Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс опера әншісі
German opera singer
Ханс Хоттер (19 қаңтар 1909 – 6 желтоқсан 2003) – неміс опералық бас-баритоны. Оның бойы 2 метр болған, және сырт келбеті ерекше көзге түсетін. Оның дауысы мен айтылысы да бірдей есімдерге танымал еді.
Hans Hotter (19 January 19096 December 2003) was a German operatic bass baritone. He stood 6 feet (2 m) and his appearance was striking. His voice and diction were equally recognisable.
Ерте өмір және мансап
Оффенбах-ам-Майнда туған Хоттер Мюнхенде Маттеус Рёмермен оқыған. 1930 жылы Опавада опералық дебютін жасамас бұрын органшы және хормейстер болып жұмыс істеді. Ол нацистік режим кезінде Германия мен Австрияда өнер көрсетті, орындаушыларға нацистік партияға қосылу қысымын тануға жол бермеді және елден тыс жерлерде, соның ішінде Амстердамда Бруно Вальтердің жетекшілігімен концерттерде өнер көрсетті. Вальтер оған отбасы мүшелерін тастай алмаса, Германияда қалудан басқа амалы қалмайтынын кеңес берді. Хоттер 1947 жылы Ковент-Гарденде дебютіне дейін халықаралық мансапқа ие бола алмады. Содан кейін ол Еуропаның барлық ірі опера театрларында ән шырқады. 1950 жылы "Der fliegende Holländer" ролімен Метрополитен операсында дебют жасады. Метте төрт маусымда ол 13 рөлде 35 рет өнер көрсетті, олардың барлығы дерлік Вагнерлік репертуардан болды. Хоттердің ең танымал вокалдық жетістігі – "Der Ring des Nibelungen" ("Нибелунгтің сақинасы") операсындағы Вотан рөлі, ол Rheingold Вотанымен басталып, Зигфрид Вандерерімен аяқталды. Ол бұл рөлді алғаш рет 20 жасында Германия провинцияларында орындаған, ал одан кейін Прагадағы неміс театрында Walküre рөлін қосты. Ол 1960 жылдардың ортасына дейін осы рөлдерді орындады, сол кезде ауыр астма салдарынан дауысы қысқаша дағдарысқа ұшырады, бұл оны 1951 жылы соғыстан кейінгі Байройт фестивалінің бірінші маусымын өткізіп жіберуге мәжбүр етті, бірақ ол 1952 жылдан бастап бірнеше жыл бойы ән шырқады. Оның Вотанның интерпретациясы алғаш рет 1930 жылдары Die Walküre операсының II актісінің студиялық жазбасында тіркелді. Die Walküre және Siegfried операларында ол 1960 жылдардың басында Decca компаниясының әйгілі Ring Cycle жазбасында орындады, оны Георг Солти жүргізді және Джон Калшоу продюсерлік етті. Оның Вотан рөлін түсіндіруі 1950 жылдардың ортасында Клеменс Краусс пен Йозеф Кейлберт жүргізген Байройт фестивалінде тікелей эфирде жазылған. Ол 1961-1964 жылдары Ковент-Гарденде "Нибелунгтің сақинасы" операсының толық циклін қойды. Парсифалдағы Амфортас және Гурнеманц рөлдері Ханс Кнапертсбуштың Байройттегі бірнеше тірі жазбаларында сақталған. "Нюрнбергтің шебер саңлақтары" операсындағы Ханс Сакс рөлінде тамаша өнер көрсеткен Хоттер, бірақ карьерасының соңында Погнердің кішігірім және төменгі рөлін орындауды жөн көрді, өйткені оның тесситурасы оның дауысына жақсы сәйкес келді. Сондай-ақ, ол соңғы жылдары созылмалы арқа ауруымен күресті. Сол сияқты, ол жас кезінде Parsifal операсында баритон Амфортас рөлін орындады, кейін бас Гурнеманц рөліне ауысты, одан кейін тіпті төменгі бас Titurel рөліне көшті. Ол Бетховеннің "Фиделио" операсындағы Пизаро рөлімен де танымал болды, оның 1960 жылдардағы Ковент-Гарденнен жасалған тірі жазбасы 2005 жылы Testament лейблімен алғаш рет жарық көрді. Хоттер Рихард Штрауспен тығыз қарым-қатынаста жұмыс істеді. Ол Штраустың кейінгі операларының премьераларында: 1938 жылғы "Фриденштаг" операсындағы комендант, 1942 жылғы "Каприччо" операсындағы Оливье және 1944 жылы "Die Liebe der Danae" операсының жеке репетициясындағы Юпитер рөлінде ойнады. Соғыс аяқталғаннан кейін ол Карл Бёмнің жетекшілігімен Вена филармониясымен бірге "Швейгеме фрау" операсында Сер Моросусты орындады. Штраус өзінің "Erschaffen und beleben" әнін Хоттерге арнады, ол Штраустың көптеген әндерін де жазды. 1962 жылы Хоттердің қызы Габриэль Штраустың немересі Рихардқа үйленді. Оның халықаралық атағы толығымен неміс репертуарымен байланысты болғанымен, Германия мен Австрияда ол Верди операларын жергілікті тілде орындағаны үшін де танымал болды. Мысалы, ол танымал Фальстаф және Дон Карлостағы үлкен инквизитор рөлін орындады, сонымен қатар бұл рөлді итальян тілінде бірнеше театрларда, соның ішінде Нью-Йорктегі Метрополитен операсында орындады. Ол неміс тілінде аударылған бірнеше неміс емес опералық рөлдерді орындады және жазды, соның ішінде граф Алмавива (Моцарт), Борис Годунов (Мюссоргский) және Дон Базилио (Россини). Хоттер сонымен қатар лидер әншісі ретінде де танымал болды. Ол