Британдық Әскери-теңіз күштері Атлант құлдықтауын тоқтатуға қатысты. 1808-ден бастап Африка жағалауында блокада ұйымдастырылды, кемелер тексерілді. Құлдауға қарсы күрес.
British Royal Navy suppression of the Atlantic slave trade
Атлантикалық құл саудасын Ұлыбритания заңсыз деп жариялағаннан кейін 1808 жылы Африканы блокадалау басталды, бұл британдық кемелердің құлдарды тасымалдауын тиымды етті. Корольдік флот тыйымды күшіне енгізу үшін Африка жағалауында Батыс Африка эскадрильясы деп аталған күштерді орналастырды. Бастапқыда бұл тыйым тек британдық кемелерге ғана қатысты болғанымен, Ұлыбритания басқа елдермен келісімдер жасап, Корольдік флотқа олардың кемелерін тоқтатып, құлдарды іздеуге құқық берді. 1807 жылғы Құлдарды импорттауға тыйым салатын заң Америка Құрама Штаттарында құл саудасын тоқтатты, бірақ толыққанды қолданылмады. 1819 жылдан бастап АҚШ Әскери-теңіз күштері құл саудасын болдырмауға күш салды. Бұл көбінесе Америка жағалауларын және Атлантиканың орталық бөлігін патрульдеуден тұрды, бірақ соңғысы теңіздің ортасында кемелерді тоқтатудың қиындығына байланысты тиімсіз болды. 1842 жылғы Вебстер-Эшбёртон шарты бойынша екі ел де құл саудасын жоюға, оны қарақшылық деп есептеуге және Африканы блокадалауды жалғастыруға келісті. АҚШ Әскери-теңіз күштерінің қатысуы 1861 жылы Американдық Азамат соғысы басталғанға дейін жалғасты. Келесі жылы Линкольн әкімшілігі Ұлыбританияға АҚШ кемелерін тоқтатуға толық өкілеттік берді. Құлдық 1865 жылға дейін АҚШ-та жойылған жоқ, ол кезде Конгресс 13-ші түзетуді бекітті. Корольдік флоттың эскадрильясы 1870 жылға дейін жұмыс істеді.
The Blockade of Africa began in 1808 after the United Kingdom outlawed the Atlantic slave trade, making it illegal for British ships to transport slaves. The Royal Navy immediately established a presence off Africa to enforce the ban, called the West Africa Squadron. Although the ban initially applied only to British ships, Britain negotiated treaties with other countries to give the Royal Navy the right to intercept and search their ships for slaves. The 1807 Act Prohibiting Importation of Slaves abolished the intercontinental slave trade in the United States but was not widely enforced. From 1819, some effort was made by the United States Navy to prevent the slave trade. This mostly consisted of patrols of the shores of the Americas and in the mid Atlantic, the latter being largely unsuccessful due to the difficulty of intercepting ships mid ocean. As part of the Webster–Ashburton Treaty of 1842, it was agreed that both countries would work together on the abolition of the slave trade, which was deemed piracy, and to continue the blockade of Africa. US Navy involvement continued until the beginning of the American Civil War, in 1861. The following year, the Lincoln administration gave the UK full authority to intercept US ships. Slavery was not abolished in the United States until 1865, when Congress ratified the 13th Amendment. The Royal Navy squadron remained in operation until 1870.
