Михаэль Баумгартен: Неміс протестант теологі және саясатшысы
Michael Baumgarten
Михаэль Баумгартен (1812-1889) – неміс протестант ділмбасы, Росток университетінің профессоры. Еңбегі «Түнгі көрістер» арқылы танымал. Діни зерттеулер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс протестанттық теолог (1812–1889)
German Protestant theologian (1812–1889)
Михаэль Баумгартен (25 наурыз 1812 – 21 шілде 1889) – неміс протестанттық теолог. Баумгартен Шлезвиг-Гольштейндегі Хасельдорф қаласында туған.
Michael Baumgarten (25 March 1812 – 21 July 1889) was a German Protestant theologian. Baumgarten was born at Haseldorf in Schleswig Holstein.
Өмір
Киль университетінде (1832) оқыды және Ростокта (1850) теология профессоры болды. Либералды ғалым 1854 жылы "Шахарияның түнгі көріктері. Қазіргі заманнан пайғамбарлық дауыс" атты еңбегі арқылы кеңінен танымал болды. Бұл еңбегінде ол Ескі өсиет мәтіндерінен бастау алып, пайғамбар тонды қабылдап, түрлі тақырыптарды талқылады. 1856 жылғы пасторлық конференцияда ол сенбі күнінің заңды қасиеттілігіне қатысты евангелиялық еркіндікті батыл қорғады. Бұл және дінді либералдауға жасаған басқа әрекеттері оны Мекленбург шіркеу билігімен қақтығысқа түсірді, және 1858 жылы ол профессорлық лауазымынан шеттетілді. Содан кейін ол Германияны аралап, әділдік талап етті, өмірбаянын жазды ("Christliche Selbstgesprache", 1861) және Исаның өмірі туралы лекциялар оқыды ("Die Geschichte Jesu: für das Verständniss der Gegenwart", 1859). 1865 жылы ол неміс протестанттар бірлестігін құруға көмектесті, бірақ 1877 жылы одан шығып кетті. Ол бірнеше рет (1874, 1877 және 1878) прогрессивті партия мүшесі ретінде Рейхстагқа қатысты.
He studied at Kiel University (1832), and became professor ordinarius of theology at Rostock (1850). A liberal scholar, he became widely known in 1854 through a work, Die Nachtgesichte Sacharjas. Eine Prophetenstimme aus der Gegenwart, in which, starting from texts in the Old Testament and assuming the tone of a prophet, he discussed topics of every kind. At a pastoral conference in 1856 he boldly defended evangelical freedom as regards the legal sanctity of Sunday. This, with other attempts to liberalize religion, brought him into conflict with the ecclesiastical authorities of Mecklenburg, and in 1858 he was deprived of his professorship. He then travelled throughout Germany, demanding justice, telling the story of his life ("Christliche Selbstgesprache", 1861), and lecturing on the life of Jesus ("Die Geschichte Jesu: für das Verständniss der Gegenwart", 1859). In 1865 he helped to found the Deutsche Protestantenverein, but withdrew from it in 1877. On several occasions (1874, 1877 and 1878) he sat in the Reichstag as a member of the progressive party.
Басқа да басылымдар
Апостолдардың істері, немесе, Иерусалемнен Римге дейінгі шіркеудің даму жолы: Библиялық-тарихи тәжірибе, (1852, екінші басылым 1859), А. Дж. У. Моррисон ағылшын тіліне аударған [Апостолдардың істері: немесе, Апостолдық дәуірдегі шіркеу тарихы], 1854. Доктор Мартин Лютер, халық кітабы (1881). Ханс Хинрих Студт өзінің өмірбаянын 1891 жылы жариялады (2 том); сонымен қатар қараңыз Карл Шварц, Жаңа теология тарихына қатысты (1856, 4-ші басылым 1869); Фредерик Аугуст Лихтенбергер, "Тоғызыншы ғасырдағы Германия теологиясының тарихы" (1889); Пол Зеллер, Калвер Бибель лексиконы.
Die Apostelgeschichte, oder, der Entwickelungsgang der Kirche von Jerusalem bis Rom: Ein biblisch historischer Versuch, (1852, second edition 1859), translated into English by A. J. W. Morrison as [The Acts of the Apostles: or, The history of the church in the Apostolic age], 1854. Doktor Martin Luther, ein Volksbuch (188l). Hans Hinrich Studt published his autobiography in 1891 (2 volumes); see also Karl Schwarz, Zur Geschichte der neuesten Theologie (1856, 4th edition 1869); Frédéric Auguste Lichtenberger, "History of German theology in the nineteenth century" (1889); Paul Zeller, Calwer Bibellexikon.