Ұлттық Әйелдер Партиясы: Тарихы мен мұрасы

Кіріспе

Америка саяси партиясы (1916–2021)

Ұлттық әйелдер партиясы (National Woman's Party, NWP) – 1916 жылы әйелдердің сайлау құқығы үшін күресу мақсатында құрылған американдық әйелдер саяси ұйымы. 1920 жылы Америка Құрама Штаттары Конституциясына Он тоғызыншы түзетуді қабылдау арқылы осы мақсатына жеткеннен кейін, NWP тең құқықтар туралы түзетулерді қоса алғанда, басқа да мәселелерді қолдады. Ұлттық әйелдер партиясының ең белгілі көшбасшысы Элис Пол болды, ал ең танымал оқиғасы – 1917–1919 жылдардағы Ақ үй қақпасы алдындағы «Үнсіз күзетшілер» атты ұзақ тұру акциясы. 2021 жылдың 1 қаңтарында NWP тәуелсіз коммерциялық емес ұйым ретіндегі қызметін тоқтатты және партия атын пайдалану құқығын, сондай-ақ сауда белгісін білім беру мақсатындағы Alice Paul Institute-ке берді. Элис Пол институты NWP директорлар кеңесінің үш мүшесін өз кеңесіне шақырды және жақын арада Вашингтон, округ Колумбия және жалпы ұлттық деңгейде бағдарламаларды кеңейту мүмкіндігі туралы кеңес беру үшін жаңа комитет құруды жоспарлап отыр. NWP-нің құжаттары мен артефакттары жұртшылыққа қолжетімді болу үшін Конгресс кітапханасына және Ұлттық саябақтар қызметіне тапсырылды.

Шолу

Ұлттық әйелдер партиясы 1913 жылы Элис Пол мен Люси Бернс әйелдердің сайлау құқығы үшін күресу мақсатында құрған Конгресс одағының нәтижесінде пайда болды. Ұлттық әйелдер партиясы, әйелдердің сайлау құқығын штат деңгейінде қол жеткізуге бағытталған, әлдеқайда ірі Ұлттық американдық әйелдер сайлау құқығы қауымдастығынан бөлініп шықты. NWP АҚШ-тың барлық штатында әйелдердің сайлау құқығын қамтамасыз ететін конституциялық түзетуді қабылдауға басымдық берді.

Ерте тарих

Элис Пол Англияның Эммелин Панкхерст ұйымдастырған Әйелдер сайлау құқығы саяси одағымен (WSPU) тығыз байланысты болды. Англияда колледж студенті болып оқып жүрген кезінде Пол Панкхерстермен және олардың ағылшын сайлау құқығы науқанына қатысты. Осы кезеңде Элис Пол Люси Бернспен танысты, ол кейіннен NWP-нің негізін қалаушысы болды. Пол Англиядағы белсенді сайлау құқығы күресімен байланысты болғанымен, Америка Құрама Штаттарында сайлау құқығын ілгерілету үшін кеткен кезде, АҚШ-та азаматтық мойынсұнбаушылықтың пионері атанды. Мысалы, WSPU мүшелері парламент депутаттарын келемездеді, полицейлерге түкірді және өрт қойды. Британдық суфражистер 1914 жылы наразылықтарын тоқтатып, британдық соғыс күшін қолдағанда, Пол әйелдер теңдігі үшін күресін жалғастырды және әйелдерге сайлау құқығы берілмеуіне назар аудару үшін соғыс уақытындағы президенттің шеруін ұйымдастырды. NWP мүшелері АҚШ-тың Еуропада демократия үшін соғысқа баруы, ал өз халқының жартысына оның артықшылықтарынан бас тартуы – екіжүзділік екенін айтты. Еуропадағы одақтас елдердің көпшілігі кейбір әйелдерге сайлау құқығын берген немесе жақын арада беретін болды. Ұлыбританиядағы белсенді сайлау құқығы жұмысының тәжірибесінен кейін Элис Пол мен Люси Бернс 1910 жылы АҚШ-та қайта қосылды. Екі әйел бастапқыда Ұлттық американдық әйелдер сайлау құқығы қауымдастығының (NAWSA) Конгресс комитетіне мүше болып тағайындалды. 1913 жылдың наурыз айында екі әйел Вудро Вильсонның инаугурациясына бір күн бұрын Вашингтонда 5000-8000 әйелдің (әртүрлі есептер бойынша) алғашқы ұлттық шеруін ұйымдастырды. Бұл әйелдердің күшін көрсету және Вильсон әкімшілігі кезінде олардың мақсаттарына жететінін көрсету үшін саяси тактика ретінде жоспарланды. Шеруді Інез Милхолланд басқарды, ол толығымен ақ киім киіп, ақ атқа мініп келді, бұл кейіннен сайлау құқығы қозғалысының символы болды. Милхолландты шерудің басына қою стратегиялық шешім болды, өйткені оның сұлулығы Полдың бұқаралық ақпарат құралдарының назарын және жақтастарын тартатынын білді. Бұл алғашқы ұлттық шеруге қатысты сынның бірі – ақ әйелдермен қатар түсті терілі әйелдерге қатысуға рұқсат берілмеді. Пол қара әйелдердің сайлау құқығына қарсы болмаса да, оларды ақ әйелдермен бірге шеруге жібермеді және оңтүстік әйелдерін қанағаттандыру үшін шерудің соңында ерлермен бірге тұруға мәжбүрледі. Шеру көпшіліктің зорлық-зомбылығы мен жергілікті полицияның қолдау көрсетпеуі салдарынан тез арада хаосқа ұласты. Полиция суфражистерге көмектеспеді, бірақ әйелдерге Массачусетс Ұлттық гвардиясы, Пенсильвания Ұлттық гвардиясы және Мэриленд ауыл шаруашылығы колледжінің студенттері көмектесті, олар ашулы көпшіліктен әйелдерді қорғайтын тірі қоршау жасады. Осы оқиғадан кейін Пол бұл жағдайды сайлау құқығын қолдау үшін тиімді пайдаланды, ол 1913 жылдың сәуір айында Люси Бернспен бірге NAWSA-дан бөлініп шыққан Әйелдер сайлау құқығы үшін Конгресс одағын құрды. Бөлінудің көптеген себептері болды, бірақ ең бастысы Пол мен Бернс Ұлттық қауымдастықтың жеке штаттарда референдумдар өткізуге баса назар аударуынан көңілі қалды және конгресс түзетуін қабылдауды көздеді. Элис Пол Кэрри Чэпман Кэтт басшылығымен де наразы болды, өйткені оның сайлау құқығы жұмысын жүргізудің және белсенділікке қатысты көзқарасы өте ерекше болды. Кэтт британдық "суфражистерден" шабыт алған Пол мен Бернстің американдық сайлау құқығы қозғалысына енгізуге тырысқан радикалды стратегияларын мақұлдамады. Бөліну Шафрот-Палмер түзетуіне қатысты пікірлердің үлкен айырмашылығымен расталды. Бұл түзетуді Ұлттық Конгресс комитетінің төрағасы ретінде Элис Полдың орнына келген адам бастады және Оңтүстіктегі нәсілшіл сезімдерді басуға бағытталған компромисс болды. Шафрот-Палмер конституциялық түзету болып табылатын, онда 8 пайыздан астам қол қойған штаттар сайлау құқығы бойынша референдум өткізуге тиіс болатын. Бұл заң шығаруды федералдық биліктен алып тастауға бағытталған, бұл Оңтүстік үшін тартымды ұсыныс болды. Оңтүстік штаттары Конгресс әйелдердің сайлау құқығына түзету енгізсе, олардың дауыс беру заңдарының шектеулі жүйесіне федералдық араласушылық болады деп қорқып, қара нәсілді сайлаушыларды құқығынан айыруды көздеді. Пол мен Бернс бұл түзету барлық әйелдердің құқықтарын қорғайтын толыққанды федералдық түзетудің маңызды және қажетті мақсатынан алаңдату деп есептеді, әсіресе штаттардағы референдумдардың нәтижесі осы мәселенің өзіне зиян келтіретіні сезілді. Полдың сөзімен айтқанда: "Қазіргі Конгресте қарастырылып жатқан қарапайым және лайықты сайлау құқығы түзетуіне деген мағынасыз, жалған және балағаттағыш ауысушылықты қабылдау қиын."

