Әйелдердің экономикалық және мәдени құлдықтан азаттығы идеологиясы

Кіріспе

Идеология, әйелдердің қанаудың экономикалық және мәдени көздерінен азат болуға ұмтылады.

Ideology that seeks liberation from economic and cultural sources of women's oppression

Socialist feminism rose in the 1960s and 1970s as an offshoot of the feminist movement and New Left that focuses upon the interconnectivity of the patriarchy and capitalism. However, the ways in which women's private, domestic, and public roles in society has been conceptualized, or thought about, can be traced back to Mary Wollstonecraft's A Vindication of the Rights of Woman (1792) and William Thompson's utopian socialist work in the 1800s. Ideas about overcoming the patriarchy by coming together in female groups to talk about personal problems stem from Carol Hanisch. This was done in an essay in 1969 which later coined the term 'the personal is political.' This was also the time that second wave feminism started to surface which is really when socialist feminism kicked off. Socialist feminists argue that liberation can only be achieved by working to end both the economic and cultural sources of women's oppression. Socialist feminism is a two pronged theory that broadens Marxist feminism's argument for the role of capitalism in the oppression of women and radical feminism's theory of the role of gender and the patriarchy. Socialist feminists reject radical feminism's main claim that patriarchy is the only, or primary, source of oppression of women. Rather, Socialist feminists assert that women are oppressed due to their financial dependence on males. Women are subjects to male domination within capitalism due to an uneven balance in wealth. They see economic dependence as the driving force of women's subjugation to men. Further, Socialist feminists see women's liberation as a necessary part of a larger quest for social, economic, and political justice. Socialist feminists attempted to integrate the fight for women's liberation with the struggle against other oppressive systems based on race, class, sexual orientation, or economic status. Socialist feminism draws upon many concepts found in Marxism, such as a historical materialist point of view, which means that they relate their ideas to the material and historical conditions of people's lives. Thus, Socialist feminists consider how the sexism and gendered division of labor of each historical era is determined by the economic system of the time. Those conditions are largely expressed through capitalist and patriarchal relations. Socialist feminists reject the Orthodox Marxist notion that class and class struggle are the only defining aspects of history and economic development. Karl Marx asserted that when class oppression was overcome, gender oppression would vanish as well. According to Socialist feminists, this view of gender oppression as a sub class of class oppression is naive, and much of the work of Socialist feminists has gone towards specifying how gender and class work together to create distinct forms of oppression and privilege for women and men of each class. For example, they observe that women's class status is generally derivative of her husband's class or occupational status, e. g. a secretary that marries her boss assumes his class status. In 1972, "Socialist Feminism: A Strategy for the Women's Movement", which is believed to be the first publication to use the term socialist feminism, was published by the Hyde Park Chapter of the Chicago Women's Liberation Union (Heather Booth, Day Creamer, Susan Davis, Deb Dobbin, Robin Kaufman, and Tobey Klass). Other socialist feminists, notably two long lived American organizations Radical Women and the Freedom Socialist Party, point to the classic Marxist writings of Frederick Engels (The Origin of the Family, Private Property and the State) and August Bebel (Woman and Socialism) as a powerful explanation of the link between gender oppression and class exploitation. In the decades following the Cold War, feminist writer and scholar Sarah Evans says that the socialist feminist movement has lost traction in the West due to a common narrative that associates socialism with totalitarianism and dogma. Post 1970, the socialist feminist movement continued to grow. In "Socialist Women: European Socialist Feminism in the Nineteenth & early Twentieth Centuries," by Elizabeth Lapovsky Kennedy, social feminism is defined as "women who saw the root of sexual oppression in the existence of private property and who envisioned a radically transformed society in which man would exploit neither man nor women
George Bernard Shaw quotes "Capitalism acts on women as a continual bribe to enter into sex relations for money". He also claims many women take part in work within the household but this is invisible as far as the market is concerned.

Социалистік феминизм 1960-1970 жылдары феминистік қозғалыстың және патриархат пен капитализмнің өзара байланысына назар аударған «Жаңа солшыл» қозғалысының тармағы ретінде пайда болды. Дегенмен, әйелдердің жеке, отбасылық және қоғамдық рөлдерінің қалай түсіндірілгені немесе ойластырылғаны Мэри Уолстонкрафттың «Әйел құқықтарын қорғау» (1792) және Уильям Томпсонның 1800 жылдардағы утопиялық социалистік еңбегіне дейін жетеді. Патриархатты жеңу туралы идеялар, жеке проблемаларды талқылау үшін әйелдердің топтасуы Кэрол Хаништен бастау алады. Бұл 1969 жылғы мақаласында айтылды, кейін «жеке – саяси» термині пайда болды. Осы кезде екінші толқын феминизмі күшейе бастады, бұл социалистік феминизмнің басталуы болды. Социалистік феминистер әйелдерді қанаудың экономикалық және мәдени көздерін жоюға ұмтылу арқылы ғана азаттыққа қол жеткізіледі деп санайды. Социалистік феминизм – екі бағытты теория, ол марксистік феминизмнің әйелдерді қанаудағы капитализмнің рөлі және радикальды феминизмнің гендерлік және патриархаттың рөлі туралы аргументтерін кеңейтеді. Социалистік феминистер патриархаттың әйелдерді қанаудың жалғыз немесе басты көзі деген радикальды феминизмнің негізгі талабын жоққа шығарады. Керісінше, социалистік феминистер әйелдердің ер адамдарға қаржылық тәуелділігі салдарынан қанауға ұшырайтынын мәлімдейді. Әйелдер капитализмде байлықтың теңсіздігіне байланысты ерлердің үстемдігіне ұшырайды. Олар экономикалық тәуелділікті әйелдердің еркектерге бағынуының басты күші деп санайды. Сонымен қатар, социалистік феминистер әйелдердің азаттығын әлеуметтік, экономикалық және саяси әділетке ұмтылудың қажетті бөлігі деп қарастырады. Социалистік феминистер әйелдерді азат ету үшін күресті нәсілге, тапқа, сексуалдық бағдарына немесе экономикалық жағдайына негізделген басқа да қанаушылық жүйелерге қарсы күреспен біріктіруге тырысты. Социалистік феминизм марксизмде кездесетін көптеген ұғымдарға сүйенеді, мысалы, тарихи материалистік көзқарас, яғни олар өз идеяларын адамдар өмірінің материалдық және тарихи жағдайларымен байланыстырады. Осылайша, социалистік феминистер әр тарихи дәуірдің сексизмі мен гендерлік еңбек бөлінісі сол кездегі экономикалық жүйемен қалай анықталатынын қарастырады. Бұл жағдайлар көбінесе капиталистік және патриархалдық қатынастар арқылы көрініс табады. Социалистік феминистер тарихтағы және экономикалық дамудағы сынып пен сыныптық күрес – жалғыз анықтамалық аспектілер деген ортодоксалды марксистік түсінікті қабылдамайды. Карл Маркс сыныптық қанау жеңілгенде гендерлік қанау да жойылатынын мәлімдеді. Социалистік феминистердің пікірінше, гендерлік қанаушылықты сыныптық қанаушылықтың кіші класы ретінде қарау наивтілік. Социалистік феминистердің көпшілігі гендер мен сыныптың әр сыныптағы әйелдер мен ерлер үшін қанаушылық пен артықшылықтың ерекше формаларын қалай құратынын нақтылауға бағытталған. Мысалы, әйелдердің сыныптық мәртебесі көбінесе күйеуінің сыныптық немесе кәсіптік мәртебесіне байланысты, мысалы, басшысымен үйленген хатшы оның сыныптық мәртебесін қабылдайды. 1972 жылы «Социалистік феминизм: Әйелдер қозғалысы үшін стратегия» (социалистік феминизм терминін қолданған алғашқы жарияланым деп саналады) Чикаго әйелдер азаттық одағының Хайд Парк бөлімшесі тарапынан жарияланды (Хедер Бут, Дэй Кример, Сьюзан Дэвис, Деб Доббин, Робин Кауфман және Тобей Класс). Басқа социалистік феминистер, атап айтқанда екі ұзақ жылдан бері жұмыс істеп келе жатқан американдық «Радикалдық әйелдер» және «Азаттық социалистік партиясы» Фредерик Энгельстің («Отбасының, жеке меншіктің және мемлекеттің шығу тегі») және Август Бебельдің («Әйелдер және социализм») классикалық марксистік еңбектерін гендерлік қанау мен сыныптық қанау арасындағы байланыстың қуатты түсіндірмесі ретінде қарастырады. Салқын соғыстан кейінгі онжылдықтарда феминист жазушы және ғалым Сара Эванс социалистік феминистік қозғалыстың батыста социализмді тоталитаризммен және догмамен байланыстыратын кең таралған көзқарасқа байланысты күшін жоғалтқанын айтады. 1970 жылдан кейін социалистік феминистік қозғалыс өсе берді. Элизабет Лаповская Кеннедидің «Социалистік әйелдер: XIX және XX ғасырлардың басындағы еуропалық социалистік феминизм» еңбегінде социалистік феминизм жеке меншіктің болуында әйелдердің қанаушылығының тамырын көрген және адамдардың бірін-бірі қанаусыз, ер немесе әйел болсын, радикалды түрленген қоғамын көздейтін әйелдер ретінде анықталады.

