Марин Преда: Румыниялық жазушының өмірі мен шығармашылығы
Marin Preda
Марин Преда – румын жазушысы, «Соғыстан кейінгі» әдебиеттің маңызды тұлғасы. Коммунизмге сын, саяси тұрғыдан күрделі тұлға, өмірбаяны мен шығармалары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Марин Преда (; 5 тамыз 1922, Силищеа Гумешти, Телеорман округі, Румыния Корольдігі – 16 мамыр 1980, Могошоая, Илфов округі, Румыния Социалистік Республикасы) – румын романы, соғыстан кейінгі жазушы және «Cartea Românească» баспасының директоры. Кейбіреулер оны Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі румын әдебиетінің ең маңызды романыстысы деп санайды. Алайда, ол постсоциалистік Румынияда да екіұшты пікір тудырды: Преданың соңғы романы «Cel mai iubit dintre pământeni» («Жер тұрғындарының ең сүйіктісі»), өліміне бірнеше ай қалғанда жарық көрді, және Румыниядағы коммунизмнің басталуын батыл сынға алды; ал Преда партия басшылары тарапынан жоғары бағаланды, социалистік Румынияда көптеген наградалар алды және режимге ашық қарсылық танытпады. Өлген кезде Марин Преда Ұлы Ұлттық Ассамблеяның мүшесі болған.
Marin Preda (; 5 August 1922, Siliștea Gumești, Teleorman County, Kingdom of Romania – 16 May 1980, Mogoșoaia, Ilfov County], Socialist Republic of Romania) was a Romanian novelist, post war writer and director of Cartea Românească publishing house. He is considered by some to be the most important novelist in post World War II Romanian literature. However, he has also garnered an ambivalent perception in post socialist Romania: Preda's final novel, Cel mai iubit dintre pământeni ("The Most Beloved of Earthlings"), published just a couple of months before his death, is a daring critique of the beginnings of communism in Romania; in contrast, Preda was well regarded by party leaders and received high distinctions in socialist Romania, and did not position himself as an open opponent of the regime. At the time of his death, Marin Preda was a member of the Great National Assembly.
Балалық шақ
Преда Телеорман округіндегі Силиштеа-Гумешти ауылында дүниеге келді, ол Тюдор Калярашудың, егіншінің, және Жоица Преданың ұлы еді. Ол заң жүзінде анасының тегін алып жүрді, себебі оның ата-анасы заңды түрде үйленбеген, өйткені Жоица соғыс жесірі болған және екінші неке оның зейнетақысын жоятын еді. Жоицаның бірінші некесінен екі қызы болды: Мария (Alboaica деп лақапталған) және Мица (Тита). Тюдор Калярашу да жесір болған, ал оның бірінші некесінен үш ұлы болды: Илия (Парашчив), Георге (Ахим) және Ион (Нила). Екі жұбайдың отбасында Ильинка, Марин және Александру (Саэ) да дүниеге келді. Марин Преда балалық шағын осы үлкен, ауылдық отбасында өткізді, ол екі жер учаскесіне ие болғанымен, қаржылық тұрақтылығы болмады.
Preda was born in Teleorman County in a village called Siliștea Gumești, the son of Tudor Călărașu, a ploughman, and Joița Preda. He legally bore his mother's name, as his parents were not legally married due to the fact that Joița was a war widow, and a second marriage would annul her pension. Joița had two daughters from her first marriage: Măria (nicknamed Alboaica) and Mița (Tita). Tudor Călărașu was also a widower, and had three sons from his first marriage: Ilie (Paraschiv), Gheorghe (Achim) and Ion (Nilă). In the family of the two spouses were also born: Ilinca, Marin and Alexandru (Sae). Marin Preda spent his childhood in this large and rural family which — despite owning two plots of land — did not have financial security.