Шуберт лидерлерінің бірнеше жазбаларын қалдырды, соның ішінде Winterreise, Schwanengesang және басқа да әндер. Ол сондай-ақ киелі музыканы орындады және Бах кантаталарының және Хайднның "Жаратылыс" операсының бір жазбасын жасады, онда ол Архангел Рафаэльдің төменгі бас рөлін де, Адамның жұмсақ, жоғары баритон рөлін де орындады. Нацистерге қарсы белсенділік танытқан Хоттер кешке тойларда Гитлерді пароди жасады және Гитлермен және оның саясатымен байланысты болғандықтан Үшінші рейх кезінде Байройт фестиваліне қатысудан бас тартты. "Таймс" газетінде жазылғандай, Гитлер Хоттердің жазбаларын жеке жинағында сақтаған. Соғыстан кейінгі денацификация отырысында Хоттерден бұл туралы сұрағанда, ол Рим папасының да осындай жазбалары бар екенін айтты. Хоттер сахнадан ешқашан толыққанды зейнеткерлікке шықпады, тоқсан жасында Альбан Бергтің он екі тоналы операсы "Лулу" операсындағы Шигольх сияқты маңызды кейіпкерлердің рөлдерін орындағаннан кейін соңғы рет көпшілік алдында өнер көрсетті. Ол Шёнбергтің "Гурре әндері" операсындағы әңгімеші ретінде де танымал болды, бұл рөлді ол сексен жасқа дейін орындады.
Born in Offenbach am Main, Hesse, Hotter studied with Matthäus Roemer in Munich. He worked as an organist and choirmaster before making his operatic debut in Opava in 1930. He performed in Germany and Austria under the Nazi regime, avoiding pressure on performers to join the Nazi Party, and made some appearances outside the country, including concerts under the baton of Bruno Walter in Amsterdam, who advised him that if Hotter could not leave his family members he had little alternative but to remain in Germany. Hotter was unable to pursue an international career until his Covent Garden debut in 1947. After that, he sang in all the major opera houses of Europe. He made his Metropolitan Opera debut as the title character in Der fliegende Holländer in 1950. In four seasons at the Met, he performed 35 times in 13 roles, almost all Wagnerian. Probably Hotter's best known vocal achievement was his Wotan in Der Ring des Nibelungen, beginning with the Rheingold Wotan and ending with the Siegfried Wanderer, which he first sang in the German provinces in his early 20s, and adding the Walküre shortly thereafter at the German theatre in Prague; he played the roles until the mid 1960s, by which time his voice underwent a brief crisis owing to severe asthma, causing him to miss the first season of the post war Bayreuth Festival in 1951, but he sang there for several years starting in 1952. His interpretation of Wotan was first recorded in a 1930s studio version of Act II of Die Walküre. In Die Walküre and Siegfried he was recorded in Decca's famous Ring Cycle in the early 1960s, conducted by Georg Solti and produced by John Culshaw. His interpretation of the role of Wotan was also captured in live recordings at the Bayreuth Festival conducted by Clemens Krauss and Joseph Keilberth in the mid 1950s. He also directed a complete Ring at Covent Garden from 1961 to 1964. His portrayals of Amfortas and Gurnemanz in Parsifal was preserved on record in several of Hans Knappertsbusch's live recordings from Bayreuth. An admired Hans Sachs in Die Meistersinger von Nürnberg, Hotter nevertheless preferred to sing the smaller and lower pitched role of Pogner later in his career, because its tessitura was better suited to his voice. Also, he was afflicted in later years with a chronic back injury. Similarly, he sang in Parsifal first as the baritone Amfortas when he was younger and switched to the bass Gurnemanz later, and to the even lower bass Titurel after that. He was also celebrated for his Pizarro in Beethoven's Fidelio, of which a live 1960s recording from Covent Garden was issued for the first time in 2005 under the Testament label. Hotter had a close working relationship with Richard Strauss. He performed in the premieres of the Strauss late operas: as the commandant in the 1938 opera Friedenstag, as Olivier in Capriccio in 1942 and the Jupiter in private dress rehearsal in 1944 of Die Liebe der Danae. After the end of the war, he also sang Sir Morosus in Die Schweigsame Frau with the Vienna Philharmonic conducted by Karl Böhm. Strauss dedicated his song "Erschaffen und beleben" to Hotter, who also recorded many of the songs of Strauss. Hotter's daughter Gabriele married Strauss' grandson Richard in 1962. Although his international fame was almost entirely in the German repertoire, in Germany