Кіріспе

Экономикалық көрсеткіш

Тұрақты экономикалық әл-ауқат индексі (ISEW) – ұлттық есептер жүйесінің (СҰЖ) негізгі макроэкономикалық көрсеткіші болып табылатын жалпы ішкі өнімнің (ЖІӨ) орнын басатын экономикалық көрсеткіш. ЖІӨ сияқты барлық шығындарды қарапайым түрде қосудың орнына, тұтыну шығындары табыс таралуы, ластану және басқа да тұрақсыз шығындар сияқты факторлармен теңгеріледі. Есептеуде қорғаныс шығындары ескерілмейді және экономикалық өсімнің зиянды әсерлерінің кең ауқымы қарастырылады. Ол нақты прогресс көрсеткішіне (GPI) ұқсас. Тұрақты экономикалық әл-ауқат индексі (ISEW) шамамен мына формуламен анықталады:

ISEW = жеке тұтыну + мемлекеттік қорғанысқа бағытталмаған шығындар + жеке қорғаныс шығындары + капитал құрылымы + ішкі еңбектен алынатын қызметтер – қоршаған ортаның нашарлауының салдары – табиғи капиталдың тозуы.

Тарих

ЖІӨ ұлттың әл-ауқатының көрсеткіші ретінде, тіпті оның шамамен бағасы ретінде де, адамдардың өмір сүру деңгейін өлшеуге келмейді, дегенмен экономикалық саясатты қалыптастырушылар көбінесе керісінше ойлайды. Бұл мәселе көптеген өнеркәсіптік дамыған елдерде 1970 жылдардың басында экономикалық саясат жүргізуде айқын болды. Осы құбылыстың ең танымал мысалдары – Уильям Нордхаус пен Джеймс Тобиннің 1972 жылы жасаған «Экономикалық әл-ауқатты өлшеу» (MEW) индексі, 1973 жылғы Жапонияның Ұлттық әл-ауқат (NNW) көрсеткіші, 1981 жылғы Золатастың Әл-ауқаттың экономикалық аспектілері (EAW) индексі, 1989 жылғы Дейли мен Коббтың ISEW көрсеткіші және 1990 жылғы БҰҰ-ның Адам даму индексі (HDI). Олардың барлығы неоклассикалық әл-ауқат экономикасына негізделген және бастапқы нүкте ретінде Ұлттық есептер жүйесін (SNA) пайдаланады. Осы тәсілдердің негізгі идеясы – нарықтық емес тауарларды, оң және теріс факторларын ескере отырып, ақшалай түрінде агрегатталған макрокөрсеткішті алу. 1950-1977 жылдар аралығында АҚШ-қа қолданылған EAW индексі көрсеткендей, әлеуметтік әл-ауқаттың экономикалық аспектілері өнеркәсіптік дамыған, бай елдерде экономикалық өсімнің төмендеу функциясы болып табылады. Уақыт өте келе әлеуметтік әл-ауқаттың өсу пайызы ЖІӨ-нің өсуінен төмен, және азайып барады. EAW/ЖІӨ қатынасының серпімділігі нөлге жеткенде экономикалық әл-ауқат ең жоғары мәніне жетеді. Осыдан кейін ЖІӨ-нің одан әрі өсуі экономикалық әл-ауқаттың абсолютті түрде төмендеуіне әкеледі. ISEW 1989 жылы жетекші экологиялық экономист және тұрақты даму теориясының маманы Герман Дейли және теолог Джон Б. Кобб жасаған, бірақ кейін олар ISEW анықтамасына тағы бірнеше «шығындарды» қосты. Бұл жұмыс нәтижесінде тағы бір макроэкономикалық көрсеткіш – Нағыз прогресс көрсеткіші (GPI) пайда болды: тұрақтылықты өлшеу туралы қараңыз. GPI – ISEW-тің кеңейтілген нұсқасы, ол қоғамның нақты және шынайы прогресіне баса назар аударады және әсіресе әл-ауқат пен экономиканың экологиялық тұрақтылығын бақылауға бағытталған. ISEW және GPI экономикалық әл-ауқатты бір санмен қорытындылайды, бұл ЖІӨ экономикалық өнімді бір санға қорытындылайтын логикаға сәйкес келеді. Экономикалық мәселелерден басқа, әлеуметтік және экологиялық мәселелер де ақшалай өлшемдермен есепке алынады.

АҚШ-тағы ISEW-тің дамуы

Кобб пен Дейли 1989 жылы АҚШ-та 1950-1986 жылдар аралығындағы ISEW есептеуін жасады. Нәтижелер көрсеткендей, 1970-жылдардан кейін орташа американдықтардың экономикалық әл-ауқатының артуы тоқтап, тұрақтанды, ал ЖІӨ бойынша өлшенген экономика өсуін жалғастырды. Кобб пен Дейлидің есептеулеріне сәйкес, өндірістің сыртқы салдары мен табыстың теңсіз бөлінуі – өндіріс артқанның өзінде әл-ауқаттың міндетті түрде арта бермейтін осы құбылыстың басты себептері болып табылады.

ISEW-ті есептеу үшін басқа елдер мен өңірлер

АҚШ-тан басқа, кем дегенде жеті басқа ел немесе аймақ ISEW есебін жасады, атап айтқанда: Ұлыбритания (Джексон және Маркс, 1994), Германия (Дифенбахер, 1994), Нидерланды (Розенберг және Огема, 1995), Австрия (Стокхаммер және т.б., 1995), Британдық Колумбия (Густавсон және Лонерган, 1994), Швеция (Джексон және Стимне, 1996), Чили (Кастанеда, 1999), Финляндия (Хоффрен, 2001), Польша (Гил және Шлесиньский, 2003), Бельгия (Блейс, 2008), Фландрия (Блейс және Ван дер Сликкен, 2019) және Қытай (Чжу және т.б., 2021).