Білім
1929 жылдың қыркүйегінде мұғалім Ионель Теодореску Марин Преданы бірінші сыныпқа қабылдады, бірақ Преданың әкесі оның оқуға баруына рұқсат бермеді, себебі ол әдетте балаларын 8 жасқа келгенде ғана мектепке беретін. Келесі жылы Преда туған ауылында бірінші сыныпқа қайта қабылданды. Отбасының шаруалық тіршілікпен байланысты өмір салтынан Преда үйдегі шаруа жұмыстарына қатысып, көбінесе сабақтан қалып қоятын. Бірақ, біртіндеп ол сыныптағы үздік оқушылардың бірі екенін көрсетті және үлгерімі үшін марапатталды (осы балалық шақ эпизоды кейіннен оның "Моромеții" романында суреттелді). 1933–1934 жылдар (4-сынып) оқушының өміріндегі ең қиын жылдардың бірі болды: әкесі оқулықтар сатып ала алмады және безгекке шалдықты. Мұғалімнің араласуы арқасында Предаға кітаптар беріліп, оқу жылын аяқтауға мүмкіндік болды. Егер ауылда оқу құралдары табылмайтын болса, ол көршілес ауылдардан оқулықтар алып жүретін. Ұзақ өтініштер мен жалбарынулар арқылы ол анасынан әкесін оны ұстаздар институтына жіберуге көндіруді уәде алуға қол жеткізді. 1934 және 1937 жылдар аралығында ол бесінші-жетінші сыныптарда оқыды, оны көрші Балачи ауылынан Иоан Жоржеску оқытты. Мұғалім қарт жасында оқушы Марин Преданың "сабақта арманшыл болғанын", бірақ "жазуда жақсы болғанын" және Принципаттардың бірігуі туралы берілген тақырыпта Преда "таңғажайып жұмыс" жасағанын есіне алды. Ол 7-сыныпты 9,78 орташа баллмен аяқтады. Преданың соңғы бітіру емтиханы Цоланнештидегі орталық мектепте (Силиштеа Гумештиден он шақырым қашықтықтағы коммуна) өтті. 18 маусымда Предаға №71 диплом берілді, барлық сыныптар бойынша орташа бағасы 9,15 болды.
In September 1929, the teacher Ionel Teodorescu enrolled Marin Preda in the first grade, but Preda's father did not let him attend, as he usually enrolled his children only at the age of 8. The following year, Preda was re enrolled in the first grade in his native village. Due to the family's rural lifestyle, Preda participated in agricultural work at home, which meant that he was often absent from school. Gradually, however, he proved to be among the best students in his grade, and was awarded for his academic success (this childhood scene was later evoked in his novel Moromeții). The year 1933–1934 (4th grade) was one of the hardest in the student's life: his father could no longer buy textbooks and came down with malaria. Due to the intervention of a teacher, Preda was lent books and was able to complete the school year. When he could not find school supplies in his village, he borrowed textbooks from the neighbouring communes. With repeated pleas and insistence, he obtained a promise from his mother that she would convince his father to send him to a teaching academy. Between 1934 and 1937 he attended grades five to seven, being taught by Ion Georgescu from the neighbouring village of Balaci. The teacher would remember in his old age that the student Marin Preda "was a dreamer in the classroom", but that "he did well in writing", and that on a given topic about the Union of Principalities Preda did "sensational work". He finished 7th grade with an overall average of 9.78. Preda's final graduating exam was taken at the Central School in Ciolănești (a commune ten kilometres away from Siliștea Gumești). On 18 June, Preda was issued graduation certificate no. 71, with a general average of 9.15 in all classes.