Дипломатиялық
1807 жылғы түпкілікті заң тек британдық кемелерді тексеруге рұқсат берді және тек британдық азаматтарға ғана қатысты. Сондықтан Африка жағалауындағы құл саудасы жалғасты, бірақ британдық құл сатушыларсыз, кемінде заң жүзінде. Дегенмен, 1810 жылы, қысымға көніп, Португалиямен келісімге қол қойылды, ол Корольдік теңіз күшінің өкілеттіктерін кеңейтті. 1815 жылы Португалия құлдыққа қарсы заңнамасын күшейтіп, экватордың солтүстігіндегі барлық сауданы тоқтатты, бұл Корольдік теңіз күшіне еркіндік берді. Наполеон соғыстары аяқталғаннан кейін Ұлыбритания Францияны қоса алғанда, бірнеше елмен келісімдер жасады, ол 1815 жылы сауданы толығымен жойды (бірақ тексеру құқығын қабылдамады), және Испания, ол 1818 жылы экватордың солтүстігінде, ал 1820 жылға қарай экватордың оңтүстігінде сауданы тоқтатуға келісті. Вена конгресіне барлық қол қойған елдердің сауданы тоқтатуын талап ететін тармақ қосылды. 1826 жылы Бразилия Португалиямен жасалған келісімге ұқсас келісімге қол қойып, экватордың солтүстігіндегі сауданы тоқтатты. Ұлыбританияның құл саудасын тоқтатуға бағытталған күш-жігері сол кездегі қарапайым халықаралық заңдар шегінде қалуға тырысты: құл сатушылар сотта тыңшылықталуы керек еді. Британдық кемелер вице-адмиралтейство соттарына, ал Ұлыбританиямен келісімдері бар шетелдік мемлекеттердің кемелері Аралас комиссия соттарына жіберілді. Аралас комиссия соттарында әділ тыңшылықты қамтамасыз ету үшін Ұлыбритания мен басқа елдің өкілдері болды. Олар Африка жағалауының және оның аралдарының маңызды нүктелерінде көптеп құрылды. Дегенмен, басқа елдердің қарсылығы соттардың жұмыс істеу мүмкіндігін шектеді. Кейде шетелдік өкілдер келмейтін немесе кешігіп келетін. Бразилия елшісі 1826 жылы сот ашылғанына қарамастан, 1828 жылға дейін келмеді және ол келгеннен кейін жоқтығында шығарылған барлық үкімдерді күштен шығарды. Аралас комиссия соттарымен байланысты мәселелерге қоса, теңіз күшінің сауданы бақылауға арналған өкілеттігі де жеткіліксіз болды және басқа мемлекеттер арасындағы күрделі және көбінесе әлсіз дипломатиялық келісімдерге негізделді. Келісімдерге мәжбүрлі түрде қол қойылды, сондықтан олар іс жүзінде әлсіз болды. Шетелдік кемелерді тексеру кезінде, ұсталған кезде кемеде құлдар болуы керек еді, әйтпесе құл сатушыны айыптау мүмкін емес еді. 1807 жылғы британдық заңнан айырмашылығы, жабдық туралы ереже болған жоқ, яғни құлдарды тасымалдауға арналған жабдықты тасымалдайтын, бірақ тексеру кезінде құлдары жоқ кемелерді ұстауға болмайды. Бұл үлкен кемшілік теңіз күшінің күш-жігерін қатты шектеді және кейбір теңіз офицерлерінің заңға қарсы әрекет етуіне себеп болды, ол 1830 жылдарға дейін түзетілмеді. 1839 жылы ағылшын үкіметі португалдық кемелерді британдық юрисдикцияға бағындырды, ал 1845 жылы бразилиялық кемелерге де солай жасады. Бұл бұрын-соңды болмаған қадам болды, ол шетелдік кемелерді британдық заңның қатаңдығына және құл саудасы үшін қатаң жазаларға ұшыратты. Дегенмен, АҚШ сияқты кейбір елдер британдықтардың қысымына қарсылық көрсетті. АҚШ теңіз бостандығына берік сенді және бірнеше рет Корольдік теңіз күшіне тексеру құқығын беруден бас тартты. Көптеген құл сатушылар британдық тексеруден қашу үшін АҚШ-тың жалған туын көтеріп, тіпті АҚШ-тың оңтүстік штаттарында тіркелді. Бұл бірнеше дипломатиялық инциденттерге әкелді, өйткені наразы офицерлер өздерінің бұйрықтарына тікелей қайшы келетін АҚШ тулары бар кемелерге жиі отырып, құл сатушыларды ұстады. АҚШ Конгресінде бұған қатты қарсылық болды, ал Джон Форсайт 1841 жылы британдық крейсерлердің "қажырлылығы" "негізсіз", "жеке мүдделерге зиянды" және "екі елдің келісімін сөзсіз жояды" деді. 1842 жылы дипломатиялық қатынастар жақсарған кезде, АҚШ АҚШ кемелеріне сапарларға рұқсат берді, бірақ тек АҚШ офицері қатысқан жағдайда ғана. 1850 жылдардың басында Португалия құл саудасын тоқтатты (1836), ал Испания да тоқтатты, бірақ Куба әлі де құл порты болып қала берді. Бразилия британдық араласуға қарсылық көрсетуді жалғастырды, ал Бразилия саудасы 1852 жылға дейін тоқтатылмады, ол кезде Палмерстон "Британия бейбітшілігі" доктринасы бойынша күш қолдануды бастады.