Джордж Бернард Шоу: «Капитализм әйелдерге ақша үшін сексуалдық қатынасқа түсуге үнемі пара беру ретінде әрекет етеді». Ол сондай-ақ көптеген әйелдер шаруашылық ішінде жұмыс істейтінін, бірақ бұл нарық үшін көрінбейтінін айтады.

Кесимелік

Социалистік феминист Клаудия Джонс 1930 жылдары Коммунистік партияға қара нәсілді әйелдерді, басқа жұмысшы әйелдерді және олардың қажеттіліктерін енгізу үшін жұмыс істеді. Себебі Коммунистік партия көбінесе ақ нәсілді ерлер пролетариатының мәселелеріне ден қоятын. Джонстың теориялық негізі марксизм, қара ұлтшылдығы және феминизмнің қиылысында жатыр, және ол үштік қысымды теориялық тұрғыдан қарастырғаны үшін танымал – қара және қоңыр терілі әйелдер нәсіл, класс және гендер негізінде қысымды сезінеді деген тұжырымдама. Джонс, ақ нәсілді әйелдер, тіпті қара және қоңыр терілі жұмысшы әйелдер де отаршылдық құрылымдары жойылмаса және қара ұлтшылдығы қабылданбаса, ешқашан толық бостандыққа жете алмайды деп мәлімдейді. Феминист тарихшы Линда Гордон социалистік феминизмнің, кем дегенде белгілі бір дәрежеде, өзінен-өзі қиылысты екенін, өйткені ол гендер мен класс екеуін де ескереді деп санайды. Гордон социалистік феминизмнің негізі бірнеше факторға негізделгендіктен, социалистік феминизмнің қиылыстылығының тарихы доктор Кимберле Креншоу 1989 жылы қиылыстық тұжырымдамасын алғаш рет айтқанға дейін ондаған жылдарға соңға тартады дейді. Гордонның пікірінше, 1980-ші жылдардағы социалистік феминизм адамның қысымды сезінуіне әкелетін өзара байланысты құрылымдарды зерттеу арқылы қиылыстық тұжырымдамасын болжады. Феминист ғалым және әйелдер зерттеулерінің профессоры Элизабет Лаповски Кеннеди әлеуметтік құрылымдарды кеңінен талдау социалистік феминизммен басталғанын және феминистік зерттеулерге серпіліс бергенін айтады. Кеннедидің сөзіне сүйенсек, алғашқы әйелдер зерттеулері бағдарламаларының көпшілігі социалистік феминист теоретиктермен құрылған. Социалистік феминизмнің барлық түрдегі экономикалық қанауды талдау арқылы әртүрлі жеке ерекшеліктерге деген көзқарасы Креншоудың қиылыстық тұжырымдамасымен мойындалып, күшейтіледі. Социалистік феминизмде қиылыстық бар екеніне қарамастан, көптеген феминистер, әсіресе түсті терілі әйелдер, нәсілдік теңдікке қатысты кемшіліктер үшін қозғалысты сынап-қанағаттандырмайды. Кеннедидің социалистік феминизмнің әйелдер зерттеулеріне тигізген әсері туралы баяндамасында, феминистік академияда қара нәсілді әйелдердің дауысының жетіспеуі әйелдер зерттеулері бағдарламалары мен курстарын ақтандыруға әкелді дейді. Ұлыбританиялық феминист ғалым Кэтрин Харрисс Ұлыбританиядағы 1980-ші жылдардағы социалистік феминистік қозғалыстың кемшіліктері туралы өз пікірін білдіреді. Харрисс шеттетуге ұшыраған әйелдердің Әйелдер Азаттық Қозғалысына (WLM) қатысты наразылықтарын сипаттайды. Оның айтуынша, көптеген лесбиянкалар гетеросексуалдық феминистердің үстемдігі үшін қозғалысты сынады, олар қозғалыста гетеросексуализмді күшейтті. Сол сияқты, қара нәсілді әйелдер WLM-дегі ақ нәсілді әйелдердің басым көпшілігі әйелдерге, отбасыға және репродуктивті құқықтарға қатысты зорлық-зомбылыққа қарсы кең таралған көзқарастарды жақтағандықтан, олардың дауысынан айырылғанын мәлімдеді, бұл түсті терілі әйелдердің ерекше қиындықтарын ескере алмады.

Socialist feminist Claudia Jones worked to incorporate Black women, other working women of color, and their needs into The Communist Party in the 1930s. This is because The Communist Party tended to default to issues of the white, male proletariat. Jones theoretical background rests at the intersection of Marxism, Black Nationalism, and Feminism and she is credited with theorizing triple oppression, the concept that Black and Brown women experience oppression based on race, class, and gender. Jones further argues that white women, much less Black and Brown working women, would never be liberated if the structures of colonialism were not abolished and Black Nationalism were not adopted. Feminist historian Linda Gordon asserts that socialist feminism is inherently intersectional, at least to a certain degree, because it takes into account both gender and class. Gordon says that because the foundation of socialist feminism rests on multiple axes, socialist feminism has a history of intersectionality that can be traced back to a period decades before Dr. Kimberlé Crenshaw first articulated the concept of intersectionality in 1989. According to Gordon, socialist feminism of the 1980s presaged the concept of intersectionality by examining the overlapping structures that produce an individual's experience of oppression. Feminist scholar and women's studies professor Elizabeth Lapovsky Kennedy says that this broader analysis of societal structures began with socialist feminism and served as a catalyst for feminist scholarship. Kennedy says that many of the first women's studies programs were established by socialist feminist theorists. socialist feminism's inherent approach to difference of identities, through an analysis of economic exploitation of all, is both recognized and enhanced by Crenshaw's intersectionality. Despite the alleged presence of intersectionality in socialist feminism, many feminists, particularly women of color, critique the movement for perceived deficiencies in regards to racial equity. In Kennedy's account of socialist feminism's impact on women's studies, she says that a lack of Black voices in feminist academia contributed to whitewashing of women's studies programs and courses. Kathryn Harriss, a feminist scholar from the United Kingdom, describes what she sees as the shortcomings of the socialist feminist movement of the 1980s in the United Kingdom. Harriss describes marginalized women's grievances with the Women's Liberation Movement. She says many lesbian women criticized the movement for its domination by heterosexual feminists who perpetuated heterosexism in the movement. Similarly, Black women asserted that they were deprived a voice due to the overwhelming majority of white women in the WLM advocating widely held views regarding violence against women, the family, and reproductive rights that failed to account for the distinct struggles faced by women of color.

Аналық және жеке өмір

Теориялық тұрғыдан алғанда, Анна Уилер мен Уильям Томпсон 1825 жылы жарық көрген «Адамзаттың жартысы – әйелдердің, екінші жартысы – ерлердің оларды саяси, содан кейін азаматтық және үй шаруасында бағындыру талпынысына қарсы айқасы» еңбегінде әйелдердің еңбегі капитализмнің жалғасуына қалай көмектесетінін сипаттайды. Олар тамақ дайындау, үйді тазалау, кір жуу және басқа да үй шаруасы деп есептелетін барлық іс-әрекеттердің нақты еңбек екенін мәлімдейді. Уилер мен Томпсон капитализмнің жұмыс істеуі үшін адам күші немесе еңбек қажет екенін, ал әйелдер бала тудырып, осы үй шаруаларын атқара алмаса, капитализм күйреп қалатынын айтады. Перкинс Гилман да әйелдер мен ерлер үшін шығармашылық пен бос уақытты арттыратын үйлерді қайта жоспарлауды ұсынды, яғни студиялар мен кабинеттер сияқты бөлмелердің қажеттілігін атап, ас үйлер мен асханаларды жоюды ұсынды. Бұл өзгерістер тамақ дайындау және оны тұтынуды үйден тыс ортақ түрде ұйымдастыруды талап етеді, соның арқасында әйелдер әр үйге жеке тамақ дайындау ауырлығынан арыла алады.