Туған ауылын тастап кетеді
1937 жылы Александриядағы мұғалімдерді даярлау мектебінің оқу ақысы жоғары болғандықтан, Преда оның орнына Кампулунг Мусселдегі мектепке түсуге тырысты, бірақ көздің нашар көруіне байланысты медициналық комиссиядан өте алмады. Әкесі оны кәсіптік-техникалық училищенің біріне жіберуге әрекеттенді, бірақ Мирошиден келген кітапханашы Константин Паун араласып, Преданы Абрадтағы мектепке жіберді, онда ол стипендиялық емтиханды 10 балдық бағамен тапсырды. Преда жақын арада педагогикалық институттың күнделікті өміріне бейімделді. Оқытушылар оның оқуына риза болды және ол Трансильваниялық әріптестерімен жақсы қарым-қатынаста болды; 1939 жылы ол қысқы демалысын Абрадтан келген әріптесімен өткізді. 1939 жылдың күзінде ол Кристор Одорхейдегі мектепке ауыстырылды, онда тағы бір жыл оқуын жалғастырды. Абрудтағыдай, ол тарих, румын тілі және математикаға ерекше қызығушылық танытты. Мектептегі әдеби үйірмелердің жиналыстарында оны мұғалім Джастин Салантью байқады, ол "ол ұлы жазушы болады" деп болжады. Әдеби үйірмеде жүргенде ол мектептің әдеби журналында жариялануға іріктелген бірнеше қысқа эскиздер жазып, оқыды; алайда, Румыниядағы саяси жағдайдың өзгеруіне байланысты журнал жабылды және оның жазбалары жарияланбады. Трансильваниядағы үш жылдық өмірі кейіннен жартылай автобиографиялық романдарда – "Viața ca o pradă" ("Өмір – олжа") және "Cel mai iubit dintre pământeni" ("Жер бетіндегі ең жақын") еске түсірілді. 1940 жылы Трансильванияның бір бөлігін Венгрияға берген Екінші Вена шешімінен кейін Преда Бухаресттегі мектепке түсті. 1941 жылдың қаңтар айында ол Легионерлік көтерілістің және оны Иоан Антонескудың басуын көрді. Ол Трансильваниядан келген босқындармен байланыста болды және Бухарестке қоныстанған сарбаздармен кездесті. Три он жыл өткен соң, ол осы оқиғаларды "Viața ca o pradă" және "Delirul" ("Шығарылым") романдарында баяндады. 1940-1941 оқу жылының соңында мектеп директорының көмегімен біліктілік емтиханын тапсырды, бірақ материалдық қиындықтарға байланысты оқуын тоқтатты. Жазда Преда туған ауылына қайтпады: "Егер қайтсам, кете алмаймын" деп ойлады. Ол ештеңе жариялай алмады және тіпті жұмыс таба алмады, Марин Преданың жағдайы күрделеніп бара жатты: "1941-1942 жылдың күзінде және қысында қалай өмір сүргенімді, қандай көздерден күш алғанымды еске түсіру және түсіну мүмкін емес. Тек табиғатқа жат, түсініксіз нәрселер болды. Менің ұйықтауға жерім болмады, Бухаресттің барлық жеріне қырау түсті, мен түнгі Gara de Nord станциясынан Gara de Est станциясына дейін трамваймен тоқтамай жүрдім. Күндіз де, түнде де". Кейде ол інісі Нилаға кішкентай шатырға барып, "сағаттап жоғалып, мойнынан тербеліп отыратын" еді. Румын ақыны Гео Думитреску "Sârmă ghimpată" ("Қырлы сым") атты өлеңдер жинағына Преданың "Жолдан адасқан ұлдың оралуы" өлеңін қосуды жоспарлаған, бірақ жинақ басылуға тыйым салынды. 1941 жылы, Гео Думитреску арқылы, Преда Timpul газетінде корректор болып жұмысқа орналасты.