Alice Paul was closely linked to England's Women's Suffrage Political Union (WSPU), organized by Emmeline Pankhurst. While a college student in England, Paul became involved with the Pankhursts and their English suffrage campaign. During this time Alice Paul met Lucy Burns, who would go on and be a co founder of the NWP. Although Paul was closely tied to the militant suffrage campaign in England, when she left to pursue suffrage in the United States, instead Paul pioneered civil disobedience in the United States. For example, members of the WSPU heckled members of parliament, spit on police officers, and committed arson. While the British suffragettes stopped their protests in 1914 and supported the British war effort, Paul continued her struggle for women's equality and organized picketing of a wartime president to maintain attention to the lack of enfranchisement for women. Members of the NWP argued it was hypocritical for the United States to fight a war for democracy in Europe while denying its benefits to half of the US population. Similar arguments were being made in Europe, where most of the allied nations of Europe had enfranchised some women or soon would. After their experience with militant suffrage work in Great Britain, Alice Paul and Lucy Burns reunited in the United States in 1910. The two women originally were appointed to the Congressional Committee of the National American Woman Suffrage Association (NAWSA). In March 1913, the two women organized the first national suffrage parade of 5,000–8,000 women (by differing estimates) in Washington, D. C. on the day before Woodrow Wilson's inauguration. This was designed as a political tactic to show the strength of women and to show that they would pursue their goals under Wilson's administration. Leading the parade was Inez Milholland who wore all white and rode on a white horse, which later served as a symbol for the suffrage movement. This placement of Millholland at the start of the parade was strategic because of Mulholland's beauty, Paul knew she would attract media attention and followers. One of the criticisms of this first national suffrage parade was the barrier of women of color from participating side by side with white women. Even though Paul never opposed black women getting the right to vote, she barred them from marching with the white women and forced them to be in the back of the parade with the men to appease southern women. The parade quickly devolved into chaos due to violent reactions from the crowd and a lack of support by the local police. The D. C. police did little to help the suffragists; but the women were assisted by the Massachusetts National Guard, the Pennsylvania National Guard, and boys from the Maryland Agricultural College, who created a human barrier protecting the women from the angry crowd. After this incident, which Paul effectively used to rally public opinion to the suffrage cause, Paul and Burns founded the Congressional Union for Woman Suffrage in April 1913, which split off from NAWSA later that year. There were many reasons for the split, but primarily Paul and Burns were frustrated with the National's slower approach of focusing on individual state referendums and wanted to pursue a congressional amendment. Alice Paul had also chafed under the leadership of Carrie Chapman Catt, as she had very different ideas of how to go about suffrage work, and a different attitude towards militancy. Catt disapproved of the radical strategies, inspired by the British "Suffragettes", Paul and Burns were trying to implement into the American Suffrage Movement. The split was confirmed by a major difference of opinion on the Shafroth–Palmer Amendment. This amendment was spearheaded by Alice Paul's replacement as chair of the National's Congressional Committee, and was a compromise of sorts meant to appease racist sentiment in the South. Shafroth–Palmer was to be a constitutional amendment that would require any state with more than 8 percent signing an initiative petition to hold a state referendum on suffrage. This would have kept the law making out of federal hands, a proposition more attractive to the South. Southern states feared a congressional women's suffrage amendment as a possible federal encroachment into their restrictive system of voting laws, meant to disenfranchise the black voter. Paul and Burns felt that this amendment was a lethal distraction from the true and ultimately necessary goal of an all encompassing federal amendment protecting the rights of all women—especially as the bruising rounds of state referendums were perceived at the time as almost damaging the cause. In Paul's words: "It is a little difficult to treat with seriousness an equivocating, evasive, childish substitute for the simple and dignified suffrage amendment now before Congress."