Уытты ерлік

Социалистік феминисттер токсикалық еркектік тек ерлерге ғана емес, сонымен қатар әйелдерге және гендерлік белгісіздікке ұшыраған адамдарға да зиян келтіреді деп санайды. Токсикалық еркектік – ерлердің белгілі бір тәртіпте мінез-құлық танытуы керек деген идея, көбінесе бұл мінез-құлықтың өкілі күшті болу және эмоцияларын жасыру (Салам, Майя). Мысалы, латын Америкасы мәдениетінде токсикалық еркектік "Мачизм" (FEM Magazine) деп аталады. Мачизм ерлерді оларға тағайындалған еркектік рөлдерінде ұстап тұрады, ал әйелдерге бағынышты рөл беріледі. Мачизм ерлердің әйелдерден жоғары тұратын жыныс екенін және әйелдердің екінші дәрежелі азаматтар екенін қадағалайды. Гендерлік рөлдерге сәйкес болуға, әсіресе гендерлік бинарлыққа бағынуға жасалған қысым ерлердің өзіне-өзі қол жұмсау дағдарысына, зорлау мәдениетіне және зорлық-зомбылықтың қалыпты жағдайға айналуына себеп болады. Социалистік феминистік саясаттың мақсаты – осы қалыпты мінез-құлықтың патриархаттың әйелдерге зиян келтіру үшін құратын гендерлік құрылымның бір бөлігі екенін айту болып табылады. Токсикалық еркектіктің мысалы күнделікті өмірде кездеседі, мысалы, "шешіну бөлмесіндегі әңгіме" (FEM Magazine). Шешіну бөлмесіндегі әңгіме – ерлерге әйелдер туралы, көбінесе жыныстық сипаттағы пікірлер айтуға рұхсат беретін сылтау. Осы ортада болғандықтан, бұл мінез-құлық қалыпты саналады. Дегенмен, шешіну бөлмесіндегі әңгіме өте зиянды, өйткені социалистік феминизмнің азайтуға тырысатын гендерлік иерархияны нығайтады. Токсикалық еркектіктің тағы бір мысалы – "ұлдар осылай болады" деген сөз. Бұл фраза әдетте ер адамның өрескел немесе орынсыз әрекеттерін ақтау үшін қолданылады, бұл әйелдерге зиян келтіреді, өйткені ерлерге қалай қаласа солай мінез-құлық танытуға мүмкіндік береді. Бұл мысалдар сексистік мінез-құлықты күшейтеді және ерлерге әйелдерге қалай қаласа солай қатысуға рұхсат етілгені туралы жалған түсінік береді. Токсикалық еркектік феминистер арасында талқылауға айналды, себебі токсикалық еркектіктің мінез-құлқы мен ой-пікірлерін насихаттайтын танымал еркек инфлюенсерлердің саны артып келеді. Ерлер TikTok сияқты әлеуметтік желілерде әйелдердің қалай мінез-құлық танытуы керек екені туралы зиянды идеяларын бөліседі. Бұл бүгінгі таңда феминистер үшін маңызды мәселеге айналды және TikTok-тағы трендтер токсикалық еркектікке қарсы күресу үшін құрылды. Мысалы, #97% тренді әйелдерге жыныстық қысымға ұшырау туралы өздерінің тәжірибелерін бөлісуге мүмкіндік берді. Әйелдердің 97%-ы өмірінде қандай да бір жыныстық қысымды бастан кешіреді, сондықтан бұл тренд әйелдердің ерлердің қолынан қатты зардап шегетінін көрсетеді.

Socialist feminists claim that toxic masculinity is not only damaging to men but also women and non binary people. Toxic masculinity is the idea that men should behave in a specific way, most commonly these behaviors are strong and with hold emotion (Salam, Maya). For example, in Latinx culture toxic masculinity is referred to as "Machismo" (FEM Magazine). Machismo keeps men in their designated masculine roles while women are given the submissive role. Machismo enforces the idea that men are the superior gender and women are second class citizens. The pressure on men to adhere to gender roles and in particular a gender binary feeds to the crisis of male suicide, rape culture and the normalization of violence. Socialist feminist politics aims to say this normalized behavior is just another part of gender construction the patriarchy has just created to harm women. Toxic masculinity can be observed in everyday life such as "locker room talk" (FEM Magazine). Locker room talk is an excuse for men to spew comments about women that are most commonly sexual. Because these men are in a certain environment, this behavior is normalized. However, locker room talk is extremely harmful especially because it enforces the gender hierarchy that socialist feminism aims to diminish. Another example in which exemplifies toxic masculinity is the phrase "boys will be boys". This term is usually used to justify an action of a male that is rude or inappropriate which in turn harms women because it makes exceptions for men to behavior however they please. These examples enforce the behaviors that are sexist and give a false idea to men that they are allowed to treat women however they want. Toxic masculinity has become a more popular issue to discuss among feminists due to the increase of popular male influencers that promote the behaviors and mindsets of toxic masculinity. Males will go on social media platforms such as Tiktok, and share their harmful ideas about how women should be behaving. This has become a major issue among feminists today, and trends on Tiktok have been curated to combat toxic masculinity. For example the #97% trend was created for women to share their stores about sexual harassment. 97% of women will experience some form of sexual harassment in their lifetime, and therefore this trend shows that women suffer immensely at the hands of men.

Жыныстық жалақы айырмашылығы

Социалистік феминистік теориялар әйелдер арасындағы экономикалық теңсіздікті әлемдік масштабта көрсету үшін пайдаланылды. Қазіргі заманғы социалистік феминистер наразылықтарын еңбекақысы төленбеген үй шаруашылығынан, үйден тыс жұмыс істейтін әйелдерге төленетін жеткіліксіз жалақыға ауыстырды. Кейбір әйелдер жоғары жалақылы, ерлер басым жұмыс орындарында жұмыс істесе де, көпшілігі қызмет көрсету, кеңсе жұмысы, ауыл шаруашылығы және жеңіл өнеркәсіп салаларында еңбек етеді. Феминист философ Розмари Тонг гендерлік жалақы айырмашылығының үш негізгі себебін атап көрсетеді: "әйелдердің төмен жалақылы, әйелдер басым жұмыс орындарында жиналуы; әйелдердің көп бөлігі толық емес, жартылай уақытпен жұмыс істеуі; және әйелдерге қатысты тікелей жалақы дискриминациясы". Эллисон Джаггер әйелдер мен ерлер арасындағы биологиялық айырмашылықтарды, олардың жұмыс өнімділігіне қалай әсер ететінін сипаттайды: "Ең айқындысы, әйелдердің репродуктивтік функциялары жүктілік демалысына, аналық күтімге және балаларын емшектендіруге оңай қол жеткізуге қажеттілік тудыруы мүмкін". Акцияға 50-ден астам ел қатысты және ол Халықаралық әйелдер күнінде өтті. Әр елдегі акциялар сол елдегі әділетсіздіктерге қарсы бағытталған. АҚШ-та әйелдер жұмыс істемеу немесе ақша жұмсамау арқылы әйелдердің қаншалықты күшті екенін көрсету үшін наразылық білдірді.

