheld in the Bull of Gregory IX of 1231, but with an important modification: its exercise was to be shared with the citizens. The aim was to offer the students a shelter where they would fear neither annoyance from the owners nor the dangers of the world. Thus were founded the colleges (colligere, to assemble); meaning not centers of instruction, but simple student boarding houses. Each had a special goal, being established for students of the same nationality or the same science. Often, masters lived in each college and oversaw its activities. Four colleges appeared in the 12th century; they became more numerous in the 13th, including Collège d'Harcourt (1280) and the Collège de Sorbonne (1257). Thus the University of Paris assumed its basic form. It was composed of seven groups, the four nations of the faculty of arts, and the three superior faculties of theology, law, and medicine. Men who had studied at Paris became an increasing presence in the high ranks of the Church hierarchy; eventually, students at the University of Paris saw it as a right that they would be eligible to benefices. Church officials such as St. Louis and Clement IV lavishly praised the university. Besides the famous Collège de Sorbonne, other collegia provided housing and meals to students, sometimes for those of the same geographical origin in a more restricted sense than that represented by the nations. There were 8 or 9 collegia for foreign students: the oldest one was the Danish college, the Collegium danicum or dacicum, founded in 1257. Swedish students could, during the 13th and 14th centuries, live in one of three Swedish colleges, the Collegium Upsaliense, the Collegium Scarense or the Collegium Lincopense, named after the Swedish dioceses of Uppsala, Skara and Linköping. The Collège de Navarre was founded in 1305, originally aimed at students from Navarre, but due to its size, wealth, and the links between the crowns of France and Navarre, it quickly accepted students from other nations. The establishment of the College of Navarre was a turning point in the university's history: Navarra was the first college to offer teaching to its students, which at the time set it apart from all previous colleges, founded as charitable institutions that provided lodging, but no tuition. Navarre's model combining lodging and tuition would be reproduced by other colleges, both in Paris and other universities. The German College, Collegium alemanicum is mentioned as early as 1345, the Scots college or Collegium scoticum was founded in 1325. The Lombard college or Collegium lombardicum was founded in the 1330s. The Collegium constantinopolitanum was, according to a tradition, founded in the 13th century to facilitate a merging of the eastern and western churches. It was later reorganized as a French institution, the Collège de la Marche Winville. The Collège de Montaigu was founded by the Archbishop of Rouen in the 14th century, and reformed in the 15th century by the humanist Jan Standonck, when it attracted reformers from within the Roman Catholic Church (such as Erasmus and Ignatius of Loyola) and those who subsequently became Protestants (John Calvin and John Knox). At this time, the university also went the controversy of the condemnations of 1210–1277. The Irish College in Paris originated in 1578 with students dispersed between Collège Montaigu, Collège de Boncourt, and the Collège de Navarre; in 1677 it was awarded possession of the Collège des Lombards. A new Irish College was built in 1769 in rue du Cheval Vert (now rue des Irlandais), which exists today as the Irish Chaplaincy and Cultural centre.
15-18 ғасырлар: Франция мен Еуропадағы ықпал
Бесінші ғасырда кардинал және апостолдық легат Гийом д’Эстутевилл университетті реформалады, оның кемшіліктерін түзетіп, түрлі өзгерістер енгізді. Бұл реформа жаңалық емес, ескі ережелерді сақтауға шақыру болды, 1600 жылғы реформа да осы сипатта болды, оны патша үкіметі үш жоғары факультет қатыстылығында жүзеге асырды. Дегенмен, өнер факультетіне қатысты 1600 жылғы реформа грек тілін, француз ақындары мен шешендерін, сондай-ақ Гесиод, Платон, Демосфен, Цицерон, Вергилий және Саллюст сияқты қосымша классикалық тұлғаларды зерттеуді енгізді. Азаматтық құқық оқытуға тыйым салу Парижде толық сақталмады, бірақ 1679 жылы Людовик XIV декретальдер факультетінде азаматтық құқық оқытуды ресми түрде рұхсат етті. Осылайша «заң факультеті» «декретальдер факультетінің» орнын басты. Осы аралықта колледждер көбейді; Кардинал Ле Муэн мен Наварра колледждері он төртінші ғасырда құрылды. Жүз жылдық соғыс осы мекемелерге зиян келтірді, бірақ университет бұл зардапты жоюға кірісті. Оқытумен қатар Париж университеті бірнеше дау-дамайларда маңызды рөл атқарды: шіркеуде Ұлы аймақтардағы бөліністер кезінде; кеңестерде ерестермен күресте; мемлекетте ұлттық дағдарыстар кезінде. Англия үстемдігі кезінде ол Жанна д’Арк ісіне қатысты. Өзінің құқықтары мен жеңілдіктерімен мақтана отырып, Париж университеті оларды сақтау үшін белсенді күресті, сондықтан академиялық және діни негізде қайыршылық тәртіптерге қарсы ұзақ күрес болды. Сондықтан да, сөздерімен де, іс-әрекеттерімен де оның оқытуына үлескенді талап еткен иезуиттермен де қысқаша қақтығыс болды. Ол жағдай мен қажеттілікке қарай әкімшілік шешімдер қабылдау құқығын кеңінен пайдаланды. Кейбір жағдайларда ол теология факультетінің айыптауларын ашық қолдады және өз атынан айыптау жариялады, мысалы, Flagellantтар ісінде. Оның патриотизмі екі жағдайда ерекше көзге түсті. Патша Жан тұтқында болған кезде, Париж фракциялардың билігіне берілгенде, университет бейбітшілікті қалпына келтіруге тырысты; ал Людовик XIV тұсында испандықтар Сомма өзенін кесіп, астанаға қауіп төндіргенде, ол патшаның қарамағына екі жүз адамды берді және армиядағы қызметі туралы куәліктер ұсынған ғалымдарға өнер магистрі дәрежесін тегін ұсынды (Журден, Hist. de l'Univers. de Paris au XVIIe et XVIIIe siècle, 132–34; Archiv. du ministère de l'instruction publique).