Вильсонға қарсылық

Партиямен байланысты әйелдер 1913 жылғы 3 наурызда, Уилсонның инаугурациясына бір күн қалғанда, өте инновациялық сайлау науқанын өткізді. Топтың алғашқы отырысында Пол партияның дәстүрлі саяси партия болмайтынын және сайлау кезінде президенттікке кандидатты қолдамайтынын айтты. Партиялық емес болғанымен, NWP көбінесе Президент Вудро Вильсон мен демократтарға назар аударды, конституциялық түзетуді қабылдамағаны үшін оларды кінәлады. Осының салдарынан 1918 жылы Пол демократтарды әйелдерге дауыс беру құқығын қолдамағаны үшін бойкоттау науқанын ұйымдастырды. Олар бүкіл партияны, тіпті сайлау құқығын қолдайтын демократтарды да бойкоттауға бекінді. Ақырында, NWP бастамасымен демократтарды бойкоттау палатада республикашылдардың көпшілігіне әкелді. Ұлттық әйелдер партиясы сайлау құқығын өзінің басты мақсаты ретінде сақтап қалды. Ол Американың Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуын қолдауға да, қарсы сөйлеуге де тырыспады, ал Кэрри Чэпман Кэтт басқаратын NAWSA соғысқа толық қолдау көрсетті. Осының нәтижесінде, бейбітшілдер мен социалистер сияқты түрлі белсенділер сайлау құқығына қарсы президентке қарсы шыққандықтан NWP-ге тартылды.

Ақ үйде пикет

Еуропадағы күшейген қақтығыс Элис Пол мен NWP-ге Вильсонның соғысқа қатысты екіжүзді ұстанымына наразылық білдіруіне кедергі болмады. Вильсон АҚШ-тың өз азаматтарының жартысына сайлау құқығын бермегеніне қарамастан, шетелде демократияны сақтау идеясын алға тартты. NWP пикеттері даулы болды, өйткені олар соғыс кезінде жалғасты, ал NAWSA сияқты басқа да сайлаушы топтар соғыс күшін қолдады. "Сайлаусыз күзетшілер" деп аталған олардың акциясы 1917 жылдың 10 қаңтарынан 1919 жылдың маусымына дейін жалғасты. Бастапқыда пикетшілерге төзімділік танытты, бірақ АҚШ 1917 жылы соғыс жариялағаннан кейін де пикетке шыққандары үшін полиция оларды тұтқындады, жол қозғалысына кедергі келтіргені үшін. Ауа райына қарамастан, әйелдер Ақ үйдің алдында тұрып, қолдарындағы баннерлер арқылы Вильсонның екіжүзділігін үнемі еске түсірді. Тұңғыш рет тұтқындалғанда Люси Бернс олардың саяси тұтқындар екенін, бірақ оларға кәдімгі тұтқындар сияқты қарағанын мәлімдеді. Олар сайлау құқығына деген бейілділіктерін көрсету үшін айыппұл төлеуден бас тартып, түрмеге қамалды. Тұтқындардың бірнешеуін есінен танығанша ұрып-сапқылап, аштықтан қинап, Бернстің қолы жоғарыда тізгімен байланды. Осы заңсыз қамаудың салдарынан NWP мүшелерінің көптегені аштық ереуілге шықты; олардың ішінде Люси Бернс пен Пол түрме қызметкерлерінің күштеп тамақтандыруына ұшырады. Аштық ереуілдері әйелдерді әлсіз және қиын жағдайға түсірді, бірақ олар табандылық танытты. Біраз уақыттан кейін күзетшілерге әйелдерді күштеп тамақтандыруды бұйрық берді. Олардың тамақ өткелеріне ұзын, тар түтіктер салынып, көптеген жаралар сақталмай қалды. Сонымен қатар, суфражистер жұмыс үйлерінде еңбек етуге мәжбүр болды және көбінесе ұрып-сапқылап, зорлық-зомбылыққа ұшырады. Зұлмат пен физикалық зорлық-зомбылықтан пайдаланып, суфражистердің кейбіреулері өздерінің оқиғаларын баспасөзге және "The Suffragist" газетіне жариялады. NWP-нің белгілі мүшесі Дорис Стивенс "Jailed for Freedom" атты мемуарларында Ококуан жұмыс үйіндегі қорқынышты тәжірибелері туралы жазды. Бұл жариялылық Вильсонның өзі үшін және ел үшін адам құқықтары саласындағы халықаралық көшбасшы ретінде беделге ие болуға тырысқан кезінде болды. Көптеген баннерлерде Вильсонның шетелде демократияны сақтау туралы сөздері жазылған, бұл Вильсонның екіжүзділігіне және ұлттық сайлау құқығына түзету енгізбеуіне назар аударды. Вильсонның сайлау құқығына қатысты ұстанымын өзгерткеніне қатысты түрлі теориялар бар. Вильсон әйелдердің штаттық деңгейде сайлау құқығын қолдады, бірақ бүкіл ел бойынша конституциялық түзетуді қолдамады, өйткені оның партиясы қатты бөлінді, оңтүстік штаттар штаттардың құқықтарын негілдеп түзетуге қарсы болды. Оңтүстік штаттардың ішінде әйелдерге дауыс беру құқығын берген жалғыз штат Арканзас болды. 1917-1919 жылдары NWP Вильсон мен оның партиясын түзетуді қабылдамағаны үшін бірнеше рет сынады. Алайда Вильсон NAWSA-ның қарапайым суфражистерімен тығыз байланыста болды. Вильсон солтүстіктегі Демократиялық партияның қолдауын күткенше ұстанымын өзгертпеді; 1917 жылы Нью-Йорк штатындағы сайлау құқығын қолдайтын референдум оған шешуші әсер етті. 1918 жылдың қаңтар айында Вильсон жеке өзі палатаға барып, заң жобасын қабылдауға шақырды. NWP көптеген инновациялық зорлық-зомбылықсыз тактикаларды қолданды, оның ішінде отырыс ұйымдастыру, жоғары және жұмысшы таптағы әйелдердің делегацияларын ұйымдастыру, демократтарды аралық сайлауда бойкоттау, батыстағы әйелдердің дауыс беру құқығын пайдалану, пикет арқылы күнделікті Вильсонға шақыру және Вильсонды әлемдік демократияны қолдағанымен, оны үйде қолдамағаны үшін сынау. Бұл тактикалар Вильсонның сайлау құқығы туралы заңға қатысты ұстанымын өзгертуге ықпал етті. Ол қабылданды, бірақ Сенат 1919 жылға дейін кешіктіріп, содан кейін түзетуді ратификациялау үшін штаттарға жіберді. Ғалым Беллинда А. Стиллион Саусард "NWP-ның науқаны Он тоғызыншы түзетуді қабылдау үшін маңызды болды" деп жазды.