Анархо-феминизм

Анархофеминизм, сондай-ақ анархистік феминизм және анархо-феминизм деп аталады, анархизм мен феминизмді біріктіреді. Ол, әдетте, патриархатты еріксіз мәжбүрлеушілік иерархияның бір көрінісі ретінде қарастырады, оны орталықтандырылмаған еркін қауымдастықпен алмастыру қажет. Анархофеминистер патриархатқа қарсы күресті таптық күрес пен анархистердің мемлекетке қарсы күресінің маңызды бөлігі деп санайды. Философия анархистік күресті феминистік күрес пен керісінше, қажетті құрамдас бөлік ретінде қарастырады. Л. Сьюзан Браун «анархизм – барлық билік қатынастарына қарсы тұратын саяси философия болғандықтан, ол табиғатынан феминистік» деп мәлімдейді. Бакунин патриархатқа және заңның әйелдерді «ер адамның абсолютті үстемдігіне бағындыруына» қарсы болды. Ол әйелдердің «өздерін тәуелсіз етуі үшін және өздерінің өмір жолын қалыптастыру үшін ерлер мен әйелдердің тең құқықтары болуы керек» деді. Бакунин «авторитарлық құқықтық отбасының» және «әйелдердің толық сексуалдық еркіндігінің» аяқталуын болжады. Анархофеминизм 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың басында анархофеминистер Эмма Голдман, Вольтердин де Клэр және Люси Парсонс сияқты авторлар мен теоретиктермен басталды. Испания Азамат соғысында анархо-феминисттер тобы, Mujeres Libres (Азат әйелдер), Federación Anarquista Ibérica-мен байланысты, анархистік және феминистік идеяларды қорғау үшін ұйымдастырды, ал көрнекті испандық анархист және феминисттік көшбасшы Федерика Монтсеньи «әйелдердің азаттығы әлеуметтік революцияны жылдамдатуға әкеледі» және «сексизмге қарсы революция интеллектуалдық және күресші ‘болашақ әйелдерден’ тууы керек» деді. Федерика Монтсеньидің Ницшелік тұжырымына сәйкес, әйелдер өнер мен әдебиет арқылы өздерінің рөлдерін қайта қарау қажеттілігін түсіне алады. Аргентинада Вирджиния Болтен 1896 жылдың 8 қаңтары мен 1897 жылдың 1 қаңтары аралығында Росариода тоғыз рет жарық көрген және 1901 жылы қысқа мерзімге қайта жаңғыртылған La Voz de la Mujer (Әйел дауысы) газетін жариялауға жауапты болды. Кейінірек Монтевидеода осы аттас газет жарық көргені хабарланды, бұл Болтен депортациядан кейін оны құрып, редакциялаған болуы мүмкін екенін көрсетеді. «La Voz de la Mujer» өзін «коммунистік анархизмді ілгерілетуге арналған» деп сипаттады. Оның орталық тақырыбы әйелдерді қанаудың көп қырлылығы болды. Бір редакциялық мақалада: «Біз қазіргі қоғамда ешкім де, ештеңе де бақытсыз әйелдердей қиын жағдайда емес деп санаймыз», - делінген. Олардың айтуынша, әйелдер екі жағынан да қысымға ұшырайды: буржуазиялық қоғамнан және еркектерден. Оның феминизмін некеге және ерлердің әйелдерге билік етуіне қарсы шабуылдан көруге болады. Оның қатысушылары, басқа жердегі анархистік феминистер сияқты, гендерлік қанаушылыққа бағытталған қанаушылық тұжырымын дамытты. Неке – әйелдердің бостандығын, оның ішінде сексуалдық бостандығын шектейтін буржуазиялық институт. Махаббатсыз жасалған некелер, қорқыныш арқылы сақталған адалдық, әйелдерді жек көретін еркектердің қысымы – бәрі неке шартындағы мәжбүрлеудің белгілері ретінде қарастырылды. Анархистік феминистер жеке адамның еркіне деген осы жатсынуды өкінішпен қарады және бастапқыда еркін махаббат арқылы, содан кейін, одан да толыққанды әлеуметтік революция арқылы түзетуге тырысты. Mujeres Libres – Испаниядағы жұмысшы әйелдерді күшейтуді мақсат еткен анархистік әйелдер ұйымы. Ол 1936 жылы Люсия Санчес Саорнил, Мерседес Компосада және Ампаро Поч и Гаскон құрды және шамамен 30 000 мүшесі болды. Ұйым әйелдерді азат ету және әлеуметтік революция үшін «екі күрестің» идеясына негізделген және екі мақсаттың да тең маңызды екенін және оларды қатар жүргізу қажет екенін мәлімдеді. Бір-бірін қолдау үшін әйел анархистердің желісі құрылды. Көбірек әйелдерді кәсіподақ қызметіне тарту үшін ұшатын балалар бағдарламалары құрылды. Люсия Санчес Саорнил – испан ақыны, белсенді анархист және феминист. Ол «Азат әйелдер» ұйымының негізін қалаушылардың бірі ретінде танымал және Confederación Nacional del Trabajo (CNT) және Solidaridad Internacional Antifascista (SIA) ұйымдарында қызмет етті. 1919 жылға дейін ол Los Quijotes, Tableros, Plural, Manantial және La Gaceta Literaria сияқты түрлі журналдарда жарияланды. Ер адамның псевдонимімен жұмыс істеген ол гомосексуализм қылмыс деп саналған және цензура мен жазаға ұшыраған кезде лесбияндық тақырыптарды зерттей алды. Earth and Freedom, White Magazine және Workers' Solidarity сияқты анархистік басылымдарда жазған Люсия өзінің феминистік көзқарасын жариялады. Соңғы онжылдықтарда анархофеминизм туралы екі фильм түсірілді. Libertarias – 1996 жылы түсірілген испандық тарихи драмасы, ол Mujeres Libres анархо-феминистік ұйымына арналған. 2010 жылы аргентиналық Ni dios, ni patrón, ni marido фильмі жарық көрді, ол анархо-феминист Вирджиния Болтеннің және оның La Voz de la Mujer газетін жариялау туралы әңгімеге негізделген.

Anarcha feminism, also called anarchist feminism and anarcho feminism, combines anarchism with feminism. It generally views patriarchy as a manifestation of involuntary coercive hierarchy that should be replaced by decentralized free association. Anarcha feminists believe that the struggle against patriarchy is an essential part of class struggle, and the anarchist struggle against the state. In essence, the philosophy sees anarchist struggle as a necessary component of feminist struggle and vice versa. L. Susan Brown claims that "as anarchism is a political philosophy that opposes all relationships of power, it is inherently feminist". Bakunin opposed patriarchy and the way the law "subjects [women] to the absolute domination of the man". He argued that "[e]qual rights must belong to men and women" so that women can "become independent and be free to forge their own way of life". Bakunin foresaw the end of "the authoritarian juridical family" and "the full sexual freedom of women." Anarcha feminism began with late 19th and early 20th century authors and theorists such as anarchist feminists Emma Goldman, Voltairine de Cleyre and Lucy Parsons. In the Spanish Civil War, an anarcha feminist group, Mujeres Libres (Free Women) linked to the Federación Anarquista Ibérica, organized to defend both anarchist and feminist ideas, while the prominent Spanish anarchist and feminist leader Federica Montseny held that the "emancipation of women would lead to a quicker realization of the social revolution" and that "the revolution against sexism would have to come from intellectual and militant 'future women.' According to this Nietzschean concept of Federica Montseny's, women could realize through art and literature the need to revise their own roles." In Argentina, Virginia Bolten is responsible for the publication of a newspaper called La Voz de la Mujer (The Woman's Voice), which was published nine times in Rosario between 8 January 1896 and 1 January 1897, and was revived, briefly, in 1901. A similar paper with the same name was reportedly published later in Montevideo, which suggests that Bolten may also have founded and edited it after her deportation. "La Voz de la Mujer described itself as "dedicated to the advancement of Communist Anarchism". Its central theme was that of the multiple nature of women's oppression. An editorial asserted, "We believe that in present day society nothing and nobody has a more wretched situation than unfortunate women." Women, they said, were doubly oppressed—by bourgeois society and by men. Its feminism can be seen from its attack on marriage and upon male power over women. Its contributors, like anarchist feminists elsewhere, developed a concept of oppression that focused on gender oppression. Marriage was a bourgeois institution which restricted women's freedom, including their sexual freedom. Marriages entered into without love, fidelity maintained through fear rather than desire, oppression of women by men they hated—all were seen as symptomatic of the coercion implied by the marriage contract. It was this alienation of the individual's will that the anarchist feminists deplored and sought to remedy, initially through free love and then, and more thoroughly, through social revolution." Mujeres Libres was an anarchist women's organization in Spain that aimed to empower working class women. It was founded in 1936 by Lucía Sánchez Saornil, Mercedes Comaposada and Amparo Poch y Gascón and had approximately 30,000 members. The organization was based on the idea of a "double struggle" for women's liberation and social revolution and argued that the two objectives were equally important and should be pursued in parallel. In order to gain mutual support, they created networks of women anarchists. Flying day care centres were set up in efforts to involve more women in union activities. Lucía Sánchez Saornil, was a Spanish poet, militant anarchist and feminist. She is best known as one of the founders of Mujeres Libres and served in the Confederación Nacional del Trabajo (CNT) and Solidaridad Internacional Antifascista (SIA). By 1919, she had been published in a variety of journals, including Los Quijotes, Tableros, Plural, Manantial and La Gaceta Literaria. Working under a male pen name, she was able to explore lesbian themes at a time when homosexuality was criminalized and subject to censorship and punishment. Writing in anarchist publications such as Earth and Freedom, the White Magazine and Workers' Solidarity, Lucía outlined her perspective as a feminist. In the past decades, two films have been produced about anarcha feminism. Libertarias is a historical drama made in 1996 about the Spanish anarcha feminist organization Mujeres Libres. In 2010, the Argentinian film Ni dios, ni patrón, ni marido was released which is centered on the story of anarcha feminist Virginia Bolten and her publishing of La Voz de la Mujer.