The original 1807 Act only allowed for British ships to be searched and applied only to British subjects. The slave trade on the African coast therefore continued, though without the presence of British slavers, at least on a legal basis. However, in 1810, under considerable diplomatic pressure, a convention with Portugal was signed, widening the mandate of the Royal Navy. In 1815, Portugal strengthened their anti slavery legislation by abolishing all trade north of the equator, allowing the Royal Navy a much freer hand. With the conclusion of the Napoleonic Wars, Britain obtained treaties with several other powers, including France, which abolished its trade entirely in 1815 (but did not commit to right of search), and Spain, which agreed to cease trade north of the equator in 1818, and south of the equator by 1820. A clause was also inserted into the Congress of Vienna, which called for the eventual abolition of the trade by all signatories. In 1826, Brazil signed an agreement similar to that of Portugal and ceased trade north of the equator. The UK's slave trade suppression efforts attempted to remain within the primitive international laws of the time: slavers had to be tried in courts. British vessels were taken to vice admiralty courts, and those of foreign states that had treaties with the UK were taken to Courts of Mixed Commission. Mixed Commission Courts had representation from both the UK and the other nation in question, to ensure a fair trial. Many were established at key points along the coast of Africa and its islands. However, the reluctance of other powers greatly curtailed the ability of the courts to operate. Sometimes, the foreign representation would never arrive, or arrive exceptionally late. The Brazilian ambassador, in spite of the court opening in 1826, did not arrive until 1828, and he reversed all judgements carried out in his absence upon arrival. In addition to the issues with Mixed Commission Courts, the Navy's mandate to police the trade was also found to be lacking and built on a series of complicated and often weak diplomatic treaties between other states. The agreements were signed reluctantly and were therefore very weak in practice. When policing foreign vessels, there had to be slaves on board at the time of seizure for the accused slaver to be convicted. Unlike in Britain's 1807 Act, there was no equipment clause, meaning that slave ships carrying what was obviously equipment for transporting slaves, but without slaves on board at the time of search, could not be seized. This major flaw, which greatly curtailed the navy's efforts and caused some naval officers to fall foul of the law, was not rectified until the 1830s. Frustrated with the lack of progress, in 1839, the British government subjected Portuguese vessels to British jurisdiction and did the same to Brazilian vessels in 1845. This was an unprecedented step, which subjected foreign vessels to the much more stringent British law and much stricter penalties for slave trading. However, some nations, such as the United States, resisted British coercion. The US believed strongly in freedom of the seas and on several occasions refused to allow the Royal Navy right of search. Knowing that many slavers would fly false US flags to avoid being boarded, some slavers were even registered in southern US states. This caused several diplomatic incidents, as frustrated officers would often board ships with US flags, directly contravening their orders, to capture slavers. There was fierce opposition to this in the US Congress, and John Forsyth said in 1841 that "the persistence" of British cruisers was "unwarranted", "destructive to private interests", and "[would] inevitably destroy the harmony of the two countries". In 1842, there was a thaw in diplomatic relations, and the US allowed visitation to US vessels, but only if a US officer was also present. With the beginning of the 1850s, Portugal had completely ceased slave trading (1836) and Spain had all but ceased, but Cuba was still an active slave port. Brazil continued to defy British intervention, and the Brazilian trade was not extinguished until 1852, when Palmerston began using force under the Pax Britannica doctrine.
Батыс Африка эскадрильясы
Британдық Корольдік теңіз флоты 1807 жылы Батыс Африка эскадрильясын құрды, ал Америка Құрама Штаттарының теңіз флоты 1842 жылы осылай істеді. Эскадрилья Африканы құл саудагерлерінен қорғау міндетін атқарды және Атлантикалық құл саудасын тоқтатуға тиімді көмектесті. Батыс Африка эскадрильясына қоса, Африка эскадрильясы да осындай міндеттерді орындауға тиіс болды. Дегенмен, жеткілікті теңізшілер табу мәселесі туындады. Либерияның жағалауындағы Кру халқы жұмысқа алынып, Батыс Африка эскадрильясына Африка жағалауын тиімді патрульдеуге мүмкіндік берді. 1807 жылғы заңға сәйкес, екі кеме Африка жағалауына құлдыққа қарсы патрульге жіберілді. 1818 жылға қарай эскадрилья алты кемеге дейін өсті, 1819 жылы қазіргі Фритаун қаласында теңіз базасы құрылды, ал Ассенсион аралында жабдықтау базасы ашылды, кейіннен 1832 жылы ол Кейптаунға көшірілді. Бұл ресурстар одан әрі артты: 19 ғасырдың ортасында шамамен 25 кеме және 2000 адам, сондай-ақ 1000 жергілікті теңізші болды. 1808 мен 1860 жылдар аралығында Батыс Африка эскадрильясы 1600 құл кемесін жаулап алып, 150 000 африкалықты азат етті. Батыс Африка эскадрильясының құлдарды азат ету миссиясында 2000 британдық теңізші қаза тапты.