The escalating conflict in Europe didn't stop Alice Paul and the NWP from protesting Wilson's hypocritical stance on the war. Wilson promoted the idea of maintaining democracy abroad, even though the United States still denied half of its citizens the right to vote. The NWP pickets were seen as controversial because they continued during war time and other suffrage groups like NAWSA chose to support the war effort. Known as "Silent Sentinels", their action lasted from January 10, 1917 until June 1919. The picketers were tolerated at first, but when they continued to picket after the United States declared war in 1917, they were arrested by police for obstructing traffic. Regardless of the weather, the women stood outside of the White House holding banners, constantly reminding Wilson of his hypocrisy. When they were first arrested, Lucy Burns claimed that they were political prisoners but were treated as regular prisoners. As a tribute to their commitment to suffrage, they refused to pay the fines and accepted prison time. The first night that the Silent Sentinels spent in jail was known as the Night of Terror: the prisoners were beaten until a few of them were unconscious, starved, and Burns had her hands chained above her head. Due to this unlawful detention, many of the NWP's members went on hunger strikes; some, including Lucy Burns and Paul, were force fed by jail personnel as a consequence. Hunger strikes left the women weak and in terrible conditions, but they persisted. After a while, the guards were told to force feed the women. They had long narrow tubes shoved down their throats, which caused many injuries that failed to heal. The suffragists were also forced to provide labor in the workhouses and were often beaten and abused. Taking advantage of the mistreatment and physical abuse, some of the suffragists shared their stories to the press and to The Suffragist, their suffrage newspaper. Doris Stevens, a notable member of the NWP, wrote about their horrible experiences in the Occoquan Workhouse in her memoir Jailed for Freedom. The resulting publicity was at a time when Wilson was trying to build a reputation for himself and the nation as an international leader in human rights. Many of banners featured quotes from Wilson about preserving democracy abroad, which called attention to Wilson's hypocrisy and his lack of support for a national suffrage amendment. There are many different theories about why Wilson changed his stance of suffrage. Wilson favored woman suffrage at the state level, but held off support for a nationwide constitutional amendment because his party was sharply divided, with the South opposing an amendment on the grounds of state's rights. The only Southern state to grant women the vote was Arkansas. The NWP in 1917–1919 repeatedly targeted Wilson and his party for not enacting an amendment. Wilson, however, kept in close touch with more moderate suffragists of the NAWSA. Wilson continued to hold off until he was sure the Democratic Party in the North was in support; the 1917 referendum in New York State in favor of suffrage proved decisive for him. In January 1918, Wilson went in person to the House and made a strong and widely published appeal to the House to pass the bill. The NWP had many innovative non violent tactics including staging sit ins, organizing deputations of high class and working class women, boycotting the Democrats in midterm elections, using the voting power of women in the west, appealing to Wilson everyday through picketing, and calling out Wilson for supporting world democracy but not supporting it at home. These tactics were a contributing factor in getting Wilson to change his position on the suffrage bill. It passed but the Senate stalled until 1919 then finally sent the amendment to the states for ratification. Scholar Belinda A. Stillion Southard has written that " the campaign of the NWP was crucial toward securing the passage of the Nineteenth Amendment."

Тең құқықтар үшін күрес

NWP 1920 жылы АҚШ әйелдеріне дауыс беру құқығын берген Он тоғызыншы түзетуді қабылдауда маңызды рөл атқарды. Элис Пол содан кейін өзінің назарын әйелдер үшін гендерлік теңдікті қамтамасыз ету үшін өте маңызды деп санаған Тең құқықтар туралы түзетуді (ERA) қол жеткізуге аударды. 1923 жылы NWP қайта құрылып, «Тең құқықтар» журналын жариялады. Бұл басылым әйелдерге арналған, сонымен қатар ерлерге әйелдердің сайлау құқығының артықшылықтары, әйелдердің құқықтары және американдық әйелдерге қатысты басқа да мәселелер туралы білім беруді мақсат етті. Ерлер мен әйелдер АҚШ-тың және оның құзыретіне бағынатын барлық жерлерде тең құқықтарға ие болады. NWP қорғаушы заңнаманы қолдамады және бұл заңдар әйелдердің жалақысын төмендетуге және әйелдердің жұмыстың барлық түрлеріне және қоғамның барлық салаларына қол жеткізуіне кедергі келтіреді деп мәлімдеді. Бірақ NWP жұмыс істейтін әйелдерді қолдады және олардың қолдауы ұлттық түзету үшін жүргізілген науқандарында маңызды болды. Элис Пол көптеген жұмысшы табының делегацияларын ұйымдастырды және тіпті 400-ден астам көк жағалы жұмысшыларды Вильсонмен кездесуге жіберді. Бұл қадам мәртебелік айырмашылықтарға байланысты даулы болғанымен, Полдың барлық әйелдерді, тек жоғары мәртебелілерді ғана емес, қолдағанын көрсетті. 1920 жылдан кейін Ұлттық әйелдер партиясы әйелдердің теңдігі үшін күрескен 600-дан астам заң жобасын жасады, олардың 300-ден астамы қабылданды. Сонымен қатар, NWP Тең құқықтар туралы түзетуді қабылдау үшін лоббилік жұмыстарын жалғастырды және 1933 жылы қызмет еткен президент Сара Тарлтон Колвиннің басшылығымен тең жалақы үшін лоббилік жұмыс жүргізді. Ғалым Мэри К. Тригг атап көрсеткендей: «1945 жылдан кейін NWP әйелдер құқығын қорғау қозғалысында орталық рөл атқарды. Ол ERA-ға қатысты және түзетутің Конгреске енгізілуі үшін жылдар бойы талмай лоббилік жұмыс жасады». 1997 жылы NWP лоббилік ұйым ретінде тоқтатылды. Оның орнына, ол білім беруге және әйелдердің сайлау құқығы қозғалысынан алынған бастапқы құжаттарды сақтауға назар аударды. Конгресс ERA түзетуін қабылдады және көптеген штаттар оны бекітті, бірақ 1982 жылы соңғы сәтте Филис Шлафлай басқаратын консерваторлар коалициясы оны тоқтатты және ол қабылданбады.