and Austria he was also known for performing Verdi in the vernacular and was, for example, a popular Falstaff and a formidable Grand Inquisitor in Don Carlos, a role he also performed in Italian in several theatres, including the Metropolitan Opera in New York. He performed, and recorded, several non German opera roles in German translation, including Count Almaviva (Mozart), Boris Godunov (Mussorgsky) and Don Basilio (Rossini). Hotter was also known as a lieder singer. He left several recordings of Schubert lieder, including Winterreise, Schwanengesang, and other songs. He also sang sacred music and left recordings of Bach cantatas and one recording of Haydn's Die Schöpfung in which he sang both the low bass role of Archangel Raphael and the soft, high baritone role of Adam. A passionate anti Nazi, Hotter used to make fun of Hitler at parties and refused to take part in the Bayreuth Festival during the Third Reich because of the Festival's association with Hitler and his politics. According to Hotter's obituary in The Times, Hitler kept Hotter's records in his private collection. When Hotter was interrogated about this at a postwar denazification hearing, he answered that the Pope had some of them too. Hotter never completely retired from the stage, making his final public appearance in his nineties after several seasons singing such significant character roles as Schigolch in Alban Berg's twelve tone opera Lulu. He was a notable narrator in Schoenberg's Gurre Lieder, a role he continued to take well into his eighties.
Анекдоттар
1961 жылы Ковент-Гарденде "Валькирия" операсының тамаша қойылымында, соңғы сахнада Вотанның сахнадан өте баяу да үнсіз кететін сәтінде бір оқиға болды. Брунгильданың тасына соққаннан кейін, Хоттер жарықтан көзі ауысып, тепе-теңдігін жоғалтып, сахнадан құлап кетті. Ол толық қару-жарақпен кигендіктен, қаттырақ жерге бомбадай құлады. Бірақ опера осылай аяқталуы керек емес еді. Хоттер өзінің сүйікті қызынан құдайша мәртебесін алып, оны ұйықтатып қойғаннан кейін, өкінішпен таудан секіргенін көрермендерге көрсеткісі келмеді. Музыка жалғасып тұрғанда, Хоттер қайта сахнаға шығып, өзінің тірі екенін, жақсы жағдайда екенін көрсетті, ал музыка соңғы нотаға дейін ойнады. 1956 жылы Ковент-Гарденде өткен "Валькирия" операсының кезекті қойылымында Хоттер зиянсыз, бірақ көңілді оқиғаны еске алады. III актіге кіруі кешігіп қалған ол сахна артына жүгіріп, үлкен плащты иығына жамылып, ашулы да асығыс "Wo ist Brünnhild?" деп сахнаға шықты. Бірақ оның келбеті көрермендерді күлдірді, ол бұл жағдайды опера аяқталғанда ғана түсінді. Ол бір сағаттан астам уақыт бойы ән айтқаннан кейін, иығының үстінде, оның өзіне көрінбейтін, плащ ілінген ілгек екенін байқады – жұмсақ, қызғылт ілгек. Эрнест Ньюман айтқандай, ол "әлемдегі сахнаға шығып, өзін Құдай деп сендіре алатын жалғыз адам" еді.
At a brilliant performance of Walküre in Covent Garden in 1961 a mishap occurred during the final scene when Wotan is supposed to ever so slowly, silently depart from the stage. Right after striking Brünnhild's rock to call on Loge to surround it with a cordon of fire, Hotter was blinded by the light and lost his footing, falling off the stage with a crash. As he was covered in armour, he hit ground like a bomb on a corrugated iron factory. That, however, is not how the opera is supposed to end. Hotter did not want to suggest to the audience that he had jumped off the mountain in remorse after stripping his favourite daughter of her status as goddess and putting her to sleep. So, as the music continued, Hotter gallantly climbed back on stage, reassuring the audience that he was still alive and well and the music continued to the last chord. At an earlier Walküre performance in 1956, also at Covent Garden, Hotter remembers a harmless but cheerful mishap. A bit late for his entrance in act III, he rushed backstage and swung an enormous cloak over his shoulders, entering the stage with his angry, impetuous "Wo ist Brünnhild?". His appearance, however, gave rise to merriment in the audience, a situation he would only understand at the end of the opera. He successfully sang for more than an hour before he realized that towering above his shoulders, invisible to him, was the coat hanger on which the cloak had been hanging, a fluffy, pink coat hanger. As Ernest Newman noted in his review, he was surely "the only man in the world who can actually step on stage and persuade you that he is God."