The British Royal Navy commissioned the West Africa Squadron in 1807, and the United States Navy did so as well in 1842. The squadron had the duty to protect Africa from slave traders, and it effectively aided in ending the transatlantic slave trade. In addition to the West Africa Squadron, the Africa Squadron had the same duties to perform. However, they faced a problem with finding enough sailors. The Liberian coastal Kru people were hired, which allowed the West African Squadron to patrol the coast of Africa effectively. Following the 1807 Act, two ships had been dispatched to the African coast for anti slavery patrol. By 1818, the squadron had grown to six ships, with a naval station established in 1819 at what is now Freetown and a supply base at Ascension Island, later moved to Cape Town in 1832. These resources were further increased: in the middle of the 19th century, there were around 25 vessels and 2,000 personnel, with a further 1,000 local sailors. Between 1808 and 1860, the West Africa Squadron captured 1,600 slave ships and freed 150,000 Africans. Around 2,000 British sailors died on their mission of freeing slaves with the West Africa Squadron.
Сауда-саттық аяқталуы
Британияның дипломатиялық жолмен басуға жасаған барлық күш-жігеріне қарамастан, сауда жалғасты. Қоғамдық пікір құлдыққа қарсы күрестің үлкен шығындары, дипломатиялық салдары және басқа саудаға тигізген зияны салдарынан қарсы бұрыла бастады. Парламенттегі оппозиция анти-мәжбүрлеушілерден туындады, олар британдықтардың басқа елдерге күш қолдануына және құл сатушыларға қарсы созылған әскери әрекеттерге қарсы болды. Анти-мәжбүрлеушілер – еркін сауданы жақтаушылар мен құлдыққа қарсы тұрушылардың әртүрлі тобы, олар сауданы тоқтатудың жалғыз жолы Африкамен заңды сауданы орнату деп есептеді. Олардың жетекшісі Томас Фоуэлл Бакстон осы мақсатқа жеткенше теңіз күштерін қайта жандандыруды ұсынды. 1839 жылы ол «Африкалық құл саудасы және оның шешімі» атты еңбегін жариялады, онда британдықтардың осы уақытқа дейінгі күш-жігерін толық сынап көрсетті. Бұл еңбек зор ықпалға ие болды және Бакстонға 1841 жылғы Нигер экспедициясын жоспарлауда жетекші рөл атқаруға мүмкіндік берді. Бұл экспедиция Нигер өзені бойында құл саудасына балама ретінде сауда бекеттерін құруға бағытталған болатын. Жоспар құл саудасына ұзақ мерзімді шешім табуға мүмкіндік бергенімен, экспедиция сәтсіз аяқталып, көптеген еуропалықтар ауырып қалды. 1845 жылы Бакстон мақсаттарына жетпей дүниеден озды. 1845 жылдан бастап анти-мәжбүрлеушілердің қозғалысы радикалданды және африкалықтардың тағдырына бұрынғыдай мән бермеді. Анти-мәжбүрлеушілердің бұл «жаңа буынында» аболиционистер болған жоқ. Уильям Хатт сияқты еркін сауданы жақтаушылар теңіз шараларына қарсы күресті және сауда табиғи түрде тоқтайды, ал Ұлыбританияның араласуы қажет емес деп мәлімдеді. Олардың ықпалы соншалық болды, тіпті парламентте барлық теңіз әрекеттерін тоқтату туралы ұсыныс жасалды, бұл Батыс Африка эскадрильясының және премьер-министр Джон Расселдің лауазымына нұқсан келтіруге жақын болды. Егер ұсыныс қабылданса, ол отставкаға кететінін мәлімдеді. Мұндай жағдайдың қайталануын болдырмау үшін дереу шаралар қабылданды. Бразилия әлі де құл саудасының ірі елдерінің бірі болып, осы практиканы тоқтатуға бағытталған британдық дипломатиялық шақыруларды елемеді. 1846 жылы Палмерстон сыртқы істер министрі болып қайтадан тағайындалды және 1850 жылы Атлантиканың екі жағындағы құл сатушыларды блокадалау үшін Корольдік теңіз күштеріне Бразилия суларына кіруге рұқсат берді. 1852 жылға қарай Бразилиядағы сауда тоқтатылған деп айтуға болады. «Палмерстон үшін Бразилия жағалауындағы теңіз кампаниясы Бразилия құл саудасының ұзаққа созылған тарихына он екі айдың ішінде нүкте қойды». Ұлыбританияның Атлантикалық құл саудасына қарсы күреске белсенді қатысуы үшін АҚШ-қа жасаған көп жылдық қысымын оңтүстік штаттар бейтараптандырды. Алайда, Америка Азамат соғысы басталғаннан кейін Линкольн әкімшілігі гуманитарлық және әскери мақсаттарды біріктіруге асықты. Солтүстікте құлдыққа қарсы күрес Конфедерация экономикасына зиян келтірудің маңызды әскери құралы болды. Бұл сонымен қатар халықаралық аренада мақтауға, жанашырлыққа және қолдауға ие болды, сондай-ақ құлдарды ұстау құқығын қорғаған оңтүстік штаттарға халықаралық қолдауды әлсіретті. 1862 жылғы Лион-Сьюард келісімінде АҚШ Ұлыбританияға АҚШ кемелері арқылы жүзеге асырылатын Атлантикалық құл саудасын басуға толық өкілеттік берді. Соғыс аяқталғаннан кейін Ұлыбритания мен АҚШ ынтымақтастығын жалғастырды, ал 1867 жылы Куба екі елдің қысымымен саудадан бас тартты.