The NWP played a critical role in the passage of the Nineteenth Amendment in 1920, which granted U. S. women the right to vote. Alice Paul then turned her attention to securing the Equal Rights Amendment (ERA) which she felt was vital for women to secure gender equality. The NWP regrouped in 1923 and published the magazine Equal Rights. The publication was directed towards women but also intended to educate men about the benefits of women's suffrage, women's rights and other issues concerning American women. Men and women shall have equal rights throughout the United States and every place subject to its jurisdiction. The NWP did not support protective legislation and argued that these laws would continue to depress women's wages and prevent women from gaining access to all types of work and parts of society. But, the NWP did support working women and their support was vital throughout their campaign for the national Amendment. Alice Paul organized many working class deputations and even sent over 400 blue collar workers to meet with Wilson. Although seen as highly controversial due to the status difference, this move showed Paul's support for all types of women, not just those of prestigious class. After 1920, the National Woman's Party authored over 600 pieces of legislation fighting for women's equality; over 300 were passed. In addition, the NWP continued to lobby for the passage of the Equal Rights Amendment and under president Sarah Tarleton Colvin, who served in 1933, pressed for equal pay. Scholar Mary K. Trigg has noted, " the NWP played a central role in the women's rights movement after 1945. It stuck to its laser like focus on the ERA, doggedly lobbying year in and year out for the amendment's introduction in Congress." In 1997, the NWP ceased to be a lobbying organization. Instead, it turned its focus to education and to preserving its collection of first hand source documents from the women's suffrage movement. Congress passed the ERA Amendment and many states ratified it, but at the last minute in 1982 it was stopped by a coalition of conservatives led by Phyllis Schlafly and never passed.

1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңның VII тарауы

1963 жылы Конгресс 1963 жылғы тең жалақы туралы заңды қабылдады, ол жынысқа байланысты жалақы айырмашылығына тыйым салды. Жыныстық кемсітушілікке тыйым салуды Палата ережелері комитетінің төрағасы болған, ықпалды Вирджиниялық демократ Говард В. Смит қосты. Ол афроамерикалықтардың азаматтық құқықтарына қатаң қарсы болған, бірақ ақ нәсілді әйелдер үшін сондай заңдарды қолдаған консерватор еді. Смиттың түзетуі 168-133 дауыспен қабылданды. Тарихшылар Смиттың ниетін талқылайды – бұл афроамерикалықтар мен әйелдердің азаматтық құқықтарына қарсы болған адамның заң жобасын жеңілдетуге жасаған циникалық әрекет пе, әлде ол әйелдердің құқықтарын қолдап, оны әйелдерді қоса отырып, заң жобасын жақсартуға тырысқан ба? Смит 1944 жылдан бері әйелдерге тең құқықтарды өз партиялық платформасына енгізген республикашылардың түзетуді қолдауы мүмкін деп күтті. Тарихшылар Смиттың солтүстік демократтардың әйелдердің азаматтық құқықтарына қарсылығын көрсетуге тырысқанын болжайды, себебі бұл тармаққа кәсіби одақтар қарсы болды. Смит түзетуді шынайы қолдағанын және шын мәнінде, Марта Гриффитспен бірге ол түзетудің бас сөйлеушісі болды деп мәлімдеді. Гриффитс жаңа заң афроамерикалық әйелдерді қорғайды, бірақ ақ нәсілді әйелдерді қорғамайды, бұл ақ нәсілді әйелдерге қарапайымдық емес деп мәлімдеді. Оның пікірінше, әйелдерді жағымсыз жұмыстардан "қорғайтын" заңдар, шындығында, ерлерге осы жұмыстарды монополиялауға мүмкіндік береді және бұл жұмыстарға қатысуға рұқсат етілмейтін әйелдерге қарапайымдық емес. Түзету республикашылдар мен оңтүстік демократтарының дауысымен қабылданды. Соңғы заң республикашылдар мен солтүстік демократтарының дауысымен қабылданды. Паули Мюррей де Азаматтық құқықтар туралы заңның VII тарауына жыныстық қатынасты қосуға зор үлес қосты. Азаматтық құқықтар туралы заңның VII тарауы жыныс бойынша кемсітушілікке тыйым салады, бұл әйелдердің топ ретінде жағдайының жақсаруына байланысты.

Жарияланымдар

1913 жылы «Суфражист» газетін әйелдердің сайлау құқығы үшін Конгресс одағы құрды. Ол «Америка Құрама Штаттарындағы жалғыз әйелдер саяси газеті» деп аталды және әйелдердің сайлау құқығын ілгерілету мақсатымен жарық көрді. «Суфражист» апталық шараларды бақылап, NWP лидерлерінің әртүрлі пікірлерін жариялады. Оның мақалаларында Нина Э. Аллендер салған саяси карикатуралар болды, олар қозғалысқа қолдау көрсетуге және сайлау құқығы туралы түзетулердің жағдайы туралы хабарлауға арналған еді. Әйелдердің дауыс беру құқығына түзету қабылданғаннан кейін, басылым Ұлттық әйелдер партиясы тарапынан тоқтатылды және 1923 жылы «Тең құқықтар» газетімен алмастырылды. 1954 жылға дейін жарық көрген «Тең құқықтар» апталық ақпараттық бюллетень ретінде басталып, кейіннен екі айда бір рет шығатын басылымға айналды. Ол жергілікті есептерді, заңнамалық жаңалықтарды және NWP қызметі туралы материалдарды қамтыды, сондай-ақ Кристалл Истман, Зона Гейл, Рут Хейл және Инес Хейнес Ирвин сияқты авторлардың жазбаларын ұсынды. Жозефина Кейси 1931 жылғы сәуір айындағы басылымның мұқабасында Грузиядағы әйел тоқыма жұмысшыларының еңбек жағдайлары туралы жарияланған мақалаларының нәтижесінде пайда болды.

