Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық фельдмаршал (1865–1946)
British Field Marshal (1865–1946)
Фельдмаршал Фредерик Рудольф Ламбарт, 10-шы Каван графы (16 қазан 1865 – 28 тамыз 1946), 1887 жылдан 1900 жылға дейін Килкорси виконты ретінде танымал болды, британдық армия офицері, 1920 жылдары Британ армиясының кәсіби басшысы – Императорлық бас штабтың бастығы қызметін атқарды. 1885 жылы Гренадерлік гвардияға офицер болып тағайындалғаннан кейін, ол Екінші Бур соғысында рота командирі болып қызмет етті, содан кейін Бірінші дүниежүзілік соғыста бригада, дивизия, корпус және армия командирі ретінде қызмет етті, кейіннен қорғаныс шығыстарын үлкен мөлшерде қысқартуды ұсынған Геддес есебін іске асыру бойынша британ үкіметіне кеңес берді; ол британ армиясының санын азайтуға жетекшілік етті.
Field Marshal Frederick Rudolph Lambart, 10th Earl of Cavan, (16 October 1865 – 28 August 1946), known as Viscount Kilcoursie from 1887 until 1900, was a British Army officer who served as Chief of the Imperial General Staff, the professional head of the British Army, in the 1920s. After being commissioned into the Grenadier Guards in 1885, he served in the Second Boer War as a company commander, then served during the First World War as a brigade, divisional, corps, and army commander, and later advised the British Government on the implementation of the Geddes report, which advocated a large reduction in defence expenditure; he presided over a major reduction in the size of the British Army.
Ерте өмір және әскери мансап
Аристократиялық англо-ирландтық отбасында дүниеге келген ол, Каванның 9-шы графы мен Мэри Снид Ламбарттың (құрметті аты Олив) ұлы болды. Білімін Этон колледжінде, Оксфордтың Крайст-Черч колледжінде және Сандхерсттегі Корольдік әскери колледжінде алды. Сүйікті полкі – Колдстрим гвардиясында бос орын болмағандықтан, 1885 жылғы 29 тамызда Гренадер гвардиясына офицер болып тағайындалды. 1887 жылы әкесі графтыққа ие болғанда Виконт Килкорси құрметті атағын алды, ал 1891 жылы Канаданың генерал-губернаторы Фредерик Стэнлидің жеке көмекшісі болып тағайындалды. 1897 жылғы 25 тамызда полк адъютанты болып тағайындалғаннан кейін, 1897 жылғы 16 қазанда капитандыққа көтерілді. Ол 1900 жылғы 17 наурызға дейін осы лауазымды атқарды. Осы кезде Гренадер гвардиясы Оңтүстік Африкадағы Екінші буер соғысына қатысты. 1900 жылғы мамыр айында Биддульфсберг шайқасында рота командирі ретінде шайқасты. 1900 жылғы 14 шілдеде әкесінің атақтарына ие болғаннан кейін, 1901 жылы бурларға қарсы операцияларға қатысты және кейіннен ол жасаған еңбегі үшін мақтау қағазында аталды. 1902 жылғы маусымда соғыс аяқталғаннан кейін, ол күнделігіне «өмірімдегі ең бақытты күннен айтарлықтай ерекшеленбеді» деп жазды. Кейптауннан SS Sicilia кемесімен Саутгемптонға шілде айының соңында оралды. 1902 жылғы 28 қазанда майор болып жоғарылатылып, 1905 жылғы шілдеде Гренадер гвардиясының 2-ші батальонының орынбасары болды. 1908 жылғы 14 ақпанда лейтенант-полковник болып жоғарылатылып, Гренадер гвардиясының 2-ші батальонының командирі (CO) болып тағайындалды. 1910 жылғы 29 маусымда Корольдік Виктория орденінің IV классының мүшесі болып тағайындалды, осы орденді оған жеке Джордж V табыс етті. 1911 жылғы 4 қазанда полковник болып тағайындалды. «Әскери мансабы аяқталды» деген қорытындыға келген соң, 1913 жылғы 8 қарашада армиядан зейнеткерлікке шығып, Гертфордширдегі аңшылық үшін Фоксхаундтардың басшысы болды. Ол сол кезде туған Гертфордширдегі Уитэмпстед қаласындағы Уитэмпстед үйінде тұрды.
