Фердинанд Берту: Француз сағатының шебері мен ғалымы

Кіріспе

18-19 ғасырдағы француз сағаттанушысы, сағатшы және ғалым Фердинанд Бертхуд (1727 жылдың 18 наурызында Планцемонт-сюр-Куведе, Невшатель княздығында дүниеге келген; 1807 жылдың 20 маусымында Грослейде, Валь-д'Оазда қайтыс болды) – ғалым және сағатшы. Ол 1753 жылы Парижде сағат жасау шебері болды. Король мен Әскери-теңіз флотының тағайындамасымен Механика-сағатшы лауазымын атқарған Бертхуд, әсіресе теңіз хронометрлері саласында, өте кең көлемдегі еңбектерді мұра етіп қалдырды.

Тарих

Фердинанд Бертхуд 18 наурыз 1727 жылы Плансемон қаласында, Валь-де-Траверс аймағындағы Невшатель княздығында, сол кезде Пруссия Корольдігіне қарасты, сағат және сағаттар жасаумен аты шыққан отбасында дүниеге келді. Оның әкесі Жан Бертхуд – шебер аға балташы және сәулетші. Ол Куве және Невшатель қалаларының азаматы болды, сондай-ақ 1717 жылдан 1732 жылға дейін Валь-де-Траверс аймағындағы бейбіт сот судьясы қызметін атқарды. Оның анасы Джудит Бертхуд (1682–1765) Куве қаласында туған. Фердинандтың төрт бауыры болды: Абрахам (1708 ?); Жан Генри (1710–1790), Валь-де-Траверс аймағындағы бейбіт сот судьясы, Лес-Верриердегі сот кеңсесінің хатшысы, Крессьедегі адвокат, сондай-ақ сағат және сағаттар жасау шебері; Жан Жак (1711–1784), суретші және Пьер (1717 ?), фермер және сағатшы. Пьер Куведе кеңесші болып жұмыс істеді және 1741 жылы Маргарита Борель Жакеге үйленді. Пьердің екі ұлы болды: Пьер Луи (1754 жылы Парижде туып, 1813 жылы қайтыс болды) және Анри (туған жылы ? , 1783 жылы қайтыс болды); олардың мансабы ағалары Фердинанд Бертхудпен тығыз байланысты болды. Фердинандтың екі әпкесі болды: Жанна Мария (1711–1804) және Сюзанна Мария (1729 ?). 1741 жылы, он төрт жасында Фердинанд Бертхуд Куведегі ағасы Жан Генридің сағатшылыққа шәкірттігіне қабылданды, сонымен бірге берік ғылыми білім алды. 1745 жылдың 13 сәуірінде Фердинанд Бертхуд оқуын аяқтады және сағат және сағаттар жасау бойынша шәкірттік куәлігін алды. 1745 жылы, 18 жасында Фердинанд Бертхуд сағатшы және сағаттауыш ретінде шеберлігін жетілдіру үшін Парижге көшіп барды. Ол Париж қауымдастығындағы шебер сағатшылармен жұмыс істеген кезде өз талантын дамытты. Әдебиетте Фердинанд Бертхудтың біраз уақыт бойы Жюльен Ле Рой үшін жұмыс істегендігі айтылады, онда ол шебердің ұлы Пьер Ле Роймен бірге, кейін оның бәсекелесі болды. 1753 жылдың 4 желтоқсанында француз корольдік кеңесінің бұйрығымен, гильдия ережелеріне ерекшелік ретінде және корольдің ерекше құрметімен Фердинанд Бертхуд 26 жасында шебер атанды, ол шебер сағатшы деген ресми атақты алды. 1755 жылдан бастап Фердинанд Бертхудқа 1751 және 1772 жылдар аралығында жазушы және философ Дидро (1713–1784) және математик және философ д’Алембер (1717–1783) басшылығымен жарияланған «Энциклопедия методикасына» сағат жасау туралы бірқатар мақалалар жазу міндеті жүктелді. Фердинанд Бертхуд өзінің алғашқы мамандандырылған еңбегін 1759 жылы жариялады: «L'Art de conduire et de régler les pendules et les montres, à l'usage de ceux qui n'ont aucune connaissance d'horlogerie» [1]. Кейіннен «Еңбектер» бөлімінде егжей-тегжейлі сипатталған бірнеше басқа жазба еңбектер жарық көрді. 1763 жылы Фердинанд Бертхудты король Джон Харрисон (1693–1776) жасаған H4 теңіз сағатын тексеруге Лондон қаласына жіберді. Бұл жұмыста математик Чарльз Этьен Камю (1699–1768), Француз Корольдік ғылым академиясының мүшесі және астроном Жозеф Жером Лефрансу де Ла Ланде (1732–1807) қатысты. Бертхуд үшін бұл сапар көңіл көншітпеді: Харрисон оған H1, H2 және H3 сағаттарын ғана (500 фунт стерлингке) көрсетті, бірақ ол аңызға айналған H4 сағатын көрсетуден бас тартты. Бертхуд Гаррисонның әйгілі H4 сағатын Лондонда көре алмағанымен, оның сағаттық өнер саласындағы еңбектері мен жарияланымдарының маңыздылығына байланысты ол ағылшын ғылыми ортасына жол тапты. Бұл 1764 жылдың 16 ақпанында Лондондағы Корольдік қоғамның «қатысушы шетелдік мүшесі» болып сайлануына әкелді. 