Мұра

Он тоғызыншы түзету, жыныс негізінде дауыс беру құқығын жоққа шығаруға тыйым салатын, 1920 жылы жеткілікті штаттар ратификациялаған кезде елдің заңына айналды. Алайда, Джим Кроу Оңтүстігіндегі көптеген афроамерикандық әйелдер мен ерлер, осы түзету ратификацияланғаннан кейін 1965 жылғы Дауыс беру құқығы туралы заңға дейін сайлау құқығынан айырылып қалды. Бүгінде Ұлттық әйелдер партиясы 501c3 білім беру ұйымы ретінде қызмет етеді. Оның қазіргі міндеті – тарихи Ұлттық әйелдер партиясының жинағы мен мұрағатын сақтау және түсіндіру. NWP Вашингтондағы Белмонт–Пол әйелдер теңдігі ұлттық ескерткішінен жұмыс істейді, онда жинақтан алынған заттар көрмеге қойылған. Бұл топтың қалдырған мұрасы аралас. Элис Пол мен NWP он тоғызыншы түзетуді қабылдауда шешуші рөл атқарғанмен, партия қара әйелдерді қабылдамады және оларға дауыс беру құқығын алуға көмектесуден бас тартты. Оңтүстік штаттарының мүшелерінің қолдауын сақтап қалу үшін Пол Оңтүстіктегі нәсілдік мәселені көтеруден бас тартты. Оның ғана ЕРА-ға назар аударуы қара әйелдерге дауыс беру құқығын шектеген Джим Кроу заңдарына қарсы күресуден бас тартуына әкелді. Тарихшы Нэнси Котт партияның 1920 жылдарға қарай әйелдер үшін жалғыз мақсатты іздеуде идеологиялық тұрғыдан тұрақты болғанын, автократиялық басқарылатын, бір ойлы және бір мәселелік қысым тобы болып қала бергенін, өзінің ісін жариялау үшін газеттерге кіруге әлі де сенгенін және "негізгі ер адамдармен байланысқа түсу" әдісіне өте берік болғанын атап өтті. NWP лоббистері сайлаушыларға емес, заң шығарушыларға, губернаторларға және президенттерге тікелей жүгінді. 1972 жылы Конгресс ERA түзетуін қабылдады және көптеген штаттар оны ратификациялады, бірақ 1982 жылы Филис Шлафли бастаған консерваторлар коалициясы оны тоқтатты және ол ешқашан қабылданбады.

Мемлекеттер мен мемлекет басшылары

Ұлттық әйелдер партиясы 1918 жылы тіркелген кезде, қырық төрт штат пен Колумбия округі өкілдік етілді.