In spite of Britain's best efforts to pursue suppression through diplomatic means, the trade persisted. Public opinion was beginning to turn against the anti slavery efforts due to their huge costs, the diplomatic repercussions they created, and the damage caused to other trade. Opposition in the Commons emerged from anti coercionists, who were opposed to the use of British coercion of other nations and prolonged military action against slavers. The anti coercionists were a mixed group of free trade activists and anti slavery advocates who saw the only way to end the trade being the establishment of legitimate commerce with Africa. Their leader, Thomas Fowell Buxton, advocated a renewed naval effort until this could be achieved. In 1839, he published The African Slave Trade and its Remedy, which contained a top to bottom critique of the British efforts thus far. The work was highly influential and gave Buxton a leading role in the planning of the Niger expedition of 1841, an attempt to establish trading posts along the Niger River to create an alternative to slave trading. Although the plan had offered a long term solution to the slave trade, the expedition ended in abject failure, with many of the Europeans falling ill. In 1845, Buxton died, with his ambitions unfulfilled. From 1845, the anti coercionist cause became much more radical and much less concerned with the plight of Africans; this "new generation" of anti coercionists did not include abolitionists. Free trade advocates such as William Hutt were vehemently opposed to naval actions and argued the trade would eventually die naturally and the UK's interference was unwarranted. Such was their influence that there was even a motion in the Commons to end all naval activity, which came close to ending the West Africa Squadron and also the career of Prime Minister John Russell, who threatened resignation should the motion be carried. To prevent a repeat of this, swift action was taken. Brazil was still one of the largest slave trading nations and continued to defy British diplomatic calls to put an end to the practice. In 1846, Palmerston returned as foreign secretary and in 1850 permitted Royal Naval vessels to enter Brazilian waters in order to blockade slavers on both sides of the Atlantic. By 1852, the Brazilian trade could be said to be extinct. "For Palmerston the naval campaign on the coast of Brazil had brought the long drawn out saga of the Brazilian slave trade to a resolution within twelve months". The many years of British pressure on the United States to join vigorously in fighting the Atlantic slave trade had been neutralised by the southern states. However, with the onset of the American Civil War, the Lincoln administration became eager to sign up, humanitarian and military objectives combined. To the North, anti slavery was an important military tool with which to harm the Confederate economy. It also won praise, sympathy, and support on the international stage and dampened international support for the Southern States, who vehemently defended their right to keep slaves. In the Lyons–Seward Treaty of 1862, the United States gave the UK full authority to crack down on the Atlantic slave trade when carried on by US ships. With the end of hostilities the UK and the US would continue cooperating, and in 1867, Cuba, under much pressure from the two nations, gave up its trade.
