Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Конфессионалды жазу – Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін американдық жазу мектептерінде дамыған әдеби стиль және жанр. Конфессионалды жазудың тарихи түбі католик діни тазару рәсімдерімен байланысты. Сондықтан, конфессионалды жазу психоаналитикалық әдеби сынмен үйлеседі. Бұл стиль өмір туралы жазудың бір түрі, әсіресе автобиография жанрында. Конфессионалды жазу оқырман мен автор арасында тікелей байланыс орнату үшін көне тіл мен қарапайым тілді жиі қолданады. Конфессионалды жазушылар да осы тікелей тілді мәтіннің айтушы тұлғасы мен жазушының жеке дауысы арасындағы қашықтықты қысқарту үшін пайдаланады. Конфессионалды жазу құрамындағы кейіпкерлердің өмірбаяны толық шындыққа сай келмеуі мүмкін, мысалы, «кілт романы» сияқты аралас жанрда. Бұл стиль Адриен Рич, Роберт Лоуэлл, Сильвия Плат және Энн Секстон сияқты американдық жазушылар мен ақындардың еңбегі арқылы пайда болды, ал 20-ғасырдың соңында постколониалдық теорияның дамуымен бірге Еуразия және Таяу Шығыс аймақтарында кеңінен таралды. Конфессионалды жазу басқа да өнер салаларына, соның ішінде бейнелеу өнері мен реалити-шоуларға да әсер етті. Өте ықпалды бағыт болған конфессионалды жазу, кейде өзімшілдік пен жеке мүдделерді қанағаттандыруға ұмтылыс ретінде, сондай-ақ конфессионалды жазушылар бейнелейтін жеке тұлғалардың жеке өміріне қол сұғу ретінде сынға ұшырады.
Confessional writing is a literary style and genre that developed in American writing schools following the Second World War. Confessional writing also has historical origins in Catholic confessional practices. As such, confessional writing is congruent with psychoanalytic literary criticism. Confessional writing is also a form of life writing, especially through the autobiography form. Confessional writing often employs colloquial speech and direct language to invoke an immediacy between reader and author. Confessional writers also utilise this direct language to radically reduce the distance between the speaker persona of a text and the writer's personal voice. Confessional writing can also be fictive, such as in the hybrid form of the roman à clef. Though originating in American literary circles, by writers and poets such as Adrienne Rich, Robert Lowell, Sylvia Plath, and Anne Sexton, the style has gained global use concurrently with the growth of Postcolonial theory at the end of the 20th century, especially throughout Eurasia and the Middle East. Confessional writing has also influenced other mediums, including the visual arts and reality television. A highly influential movement, Confessional writing has been critiqued as narcissistic, self indulgent, as well as a violation of the privacy of the private individuals which confessional writers depict.
Құранның конфессионалдық жазу жанрына сын
Өте ықпалды қозғалыс ретінде, конфессионалды жазу – нарциссизм, өзін-өзі бағалау, сондай-ақ конфессионалды жазушылар бейнелейтін жеке адамдардың жеке өміріне қатысты бұзушылық және әртүрлі әлеуметтік және мәдени перспективалардың жетіспеушілігі үшін сынға ұшырады. Бұдан әрі, теоретик Мишель Фуко мойындаудың заң, медицина және дін әлеуметтік құрылымдарына ішкі тән әрекет ретінде, әлеуметтік құпиялаудың консолидацияланған әрекеті екенін түсіндірді: ұят, кінә және әлеуметтік тұрғыдан құрылған кешірім талаптарының дәстүрлі гегемониясы шеңберінде субъектілерді шектеу. Феминистік дискурс бұл мәселеде екіге бөлінген: кейбір теоретиктер әйел конфессионалды жазушыларының сексуалдық зорлық-зомбылық, тамақтану тәртібінің бұзылуы және психикалық аурулар сияқты мәселелерді бейнелеуін азат етушілік деп қарастырса, ал басқалары оны көз тіреушілік және объектілеушілік деп санайды.
A highly influential movement, confessional writing has been critiqued as narcissistic, self indulgent, as well as a violation of the privacy of the private individuals which confessional writers depict. as well as lacking diverse social and cultural perspectives. Further, theorist Michel Foucault explicated that confession, as an act inherent to the social structures of law, medicine, and faith, is a consolidated act of social oppression: confining subjects within traditional hegemonies of shame, guilt, and socially constructed requirements of forgiveness. Feminist discourse is separated on the mode: whilst some theorists regard the depiction of issues such as sexual violence, eating disorders, and mental illness by female confessional writers as liberating, others view it as voyeuristic and objectifying.