Born into an aristocratic family of Anglo Irish descent, he was the son of the 9th Earl of Cavan and Mary Sneade Lambart (née Olive). He was educated at Eton College, Christ Church, Oxford, and the Royal Military College, Sandhurst; As there were no vacancies at that time for his preferred regiment, the Coldstream Guards, so he was instead commissioned into the Grenadier Guards on 29 August 1885. He gained the courtesy title of Viscount Kilcoursie in 1887 when his father succeeded to the Earldom and was appointed aide de camp to Frederick Stanley, the Governor General of Canada, in 1891. He was promoted to captain on 16 October 1897, after he had been appointed regimental adjutant on 25 August 1897, a position he held until 17 March 1900. By then, the Grenadier Guards were involved in the Second Boer War in South Africa. He saw action as a company commander in the Battle of Biddulphsberg in May 1900, and, having succeeded to his father's titles on 14 July 1900, took part in operations against the Boers in 1901 and for which he was later mentioned in despatches. Following the end of the war in June 1902, which prompted him to write in his diary that it was "not far removed from the happiest day of my life", he left Cape Town on the SS Sicilia and returned to Southampton in late July. After promotion to major on 28 October 1902, he became second in command of the 2nd Battalion, Grenadier Guards in July 1905. He was promoted again to lieutenant colonel and appointed commanding officer (CO) of the 2nd Battalion, Grenadier Guards on 14 February 1908. He was appointed a Member of the Royal Victorian Order Fourth Class on 29 June 1910, which was awarded personally to him by George V. He was promoted to colonel on 4 October 1911, and, having "come to the conclusion that his military career had run its course", he retired from the army on 8 November 1913 and became Master of Foxhounds for the Hertfordshire Hunt. At that time he lived at Wheathampstead House in Wheathampstead in his native Hertfordshire.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда ол қайта шақырылды және 22 тамызда бригадир-генералдың уақытша шеніне көтерілгеннен кейін, Лондоның шығыс бөлігінде орналасқан Территориялық күш (TF) бөлімшесінің 1-ші Лондон дивизиясының 2-ші Лондон бригадасының қолбасшылығын қабылдады. Бригададағы оның қызметі қысқа болды, өйткені 18 қыркүйекте ол 4-ші (Гвардия) бригадасының командирі болып тағайындалды. Каван, қазір Францияда, бригаданы басқарды, ол қазан айындағы І Ypres шайқасында 2-ші дивизияның бір бөлігі болды. Оның бригадасының құрамындағы төрт батальонның бірі – Гертфордшир полкінің 1-ші батальоны болды, онда оның көптеген көршілері қызмет ететін. 1915 жылдың 18 ақпанында Бат орденінің серігі болып тағайындалған ол 1915 жылдың мамырында Фестубер шайқасында бригаданы басқарды. Әлі жас болған 49 жасында Каван генерал-майор болып тағайындалды және 1915 жылдың 29 маусымында 50-ші (Нортумбрия) дивизиясының қолбасшылығына ие болды; алты аптадан кейін ол Гвардия дивизиясының бірінші бас офицері (GOC) болып тағайындалды және 1915 жылдың 10 қыркүйегінде Францияның Құрмет легионының командирі болып тағайындалды. Сол айда ол өзінің дивизиясын Лос шайқасында басқарды. 1915 жылдың 24 қыркүйегінде ол Ирландияның өкілді жұртына сайланды және осылайша Ирландия еркін мемлекеті құрылғанға дейін сайланған соңғы адамдардың бірі болды. Гвардия дивизиясының бас қолбасшысы ретінде ол майор Уинстон Черчилльге 1915 жылдың қарашасында өзінің дивизиясының бір бөлігін құрайтын Гренадерлердің 2-ші батальонына қосылғаны туралы хабарлады. 1916 жылдың қаңтарында, "жұлдызы жоғары көтеріліп", Каван уақытша генерал-лейтенант болып тағайындалды және XIV корпустың басына қойылды, сол жазда Сомма шайқасына қатысты. 1916 жылдың 2 қарашасында Бельгия Корольдік орденінің Ұлы офицері атағын алды және 1916 жылдың 18 қарашасында Сент-Патрик орденінің рыцары болып тағайындалды. 1917 жылдың 1 қаңтарында генерал-лейтенант шеніне көтерілген ол өз корпусын 1917 жылдың жазы мен күзінде Пасшендейл шайқасында басқарды, оның барысында "XIV корпус өзіне берілген барлық мақсаттарға қол жеткізді". Ол 25 қыркүйекте Құрмет легионының Ұлы офицері атағын алды және 1917 жылдың қазан айында итальяндықтар Капоретто шайқасында ауыр жеңіліске ұшырағаннан кейін өз корпусымен бірге итальян майданына қайта оралды. 1918 жылдың 1 қаңтарында Бат орденінің кавалері Каван Италиядағы британдық күштердің бас қолбасшысы (C in C) болып тағайындалды, оның алдыңғысы генерал Герберт Плюмер немістер көктемгі шабуылды бастағаннан кейін Батыс майданына қайтарылды. 