In the fifteenth century, Guillaume d'Estouteville, a cardinal and Apostolic legate, reformed the university, correcting its perceived abuses and introducing various modifications. This reform was less an innovation than a recall to observance of the old rules, as was the reform of 1600, undertaken by the royal government with regard to the three higher faculties. Nonetheless, and as to the faculty of arts, the reform of 1600 introduced the study of Greek, of French poets and orators, and of additional classical figures like Hesiod, Plato, Demosthenes, Cicero, Virgil, and Sallust. The prohibition from teaching civil law was never well observed at Paris, but in 1679 Louis XIV officially authorized the teaching of civil law in the faculty of decretals. The "faculty of law" hence replaced the "faculty of decretals". The colleges meantime had multiplied; those of Cardinal Le Moine and Navarre were founded in the fourteenth century. The Hundred Years' War was fatal to these establishments, but the university set about remedying the injury. Besides its teaching, the University of Paris played an important part in several disputes: in the Church, during the Great Schism; in the councils, in dealing with heresies and divisions; in the State, during national crises. Under the domination of England it played a role in the trial of Joan of Arc. Proud of its rights and privileges, the University of Paris fought energetically to maintain them, hence the long struggle against the mendicant orders on academic as well as on religious grounds. Hence also the shorter conflict against the Jesuits, who claimed by word and action a share in its teaching. It made extensive use of its right to decide administratively according to occasion and necessity. In some instances it openly endorsed the censures of the faculty of theology and pronounced condemnation in its own name, as in the case of the Flagellants. Its patriotism was especially manifested on two occasions. During the captivity of King John, when Paris was given over to factions, the university sought to restore peace; and under LouisXIV, when the Spaniards crossed the Somme and threatened the capital, it placed two hundred men at the king's disposal and offered the Master of Arts degree gratuitously to scholars who should present certificates of service in the army (Jourdain, Hist. de l'Univers. de Paris au XVIIe et XVIIIe siècle, 132–34; Archiv. du ministère de l'instruction publique).
1793: Француз төңкерісімен жою
Ежелгі университет Француз революциясында Ескі тәртіппен бірге жойылды. 1793 жылғы 15 қыркүйекте Париж департаменті мен бірнеше департаменттік топтардың өтініші бойынша Ұлттық конвент бастауыш мектептерден бөлек, "республикада үш сатылы білім беру жүйесі құрылуы керек: біріншісі – барлық қолөнершілер мен жұмысшыларға қажетті білімдер үшін; екіншісі – қоғамның басқа да мамандықтарын меңгеруді көздейтіндерге қажетті қосымша білімдер үшін; және үшіншісі – барлық адамдарға қол жеткізе алмайтын білім салалары үшін" деп шешті. Шаралар дереу қабылдануға тиіс еді: "Осы мақсатта департамент пен Париж қалалық әкімдігі Ұлттық конвенттің Халыққа білім беру комитетімен консультация жасауға уәкілдік алды, осы оқу орындары келесі жылғы 1 қарашаға дейін іске қосылсын, соның салдарынан қазіргі колледждер мен теология, медицина, өнер және құқық факультеттері республика бойынша таратылды". Бұл университет үшін өлім үкімі болды. Революция басылғаннан кейін, провинциялардағыдай, оны қайта жаңғыртуға мүмкіндік болмады.