1764 жылы корольдің бұйрығымен Француз академиясы өзінің екі мүшесіне, Дюхамель де Монсо мен Жан Батист Шапп д’Отерошке Фердинанд Бертхудтың 3-ші нөмірлі теңіз сағатын тестілеуді тапсырды. Бертхуд сағатты Брест қаласында өзі киіп, сынақтарға қатысқанын айтты. Сынақтар «Л’Иронделл» фрегатында өтті. 1765 жылы Фердинанд Бертхуд Лондонға екінші сапармен барып, Саксония министрі граф Генрих фон Брюльдің кеңсесі арқылы Харрисонмен кездесті. Харрисон өзінің туындыларын Бертхудқа көрсетуден бас тартты, өйткені ол оларды француз флотының пайдасына пайдалануға толыққанды қабілетті екенін білді. Ағылшын сағатшысы Томас Мадж (1715–1795), алғашқы ажыратылған рычагты қашуды және Лонгитудалық кеңестің мүшесін әзірлеуімен танымал болды, ол H4 сағатының жұмыс істеу принципін Бертхудқа өзі көре алмай түсіндірді (Харрисон өзінің сағатының сипаттамасы үшін 4000 фунт стерлинг төлеуді талап етті, бұл өте жоғары және қорқынышты сома). 1766 жылдың 7 мамырында Фердинанд Бертхуд Праслин герцогына (1712–1785), Шоисель графына, әскери-теңіз флотының министріне, 6-шы және 8-ші теңіз сағаттарын салу жоспары туралы хат жіберді. Ол одан бұрынғы теңіз сағаттары бойынша жұмысына байланысты және ағылшын технологиясын пайдалана отырып, екі жаңа теңіз сағатын жасау үшін күтілетін шығындарына байланысты 3000 фунт стерлинг көмек сұрады. Хатта Фердинанд Бертхудтың осы көмекті алуға және король мен флоттың тағайындалған сағатшысы атағын алуға, сондай-ақ теңіз сағаттарын дамытуға және теңіздегі бойлықты анықтауға арнау ниеті айқын көрсетілген. 1766 жылдың 24 шілдесінде король екі теңіз сағатын салу жобасын мақұлдады және оны қаржыландыруға келісті. Жаңа теңіз сағаттарының өнімділігін тексеру үшін 1768 жылдың 3 қарашасында Праслин герцогы 6-шы және 8-ші теңіз сағаттарын «Флерье» рыцары (1738–1810) атанған Шарль Пьер Клареге, зерттеуші, гидрограф және корольдің лейтенантына, сондай-ақ Франция Корольдік ғылым академиясының мүшесі, теңіз астрономы және географы Канон Пингрэге (1711–1796) тапсырды. Олардың міндеті «Изида» корветімен Рошфордан Санто-Домингоға және кері бағытта саяхат жасап, сағаттарды сынау болды. Саяхат он айға созылды және сағаттар бойынша жүргізілген сынақтар сәтті аяқталды. Шарль Пьер Кларенің нәтижелері 1773 жылы «Voyage fait par ordre du roi, pour éprouver les horloges marines» деген атпен жарияланды. 1769 жылы Фердинанд Бертхуд өзінің туысы Пьер Луи Бертхудты (1754–1813), көбінесе Луи Бертхуд деп аталатын, талантты жас сағатшы және сағаттар жасаушыны Куведен Париждегі өзіне шәкірттікке шақырды. Луи француз және испан флоттарына Бертхуд жеткізген теңіз сағаттарын жасауға және жөндеуге көмектесті. 1770 жылдың 1 сәуірінде 6-шы және 8-ші теңіз сағаттарының сәтті сынақтарынан кейін Фердинанд Бертхуд король мен флоттың тағайындалған сағатшысы атағын алды, сондай-ақ жылдық 3000 фунт стерлинг көлеміндегі жәрдемақы және теңіз сағаттарының құрылысын қадағалау міндеті берілді. Ол 20 теңіз сағатына корольдік тапсырыс алды. Фердинанд Бертхудтың сағаттары тез арада сәттілікке жетті және әртүрлі сынақтар мен карта жасау саяхаттарында кемелерде пайдаланылды. 1771 жылы Борда Канария аралдарынан Кариб теңізіне бағытталған теңіз хронометрлерін сынау үшін «Флора» фрегатына мінгізілді, лейтенант Вердюн де ла Кренн басқарып тұрды. Капитан Буссольдің басшылығымен граф Шастене де Пюизегур (1752–1809), «Эспьегль» корветінің капитаны, 1774 және 1775 жылдары Канар аралдары мен Африка жағалауына экспедиция жасады. 