АҚШ-тың қатысуы
1787 жылғы АҚШ Конституциясы құлдарды импорттауды жиырма жыл бойы қорғады. Пенсильвания құлдырауды жою қоғамы 1794 жылы уақытша астана Филадельфияда алғашқы отырысын өткізді. 1798 жылғы 7 сәуірде бесінші Конгресс құлдарды заңсыз импорттауға кінәлі деп табылғандарға әр құл үшін 300 доллар айыппұл салу туралы акт қабылдады. Бұл Конгресте бұл сияқты әрекеттердің жиі кездесетінінің белгісі болды. 1805 жылғы 12 желтоқсанда тоғызыншы Конгресте Вермонт штатының сенаторы Стивен Ро Брэдли келесі дүйсенбіде "Құдай Иеміздің 1808 жылы" болатын "АҚШ-тың кез келген портына немесе жеріне" белгілі бір тұлғаларды импорттауға тыйым салатын заң жобасын енгізуге рұқсат сұрау ниетін білдірді. Оның сөздері тоғызыншы Конгресс заң шығарушылары тарапынан көп рет қайталанды. Бұл белгілі тұлғалар 1805 жылғы 16 желтоқсанда құлдар деп сипатталды. Құл иелерін ең аз дәрежеде ренжітуден сақтанған Сенат ұсынған Сенат актісін өзгертті, содан кейін оны Өкілдер палатасына жіберді, онда ол мұқият зерделенді. Құл иелерінің наразылығын тудырмауға тырысқан Палата мүшелері Сенат актін түсіндіретін заң жобасын жасады. Екі шара біріктірілді, Палатаның заң жобасы H R 77 деп аталды, ал Сенат актісі – Құрама Штаттардың юрисдикциясындағы кез келген портқа немесе жерге құлдарды импорттауға тыйым салатын акт, 1808 жылғы біздің Иеміздің жылының қаңтар айының бірінші күнінен бастап. Бұл шара жағалаудағы құл саудасын да реттеді. Бұл шара президент Томас Джефферсонның бекітуі үшін 1807 жылғы 2 наурызда жіберілді. 1807 жылғы Конгресс актісі он бесінші Конгресспен өзгертіліп, толықтырылды. АҚШ-қа құлдарды импорттау 1819 жылы Конгресс актісімен "пираттық" деп аталды, бұл "Жақсы сезімдер дәуірінің" аяқталуын білдірді. Мұндай "пираттық" қылмысы үшін айыпталған АҚШ азаматына өлім жазасы берілуі мүмкін еді. Әскери-теңіз күштерінің рөлі Куба мен Оңтүстік Америка жағалауларында патрульдеуді қамту үшін кеңейтілді. Батыс Атлантикадағы теңіз әрекеттері "1820-61 жылдардағы Африка құл саудасы патрулі" деп аталды. Африканы блокадалау сол уақытта Шығыс Атлантикада да жалғасты.
The United States Constitution of 1787 had protected the importation of slaves for twenty years. The Pennsylvania Abolition Society held its first meeting at the temporary capital, Philadelphia, in 1794. On 7 April 1798, the fifth Congress passed an act that imposed a $300 per slave penalty on persons convicted of performing the illegal importation of slaves. It was an indication of the type of behaviour and course of events soon to become commonplace in the Congress. On Thursday, 12 December 1805, in the ninth Congress, Senator Stephen Roe Bradley of the State of Vermont gave notice that he should, on Monday next, move for leave to bring in a bill to prohibit the importation of certain persons therein described "into any port or place within the jurisdiction of the United States, from and after the first day of January", which will be "in the year of our Lord 1808". His words would be repeated many times by the legislators in the ninth Congress. The certain persons were described as being slaves on Monday, 16 December 1805. Wary of offending slaveholders to the least degree, the Senate amended the proposed Senatorial Act, then passed it to the House of Representatives, where it was meticulously scrutinised. Ever mindful of not inciting the wrath of slaveholders, members of the House produced a bill that would explain the Senatorial Act. The two measures were bound together, with the House bill being called H R 77 and the Senate Act being called An Act to prohibit the importation of slaves into any port or place within the jurisdiction of the United States, from and after the first day of January, in the year of our Lord, 1808. The bond measure also regulated the coastwise slave trade. The bond measure was placed before President Thomas Jefferson on 2 March 1807 for his approbation. The 1807 Act of Congress was modified and supplemented by the Fifteenth Congress. The importation of slaves into the United States was called "piracy" by an Act of Congress that punctuated the Era of Good Feelings in 1819. Any citizen of the United States found guilty of such "piracy" might be given the death penalty. The role of the Navy was expanded to include patrols off the coasts of Cuba and South America. The naval activities in the western Atlantic bore the name of "The African Slave Trade Patrol of 1820–61". The blockade of Africa was still being performed in the eastern Atlantic at the same time.
