Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лю Ижжэнь (; 1880–1956 жж.) – қытай тарихшысы, каллиграф, кітапханашы, мәдениеттанушы, педагог және академиялық лидер. Ол жеке харизмасымен, рухымен және білімділігімен белгілі. Қазіргі қытай ғылымында оның тәрбиелеген және оқытқан әдебиет, тарих, география, философия және тіпті табиғат ғылымдары салаларындағы көрнекті мамандардың саны ең көп болған деп есептеледі. Лю Ижжэнь мен Ван Бохан Қытай Республикасының алғашқы жылдарында «Наньюн екі тірегі» (Нанкин университетінің екі тірегі) деп құрметпен аталды.
Liu Yizheng (; 1880–1956) was a Chinese historian, calligrapher, librarian, cultural scholar, educator, and academic leader. He is known for his personal charisma, spirit and eruditeness. In modern Chinese academic field, it is said that the number of famous experts in various fields including in literature, history, geography, philosophy and even natural science he educated and enlighted was the most. Liu Yizheng and Wang Bohang were honorifically called Nanyong Double Pillars (Two pillars of Nanjing University) during the early period of the Republic of China.
Цинь әулетінің тұсында өмір сүрген алғашқы жылдары
Цинь дәуірінде (1644–1912 жж.) туып, білім алған Лю 1905 жылы оның жойылуына бірнеше жыл қалғанда императорлық мемлекеттік қызмет емтиханының бірінші кезеңінен өтті. 1900 жылдардың басында оның ұстазы, филолог Миао Куансун (繆荃蓀; 1844–1919) оны реформатор жоғары лауазымды шенеунік Чжан Чжидунға (1837–1909) тапсырылған қытай ұлттық тарихына арналған оқулық жазуға тағайындады. 1902 жылы Мейдзи Жапониясына жасаған екі айлық сапарында жаңа жапондық білім беру жүйесіне әсерленген Лю, өзінің жаңа оқулығын «Жаңа саясат» (Синьчжэн 新政, 1901–1911) аясында құрылған мектептерде тарихты оқыту үшін пайдаланды. Қытайдың соңғы қиындықтарын Конфуцийлік ілімге немесе дәстүрлі қытай мәдениетіне жатқызудан бас тартып, Лю оларды маньчжурлық үстемдікке, опиум соғысына, сыбайлас жемқорлыққа, соғыс лордтарына және барлық түрлі әлеуметтік проблемаларға байланысты деп есептеді, бұл, оның пікірінше, Конфуцийлік ілімді практикалаудың нәтижесі емес, оны практикаламаудың салдары. 1920 жылдары Лю «Сындық шолу» (Hsuehheng 學衡) журналы үшін бірнеше тарихи мақалалар жазды, ол 1922 жылы Ұлттық Оңтүстік-Шығыс университетінде (кейін Ұлттық Орталық университеті және Нанкин университеті болып қайта аталды) құрылған. Осы мақалаларының бірінде ол дәстүрлі тарихи зерттеулердің құндылығын қорғады, Гу Цзеган және ежесіл қытай тарихының сенімділігіне күмән келтірген «Ежесілдікке қарсы мектептің» басқа да жақтастарымен келіспеді. Людің зерттеулері көбінесе консервативті деп есептелсе де, оның кітабы сол кездегідей нәсілдік емес, мәдени бірлік ретінде Қытайды талқылауға негіз салды. 1927 жылы Лю Ичжэн Ұлттық зерттеу кітапханасының (Қытай зерттеу кітапханасы) директоры болып тағайындалды, ол кейіннен Ұлттық Орталық кітапханамен бірігіп, жаңа Нанкин кітапханасын құрды. Кітапханада ол «Өмір сүру және оқу» жүйесін құрды, бұл жүйе ұзақ мерзімді оқырмандарға тұруға бос бөлмелерді ұсынды. Көптеген оқырмандар кейіннен кітапхананы өздерінің альма-матери деп атады.
Born and educated under the Qing dynasty (1644–1912), Liu passed the first level of the imperial civil service examination a few years before its abolition in 1905. In the early 1900s his mentor the philologist Miao Quansun (繆荃蓀; 1844–1919) put him in charge of writing a textbook on Chinese national history that had been commissioned by the reformist high official Zhang Zhidong (1837–1909). After a two month visit to Meiji Japan in 1902 during which he was impressed by the new Japanese education system, Liu used his new textbook to teach history in schools that had been created as part of the late Qing "New Policies" (Xinzheng 新政, 1901–1911). Refusing to ascribe China's recent difficulties to Confucianism or traditional Chinese culture, Liu attributed them to the Manchurian domination, the Opium War, corrupt government, warlords, and all kinds of social problems which, he argued, is not the consequence of practice but the absence of practice of Confucianism. In the 1920s Liu wrote several historical articles for the Critical Review (Hsuehheng 學衡), a journal that was founded in 1922 at National Southeastern University (later renamed National Central University and Nanjing University) In some of these articles he defended the value of traditional historical scholarship, disagreeing with Gu Jiegang and other advocates of the Doubting Antiquity School, who doubted the reliability of ancient Chinese historical records. Though Liu's scholarship is usually viewed as conservative, his book laid the foundation for a discussion of China as a cultural entity rather than a racial one as was common at the time. In 1927, Liu Yizheng served as the curator of National Study Library (Chinese Study Library) which later merged with National Central Library and formed the new Nanjing Library. In the library he founded Live and Read System, providing long term devoted readers with vacant rooms to live in. Many such readers later called the library their alma mater.
Шығармалары
Лю Ижжэн Қытай тарихы, соның ішінде білім беру, сауда және мәдениет тарихы туралы бірнеше кітап жазды. Оның кітаптарының ішінде «Бизнес этикасы», «Баспаға кіріспе» сияқты еңбектері бар. «Қытай мәдениетінің тарихы» (中國文化史) және «Ұлттық тарихтың қағидалары» (國史要義) – оның ең маңызды туындылары.
Liu Yizheng wrote several books on Chinese history, including on the history of education, commerce, and culture. His books also include Business Ethics, An Introduction to Edition, etc. History of Chinese Culture (中國文化史) and Essentials of National History (國史要義) are his most important works.