1785 жылдың 1 тамызында Фердинанд Бертхуд Лаперузға, «Астролаб» кемесінің капитанына, бес сағатты тапсырды, ол Тынық мұхитында Джеймс Куктың ашқандарын толықтыру мақсатымен әлемді аралауға шықты. Кемедегі сағаттар 1788 жылы Соломон аралдарының жанындағы Санта-Круз аралдарындағы Ваникоро жағалауында «Астролаб» кемесінің құлауы кезінде теңізде жоғалып кетті. 1791 жылы Бертхуд Лаперузді іздеуге шыққан Антуан Бруни д’Энтркастоға, «Recherche» және «Espérance» фрегаттарымен экспедиция жасауға көмектесу үшін төрт теңіз хронометрін жеткізді. 1795 жылы Бертхуд Франция Ұлттық институтының (Institut de France) Механикалық өнер бөлімінің бірінші класты тұрақты мүшесі болып сайланды. Франция революциясынан кейін Бертхуд Лу...

Ferdinand Berthoud was born on 18 March 1727, in Plancemont, Val de Travers, in the Principality of Neuchâtel, which then belonged to the Kingdom of Prussia, into a distinguished family of watch and clock makers. His father, Jean Berthoud, was a master carpenter and architect. He was a burgher of Couvet, burgher of Neuchâtel, and justice of the peace for Val de Travers from 1717 to 1732. His mother, Judith Berthoud (1682–1765) was born in Couvet. Ferdinand had four brothers: Abraham (1708 ? ); Jean Henry (1710–1790), justice of the peace for Val de Travers, clerk of the court in Les Verrières, barrister in Cressier, and an expert watchmaker and clockmaker; Jean Jacques (1711–1784), a draughtsman, and Pierre (1717 ? ), a farmer and clockmaker. Pierre was a councillor in Couvet, and married Marguerite Borel Jaquet in 1741. With her, Pierre had two sons, Pierre Louis (born in Paris in 1754, died 1813), and Henri (born ? in Paris, died in 1783); their career was to be closely linked to that of their uncle Ferdinand Berthoud. Ferdinand also had two sisters: Jeanne Marie (1711–1804) and Suzanne Marie (1729 ? ). In 1741, when he was fourteen, Ferdinand Berthoud became clockmaking apprentice to his brother Jean Henry in Couvet, at the same time receiving a sound scientific education. On 13 April 1745, Ferdinand Berthoud finished his training and was awarded a watchmaking and clockmaking apprenticeship certificate. In 1745, aged 18, Ferdinand Berthoud moved to Paris to improve his skills as a watchmaker and clockmaker. He exercised his talents as a journeyman, working with master watchmakers in the Paris community. There is some suggestion in the literature that Ferdinand Berthoud worked for a time for Julien Le Roy, where he is said to have made strikingly swift progress, alongside Pierre Le Roy, his master's son, who later became his rival. On 4 December 1753, by order of the French Royal Council, in an exception to guild rules and by special favour of the King, Ferdinand Berthoud became a master at the age of 26, receiving the official title of Master Watchmaker. From 1755 onwards, Ferdinand Berthoud was entrusted with the task of writing a number of reference articles on watchmaking for the Encyclopédie méthodique1, published between 1751 and 1772 under the direction of the writer and philosopher Diderot (1713–1784) and the mathematician and philosopher d'Alembert (1717–1783). Ferdinand Berthoud published his first specialist work in 1759, L'Art de conduire et de régler les pendules et les montres, à l'usage de ceux qui n'ont aucune connaissance d'horlogerie1 [1]. Several other written works followed, detailed in the "Works" section. In 1763, Ferdinand Berthoud was appointed by the King to inspect the H4 sea watch made by John Harrison (1693–1776) in London, in