Мемлекеттік төрағалардың ұлттық комитеті, 1920

Флоренс Байард Хиллс Ұлттық комитет төрағасы және Мэри Ингем хатшы болып тағайындалды. Штат Атауы Қала немесе қала Ескертулер Суреті Алабама Сара Хаардт Монтгомери Ұлттық әйелдер партиясының Алабама филиалының басшысы. Аризона Нелли А. Хейуорд Дуглас Ұлттық әйелдер партиясының Аризона филиалының басшысы. 6-шы Аризона штатының заң шығарушы құрамының көмекші хатшысы, 1918 жылы Кочиз округынан Аризона өкілдер палатасына сайланған мүше, және бұрынғы сайлаушы лидерлер Роза МакКей, Паулин О'Нилл және Анна Вестовермен бірге екі палатада да келіспеушіліксіз дауыс берген Сьюзан Б. Энтони түзетуіне дауыс берді. Калифорния Геневив Аллен Сан-Франциско Ұлттық әйелдер партиясының (ҰӘП) Калифорния филиалының басшысы. Ұлттық әйелдер партиясының мүшесі, сол кездегі АҚШ сенаторы Уоррен Г. Хардингтің қолдауына ие болды. Колорадо Берта У. Фаулер Колорадо Спрингс Ұлттық әйелдер партиясының Колорадо филиалының басшысы. Доктор Каролина Спенсер хатшы болды. Коннектикут Катрин Марта Хоутон Хепберн (Томас Н. Хепберн ханым) Хартфорд Ұлттық әйелдер партиясының Коннектикут филиалының басшысы және ҰӘП Ұлттық атқару комитетінің төрағасы. Делавэр Флоренс Байард Хиллс Уилмингтон Ұлттық әйелдер партиясының Делавэр филиалының басшысы және ұлттық атқару комитетінің мүшесі. Томас Ф. Байардтың қызы. Ақ үйге шеру жүргізгені үшін 60 күндік жазасының 3 күнін өтеп, президент Уилсонның кешіріміне ие болды. Колумбия округі Делия Шелдон Джексон Вашингтон, округ Колумбия Ұлттық әйелдер партиясының Вашингтон филиалының басшысы. Сенатор Хардингке қолдау сұрап келген топтың мүшесі. Флорида Хелен Хант Джексонвилл Ұлттық әйелдер партиясының Флорида филиалының басшысы. Хант 1892 жылдың 10 ақпанында Аарон мен Лилиан Ханттың отбасында туған журналист және заңгер. Грузия Миссис У. А. Маддокс Атланта Ұлттық әйелдер партиясының Грузия филиалының басшысы. Айдахо Миссис Джон Э. Уайт Твин Фоллс Ұлттық әйелдер партиясының Айдахо филиалының басшысы. Иллинойс Миссис Лола Маверик Ллойд Ұлттық әйелдер партиясының Иллинойс филиалының басшысы. Индиана Миссис У. С. Боббс Индианаполис Ұлттық әйелдер партиясының Индиана филиалының басшысы. Айова Миссис Флоренс Харш Дес-Мойн Ұлттық әйелдер партиясының Айова филиалының басшысы. Канзас Миссис Лилла Дэй Монро Топека Ұлттық әйелдер партиясының Канзас филиалының басшысы. Канзас штатының тең сайлау құқығы қауымдастығының президенті, "Клуб мүшесі" және "Канзас әйелінің журналының" редакторы, сондай-ақ "Жақсы үкімет клубының" құрылтайшы мүшесі. Кентукки Эдит Каллахан Луисвилл Ұлттық әйелдер партиясының Кентукки филиалының басшысы. Луизиана Миссис Е. Г. Грэм (Элеонор Г. Грэм) Нью-Орлеан Ұлттық әйелдер партиясының Луизиана филиалының басшысы. Мэн Флоренс Брукс Уайтхаус (Роберт Трейт Уайтхаус ханым) Портленд, Мэн Ұлттық әйелдер партиясының Мэн филиалын құруға көмектесті және оның бірінші басшысы болды. Мэриленд Миссис Дональд Р. Хукер Балтимор Ұлттық әйелдер партиясының Мэриленд филиалының басшысы. "Мэриленд сайлау құқығы жаңалықтарының" редакторы, кейін "Сайлаушы". Массачусетс Агнес Х. Мори Бруклин Ұлттық әйелдер партиясының Массачусетс филиалының басшысы. Оның қызы Кэтрин А. Мори (Сайлаушы күзетшілердің бірі) де сайлау құқығы қозғалысында болды. Мичиган Марджори Миллер Уиттемор (У. Нельсон Уиттемор ханым) Детройт Ұлттық әйелдер партиясының Мичиган филиалының басшысы. Оны НӘП мүшесі Маргарет Фей Уиттемормен шатастыруға болмайды. Миннесота Сара Тарлтон Колвин (А. Р. Колвин ханым) Сент-Пол Ұлттық әйелдер партиясының Миннесота филиалының басшысы. Миссисипи Энн Калверт Нили Виксбург, Миссисипи Ұлттық әйелдер партиясының Миссисипи филиалының басшысы. Миссури Миссис Х. Б. Ливенс Канзас-Сити Ұлттық әйелдер партиясының Миссури филиалының басшысы. 1911 жылы доктор Дора Грин, Хелен Осборн (хатшы), миссис Г. Б. Лонган, миссис Генри Н. Эсс (президент) және Клара Крамер Ливенс (қазынашы) сияқты басқалармен бірге Канзас-Сити әйелдер сайлау құқығы қауымдастығын құрды. Небраска Гертруда Харденбург Заңдар Харди (У. Е. Харди ханым) Линкольн Ұлттық әйелдер партиясының Небраска филиалының басшысы. Нью-Гэмпшир Миссис Уинфилд Шоу Манчестер Ұлттық әйелдер партиясының Нью-Гэмпшир филиалының басшысы. Нью-Джерси Элисон Тернбулл Хопкинс (Джей. А. Х. Хопкинс ханым) Ньюарк Ұлттық әйелдер партиясының Нью-Джерси филиалының басшысы. Джеймен тұрмысқа шыққан. А. Х. Хопкинс, 48-ші комитеттің мүшесі. Жаңа Мексика Кора Армстронг Келлам (Артур А. Келлам ханым) Альбукерке Ұлттық әйелдер партиясының Жаңа Мексика филиалының басшысы. Флоренс Байард Хиллс (Делавэр ҰӘП төрағасы) екеуі де "Ұлттық қорғаныс кеңесінің әйелдер комитетінің" мүшелері болды және президент және ханым Уилсонмен Федералдық сайлау құқығы туралы түзету мәселесін талқылады. Нью-Йорк Алва Бельмонт (О. Х. П. Бельмонт ханым) Лонг-Айленд Ұлттық әйелдер партиясының Нью-Йорк филиалының басшысы. Джон Винтерс Браннан ханым (әрекетте). Солтүстік Каролина Элла Сент-Клэр Томпсон Спрайс Пайн Ұлттық әйелдер партиясының Солтүстік Каролина филиалының басшысы. Солтүстік Дакота Беула МакГенри Амидон (Чарльз Амидон ханым) Фарго Ұлттық әйелдер партиясының Солтүстік Дакота филиалының басшысы. Оны оның қызы Беула Амидонмен (кейін Беула Амидон Ратлифф) және "Найпкі әйел" деп танымал болғанмен шатастыруға болмайды. Огайо Хелен Клегг Винтерс (Валентин Винтерс ханым) Дейтон Ұлттық әйелдер партиясының Огайо филиалының басшысы. Оклахома Мисс Ида Ф. Халси Оклахома-Сити Ұлттық әйелдер партиясының Оклахома филиалының басшысы. 1922 жылы Флоренс Этеридж Коббпен ауыстырылды. Орегон Миссис У. Д. Хокинс Портленд Ұлттық әйелдер партиясының Орегон филиалының басшысы. Пенсильвания Мисс Мэри Х. Ингем Филадельфия Ұлттық әйелдер партиясының Пенсильвания филиалының басшысы. Род-Айленд Мэри Лавиния Арчболд Ван Бюрен (Майкл Ван Бюрен ханым) Ньюпорт Ұлттық әйелдер партиясының Род-Айленд филиалының басшысы. Оңтүстік Каролина Миссис У. П. Воэн Гринвилл Ұлттық әйелдер партиясының Оңтүстік Каролина филиалының басшысы. Оңтүстік Дакота Харриет Е. Феллоус Миссис А. Р. Феллоус Сиу-Фолс Ұлттық әйелдер партиясының Оңтүстік Дакота филиалының басшысы. Теннесси Сью Уайт Джексон Ұлттық әйелдер партиясының Теннесси филиалының басшысы. Техас Анна Тидбалл Миллет (Пол Миллет ханым) Форт-Уэрт Ұлттық әйелдер партиясының Техас филиалының басшысы. Юта Миссис Луиз Гарнет Солт-Лейк-Сити Ұлттық әйелдер партиясының Юта филиалының басшысы. Вирджиния Миссис Софи Г. Мередит Ричмонд Ұлттық әйелдер партиясының Вирджиния филиалының басшысы. Вашингтон Миссис Софи Л. У. Кларк Сиэтл Ұлттық әйелдер партиясының Вашингтон филиалының басшысы. Батыс Вирджиния Мисс Флоренс Ходж Уилин Ұлттық әйелдер партиясының Батыс Вирджиния филиалының басшысы. Висконсин Мейбел Раэф Путнам Миссис Фрэнк Путнам Милуоки Ұлттық әйелдер партиясының Висконсин филиалының басшысы. Вайоминг Миссис П. Е. Глафке Шайенн Ұлттық әйелдер партиясының Вайоминг филиалының басшысы.