The ancient university disappeared with the ancien régime in the French Revolution. On 15 September 1793, petitioned by the Department of Paris and several departmental groups, the National Convention decided that independently of the primary schools, "there should be established in the Republic three progressive degrees of instruction; the first for the knowledge indispensable to artisans and workmen of all kinds; the second for further knowledge necessary to those intending to embrace the other professions of society; and the third for those branches of instruction the study of which is not within the reach of all men". Measures were to be taken immediately: "For means of execution the department and the municipality of Paris are authorized to consult with the Committee of Public Instruction of the National Convention, in order that these establishments shall be put in action by 1 November next, and consequently colleges now in operation and the faculties of theology, medicine, arts, and law are suppressed throughout the Republic". This was the death sentence of the university. It was not to be restored after the Revolution had subsided, no more than those of the provinces.
18061968: Қайта құру
Университет 1806 жылғы 1 мамырда Наполеон тарапынан қайта құрылды. Барлық факультеттер бір орталыққа, Франция университетіне біріктірілді. 1808 жылғы 17 наурыздағы жарлықпен бес жеке факультет құрылды: Заң, Медицина, Әдебиет/Гуманитарлық ғылымдар, Ғылымдар және Теология. Дәстүрлі түрде Әдебиет және Ғылымдар бір факультетте, "Өнер" факультетінде біріктірілген болатын. Бір ғасырдан кейін адамдар жаңа жүйенің оқуға бұрынғыдан кем қолайлы екенін түсінді. 1870 жылғы Пруссияға жеңіліс 19 ғасырдағы неміс университет жүйесінің артықшылығына ішінара байланысты болды және француз университетінің тағы бір маңызды реформасына әкелді. 1880 жылдары "лицензия" (бакалавр) дәрежесі Әдебиет факультеті үшін: Әдебиет, Философия, Тарих, Қазіргі тілдерге бөлінді, француз, латын және грек тілдері олардың барлығына міндетті талаптар еді; ал Ғылым факультеті үшін: Математика, Физикалық ғылымдар және Табиғаттану ғылымдарына бөлінді; Теология факультеті Республика тарапынан таратылды. Осы кезде Сорбонна ғимараты толыққанды түрде қайта жаңартылды.
The university was re established by Napoleon on 1 May 1806. All the faculties were replaced by a single centre, the University of France. The decree of 17 March 1808 created five distinct faculties: Law, Medicine, Letters/Humanities, Sciences, and Theology; traditionally, Letters and Sciences had been grouped together into one faculty, that of "Arts". After a century, people recognized that the new system was less favourable to study. The defeat of 1870 at the hands of Prussia was partially blamed on the growth of the superiority of the German university system of the 19th century, and led to another serious reform of the French university. In the 1880s, the "licence" (bachelor) degree is divided into, for the Faculty of Letters: Letters, Philosophy, History, Modern Languages, with French, Latin and Greek being requirements for all of them; and for the Faculty of Science, into: Mathematics, Physical Sciences and Natural Sciences; the Faculty of Theology is abolished by the Republic. At this time, the building of the Sorbonne was fully renovated.
1970: Бөлім
Тосқауылдан кейін де Голль Эдгар Фореді білім министрі етіп тағайындады; Фаурға академиялық қызметкерлердің көмегімен француз университет жүйесін реформалау жөніндегі заңнамалық ұсыныс дайындау міндеті жүктелді. Олардың ұсынысы 1968 жылдың 12 қарашасында қабылданды; жаңа заңға сәйкес Париж университетінің факультеттері қайта ұйымдастырылуға тиіс болды. Бұл Париж университетінің 13 университеттерге бөлінуіне әкелді. 2017 жылы Париж-4 және Париж-6 университеттері бірігіп, Сорбонна университеті құрылды. 2019 жылы Париж-5 және Париж-7 университеттері бірігіп, жаңа Париж-Сите университеті құрылды, нәтижесінде мұрагер университеттердің саны 11-ге дейін азайды. Париж университетінің мұрагерлері қазір Иль-де-Франс аймағында орналасқан. Бұл мұрагер университеттердің көпшілігі Париж аймағында 2010 жылдары құрылған бірнеше университеттер мен жоғары білім беру мекемелеріне қосылды.
Following the disruption, de Gaulle appointed Edgar Faure as minister of education; Faure was assigned to prepare a legislative proposal for reform of the French university system, with the help of academics. Their proposal was adopted on 12 November 1968; in accordance with the new law, the faculties of the University of Paris were to reorganize themselves. This led to the division of the University of Paris into 13 universities. In 2017, Paris 4 and Paris 6 universities merged to form the Sorbonne University. In 2019, Paris 5 and Paris 7 universities merged to form the new Paris Cité University, leaving the number of successor universities at 11. The successor universities to the University of Paris are now split over of the Île de France region. Most of these successor universities have joined several groups of universities and higher education institutions in the Paris region, created in the 2010s.