the company of mathematician Charles Etienne Camus (1699–1768), a member of the French Royal Academy of Sciences, and astronomer Joseph Jérôme Lefrancois de La Lande (1732–1807). It was a disappointing trip for Berthoud: Harrison only showed him his H1, H2, and H3 watches (in exchange for a payment of £500), categorically refusing to show him the legendary H4, the most advanced of them all. Although Berthoud was not able to see Harrison's famous H4 in London, his trip did offer him a way into English scientific circles, due to the importance of his works and publications in the field of watchmaking. This resulted in him being elected on 16 February 1764 as an "associate foreign member" of the Royal Society in London. In 1764, by order of the King, the French Academy instructed two of its members, Duhamel de Monceau and Jean Baptiste Chappe d'Auteroche, to test Ferdinand Berthoud's number 3 sea watch at sea. Berthoud reported that he wore the watch personally in Brest and was present for the tests. The trials took place on the frigate L'Hirondelle. In 1765, Ferdinand Berthoud undertook a second trip to London to meet Harrison through the offices of Count Heinrich von Brühl (1700–1763), Minister of Saxony. Harrison once again refused to present his creations to Berthoud, knowing that he was fully capable of using them to benefit the French Navy. It was the English horologist Thomas Mudge (1715–1795), famous for his development of the first detached lever escapement and a member of the Board of Longitude, who described the working principle of the H4 watch to Berthoud, without him being able to see it for himself (Harrison demanded a payment of £4,000 for a description of his watch, an exorbitant and dissuasive amount). On 7 May 1766, Ferdinand Berthoud sent a paper to the Duke of Praslin (1712–1785), Count of Choiseul, Minister of the Navy, explaining his plan to build the Number 6 and Number 8 Sea Clocks. He asked him for an allowance of £3,000 in consideration of his work on earlier sea clocks and in anticipation of his estimated costs for the production of two new sea clocks using English technology. The paper clearly set out Ferdinand Berthoud's ambitions to receive this allowance, together with the title of Horologist Mechanic by appointment to the King and the Navy, and to devote himself to developing sea clocks and determining longitude at sea. On 24 July 1766, the King approved the project to build the two sea clocks and agreed to finance it. To check the performance of the new sea watches, on 3 November 1768, the Duke of Praslin gave Sea Clocks numbers 6 and 8 to Charles Pierre Claret, the 'Knight of Fleurieu' (1738–1810), explorer, hydrographer, and King's lieutenant, accompanied by Canon Pingré (1711–1796), navy astronomer and geographer and member of France's Royal Academy of Sciences. Their mission was to test the watches on the corvette Isis during a voyage from Rochefort to Santo Domingo and back. The voyage lasted ten months and the trials on the clocks were successful. The findings of Charles Pierre Claret were published in 1773 under the title Voyage fait par ordre du roi, pour éprouver les horloges marines. In 1769, Ferdinand Berthoud sent for his nephew Pierre Louis Berthoud (1754–1813), commonly known as Louis Berthoud, a talented young watchmaker and clockmaker, inviting him to come to Paris from Couvet, Switzerland, to pursue his apprenticeship. Louis helped Ferdinand manufacture and repair the sea clocks his uncle supplied to the French and Spanish navies. On 1 April 1770, following the successful sea trials of Sea Watches numbers 6 and 