Марксистік феминизм

Марксистік феминизм – гендерлік теңсіздік пен қанаушылықты түсіндіру және сынға алу үшін жеке меншік пен капитализмнің әлеуметтік институттарына назар аударатын феминистік теорияның бір түрі. Марксистік феминистердің пікірінше, жеке меншік экономикалық теңсіздікке, тәуелділікке, жыныстар арасындағы саяси және тұрмыстық күреске алып келеді және қазіргі әлеуметтік жағдайда әйелдерді қанаудың түбірі болып табылады. Марксистік феминизмнің негізін Фридрих Энгельс өзінің "Отбасының, жеке меншіктің және мемлекеттің шығу тегі" (1884) атты еңбегінде гендерлік қанаушылықты талдау арқылы қалады. Ол әйелдің бағыныштылығы оның биологиялық бейімділігінің емес, әлеуметтік қатынастардың нәтижесі екенін және ерлердің әйелдердің еңбек және жыныстық қабілеттерін бақылауға ұмтылуы біртіндеп нығайып, ядролық отбасында институционалдық сипатқа ие болды деп санайды. Марксистік тарихи тұрғысынан Энгельс әйелдердің жыныстық моральмен байланысты кең таралған әлеуметтік құбылыстарды, мысалы, пәктік пен жыныстық тазалыққа мән беруді, неке бұзушы әйелдерді айыптау мен қатыгез жазалауды және әйелдердің күйеулеріне бағынуын талап етуді талдайды. Энгельс аталған құбылыстарды ежелгі өндіріс тәсілінде құл иеленушілер класының патриархтарының жеке меншікке толық бақылау орнатуының және олардың мұрасын тек өз балаларына беруді қалауымен байланыстырады: Энгельс айтуынша, тазалық пен адалдық марапатталады, себебі олар меншік иеленушілер класының ер адамдарына әйелдердің жыныстық және репродуктивтік қабілеттерін толығымен бақылауға мүмкіндік береді. XIX ғасырдың соңы мен XX ғасырдың басында Клара Цеткин де, Элеонора Маркс та ерлерді қаралауға қарсы болды және мүмкіндігінше көптеген ерлер мен әйелдердің теңсіздігін жеңетін пролетариат революциясын қолдады. Осылайша, ынтымақтастық саясаты социалистік платформаны іске асыру құралы ретінде қарастырылды. Олардың қозғалысы әйелдердің теңдігіне қатысты ең радикалды талаптарды қойғандықтан, көптеген марксистік көшбасшылар, соның ішінде Клара Цеткин мен Александра Коллонтай, марксизмді буржуазиялық феминизмге қарсы қойып, оларды біріктіруге тырыспады. Православ марксистер феминистер немесе марксистік феминистер, соның ішінде Клара Цеткин мен Александра Коллонтай жақтаған марксистік алдыңғылардың көпшілігі феминизмнің капиталистік формаларына қарсы болды деп санайды. Олар феминизмнің марксизмге қарсы және жұмысшы класына қарсы буржуазиялық идеология екендігі туралы негізгі марксистік қозғалысқа келісті. Марксистер феминизмнің орнына әйелдерді социалистік революция арқылы азат етудің радикалды саяси бағдарламасын қолдады, әйелдер арасындағы жұмысқа және революциядан кейін олардың жағдайын материалдық жағынан өзгертуге ерекше назар аударды. Православ марксистер марксизм мен феминизмді біріктіруге жасалған кейінгі әрекетті академиктер мен реформашы солшылдардың либералды туындысы деп санайды. Мысалы, Александра Коллонтай 1909 жылы былай деп жазды: Ол пролетариат пен буржуазия әйелдері арасындағы айырмашылықты мойындады және атап өтті, бірақ капиталистік экономикада барлық әйелдердің қанауға ұшырағанын Коллонтай өз ойларында білдірді. Коллонтай феминистік қозғалысқа қатысты қатал ұстанымға ие болды және феминистердің тек гендерлік теңсіздікті капиталистік билік кезінде туындаған себеп ретінде қарастыруын нағыздық емес деп санайды. Ол теңсіздіктің нағыз мәселесі таптардың бөлінуіне байланысты екенін, бұл гендерлік күреске алып келеді, ал таптар құрылымындағы ерлер де қатал бөлінуді көрсетті деп санайды. Капитализм жеке пайда табуға бағытталғандықтан, Коллонтайдың капиталистік биліктегі қоғамдағы әйелдердің сайлау құқығын жою туралы пікірі әйелдердің "еркін еңбегін" пайдаланудың жолдарынан әйелдердің капиталистік қоғамда қалай жойыла алмайтыны және жойылмайтыны туралы да сөз қозғайды. Коллонтай феминистік қозғалысты сонымен қатар, жұмысшы таптың отбасын қамқорлауға және қамтамасыз етуге тырысып, ерлерге қарағанда төмен жалақы алатынын, әлі де жұмысшы тап әйелдерін қысымға алған буржуазиялық немесе жоғарғы тап әйелдерін қамтамасыз етуді күткенін атап өтпегені үшін де сынға алды. Коллонтай большевиктер қозғалысы кезінде ерлер басым саяси ұстанымға ие болған кезде әйел көшбасшы ретінде де қатал бақылауға ұшырады. Феминистік социализмдегі Коллонтайдың ең маңызды қатысуы оның репродуктивтік құқықтарға деген ұстанымы және әйелдердің ерлерге қарағанда кем емес мүмкіндіктерге ие болуына, сүйіскендігіне, қолдауға ие болуына және өз күштерімен аяққа тұруына мүмкіндік беруі болды. Инманның еңбегі бастапқыда бірнеше жетекші коммунист әйелдері, соның ішінде Элизабет Герли Флинн мен Элла Рив Блур тарапынан жылы қабылданды, бірақ 1941 жылы КПСС жетекшілігі Инманның еңбегіне идеологиялық бұрмалаушылық үшін ресми шабуыл жасады. Инманның идеяларына қарсы жазылған бірқатар мақалалар партияның әдеби айлығында, "Жаңа массалар" журналында жарияланды, ал А. Ландидің "Марксизм және әйелдер мәселесі" атты памфлетімен polemic кеңейтілді.

Marxist feminism is a sub type of feminist theory which focuses on the social institutions of private property and capitalism to explain and criticize gender inequality and oppression. According to Marxist feminists, private property gives rise to economic inequality, dependence, political and domestic struggle between the sexes, and is the root of women's oppression in the current social context. Marxist feminism's foundation is laid by Friedrich Engels in his analysis of gender oppression in The Origin of the Family, Private Property, and the State (1884). He argues that a woman's subordination is not a result of her biological disposition but of social relations, and that men's efforts to achieve their demands for control of women's labor and sexual faculties have gradually solidified and become institutionalized in the nuclear family. Through a Marxist historical perspective, Engels analyzes the widespread social phenomena associated with female sexual morality, such as fixation on virginity and sexual purity, incrimination and violent punishment of women who commit adultery, and demands that women be submissive to their husbands. Ultimately, Engels traces these phenomena to the recent development of exclusive control of private property by the patriarchs of the rising slaveowner class in the ancient mode of production, and the attendant desire to ensure that their inheritance is passed only to their own offspring: chastity and fidelity are rewarded, says Engels, because they guarantee exclusive access to the sexual and reproductive faculty of women possessed by men from the property owning class. In the late nineteenth and early twentieth centuries, both Clara Zetkin and Eleanor Marx were against the demonization of men and supported a proletariat revolution that would overcome as many male–female inequalities as possible. In this way, a politic of solidarity was seen as the means to enact a socialist platform. As their movement already had the most radical demands in women's equality, most Marxist leaders, including Clara Zetkin and Alexandra Kollontai, counterposed Marxism against bourgeois feminism, rather than trying to combine them. Orthodox Marxists argue that most Marxist forerunners claimed by feminists or Marxist feminists including Clara Zetkin and Alexandra Kollontai were against capitalist forms of feminism. They agreed with the main Marxist movement that feminism was a bourgeois ideology counterposed to Marxism and against the working class. Instead of feminism, the Marxists supported the more radical political program of liberating women through socialist revolution, with a special emphasis on work among women and in materially changing their conditions after the revolution. Orthodox Marxists view the later attempt to combine Marxism and feminism as a liberal creation of academics and reformist leftists who want to make alliances with bourgeois feminists. For instance, Alexandra Kollontai wrote in 1909: She recognized and emphasized the difference between the proletariat and bourgeoise women in society, though it has been expressed by Kollontai's thought that all women under a capitalist economy were those of oppression. Kollontai had a harsh stance on the feminist movement and believed feminist to be naïve in only addressing gender as the reason inequality was happening under a capitalist rule. She believed that the true issue of inequality was that of the division of classes that led to the immediate production of gender struggles, just how men in the structure of the classes shown a harsh divide as well. As capitalism is inherently for private profit, Kollontai's argument toward the eradication of women suffrage within society under a capitalist rule also delved into how women cannot and will not be abolished under a capitalist society because of the ways in which women's "free labor" has been utilized. Kollontai criticized the feminist movement as also neglecting to emphasize how the working class, while trying to care and provide for a family and being paid less than that of men, was still expected to cater to and provide for the bourgeois or upper class women who were still oppressing the working class women by utilizing their stereotypical type of work. Kollontai also faced harsh scrutiny in being a woman leader in a time of a male dominated political stance during the Bolshevik movement. Kollontai's most pertinent presence in feminist socialism was her stance on reproductive rights and her view on women being allowed the same luxuries that men have in finding love not only to be stable and supported, and to also be able to make their own money and be secure on their own two feet. Inman's work was at first warmly received by several top Communist women leaders, including Elizabeth Gurley Flynn and Ella Reeve Bloor, but the CPUSA leadership began an official attack on Inman's work for purported ideological deviation in 1941. A series of articles written against Inman's ideas appeared in the party's literary monthly, The New Masses, and the polemic was extended with the publication of a pamphlet by A. Landy, Marxism and the Woman Question.