Африка эскадрильясының операциялары
Америкалық теңіз офицері Мэтью Калбрайт Перри 1819 жылы HMS кемесінде басқарушы офицер болды, ол "Элизабет" кемесіне сүйемелдеді, оның жолаушылары АҚШ-тан Африкаға көшіп бара жатқан бұрынғы құлдарды қамтыды. Президент Джеймс Монро Әскери-теңіз министрлігіне американдық кемені "Элизабетті" Африкаға Америкалық отарлау қоғамы сол жерге қоныстандырған босатылған құлдардың алғашқы тобымен сүйемелдеуді бұйырды. "Элизабет" кемесімен 86 қара нәсілді эмигрант сапарлады, олардың үштен бірі ғана ер адамдар еді, ал қалғаны әйелдер мен балалар болды. 1821 жылы Перри Африка эскадрильясында USS Shark кемесіне қолбасшылық етті. 1821 жылы лейтенант Роберт Ф. Стоктон басқаратын USS Alligator да Африка эскадрильясында болды және бірнеше құл сатушыларды ұстады. Сондай-ақ, лейтенант Стоктон жергілікті африкалық басшыны Либерия құрылған жері – Месурадо мүйісі маңындағы жерді беруге көндірді. 1843 жылы Стоктон АҚШ Әскери-теңіз күштерінің алғашқы бұрандалы бу кемесі USS Princeton командасына айналды. 1842 жылдың 26 және 27 қарашасында Африка эскадрильясының USS Somers кемесінде командир Александр Слайделл Маккензи кемені басып алуды жоспарлап отырған үш экипаж мүшесін қамауға бұйрық берді. Үшеуі де 1 желтоқсанда дарға асылды. Бұл АҚШ Әскери-теңіз күштері тарихында заң бойынша теңіздегі бүлік оқиғасының жалғыз мысалы. 1843 жылы коммодор Перри Африка эскадрильясының қолбасшысы болып тағайындалды. Африка эскадрильясымен бірге құл сатушыларды ұстаған кемелердің қатарында USS Yorktown, USS Constellation және екінші USS Constellation болды, ол 1860 жылдың 26 қыркүйегінде 705 африкалықпен бірге Кора кемесін ұстады. Бірінші USS San Jacinto 1860 жылдың 8 тамызында Конго өзенінің аузынан 619 африкалықпен бірге Storm King бригін басып алды. USS Constitution өз соңғы әрекетінде 1853 жылы H. N. Gambrill кемесін ұстады. Әскери-теңіз күштері 1808 жылдан (немесе 1809 жылдан) 1866 жылға дейін құл кемелерін тоқтатуға тырысты. Кейбір кемелер тоқтатылды, олардың кейбіреулері құл ретінде сатуға арналған африкалықтарды тасымалдады, ал құлы жоқ кемелер ұсталып, Африка жағалауынан алысқа сүйемелденді.
American naval officer Matthew Calbraith Perry was the executive officer aboard HMS in 1819, which had escorted the Elizabeth, whose passengers included former slaves moving from the United States to Africa. President James Monroe had the Secretary of the Navy order the American vessel to convoy the Elizabeth to Africa with the first contingent of freed slaves that the American Colonization Society was resettling there. Of the 86 black emigrants sailing on the Elizabeth, only about one third were men; the rest were women and children. In 1821, Perry commanded the USS Shark in the Africa Squadron. USS Alligator, under the command of Lieutenant Robert F. Stockton, was also in the African Squadron in 1821 and captured several slavers. Lieutenant Stockton also convinced the local African chief to relinquish land around Cape Mesurado, where Liberia eventually formed. Stockton became the commander of the US Navy's first screw propelled steamer, the USS Princeton, in 1843. On 26 and 27 November 1842, aboard the USS Somers in the African Squadron, commander Alexander Slidell Mackenzie ordered the arrest of three crewmen who were plotting to take control of the ship. The three were hanged on 1 December. This is the only occurrence of Maritime Mutiny at Law in the history of the United States Navy. Commodore Perry was placed in command of the African Squadron in 1843. Ships that captured slavers while deployed with the African Squadron include USS Yorktown, USS Constellation, and the second USS Constellation, which captured Cora on 26 September 1860, with 705 Africans on board. The first USS San Jacinto captured the brig Storm King on 8 August 1860, off the mouth of the Congo River, with 619 Africans on board. In her final act, USS Constitution captured H. N. Gambrill in 1853. The Navy attempted to intercept slave ships from 1808 (or 1809) to 1866. A small number of ships were accosted; some of them were carrying Africans destined to be sold into slavery, while others, which had no slaves on board, were captured and escorted away from the coast of Africa.