8, Ferdinand Berthoud received the title of Horologist Mechanic by appointment to the King and the Navy, with an annual allowance of £3,000 and responsibility for inspecting the construction of sea clocks. He received a royal commission for 20 sea clocks. Ferdinand Berthoud's clocks soon became a success and were used on board ship for various test campaigns and charting voyages. In 1771, Borda boarded the frigate Flore, under Lieutenant Verdun de la Crenne, for a campaign of tests on sea chronometers, sailing from the Canary Islands to the Caribbean. Count Chastenet de Puységur (1752–1809), captain of the corvette Espiègle, accompanied Borda, captain of Boussole, in an expedition to the Canaries and the coast of Africa in 1774 and 1775. On 1 August 1785, Ferdinand Berthoud gave five clocks to the captain of the Astrolabe, Lapérouse, as he was leaving on an expedition around the world with the aim of adding to the discoveries of James Cook in the Pacific Ocean. The clocks taken on board were lost at sea in the wreck of the Astrolabe in 1788 off the coast of Vanikoro in the Santa Cruz Islands, near the Solomon Islands. In 1791, Berthoud supplied four marine chronometers to Antoine Bruni d'Entrecasteaux, to aid his expedition to search for Lapérouse with the frigates Recherche and Espérance. In 17951, Berthoud was elected First Class Resident Member of the Mechanical Arts section of France's National Institute (Institut de France). Following the French Revolution, Berthoud moved in to the Louvre and received an allowance from the State, continuing to work on his clocks and maintain sea clocks. His most important priority, however, was the publication of his most significant work: Histoire de la Mesure du temps2 (1802). On 17 July 1804, Napoleon made Berthoud a Knight of the Legion of Honour, as a member of the institute. On 20 June 1807, Ferdinand Berthoud died childless at the age of 80. He was buried in Groslay, in the Montmorency Valley (Val d'Oise), where a monument commemorates him.

Шығармалары

1752 жылы 25 жасында, Парижге келгеннен кейін жеті жыл өткен соң, Фердинанд Бертхуд Корольдік ғылым академиясына теңдеу сағатын тапсырды, осылайша сағат жасау өнеріндегі ерекше шеберлігін көрсетті[4]. Француз академиясының мүшелері, математик және астроном Чарльз Этьен Камю (1699–1768) және математик, физик және әйгілі гидрограф Пьер Богер (1698–1758), оның еңбегінің сапасы туралы мақтауға толы баяндама жазды. Фердинанд Бертхуд француз Корольдік ғылым академиясына бірнеше мөрленген конверттерді тапсырды. 1754 жылдың 20 қарашасында ол теңізде уақытты өлшеуге арналған машинаның жоспарын, ешқашан жарияланбаған мөрленген конвертте тапсырды. Бұл оның теңіз сағаты үшін алғашқы жоспары болды. Конвертті академия президенті 1976 жылға дейін ашқан жоқ. 1760 жылдың 13 желтоқсанында Фердинанд Бертхуд өзінің «Теңіз сағаттарының құрылысының принциптері туралы естелік» атты еңбегін француз Корольдік ғылым академиясына ұсынды, оның құрылысы 1761 жылдың басында аяқталды. Ол 1761 жылдың 28 ақпанында қосымша ұсыныс берді. Сағат 1763 жылдың сәуір айында Корольдік ғылым академиясында көрсетілді. 1754 жылы француз ғылым академиясы Фердинанд Бертхудтың сағатын және теңдеу сағатын мақұлдады. Фердинанд Бертхуд зерттеулерге және өзінің білімін басылымдары арқылы таратуға берілді. Осы екі мақсат оған сол кездегі ғылыми ортада жылдам танымалдылық әкелді. Дидро (1713–1784) және д’Алембер (1717–1783) басшылығымен 1751–1772 жылдары жарық көрген «Методикалық энциклопедиядағы» бірнеше мақалалар оған сеніп тапсырылды. 