In 1937, avoiding the Teacher Training School in Alexandria, where the fees were too high, Preda instead sought to attend school in Câmpulung Muscel, but was rejected at the medical examination due to myopia. His father then tried to send him to a trade school; however, a librarian, Constantin Păun from Miroși, intervened and sent Preda to school in Abrud, where he received a successful grade of 10 in the scholarship examination. Preda soon integrated into daily life at a pedagogical institute. The teaches were satisfied with him and he got along well with his Transylvanian colleagues; in 1939 he spent the winter holiday with a colleague from Abrud. In the autumn of 1939 he was transferred to a school in Cristur Odorhei, where he continued his studies for another year. As with Abrud, he showed a special interest in history, Romanian, and mathematics. At the meetings of the Literary Society in the school, he was noticed by the teacher Justin Salanțiu, who predicted that "he will become a great writer". While in the Literary Society he wrote and read some short sketches, which were chosen for publication in his school's literary magazine; however, due to changing political circumstances in Romania, the magazine shut down and his writings went unpublished. The three years of Transylvanian life were later evoked in the semi autobiographical novel Viața ca o pradă ("Life as Prey") and in Cel mai iubit dintre pământeni ("The Most Beloved of Earthlings"). In 1940, following the Second Vienna Award, which transferred parts of Transylvania to Hungary, Preda began to attend school in Bucharest. In January 1941 he witnessed the turbulent events of the Legionary Rebellion and its repression by Ion Antonescu. He kept contact with Transylvanian refugees and met with soldiers settled in Bucharest. Three decades later, he would recount these events in Viața ca o pradă and Delirul ("The Delirium"). At the end of the 1940–1941 school year, with help of the school's headmaster, he took the skills examination, but due to material difficulties he dropped out of school. During the summer, Preda did not return to his native village: "I had the impression that if I return, I will not be able to leave." He had failed to publish anything and not even found a job, Marin Preda found increasingly difficult: "It is impossible for me to remember and understand how I was able to live, from what sources, all autumn and all winter of 1941 1942. Only unrelated, unnatural things I had nowhere to sleep, there was sleet all over Bucharest, and I walked non stop by tram from Gara de Nord to Gara de Est. All day and all night." Sometimes he visited his brother Nilă, in a tiny attic where "he was lost for hours, with his elbows under his neck." In the collected volume of poems Sârmă ghimpată ("Barbed Wire"), Romanian poet Geo Dumitrescu intended to include Preda's poem, "The Return of the Wandering Son", but the collection was banned from print. In 1941, also through Geo Dumitrescu, Preda was hired as a proofreader for the newspaper Timpul.
Әдеби қызмет
1942 жылдың сәуірінде Преда «Парлиту» («Жолған») эскизімен «Тимпуль» газетінде алғаш рет жарияланды, оны ақын Мирон Раду Парашивеску қолдады. 20 жасында жариялануы оған жазуға деген сенімділігін арттырды және ол «Стригоайка» («Өлі емес»), «Салькам» («Акация»), «Калул» («Ат»), «Ноаптеа» («Түн») және «Ла кемп» («Егістікте») сияқты эскиздер мен әңгімелерді жариялауды жалғастырды. Оның қысқа әңгімесі 1948 жылы жарық көрген «Жерлер арасындағы кездесу» («Întâlnirea din pământuri») атты алғашқы жинағына енді. Бұл жинақ Преданың автобиографиялық, «қабырғадағы көшпенді» повестьтерді қолдануын көрсетті: автордың атымен аталған әңгімеде сыншылар автордың әкесін бірден таныды, ол «Морометиде» өзгертілген есіммен де пайда болады. 1943-1945 жылдары ол Румыния армиясында қызмет етті, бұл тәжірибені кейінгі туындыларында сипаттады. 1945 жылы «România liberă» («Азат Румыния») газетінде корректор болып жұмыс істеді. 1949 мен 1955 жылдар аралығында «Моромети» романының бірінші томын жазды, ол кейін оның ең маңызды туындысы деп есептелді. 1952 жылы «Viaţa Românească» («Румыния өмірі») журналының редакторы болды. 1956 жылы «Моромети» романы үшін Әдебиет саласының мемлекеттік сыйлығын алды. Бір жылдан кейін, 1957 жылы, Преда Вьетнамға және Қытайдың Пекин қаласына сапар шекті. 