Қара пил сүйегі
1803 жылы Луизиананы сатып алу жаңа аумақта жұмыс істеу үшін көптеген құлдарға деген сұранысты күшейтті. Жан Лафитт – көптеген құлдарды Америка Құрама Штаттарына әкеліп, оларды Нью-Орлеанда құрылған ұйымдасқан жүйе арқылы сатқан қарақшы. Ол 1812 жылғы соғыс кезінде Эндрю Джексонға көмектескеннен кейін, президент Джеймс Мэдисон 1815 жылдың басында оған және оның серіктеріне жасаған қылмыстары үшін кешірім берді. Америка Құрама Штаттарының Әскери-теңіз күштерінің Африка, Бразилия және Жеке эскадрильялары Атлант мұхиты арқылы Африкадан құл саудасына әкелінетін кемелерді тоқтату міндетіне ие болды, онда «қара асыл» (black ivory) көптеген сатып алушыларды тапты. Тәуелсіздік соғысының қымбатқа түсуіне байланысты, 1783 және 1795 жылдар аралығында американдық әскери кемелер салынбады. Әскери-теңіз департаменті 1798 жылдың 30 сәуірінде құрылды. 1794 жылдың 27 наурызында президент Вашингтонмен кеңескеннен кейін Конгресс алты фрегатты сатып алуға немесе салуға рұқсат берді. Бұл кемелердің қатарында 1797 жылдың 7 қыркүйегінде суға түсірілген алғашқы USS Constellation және Африка эскадрильясында қысқа мерзімге жұмыс істеген USS Constitution болды. 1801 жылдан кейін АҚШ-та USS Guerriere 1814 жылдың 20 маусымында суға түсірілгенге дейін көптеген жаңа кемелер салынбады; ол 1815 жылы Барбариялық қарақшылармен соғыста өте тиімді соғыс кемесі болып дәлелдеді. Бұл жұмыстармен қатар, 1812 жылғы соғыс, Барбариялық қарақшылармен үздіксіз күрес, 1819-1827 жылдардағы Батыс Үндістандағы қарақшыларды талқандау, 1830 жылдары Перу жағалауындағы Тынық мұхитында американдық кемелерді қорғау, 1840 жылдардағы Мексикамен соғыс, 1850 жылдардағы Жапонияға сапарлар және басқа елдерге дипломаттарды тасымалдау сияқты маңызды міндеттер Африка эскадрильясын қолдану үшін шектеулі мүмкіндіктерді қалдырды.
The Louisiana Purchase in 1803 created great demand for more slaves to work in the vast new area. Jean Lafitte was a pirate who brought many slaves to the United States and sold them through an organised system established at New Orleans that included merchants from the vicinity. After he helped Andrew Jackson during the War of 1812, President James Madison issued a proclamation early in 1815 granting him and his men pardons for their misdeeds. The United States Navy's Africa Squadron, Brazil Squadron, and Home Squadron were assigned the task of intercepting ships that were bringing Africans across the Atlantic Ocean to the slave markets, where black ivory found numerous customers. Since the War of Independence had been costly, no American warships were constructed between 1783 and 1795. The Navy Department was created on 30 April 1798. On 27 March 1794, following communication with President Washington, Congress authorised the purchase or construction of six frigates. These ships included the first USS Constellation, launched 7 September 1797, and USS Constitution, a ship that would be briefly employed in the African Squadron. Few new ships were built in the United States after 1801 until USS Guerriere was launched on 20 June 1814; it proved to be an effective warship in the war with the Barbary pirates in 1815. At the same time as this effort was taking place, other important tasks, such as the War of 1812, the ongoing troubles with the Barbary pirates, the extermination of the pirates in the West Indies from 1819 to 1827, the protection of American shipping in the Pacific Ocean off the coast of Peru in the 1830s, the War with Mexico in the 1840s, the voyages to Japan in the 1850s, and transporting of diplomats to other nations left little capability available for use in the African Squadron.