1759 жылы Бертхуд «Маятниктерді және сағаттарды басқару және реттеу өнері. Сағат жасау туралы ешқандай білімі жоқтар үшін» атты табысты халықтық трактатын жариялады[6]. 1763 жылы оның «Сағат жасау туралы эссе; осы өнерді азаматтық қолдану, астрономия және навигацияға қатысты қарастырады» атты еңбегі де жақсы қабылданды. Бұл танымал еңбек өте табысты болды, бірнеше тілге аударылды және он сегізінші және он тоғызыншы ғасырларда бірнеше рет қайта басылды. 1763 жылы Бертхудтың мансабында бұрылыс болды, ол сол кезден бастап теңіздік навигацияның жетістіктеріне назар аударды. Франция ғылым академиясы тағы да куәгер және қолдаушы болды: сол жылы сағат жасаушы 1760 және 1761 жылдары тапсырылған екі конвертті ашты. Олар 17-ші теңіз сағатын сипаттайды. Сол жылдың 29 тамызында Фердинанд Бертхуд «Теңіз сағатының құрылысы» атты тағы бір конвертті тапсырды.

In 1752 at the age of 25, seven years after he arrived in Paris, Ferdinand Berthoud submitted an equation clock to the Royal Academy of Sciences, thus demonstrating his extraordinary proficiency in the art of watchmaking4]. French Academy members Charles Étienne Camus (1699–1768), a mathematician and astronomer, and Pierre Boger (1698–1758), a mathematician, physicist, and famous hydrographer, wrote a glowing report on the quality of his work. Ferdinand Berthoud filed various sealed envelopes with the French Royal Academy of Sciences. On 20 November 1754, he filed the plan for a Machine for measuring time at sea, in a sealed envelope that was never published[5]. This was his first plan for a sea clock. The envelope was not opened until 1976 by the President of the academy. On 13 December 1760, Ferdinand Berthoud filed his Mémoire sur les principes de construction d'une Horloge de Marine1 with the French Royal Academy of Sciences to present his legendary Sea Clock Number 1, the construction of which was completed in early 1761. He filed an addendum on 28 February 1761. The clock was displayed in April 1763 at the Royal Academy of Sciences. In 1754, the French Academy of Sciences approved a watch and equation clock by Ferdinand Berthoud. Ferdinand Berthoud devoted himself to research and passing on his knowledge through his publications. This twofold aim earned him rapid acceptance in the scientific circles of his day. Several articles in the Encyclopédie méthodique, published in 1751–1772, under the direction of Diderot (1713–1784) and d'Alembert (1717–1783), were entrusted to him. In 1759, Berthoud published a successful popular treatise, L'Art de conduire et de régler les pendules et les montres. À l'usage de ceux qui n'ont aucune connaissance d'horlogerie1.6 In 1763, his lengthy treatise L'Essai sur l'horlogerie ; dans lequel on traite de cet Art relativement à l'usage civil, à l'Astronomie et à la Navigation was also well received. This popular work was very successful, translated into several languages, and republished several times in the eighteenth and nineteenth centuries. 1763 marked a turning point in Berthoud's career, which from then on focused on the progress of maritime navigation. Once again, the French Academy of Sciences was to be both a witness and a support: in that year, the watchmaker had two envelopes opened that had been filed in 1760 and 1761. These describe the Sea Clock number 17. On 29 August of the same year, Ferdinand Berthoud filed another envelope entitled Construction d'une montre marine

