19 ғасырдағы романтизм дәуіріндегі музыкалық талас! Брамс, Лист, Вагнер сынды композиторлардың консерватизм мен жаңашылдық арасындағы күрес туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
19-ғасырдың аяғындағы танымал музыканттардың музыкалық консервативтілікке қатысты дауы "Романтиктер соғысы" деп аталады – бұл кейбір музыка тарихшылары 19-ғасырдың екінші жартысындағы көрнекті музыканттар арасындағы жікке сипаттау үшін қолданатын термин. Музыкалық құрылым, хроматикалық гармонияның шектері және бағдарламалық музыка мен абсолютті музыка арасындағы негізгі келіспеушіліктер болды. Қарсыластар 1850 жылдары айқындалды. Консервативтік топтың ең белгілі өкілдері Иоганн Брамс, Жозеф Йоахим, Клара Шуман және Феликс Мендельсон негіс салған Лейпциг консерваториясы еді. Олардың қарсыластары, негізінен Веймардан шыққан радикалды жаңашылдар, Франц Лист, «Жаңа неміс мектебі» (нем. Neudeutsche Schule) мүшелері және Рихард Вагнер болды. Бұл дау неміс және Орталық Еуропа аймағында туды; Франция, Италия және Ресей музыканттарына бұл мәселеде шағын рөл бөлнді.
Feud between popular musicians of the late 19th century regarding musical conservativeness
The "War of the Romantics" is a term used by some music historians to describe the schism among prominent musicians in the second half of the 19th century. Musical structure, the limits of chromatic harmony, and program music versus absolute music were the principal areas of contention. The opposing parties crystallized during the 1850s. The most prominent members of the conservative circle were Johannes Brahms, Joseph Joachim, Clara Schumann, and the Leipzig Conservatoire, which had been founded by Felix Mendelssohn. Their opponents, the radical progressives mainly from Weimar, were represented by Franz Liszt and the members of the so called New German School (German: Neudeutsche Schule), and by Richard Wagner. The controversy was German and Central European in origin; musicians from France, Italy, and Russia were only marginally involved.
Консерваторлар
Клара Шуман, Жозеф Йоахим және Йоханнес Брамс консервативті музыканттар тобының алғашқы маңызды мүшелері болды. Бұл негізгі қолдаушылар тобы 1856 жылы қайтыс болған Клараның күйеуі Роберт Шуманның өнер мұрасын сақтап қалды. Роберт Шуман 1834 жылы өзі құрған ықпалды музыкалық журнал «Neue Zeitschrift für Musik»-тің прогрессивті сыншысы және редакторы болғанмен, ол ешқашан Листтің шын мұхиттесі болған емес. Дегенмен, Шуман радикалды романтизмнің жаңа авангардымен, әсіресе Листпен, сондай-ақ Мендельсон мен Гаде сияқты консервативті музыканттармен өте ынталы және шығармашылық байланыс орнатты, сондықтан бастапқыда Листпен достық қарым-қатынаста болды. Ол «Neue Zeitschrift» журналында Листтің фортепиано шеберлігін мақтады және 1840 жылы Лейпцигте өткен концерттерін жақсы бағалады. 1845 жылы Шуман «Neue Zeitschrift» журналын Франц Бренделге сатқаннан кейін, ол Лист пен оның жақтастарының ынталы қолдаушысы болды. Сонымен қатар, ол Мендельсонды және басқа консервативті композиторларды ашық түрде кемсітті. Клара Шуман Шуман отбасындағы консервативті эстетиканы ұстанушы болды. Ол «Neue Zeitschrift» журналындағы редакциялық өзгерісті күйеуінің мұрасына жасалған құрметсіздік ретінде қабылдады. Роберттің денсаулығы нашарлаған кезде Шумандарға жақын болған жас Брамс та осы мәселені қолға алды. Клара мен Брамстың досы Йоахим Лист пен «Жаңа неміс мектебіне» қарсы оларға қосылды. Йоахим 17 жасында Лейпциг консерваториясында скрипкадан сабақ беріп, Мендельсонмен, Шумандармен және Фердинанд Дэвидпен тығыз байланыс орнатты. Екі жылдан кейін ол Листтің жетекшілігімен Веймар сарайы оркестрінің концертмейстері болды. Веймарда өткізген үш жылы Листтің дирижерлік шеберлігі мен шығармалары туралы жаман ой қалдырды. Брамстың Листпен жеке тәжірибесі 1853 жылы Веймарға жасаған бір сапарымен шектелді, онда ол Лист, Питер Корнелиус және Жоахим Раффтан тұратын топқа өзінің бірнеше шығармаларын ұсынды. Лист Брамстың кейбір шығармаларын орындағаннан кейін, өзінің B минорлық фортепианолық сонатасын орындады. Брамс Листтің музыкасына да, «Жаңа неміс мектебінің» көп бөлігіне де әсерленбеді. Вагнер бұл ерекшелікке жатты. Генрих фон Герцогенберг, Фридрих Гернсхайм, Роберт Фукс және Карл Голдмарк сияқтылар да олармен әр түрлі уақытта байланыста болды.
Clara Schumann, Joseph Joachim and Johannes Brahms were early key members of a conservative group of musicians. This core of supporters maintained the artistic legacy of Robert Schumann, Clara's husband, who had died in 1856. While Robert Schumann had been a progressive critic and editor of the influential music periodical Neue Zeitschrift für Musik, which he had founded in 1834, he was never a true admirer of Liszt. However, as Schumann maintained exceptionally enthusiastic and artistically fruitful friendships with the emerging vanguard of radical romantics — Liszt in particular — as well as with musical conservatives such as Mendelssohn and Gade, he remained cordial with Liszt at first. He praised Liszt's piano playing in Neue Zeitschrift and reviewed his Leipzig concerts in 1840 favorably. After Schumann sold the Neue Zeitschrift to Franz Brendel in 1845, it became an enthusiastic supporter of Liszt and his circle. It also openly played down Mendelssohn and other conservative composers. Clara Schumann had long been the more conservative aesthete in the Schumann marriage. She perceived the editorial change in Neue Zeitschrift as a slight against her husband's legacy. The young Brahms, who had been very close to the Schumanns during Robert's decline, also took up the cause. Joachim, who was a friend of both Clara and Brahms, joined them in his opposition to Liszt and the New German School. A child prodigy, Joachim at 17 had become professor of violin at the Leipzig Conservatory, where he forged close ties with Mendelssohn, the Schumanns and Ferdinand David. Two years later, he became concertmaster of the Weimar Court Orchestra under Liszt's direction. His three years in Weimar left him with poor impressions of Liszt's conducting and compositions. Brahms's personal experience with Liszt had been limited to a single visit to Weimar in 1853, when he presented some of his compositions to a group that included Liszt, Peter Cornelius and Joachim Raff. After Liszt played some of Brahms's work, he performed his own B minor Piano Sonata. Brahms was impressed neither with Liszt's music nor with that of most of the rest of the New German School. The exception was Wagner. Associated with them at one time or another were Heinrich von Herzogenberg, Friedrich Gernsheim, Robert Fuchs, and Karl Goldmark, among others.