Зилла Р. Айзенштейн

Капиталистік патриархат және социалистік феминизм жағдайы – Зилла Р. Эйзенштейннің 1978 жылы жинаған және антологияға енгізген эсселер жинағы. Әлеуметтанушы және ғалым Ронда Ф. Левин өзінің "Социологиялық қиялды байыту: радикалды социологияның ғылымды қалай өзгерткені" атты антологиясында Эйзенштейннің еңбегін «социалистік феминистік ұстанымды тамаша талқылаған туынды» деп бағалайды. Левин осы кітапты «марксистік сыныптық талдаудың патриархатты феминистік талдаумен үйлестіріп, гендер мен сыныптың теңсіздік жүйелері ретінде қалай қиылысатыны туралы теорияны қалыптастыруға мүмкіндік беретін алғашқы тұжырымдардың бірі» деп сипаттайды. Ол былай дейді: «Әйелдерді жыныстық топ ретінде мойындау, феминизмнің либерализмге қарсы тұру қабілетін көрсетеді, себебі либерализм осы топтық негізде әйелдерді қоғамдық өмірден шеттетуге құрылған. Әйелдер мен еркектердің нақты теңдігіне талап қойылса, онда либералды қоғамға қажетті патриархалдық құрылымды құлатқан болар еді».

Донна Харавей және "Киборг манифесті"

1985 жылы Донна Харавей «Социалистік шолу» журналында «Киборг манифесті: ХХ ғасырдың аяғындағы ғылым, технология және социалистік феминизм» атты эссе жариялады. Харавейдің бұрынғы жұмыстарының көп бөлігі ғылыми мәдениеттегі еркектікке қатысты көзқарасты атап көрсетуге бағытталған болса да, ол ХХ ғасырдың феминистік тұжырымдамаларына зор үлес қосты. Харавей үшін манифест феминистердің нақты әлемдік маңызға ие болуы үшін, олардың «басқарудың информатикасы» деп аталатын құрылымдағы өз орнын мойындауы қажет болған маңызды кезеңде жарық көрді. Ол феминистердің «біртілдік желідегі әйелдер үшін ортақ тіл туралы» ирониялық арманмен бірігу керектігін айтады. Харавейдің манифестінде «әйелді табиғатынан біріктіретін ешқандай жайт жоқ. Тіпті «әйел болу» дегеннің өзі жоқ, ол – әртүрлі жыныстық ғылыми дискурстар мен басқа да әлеуметтік тәжірибелерде құрылған өте күрделі категория» (155-бет) делінген. Харавей киборгқа тұрақты, негізгі сәйкестік қажет емес екенін айтады, ал феминистер сәйкестік емес, «жақындыққа» негізделген коалиция құруды қарастыруы керек. Өз аргументін негіздеу үшін Харавей «түсті әйелдер» деген тіркесті талдап, оны жақындық саясатының бір мысалы ретінде ұсынады. Теоретик Чела Сандовалдың терминін пайдалана отырып, Харавей «оппозициялық сана» киборг саясатына ұқсас екенін жазады, себебі ол сәйкестікке емес, «басқашалық, айырмашылық және ерекшелік» нәтижесінде туындайтын жақындықты баса көрсетеді (156-бет). Донна Харавей «Киборг манифестінің» авторы, онда киборгтар қоғамның адамдарды жынысы, нәсілі және діні бойынша бөліп қарастыруын түзетудің идеалды жолын көрсететін болашақты сипаттайды. 1991 жылы жазылған кең көлемді манифестінде Харавей саяси мифті «киборг» ретінде түсіндіреді, ол қоғамда әркімге дұрыс қарым-қатынас жасаудың идеалды үлгісін білдіреді. Харавей манифестінде киборгты «кибернетикалық организм, машина мен организмнің қосындысы, әлеуметтік шындық пен қиялдың туындысы» деп сипаттайды. Әлеуметтік шындық – тіршіліктегі әлеуметтік қарым-қатынастар, біздің ең маңызды саяси құрылымымыз, әлемді өзгертетін қиял. Халықаралық әйелдер қозғалысы «әйелдер тәжірибесін» құрастырды, сондай-ақ осы маңызды ұжымдық нысанды ашты және анықтады. Бұл тәжірибе – ең маңызды саяси құбылыстың шындық және қиялдан құралған қосындысы. Гендерлік шектеулерден арылған әлем ретінде сипатталатын бұл киборг гендер, дін және нәсілді жоққа шығармай, бірақ оларды қоғам мүшелерінің бір-бірімен қарым-қатынасына әсер ететін факторлар ретінде қарастырмайтын антиутопиялық болашақты білдіреді. Бұл манифестте феминизм идеясы үнемі айтылып келеді, феминистердің ерлерден артық не кем іздемейтіні, тек мүмкіндіктерді теңестіруге ұмтылатыны көрсетіледі. Бұл социалистік феминизмнің тұжырымымен де сәйкес келеді, яғни қоғамдағы үлкен өзгерістер болмаса, феминистер тұрақты өзгерістерге қол жеткізе алмайды.

In 1985, Donna Haraway published the essay "A Cyborg Manifesto: Science, Technology, and Socialist Feminism in the Late Twentieth Century" in Socialist Review. Although most of Haraway's earlier work was focused on emphasizing the masculine bias in scientific culture, she has also contributed greatly to feminist narratives of the twentieth century. For Haraway, the Manifesto came at a critical juncture at which feminists, in order to have any real world significance, had to acknowledge their situatedness within what she terms the "informatics of domination". Feminists must, she proclaims, unite behind "an ironic dream of a common language for women in the integrated circuit". According to Haraway's manifesto, "there is nothing about being female that naturally binds women together into a unified category. There is not even such a state as 'being' female, itself a highly complex category constructed in contested sexual scientific discourses and other social practices" (p. 155). A cyborg does not require a stable, essentialist identity, argues Haraway, and feminists should consider creating coalitions based on "affinity" instead of identity. To ground her argument, Haraway analyzes the phrase "women of colour", suggesting it as one possible example of affinity politics. Using a term coined by theorist Chela Sandoval, Haraway writes that "oppositional consciousness" is comparable with a cyborg politics, because rather than identity it stresses how affinity comes as a result of "otherness, difference, and specificity" (p. 156). Donna Haraway is the author of A Cyborg Manifesto and it describes a dystopian future in which cyborgs represent the ideal way society would treat people in fixing the way society separates people by gender, race and religion. In her extensive manifesto written in 1991, Haraway explains about a political myth as a "cyborg" who represents the ideal way someone would be treated in society. Haraway's manifesto describes the cyborg as "A cybernetic organism, a hybrid of machine and organism, a creature of social reality as well as a creature of fiction. Social reality is lived social relations, our most important political construction, a world changing fiction. The international women's movements have constructed 'women's experience', as well as uncovered or discovered this crucial collective object. This experience is a fiction and fact of the most crucial, political kind" Defined as a post gender world, this cyborg represents the idea that there can by a dystopian future in which gender, religion and race are not dismissed but are not factors in how members of this society treat each other. This manifesto is consistently mentioning the idea of feminism and how feminists aren't looking for more or less than men but to make the playing field equal. This also goes to the socialist feminism point that without a massive change in society the feminist won't be able to get lasting change.