Оның жұмысы егжей-тегжейлі сұраулармен бірге жүйелі жобалармен сипатталды. Мысалы, ол 1766 жылдың 7 мамырында екі теңіз сағатын жасауды ұсынды. Бұл қазір Франция өнер және сауда мұражайында сақталатын 6 және 8 нөмірлері болды. Олармен сәтті тәжірибелер жүргізгеннен кейін Фердинанд Бертхуд 1770 жылдың 1 тамызында «Корольге және теңіз флотына теңіз сағаттарының құрылысын тексеруге тағайындалған механик-сағатшы» атағын алды. 1773 жылы Фердинанд Бертхуд «Теңіз сағаттары туралы трактат, оның теориясын, құрылысын, осы машиналардың жұмыс күшін және оларды сынау тәсілін қамтиды, олардың көмегімен теңіз карталарын түзетуге және теңіздегі бойлықтарды анықтауға жету үшін» атты еңбегін жариялады. Бұл трактат теңіз сағатын жасау үшін қажетті барлық бөлшектерді егжей-тегжейлі баяндайтын алғашқы еңбек болды. Ол Бертхудтың еңбегінің беделін нығайтуға көмектесті, әсіресе Харрисон және Пьер Ле Рой (1717–1785) сияқты теңіздегі бойлықты зерттеудегі бәсекелестеріне қатысты. Екі жылдан кейін, 1775 жылы Фердинанд Бертхуд тағы бір еңбегін жариялады: «Уақытты өлшеу арқылы бойлықтар немесе теңіздегі бойлықтарды анықтау әдісі, теңіз сағаттарының көмегімен, бойлыққа және ендікке қатысты бақылауларды азайту үшін пилотқа қажетті кестелер жинағымен». Бұл кітаптың екінші басылымы 1785 жылы жарық көрді. 1787 жылы Бертуд «Уақытты өлшеу туралы немесе теңіз сағаттары туралы трактатқа және сағат жасау туралы эссеге қосымша, кішкентай бойлық сағаттарын орындау, құрылыс және сынау принциптерін қамтиды, сондай-ақ осы құрылыс принциптерін қапшақ сағаттарына қолдану, сонымен қатар бірнеше астрономиялық сағаттар құрылысы» жариялады. Бұл 1798 жылы неміс тіліне аударылды. 1792 жылы Фердинанд Бертхуд өзінің «Бойлық сағаттары туралы трактат, олардың құрылысын, сипаттамасын және осы машиналардың барлық жұмыс процесін қамтиды; олардың өлшемдері, оларды сынау тәсілі және т.б.» атты еңбегін жариялады, онда ол тепе-теңдік доңғалағын пайдаланып компенсация жасауды ұсынды, содан кейін жақсы изохронизмге қол жеткізу үшін спиральды реттеуді ұсынды (172-бет). Төрт жылдан кейін, 1796 жылы Бертуд «Бойлық сағаттары туралы трактаттың жалғасы, мыналарды қамтиды: 1° тасымалданатын тік сағаттардың құрылысы, 2° кішкентай көлденең сағаттардың сипаттамасы және ең ұзақ сапарларда қолдануға болатын қарапайым және тасымалданатын сынақтары» жариялады. 1802 жылы Фердинанд Бертхуд өзінің ең маңызды еңбектерінің бірін жариялады: «Сағаттар арқылы уақытты өлшеу тарихы», онда ол сағат жасау механикасы өнеріндегі ерекше білімін көрсетеді. 1807 жылы, оның қайтыс болған жылы, Бертхуд «Бойлық сағаттары туралы трактатқа қосымша, 1752 жылдан 1807 жылға дейін уақытты өлшейтін машиналардың әртүрлі бөліктеріне қатысты жасалған негізгі зерттеулер немесе жұмыстар туралы хабарламасы бар» атты соңғы еңбегін жариялады. Жаңа басылымдары 1816 және 1838 жылдары жарық көрді. Белгілі тәжірибеші, шебер және батыл қолөнерші, сондай-ақ білімін таратуға құштар ойлап табушы Фердинанд Бертхуд сағат жасау өнерін дамытуға ғана емес, сонымен қатар оның заманының ғылымдарында дәл сағаттарды пайдалануын ілгерілетуге үлес қосты, осылайша осы әртүрлі салалардағы прогреске үлес қосты. Ол барлық зерттеулерінің нәтижелерін егжей-тегжейлі және жүйелі түрде жариялаған жалғыз сағатшы. Шын ғылыми инженерия рухымен және еңбекке ерекше қабілетімен қаруланған Фердинанд Бертхуд оның замандастарының ешбір сағатшысынан көбірек тәжірибе жасады. Фердинанд Бертхуд әртүрлі салалардағы еңбектерді қалдырды: теңіз хронометрлері, сағаттар және әшекей сағаттары, арнайы құралдар және ғылыми өлшеу құралдары, сондай-ақ 4000-нан астам бет және 120 мыс гравюрасы бар көптеген жазба еңбектер мен арнайы диссертациялар. Оның мансабындағы атақтар, жеңілдіктер және танылу куәліктері, Людовик XV билігінен бастап Бірінші Империяға дейін, сондай-ақ оның маңыздылығын бүгінгі күнге дейін көрсететін мақтаулар мен зерттеулер оның дәлдікке ұзақ ізденістегі орнының маңыздылығын көрсетеді.