1918 жылдың наурыз және сәуір айларында Батыс майданындағы кері шегіністерден кейін премьер-министр Ллойд Джордж және Соғыс кабинеті фельдмаршал сэр Дуглас Хейгті BEF-тің бас қолбасшысы лауазымынан алып тастауға тырысты, бірақ лайықты ізбасарды таба алмады. Шілдеде Каван Лондонға шақырылды, деп болжанады, итальян майданы туралы талқылау үшін, бірақ шын мәнінде, кабинет хатшысы Морис Хэнки айтқандай, "Хейгтің орнын алмастыру мақсатында оны "тексеруге" шақырды". Хэнки премьер-министрді Каванның австро-венгрлерді қалай жеңу туралы идеясы жоқ деп ескертіп, оны одан бас тартқанын мәлімдеді. Ол тамызда Аменде жеңіске жетіп, өзінің позициясын нығайтты. Италия майданында маусым айының соңында генералдың уақытша шеніне көтерілген Каван Витторио Венето шайқасында шешуші соққы берген Оныншы армияны басқарды. Бұл шайқас соғыстың соңына қарай Аустрия-Венгрия армиясының құлауына себеп болды. Соғыс аяқталғаннан кейін Италия королі оған әскери ерлігі үшін Соғыс айқасын берді және оны Савой әскери орденінің командирі, кейіннен оны Ұлы офицері етіп тағайындады, сондай-ақ оны Сент-Маврикий және Сент-Лазар орденінің Ұлы офицері етіп тағайындады. Каван сонымен қатар Италиядағы операцияларға қосқан үлесі үшін Сент-Михаил және Сент-Джордж орденінің Ұлы крестімен марапатталды, американдық ерекше қызмет медалімен марапатталды және Қытайдың Вен Ху орденіне (1-сынып) тағайындалды.
He was recalled at the start of the First World War and, after receiving a promotion to the temporary rank of brigadier general on 22 August, took command of the 2nd London Brigade of the 1st London Division, a Territorial Force (TF) unit then stationed in the East End of London. His stay with the brigade was destined to be short as he was appointed CO of the 4th (Guards) Brigade on 18 September after its commander, Brigadier General Robert Scott Kerr, was wounded. Cavan, by now in France, went on to lead the brigade, which then formed part of the 2nd Division, at the First Battle of Ypres in October. Included as one of the four battalions under his brigade's command was the 1st Battalion of the Hertfordshire Regiment, in which many of his old neighbours were serving. Appointed a Companion of the Order of the Bath on 18 February 1915, he also led the brigade at the Battle of Festubert in May 1915. At the still relatively young age of 49, Cavan was promoted to major general and given command of the 50th (Northumbrian) Division on 29 June 1915; a mere six weeks later he was appointed the first General Officer Commanding (GOC) of the Guards Division and, having been appointed Commander of the French Legion of Honour on 10 September 1915, he led his division at the Battle of Loos later that month. He was elected an Irish representative peer on 24 September 1915 and as such was one of the last to be so elected before the creation of the Irish Free State. In his role as GOC of the Guards Division he informed Major Winston Churchill of the latter's attachment to the 2nd Battalion of the Grenadiers, which formed part of his division, in November 1915. The following January 1916, Cavan, "his star in the ascendant", was promoted to temporary lieutenant general and was placed at the head of XIV Corps and took part in the Battle of the Somme that summer. He was made a Grand Officer of the Belgian Order of the Crown on 2 November 1916 and appointed a Knight of the Order of St Patrick on 18 November 1916. Promoted to the substantive rank of lieutenant general on 1 January 1917, he led his corps at the Battle of Passchendaele in the summer and autumn of 1917, during which "XIV Corps achieved every objective it was given." He was awarded the rank of Grand Officer of the Legion of Honour on 25 September 1917 and was redeployed with his corps to the Italian front in October 1917, after the Italians had suffered disastrously at the Battle of Caporetto. Advanced to Knight Commander of the Order of the Bath on 1 January 1918, Cavan was appointed Commander in Chief (C in C) of the British Forces in Italy on 10 March 1918, after his predecessor, General Herbert Plumer, had been recalled to the Western Front after the Germans had launched their Spring offensive. After reverses on the Western Front in March and April 1918, Prime Minister Lloyd George and the War Cabinet had been keen to remove Field Marshal Sir Douglas Haig as C in C of the BEF, but had been unable to think of a suitable successor. In July Cavan was summoned to London, supposedly to discuss the Italian Front but in reality, as Cabinet Secretary Maurice Hankey put it, "to 'vet' him with a view to his replacing Haig" Hankey claimed to have dissuaded the Prime Minister by pointing to Cavan's lack of ideas as to how to defeat the Austro Hungarians. Haig's victory at Amiens in August secured his position. On the Italian Front Cavan, who in late June was promoted to the temporary rank of general, led the Tenth Army which struck a decisive blow at the Battle of Vittorio Veneto, the action that sounded the final death knell of the Austro Hungarian Army towards the close of the war. Following the end of the war the King of Italy awarded him the War Cross for Military Valor and made him a Commander, and subsequently a Grand Officer, of the Military Order of Savoy as well as appointing him a Grand Officer of the Order of St Maurice and St Lazarus. Cavan was also appointed a Knight Grand Cross of the Order of St Michael and St George for his contribution to operations in Italy, awarded the American Distinguished Service Medal and appointed to the Chinese Order of Wen Hu (1st Class).
