Фредерик де Фаллу: Француз саяхатшысы және жазушысы

Кіріспе

Француз саясаткері және жазушысы Фредерик Альфред Пьер, граф де Фаллу (7 мамыр 1811 – 6 қаңтар 1886) – француз саясаткері және жазушысы, білім беру саласындағы екі заңға өз атын бергенімен белгілі, бұл заңдар жеке католиктік білім беруді қолдаған.

Өмірбаян

Фаллу Анже қаласында, Мэн және Луара департаментінде дүниеге келген. Оның әкесі Франция королі Карл X-тің қолдауымен дворян титулы алған, ал Фаллу мадам Светчиннің ықпалымен легитимист және діни журналист ретінде мансабын бастады. 1846 жылы ол Мэн және Луара департаментінен депутат ретінде заң шығарушы органға өтті және көптеген католиктермен бірге 1848 жылғы төңкеріске нақты немесе сырттай қолдау көрсетті. Луи Наполеон 1848 жылдың желтоқсанында оны халыққа білім беру және дін істері министрі етіп тағайындады, бірақ 1849 жылдың қыркүйегінде ауырып қалғандықтан, қазан айында қызметтен алынды. Дегенмен ол бастауыш және орта білім беру жүйесін ұйымдастыру жөніндегі Loi Falloux заңын (15 наурыз 1850 жыл) қабылдауға қол жеткізді. Бұл заң бойынша дін қызметкерлері мен діни ордендердің мүшелері, ерлер мен әйелдер, қосымша біліктілік талаптарынсыз ұстаздық қызметін атқаруға құқылы болды. Бұл ерекшелік тіпті орта мектептерде сабақ беретін дін қызметкерлеріне де қатысты, ал штаттық ұстаздардан университет дипломы талап етілді. Бастауыш мектептер пасторлардың басқаруына берілді. Фаллу 1856 жылы Франция академиясының мүшесі болып сайланды. Оның 1866, 1869, 1870 және 1871 жылдары заң шығарушы органға қайта сайлануға тырысулары сәтсіз аяқталды, себебі қатаң легитимистер оның Орлеан князьдерін Генри, Шамбор графымен келісуге жасаған әрекеттеріне күдікпен қарады. Ұлттық Ассамблеяға өте алмағанына қарамастан, оның беделі зор болды және Адольф Тьермен жеке қарым-қатынасы оны одан әрі арттырды. Бірақ 1872 жылы ол корольдық партияның екі тарапын да ренжітті. Ол Шамбор графының және Орлеан князьдерінің жақтастары арасындағы туындаған мәселе бойынша бірігуді қамтамасыз ету мақсатымен өткізілген конференцияда, граф Шамбордың Ұлттық Ассамблеяның тілегі бойынша өз позициясынан абыроймен бас тартуын ұсынды. Корольдік принциптерге қол сұғушылықпен қанағаттанбай, ол республика президенті ретінде д’Омаль герцогімен аралық кезеңді қарастырды. Оның жағдайы соншалық, 1876 жылы Анжер епискобы оны шіркеуден шығарып салды. Оның көптеген еңбектерінің ішінде ең танымалдары: «Людовик XVI тарихы» (1840), «Святой Пий V тарихы» (1845), «Революцияға қарсылық» (1876) және оның өлімінен кейін жарық көрген «Роялист естеліктері» (2 том, 1888).

Falloux was born at Angers, Maine et Loire. His father had been ennobled by King Charles X of France, and Falloux began his career as a Legitimist and clerical journalist under the influence of Madame Swetchine. In 1846 he entered the legislature as deputy for the Maine et Loire, and with many other Catholics he gave real or pretended support to the revolution of 1848. Louis Napoleon made him minister of public instruction and worship in December 1848, but having fallen sick in September 1849, he was replaced in October. He had nevertheless secured the passage of the Loi Falloux (15 March 1850) for the organization of primary and secondary education. This law provided that the clergy and members of ecclesiastical orders, male and female, might exercise the profession of teaching without producing any further qualification. This exemption was extended even to priests who taught in secondary schools, where a university degree was exacted from lay teachers. The primary schools were put under the management of the curés. Falloux was elected to the Académie française in 1856. His failure to secure re election to the legislature in 1866, 1869, 1870 and 1871 was due to the opposition of the stricter Legitimists, who viewed with suspicion his attempts to reconcile the Orléans princes with Henri, comte de Chambord. In spite of his failure to enter the National Assembly his influence was great, and was increased by his personal friendship with Adolphe Thiers. Nevertheless, in 1872 he offended both sections of the monarchical party at a conference arranged in the hope of effecting a fusion between the partisans of the comte de Chambord and of the Orléans princes, divided on the vexed question of the flag. He suggested that the comte de Chambord might recede from his position with dignity at the desire of the National Assembly, and not content with this encroachment on royalist principles, he insinuated the possibility of a transitional stage with the duc d'Aumale as president of the republic. His disgrace was so complete that he was excommunicated by the Bishop of Angers in 1876. Of his numerous works the best known are his Histoire de Louis XVI (1840); Histoire de Saint Pie V (1845); De la contre révolution (1876); and the posthumous Mémoires d'un royaliste (2 volumes, 1888).