Автономистік феминизм

Леопольдина Фортунати – Марксқа феминистік сын бағытталған «Тұқым қуалаудың құпиясы: үй шаруасы, жезөкшелік, еңбек және капитал» (L'arcano della riproduzione: Casalinghe, prostitute, operai e capitale) атты еңбектің авторы. Фортунати бірнеше кітаптың авторы, соның ішінде «Тұқым қуалаудың құпиясы» (Autonomedia, 1995) және «I mostri nell'immaginario» (Angeli, 1995), «Gli Italiani al telefono» (Angeli, 1995) және «Telecomunicando in Europa» (1998) кітаптарының редакторы, ал J. Katz және R. Riccini еңбектерімен бірлесіп «Адам денесіне медиация жасау. Технология, коммуникация және сәндеу» (2003) кітабын жазды. Оның идеяларына Мариароза Далла Коста, Антонио Негри және Карл Маркс үлкен әсер еткен. Сильвия Федеричи – итальяндық ғалым, оқытушы және радикалды автономиялық феминистік марксистік дәстүрдегі белсенді. Федеричидің ең танымал еңбегі «Калибан және сиқыршы: әйелдер, дене және бастапқы жинақтау» Леопольдина Фортунатидың еңбегін кеңейтеді. Онда ол Карл Маркстің бастапқы жинақтау капитализмнің қажетті алғышарты деген пікіріне қарсы шығады. Оның орнына бастапқы жинақтау капитализмнің өзінің негізгі ерекшелігі екенін, ал капитализм өзін сақтап қалу үшін үнемі иемденілген капиталдың толықтырылуын қажет ететінін айтады. Федеричи бұл иемденуді әйелдердің еңбекақысыз еңбегімен байланыстырады, олардың еңбегі репродукциямен де, басқа да салалармен де байланысты, және оны жалдамалы еңбекке негізделген капиталистік экономиканың қалыптасуының тарихи алғышарты ретінде қарастырады. Осыған байланысты ол ортақ мүліктер үшін және қауымдастық үшін болған тарихи күресті сипаттайды. Капитализмді феодализмнің азаттықпен жеңілісі ретінде қарастырудың орнына Федеричи капитализмнің өрлеуін қауымдастық идеяларының күшеуіне қарсы реакциялық қадам және негізгі әлеуметтік келісімді сақтау үшін жасалған әрекет ретінде түсіндіреді. Ол зорлау мен жезөкшеліктің институционализациялануын, сондай-ақ еретиктер мен сиқыршыларды аулауды, өртеуді және азаптауды әйелдерді жүйелі түрде бағындыру мен олардың еңбегін иемденудің орталық бөлігі ретінде қарастырады. Бұл отарлаушылық иемденумен байланысты және Халықаралық валюта қорының, Дүниежүзілік банк пен басқа да делдалдық институттардың бастапқы жинақталудың жаңа циклына қатысқандай түсінуге негіз болады, нәтижесінде судан, тұқымнан, генетикалық кодтан бастап барлық ортақ мүлік жекешелендіріліп, жаңа қоршау кезеңі басталады.

Leopoldina Fortunati is the author of The Arcane of Reproduction: Housework, Prostitution, Labor and Capital (L'arcano della riproduzione: Casalinghe, prostitute, operai e capitale), a feminist critique of Marx. Fortunati is the author of several books, including The Arcane of Reproduction (Autonomedia, 1995) and I mostri nell'immaginario (Angeli, 1995), and is the editor of Gli Italiani al telefono (Angeli, 1995) and Telecomunicando in Europa (1998), and with J. Katz and R. Riccini Mediating the Human Body. Technology, Communication and Fashion (2003). Her influences include Mariarosa Dalla Costa, Antonio Negri, and Karl Marx. Silvia Federici is an Italian scholar, teacher, and activist from the radical autonomist feminist Marxist tradition. Federici's best known work, Caliban and the Witch: Women, the Body and Primitive Accumulation, expands on the work of Leopoldina Fortunati. In it, she argues against Karl Marx's claim that primitive accumulation is a necessary precursor for capitalism. Instead, she posits that primitive accumulation is a fundamental characteristic of capitalism itself—that capitalism, in order to perpetuate itself, requires a constant infusion of expropriated capital. Federici connects this expropriation to women's unpaid labour, both connected to reproduction and otherwise, which she frames as a historical precondition to the rise of a capitalist economy predicated upon wage labor. Related to this, she outlines the historical struggle for the commons and the struggle for communalism. Instead of seeing capitalism as a liberatory defeat of feudalism, Federici interprets the ascent of capitalism as a reactionary move to subvert the rising tide of communalism and to retain the basic social contract. She situates the institutionalization of rape and prostitution, as well as the heretic and witch hunt trials, burnings, and torture at the center of a methodical subjugation of women and appropriation of their labor. This is tied into colonial expropriation and provides a framework for understanding the work of the International Monetary Fund, World Bank, and other proxy institutions as engaging in a renewed cycle of primitive accumulation, by which everything held in common—from water, to seeds, to our genetic code—becomes privatized in what amounts to a new round of enclosures.

Материалдық феминизм

Материалдық феминизм капитализм мен патриархатты әйелдерді қанаудың негізгі себептері ретінде қарастырады. Теория капиталистік жүйеде өзгеристер іздеудің орнына әлеуметтік өзгерістерге баса назар аударады. Дженнифер Уик материалистік феминизмді "әлеуметтік құрылымдардың, соның ішінде гендерлік иерархияның қалыптасуындағы материалдық жағдайларды зерттеуге ұмтылатын феминизм" деп анықтайды. [М]атериалистік феминизм осы гендерлік иерархияны жеке [ ] патриархаттың салдары ретінде қарастырудан аулақ болып, оның орнына материалдық, тарихи сәт құрайтын әлеуметтік және психологиялық қатынастар желісін бағалайды". Ол "материалистік феминизмнің барлық материалдық жағдайлардың гендердің әлеуметтік өндірісінде маңызды рөл атқаратынын және әйелдердің осы өндіріске қатысуының әртүрлі жолдарын саралайтынын" айтады. Қазіргі тұжырымның тамыры социалистік және марксистік феминизмде жатыр; Розмари Хеннесси мен Крайс Инграхам, "Материалистік феминизм: Сынып, айырмашылық және әйелдер өмірі" атты жинақтың редакторлары, материалистік феминизмді "бірнеше дискурстың – тарихи материализм, марксистік және радикалдық феминизм, сондай-ақ постмодернистік және психоаналитикалық теориялардың мағына мен субъективтілік туралы" бірігуі деп сипаттайды. Олардың пікірінше, марксизмді жыныстық еңбек бөлінісін түсіндіруге қабілетті болу үшін өзгерту қажет болды. Марксизм таптық көзқарасы мен өндіріске баса назар аударуы себепті бұл міндетке толыққанды жауап бере алмады. Феминизм де әйел туралы эссенциалистік және идеалистік түсініктеріне байланысты мәселелі болды. Сондықтан материалистік феминизм марксизм мен феминизмге құнды балама ретінде пайда болды. Ол отандық өндіріс тәсілі патриархалдық қанаудың ортасы және әйелдерді қанаудың материалдық негізі болды деп мәлімдейді. Дельфи сондай-ақ некенің еркектерге әйелдерді қанауға құқық беретін еңбек шарты екенін айтты.

Экологиялық феминизм немесе Экофеминизм

1970 жылдары Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі технологиялық дамудың салдары көптеген әйелдерді жергілікті аудандардағы зиянды ластанудан бастап, түпкілікті жерлердегі ядролық қару сынақтарына қарсы ұйымдастыруға жетеледі. Әлемнің барлық құрлықтарында пайда болған бұл халықтық белсенділік, Жердегі тіршіліктің жалғасуы үшін күресте, түрлі салаларды және мәдениеттерді біріктірді. Экофеминизм деп аталатын бұл қозғалыстың саяси маңызы одан әрі артып келеді. Оның негізгі еңбектері: Каролин Мерчант (АҚШ), «Табиғаттың өлімі»; Мария Мис (Германия), «Патриархат және әлемдік масштабтағы жинақтау»; Вандана Шива (Үндістан), «Тірі қалу: Әйелдер, экология және даму»; Ариэль Сале (Австралия), «Экофеминизм саясат ретінде: табиғат, Маркс және постмодернизм». Экофеминизм еуроцентризмдік білімтану, ғылым, экономика және мәдениетті терең талдаудан өткізеді. Бұл планеталық экожүйенің қазіргі заманғы құлдырауына жауап ретінде феминистік көзқарас ретінде маңызға ие.