Florence Bayard Hilles as the National Committee Chairman and Miss Mary Ingham as secretary. StateNameCity or townNotesImageAlabamaSara HaardtMontgomeryHead of the Alabama branch of the National Woman's Party. ArizonaNellie A. HaywardDouglasHead of the Arizona branch of the National Woman's Party. Was assistant secretary of the 6th Arizona State Legislature, a member of the Arizona House of Representatives elected in 1918 from Cochise County, Arizona, and along with former suffrage leaders Rosa McKay, Pauline O'Neill, and Anna Westover, voted for the Susan B. Anthony Amendment that passed both houses without a dissenting vote. CaliforniaGenevieve AllenSan FranciscoHead of the California branch of the National Woman's Party (NWP). A member of the National Women's Party seeking then U. S. Senator Warren G. Harding's support. ColoradoBertha W. FowlerColorado SpringsHead of the Colorado branch of the National Woman's Party. Dr. Caroline Spencer was secretary. ConnecticutKatharine Martha Houghton Hepburn (Mrs. Thomas N. Hepburn)HartfordHead of the Connecticut branch of the National Woman's Party and chairperson of the National Executive Committee of the NWP. DelawareFlorence Bayard HillesWilmingtonHead of the Delaware branch of the National Woman's Party and a member of the national executive committee. Daughter of Thomas F. Bayard. Spent 3 days of a 60 day sentence for picketing the White House and was pardoned by President Wilson. District of ColumbiaDelia Sheldon JacksonHead of the Washington D. C. branch of the National Woman's Party. A member of the group that called on Senator Harding for support. FloridaHelen HuntJacksonvilleHead of the Florida branch of the National Woman's Party. Hunt was a journalist and lawyer, born February 10, 1892, to Aaron and Lillian Hunt. GeorgiaMrs. W. A. MaddoxAtlantaHead of the Georgia branch of the National Woman's PartyIdahoMrs. John E. WhiteTwin FallsHead of the Idaho branch of the National Woman's PartyIllinoisMrs. Lola Maverick LloydHead of the Illinois branch of the National Woman's PartyIndianaMrs. W. C. BobbsIndianapolisHead of the Indiana branch of the National Woman's PartyIowaMrs. Florence HarshDes MoinesHead of the Iowa branch of the National Woman's PartyKansasMrs. Lilla Day MonroeTopekaHead of the Kansas branch of the National Woman's Party. President of the Kansas Equal Suffrage Association, editor of "The Club Member" and "The Kansas Woman?s Journal," and a was a founding member of the Good Government Club. KentuckyEdith CallahanLouisvilleHead of the Kentucky branch of the National Woman's Party. LouisianaMrs. E. G. Graham (Eleanor G. Graham)New OrleansHead of the Louisiana branch of the National Woman's Party. MaineFlorence Brooks Whitehouse (Mrs. Robert Treat Whitehouse)Portland, MaineHelped launch and served as first head of the Maine branch of the National Woman's Party. MarylandMrs. Donald R. HookerBaltimoreHead of the Maryland branch of the National Woman's Party. Editor of the Maryland Suffrage News then The Suffragist. MassachusettsAgnes H. MoreyBrooklineHead of the Massachusetts branch of the National Woman's Party. Her daughter, Katharine A. Morey (One of the Silent Sentinels), was also in the suffrage movement. MichiganMarjorie Miller Whittemore (Mrs. W. Nelson Whittemore)DetroitHead of the Michigan branch of the National Woman's Party. Not to be confused with her sister in law Miss Margaret Faye Whittemore, also a member of the NWP. MinnesotaSarah Tarleton Colvin (Mrs. A. R. Colvin)St. PaulHead of the Minnesota branch of the National Woman's Party. MississippiAnn Calvert NeelyVicksburg, MississippiHead of the Mississippi branch of the National Woman's Party. MissouriMrs. H. B. LeavensKansasHead of the Missouri branch of the National Woman's Party. Formed the Kansas City Woman Suffrage Association in 1911 along with others such as Dr. Dora Green, Helen Osborne (Secretary), Mrs. G. B. Longan, Mrs. Henry N. Ess (President), and Clara Cramer Leavens (Treasurer). NebraskaGertrude Hardenburg Laws Hardy (Mrs. W. E. Hardy)LincolnHead of the Nebraska branch of the National Woman's Party. New HampshireMrs. Winfield ShawManchesterHead of the New Hampshire branch of the National Woman's Party. New JerseyAlison Turnbull Hopkins (Mrs. J. A. H. Hopkins) NewarkHead of the New Jersey branch of the National Woman's Party. Married to J. A. H. Hopkins, a member of The Committee of 48. New MexicoCora Armstrong Kellam (Mrs. Arthur A. Kellam)AlbuquerqueHead of the New Mexico branch of the National Woman's Party. Along with Florence Bayard Hilles (Delaware NWP chairperson) were members of the "Women's Committee of the Council of National Defense" met with President and Mrs. Wilson on Federal Suffrage Amendment. New YorkAlva Belmont (Mrs. O. H. P. Belmont)Long IslandHead of the New York branch of the National Woman's Party. Mrs. John Winters Brannan (acting)North CarolinaElla St. Clair ThompsonSpruce PineHead of the North Carolina branch of the National Woman's Party. North DakotaBeulah McHenry Amidon (Mrs. Chas. Amidon)FargoHead of the North Dakota branch of the National Woman's Party. She should not be confused with her daughter, also named Beulah Amidon (later Beulah Amidon Ratliff) and known as the "Prettiest Picket"OhioHelen Clegg Winters (Mrs. Valentine Winters)DaytonHead of the Ohio branch of the National Woman's Party. OklahomaMiss Ida F. HalseyOklahoma CityHead of the Oklahoma branch of the National Woman's Party. Was replaced by Florence Etheridge Cobb in 1922. OregonMrs. W. J. HawkinsPortlandHead of the Oregon branch of the National Woman's Party. PennsylvaniaMiss Mary H. InghamPhiladelphiaHead of the Pennsylvania branch of the National Woman's Party. Rhode IslandMary Lavinia Archbold Van Beuren (Mrs. Michael Van Beuran)NewportHead of the Rhode Island branch of the National Woman's Party. South CarolinaMrs. W. P. VaughanGreenvilleHead of the South Carolina branch of the National Woman's Party. South DakotaHarriet E. Fellows Mrs. A. R. FellowsSioux FallsHead of the South Dakota branch of the National Woman's Party. TennesseeSue WhiteJacksonHead of the Tennessee branch of the National Woman's Party. TexasAnna Tidball Millett (Mrs. Paul Millett)Fort WorthHead of the Texas branch of the National Woman's Party. UtahMrs. Louise GarnettSalt Lake CityHead of the Utah branch of the National Woman's Party. VirginiaMrs. Sophie G. MeredithRichmondHead of the Virginia branch of the National Woman's Party. WashingtonMrs. Sophie L. W. Clark SeattleHead of the Washington branch of the National Woman's Party. West VirginiaMiss Florence HogeWheelingHead of the West Virginia branch of the National Woman's Party. WisconsinMabel Raef Putnam Mrs. Frank PutnamMilwaukeeHead of the Wisconsin branch of the National Woman's Party. WyomingMrs. P. E. GlafckeCheyenneHead of the Wyoming branch of the National Woman's Party.