His work was characterised by regular projects accompanied by detailed requests. For instance, he proposed the construction of two sea watches on 7 May 1766. These were Numbers 6 and 8, now preserved at the French Museum of Arts and Trades. Following successful experiments with them, Ferdinand Berthoud received the title of "Horologist Mechanic by appointment to the King and the Navy for the inspection of the construction of sea clocks" on 1 August 1770. In 1773, Ferdinand Berthoud published his Traité des horloges marines contenant la théorie, la construction, la main d'œuvre de ces machines et la manière de les éprouver, pour parvenir par leur moyen, à la rectification des cartes marines et à la détermination des longitudes en mer. This treatise was a first, detailing all the parts required for building a sea clock. It helped seal the reputation of Berthoud's work, in particular with respect to his competitors in longitude at sea research, such as Harrison and Pierre Le Roy (1717–1785). Two years later, in 1775, Ferdinand Berthoud published another work, Les longitudes par la mesure du temps ou méthode pour déterminer les longitudes en mer avec le secours des horloges marines, suivie du recueil des tables nécessaires au pilot pour réduire les observations relatives à la longitude et à la latitude. A second edition of this book was published in 1785. In 1787, Berthoud published De la Mesure du Temps ou supplément au traité des horloges marines et à l'Essai sur l'horlogerie, contenant les principes d'exécution, de construction et d'épreuves des petites horloges à longitudes et l'application des mêmes principes de construction aux montres de poche, ainsi que plusieurs construction d'horloges astronomiques. This was translated into German in 1798. In 1792, Ferdinand Berthoud published his Traité des montres à Longitudes contenant la construction, la description & tous les détails de main d'œuvre de ces Machines ; leurs dimensions, la manière de les éprouver, etc., in which he recommended compensation using the balance wheel, with final adjustment using the spiral (page 172), to achieve better isochronism. Four years later, in 1796, Berthoud published the Suite du Traité des montres à longitudes, contenant : 1° la construction des montres verticales portatives, 2° la description et les épreuves des petites horloges horizontales plus simples et plus portatives pour servir dans les plus longues traversées. In 1802, Ferdinand Berthoud published one of his most important works: Histoire de la mesure du temps par les horloges, in which he demonstrates his outstanding knowledge of the art of horological mechanics. In 1807, the year of his death, Berthoud published his final work, entitled Supplément au Traité des montres à Longitudes avec appendice contenant la notice ou indication des principales recherches ou des travaux faits par Ferdinand Berthoud sur divers parties des machines qui mesurent le temps depuis 1752 à 1807. Fresh editions were published in 1816 and 1838. As a determined experimenter, a skilled and daring craftsman, and an inventor keen to pass on his knowledge, Ferdinand Berthoud not only made a contribution to the advance of watchmaking but also promoted the use of precision clocks in the sciences of his day, thus contributing to progress in these various disciplines. He is the only watchmaker to have published the findings of all his research in a detailed, methodical manner. Gifted with a genuine spirit of scientific engineering and an extraordinary capacity for work, Ferdinand Berthoud performed more experiments than any other watchmaker of his day. Ferdinand Berthoud left behind him an extraordinary output in a variety of fields: sea chronometers, watches and decorative clocks, specialist tools, and scientific measurement instruments, as well as publishing scores of written works and specialist dissertations, totalling over 4,000 pages and 120 copperplates. The titles, privileges, and testimonials of recognition throughout his career, extending from the reign of Louis XV through to the First Empire, as well as the tributes and studies that highlight his critical renown through to the present day, reflect the importance of his place in the long quest for accuracy.