Практика

Социалистік феминистер әйелдердің азаттығын барлық адамдардың әлеуметтік және экономикалық әділеттілігімен бірдей іздеу қажет деп есептейді. Олар ерлердің басымдығын жою күресін әлеуметтік әділетке жетудің маңызды шарты деп санайды, бірақ бұл жалғыз мәселе емес, керісінше, бір-бірін күшейтетін көптеген қанаушылық түрлерінің бірі.

Чикаго әйелдерінің азаттық одағы

Чикаго әйелдерінің азаттық одағы (CWLU) 1969 жылы Иллинойс штатының Палатин қаласында өткен құрылтай конференциясынан кейін құрылды. Нейми Вайштейн, Вивиан Ротштейн, Хизер Бут және Рут Сургал негізін қалаушылардың қатарында болды. Ұйымның басты мақсаты – гендерлік теңсіздік пен сексизмді жою, CWLU оны "күшті адамдардың игілігі үшін әйелдерді жүйелі түрде төмендету" деп анықтады. Ұйымның мақсаты былай делінген: "Әйелдердің қоғамдағы орнын өзгерту оңай болмайды. Бұл күтулерде, жұмыста, бала күтімінде және білім беруде өзгерістерді қажет етеді. Бұл біздің өмірімізге әсер ететін шешімдерді қабылдауда билікті бөлісетін барлық адамдарға қатысты биліктің үлестірілуін өзгертеді". Орталықтандырылған ұйым болған жоқ; әр W.I.T.C.H. тобы бұрынғы іс-қимылдардың идеялары мен үлгісінен шабыт алған әйелдермен жеке-жеке құрылды. Олардың белсенділігі негізінен "заптар" түрінде болды – бұл көше театры мен наразылықты араластыратын партизандық театр, онда олар компаниялар мен мемлекеттік мекемелерге қарсы саяси және экономикалық наразылықтарды көрсету үшін назар аударатын және әзіл-қалжыңға толы қоғамдық акцияларды қолданды, көбінесе сиқыршы киімдерін киіп, қарғыс айту рәсімдерін өткізді. Сиқыршылар көбінесе феминистік солшыл театрларда әйелге жек көретін қарт әйел стереотипін бейнелейтін кейіпкерлер ретінде пайда болды. 1968 жылы Хэллоуин күні W.I.T.C.H. әйелдері Чейз Манхэттен банкінің филиалында Уолл-стриттің "қарғысын" салды, жыртық киім киіп, қорқыныш макияжы жасады. Робин Морган Dow Jones өндірістік орташа көрсеткіші келесі күні күрт төмендеді деп мәлімдеді. 1968 жылдың желтоқсан айында W.I.T.C.H. Америкалық әрекеттер жөніндегі комитет пен Чикаго сегіздігін мақсат етіп, олардың соғысқа қарсы қозғалыстың "жетекшілері" ретінде тек еркектерге қарауға ниеттенгендерін айтты. 1969 жылы W.I.T.C.H. Мэдисон Сквер Гарденде өткен "Бридал жарманкесінде" наразылық акциясын өткізді. Мүшелер қара парда киді. Олар "Бейбастыларға қарсы тұрыңыз" атты үнқағаздарды таратты, "Міне, құлдар / қабірлеріне кетіп бара жатыр" деп айқайлады және "құдалықтан бас тарту" рәсімін өткізді. Сондай-ақ, бірнеше ақ тышқандар босатылды, оларды жәрмеңкеге келгендер жерден жинап ала бастады. Бұл оқиға W.I.T.C.H. үшін бұқаралық ақпарат құралдарында жағымсыз жариялануға әкелді және мүшелер арасында мақсаттар мен тактикаға қатысты келіспеушіліктер тудырды. 1970 жылдың ақпанында Вашингтондық сопы (W.I.T.C.H. бөлімдері "сопылар" деп аталды) Сенатта халықты бақылау туралы тыңдау кезінде наразылық білдірді. Олар Техас сенаторы Ральф Ярбороның куәлігін тоқтатып, дауыс көтеріп, комиссия мүшелеріне және аудиториядағы адамдарға дәрі-дәрмек лақтырды. Ұлыбританияда. 1970 жылы Ливерпульде құрылған топ бастапқыда басқа қалаларда филиалдары пайда болып, тез өсті. Оның басылымдарында "революциялық партия қажет, бірақ Үлкен жалын – бұл партия емес, сондай-ақ бұл партияның эмбрионы да емес" деп баса айтылды. Топқа итальяндық Lotta Continua тобының ықпалы болды. Топ "Биг Флейм" журналын және "Революциялық социализм" журналын шығарды. Оның мүшелері Ford-тың Хейлвуд және Дагенхэмдегі зауыттарында белсенді жұмыс істеді және көп уақытын өзін-өзі талдауға және үлкен троцкистік топтармен қарым-қатынасын қарастыруға арнады. Уақыт өте келе олар өз саясатын либертариандық марксистік деп сипаттады. 1978 жылы олар Троцкистік халықаралық марксистік топтың басшылығымен Социалистік бірлік сайлаушы коалициясына қосылды. 1980 жылы Либертариандық коммунистік топтың анархистері Big Flame-ке қосылды. Осы уақытта Революциялық марксистік ағым да қосылды. Алайда, топтың көбірек мүшелері Лейборист партиясына ауысқандықтан, журнал 1982 жылы жарияланбай қалды. Топтың атауы Джим Аллен жазған және Кен Лоуч режиссерлік еткен "The Big Flame" (1969) телеспектаклінен алынған, ол BBC-дің "Wednesday Play" сериясы үшін түсірілді. Ол Ливерпуль доктеріндегі ойдан шығарылған ереуіл және жұмыс туралы әңгімелейді.

The Chicago Women's Liberation Union (CWLU) was formed in 1969 after a founding conference in Palatine, Illinois. Naomi Weisstein, Vivian Rothstein, Heather Booth, and Ruth Surgal were among the founders. The main goal of the organization was to end gender inequality and sexism, which the CWLU defined as "the systematic keeping down of women for the benefit of people in power". The purpose statement of the organization expressed that "Changing women's position in society isn't going to be easy. It's going to require changes in expectations, jobs, child care, and education. It's going to change the distribution of power over the rest of us to all people sharing power and sharing in the decisions that affect our lives." There was no centralized organization; each W. I. T. C. H. group was formed independently by women inspired by the ideas and example of previous actions. Their activism mainly took the form of "zaps", a form of guerrilla theater mixing street theatre and protest, where they used attention catching and humorous public actions to highlight political and economic complaints against companies and government agencies, frequently involving the use of witch costumes and the chanting of hexes. Witches often appeared as stock characters in feminist Left theatre, representing the misogynist crone stereotype. On Halloween 1968, women from W. I. T. C. H. staged a "hex" of Wall Street at a branch of Chase Manhattan Bank, wearing rags and fright makeup; Robin Morgan stated that the Dow Jones Industrial Average declined sharply the next day. In December 1968 W. I. T. C. H targeted both the House Un American Activities Committee and the Chicago Eight, saying that they conspired to treat only men as "leaders" of the antiwar movement. In 1969, W. I. T. C. H. held a protest at a "Bridal Fair" at Madison Square Garden. Members wore black veils. They handed out pamphlets titled "Confront the Whoremakers", chanted "Here come the slaves/Off to their graves", and had a mock "unwedding" ceremony. The protests also involved turning loose several white mice at the event, which Fair attendees began scooping up off the ground. The event resulted in negative media coverage for W. I. T. C. H., and some dissention among members over goals and tactics. In February 1970, the Washington coven (W. I. T. C. H. chapters were called "covens") held a protest during a Senate hearing on population control. They interrupted Texas Senator Ralph Yarborough's testimony by chanting and throwing pills at panel members and people in the audience galleries. in the United Kingdom. Founded in Liverpool in 1970, the group initially grew rapidly, with branches appearing in some other cities. Its publications emphasised that "a revolutionary party is necessary but Big Flame is not that party, nor is it the embryo of that party". The group was influenced by the Italian Lotta Continua group. The group published a magazine, Big Flame; and a journal, Revolutionary Socialism. Members were active at the Ford plants at Halewood and Dagenham and devoted a great deal of time to self analysis and considering their relationship with the larger Trotskyist groups. In time, they came to describe their politics as libertarian Marxist. In 1978, they joined the Socialist Unity electoral coalition, led by the Trotskyist International Marxist Group. In 1980, the anarchists of the Libertarian Communist Group joined Big Flame. The Revolutionary Marxist Current also joined at about this time. However, as more members of the group defected to the Labour Party, the journal ceased to appear in 1982, The name of the group was taken from a television play, The Big Flame (1969), written by Jim Allen and directed by Ken Loach for the BBC's Wednesday Play season. It dealt with a fictional strike and work in at the Liverpool Docks.