Соғыстан кейінгі
Соғыстан кейінгі алғашқы тағайындамасы 1920 жылғы 22 наурызда Лондон мұнарасының лейтенанты болып тағайындалуы болды. 1920 жылғы 1 қазанда корольдің генерал-адъютанты болып тағайындалды, ал 1920 жылғы 2 қарашада Олдершот командасының Бас офицері болды, содан кейін 1921 жылғы 2 қарашада генерал шеніне көтерілді. 1922 жылғы 19 ақпанда Императорлық Бас штабтың бастығы болып тағайындалды. Ол, мүмкін, тұрақты адам ретінде таңдалған болуы мүмкін, өзінің ізашары Генри Уилсоннан өзгеше, оның үкіметпен қарым-қатынасы нашарлаған және Уилсонның пікірінше, Мысыр мен Үндістаннан әскерді шығаруға келісуі ықтимал еді. CIGS Каван қорғаныс шығындарын үлкен мөлшерде қысқартуды ұсынған Геддес есебін іске асыру жөнінде Үкіметке кеңес берді және Британ армиясының санын едәуір қысқартуға жетекшілік етті. Эрл Каван өзінің үкіметтегі теңдестеріне, әріптестері мен патшалық отбасының мүшелеріне арналған «Royal Academy Banquet» банкетінде танымал сөз сөйледі. 1926 жылғы Жаңа жылдық құрмет көрсетулерде Бат орденінің Ұлы крестінің иегері болып тағайындалды және 1926 жылғы 19 ақпанда зейнетке шықты. Ол сондай-ақ 1925 жылғы 23 мамырдан бастап Ирландия гвардиясының полковнигі және 1928 жылғы 10 желтоқсаннан бастап Бедфордшир және Гертфордшир полкінің полковнигі болды. 1927 жылғы мамыр айында ол Йорк герцогы мен герцогинясын Канберрадағы Уақытша парламент үйін ашу үшін Австралияға сүйемелдеді, осы үшін 1927 жылғы 8 шілдеде Британ империясы орденінің азаматтық бөлімінің Ұлы крестінің иегері болып тағайындалды. 1929 жылғы 23 шілдеде ол «Құрметті джентльмендер корпусының» капитаны болды және 1932 жылғы 31 қазанда фельдмаршал шеніне көтерілді. Ол сондай-ақ 1936 жылғы қаңтарда король Георг V-нің жерлеу процессиясына қатысты және 1937 жылғы 12 мамырда король Георг VI-ның тәж кию процессиясында әскерге басшылық етті. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Гертфордшир жергілікті қорғаныс еріктілерінің командирі болып қызмет етті.
His first appointment after the war was when he became lieutenant of the Tower of London on 22 March 1920. Appointed aide de camp general to the King on 1 October 1920, he became General Officer Commanding at Aldershot Command on 2 November 1920 before being promoted to general on 2 November 1921. He was appointed Chief of the Imperial General Staff on 19 February 1922. He may have been chosen as a steady man, the antithesis of his predecessor Henry Wilson, whose relations with the government had deteriorated, and who was in Wilson's view more likely to agree to withdraw troops from Egypt and India. CIGS Cavan advised the Government on the implementation of the Geddes report, which advocated a large reduction in defence expenditure, and he officiated over a major reduction in the size of the British Army. Earl Cavan made a famous speech at the 'Royal Academy Banquet' to his equals in government and fellow peers and royalty. Advanced to Knight Grand Cross of the Order of the Bath in the New Year Honours 1926, he retired on 19 February 1926. He was also colonel of the Irish Guards from 23 May 1925 and colonel of the Bedfordshire and Hertfordshire Regiment from 10 December 1928. In May 1927, he accompanied the Duke and Duchess of York to Australia to open the Provisional Parliament House at Canberra, for which he was appointed a Knight Grand Cross of the Civil Division of the Order of the British Empire on 8 July 1927. He became Captain of the Honourable Corps of Gentlemen at Arms on 23 July 1929 and was promoted to field marshal on 31 October 1932. He also took part in the procession for the funeral of King George V in January 1936 and commanded the troops at the procession for the coronation of King George VI on 12 May 1937. During the Second World War he served as Commanding Officer of the Hertfordshire Local Defence Volunteers.