1960-1961 жылдары көп оқыды және шетелдік әдебиетті румын тіліне аударды. Преда Уильям Фолкнерге қызығушылық танытты, оның прозасымен белгілі бір ортақтықтарды байқады. 1965 жылы әйелі Этамен бірге Альбер Камюдің «Ауру» романын румын тіліне аударды. 1968 жылы Румыния жазушылар одағының вице-президенті болып сайланды, ал 1970 жылы «Cartea Românească» («Румыния кітабы») баспасының директоры болды және 1980 жылы қайтыс болғанға дейін оны басқарды. 1970 жылы Николае Ганемен бірлесіп Федор Достоевскийдің «Иблистер» романын аударды. Преданың «Marele singuratic» («Ұлы жалғыз») романы 1971 жылы Жазушылар одағының сыйлығын алды. 1975 жылы жазылған «Delirul» («Қызыл құмар») романы Иоан Антонескудің Румыния тарихындағы рөлін қайта қарастыруға бағытталған. Мұнда Антонеску нацистік Германиямен ынтымақтастығының себебі Бессарабияны қайтарудың жалғыз жолы деп сенген трагикалық тұлға ретінде бейнеленген. Романның алғашқы басылымы тез сатылып кетті. 1974 жылы Румын академиясының корреспондент мүшесі болып сайланды, ал 1990 жылы қайтыс болғаннан кейін толық мүше болып тағайындалды. «Marele singuratic» романының екінші басылымы 1976 жылы жарық көрді, ал 1977 жылы «Viața ca o pradă» («Жан – олжа») атты кең ауқымды автобиографиялық романын жариялады, оның басты тақырыбы – суретшінің санасының қалыптасуы. 1980 жылы Марин Преда өзінің соңғы романын – «Cel mai iubit dintre pământeni» («Жер бетіндегі ең жақын») жариялады, ол коммунизмді қатал сынға алатын туынды ретінде қарастырылды. Роман саудаға шыққаннан кейін бірнеше аптадан кейін барлық мемлекеттік, университет және мектеп кітапханаларынан, сондай-ақ барлық кітап дүкендерінен алынып тасталды. Көзі куәгер болған адамның айтуынша, 1970 жылы Преда президент Николае Чаушескуге: «Егер сіз социалистік реализмді енгізгіңіз келсе, мен, Марин Преда, өз-өзімді өлтіремін» деген. Бірақ автор ешқашан социалистік реализмді ашық сынаған жоқ және коммунистік режимнің заңдылығына күмән келтірмеді.
In April 1942, Preda made his publishing debut with the sketch "Părlitu" ("Burnt") in the newspaper Timpul, endorsed by the poet Miron Radu Paraschivescu. His debut at the age of 20 gave him confidence in his writing, and he continued to publish sketches and stories, including "Strigoaica" ("The Undead"), "Salcâmul" ("The Acacia"), "Calul" ("The Horse"), "Noaptea" ("The Night"), and "La câmp" ("In the Field"). The short story was included in Preda's debut volume, Întâlnirea din pământuri ("The Meeting between the Lands"), published in 1948. The volume hinted at Preda's defining use of autobiographical, "fly on the wall" narratives: in the eponymous short story, critics immediately recognized the author's father, who would also appear with a changed name in Moromeții. Between 1943 and 1945 he served in the Romanian Army, an experience he would describe in his later works. In 1945 he became a proofreader for the newspaper România liberă ("Free Romania"). Between 1949 and 1955, he wrote the first volume of the novel Moromeții, that would later be considered his defining work. In 1952 he became editor of the magazine Viaţa Românească ("Romanian Life"). In 1956 he received the State Prize for Literature for the novel Moromeții. A year later, in 1957, Preda travelled to Vietnam and Beijing, China. Between 1960 and 1961 he read widely, and undertook translations of foreign literature into Romanian. Preda became fascinated by William Faulkner, with whom his prose has certain affinities. In 1965, he and his wife Eta translated the novel The Plague by Albert Camus into Romanian. In 1968 he was elected the vice president of the Romanian Writers' Union, and in 1970 he became director of the Cartea Românească ("Romanian Book") publishing house, which he led until his sudden death in 1980. In 1970 he translated Fyodor Dostoevsky's novel Demons in collaboration with Nicolae Gane. Preda's novel, Marele singuratic ("The Great Lonely One"), received the Writers' Union Award in 1971. Preda's 1975 novel Delirul ("Delirium") is reflects an attempt to reconsider Ion Antonescu's role in Romanian history, against the background of resurgent nationalist pride in socialist Romania. Here, Antonescu is painted as a tragic figure, who collaborated with Nazi Germany due to his belief that this was the only way to regain Bessarabia. The first edition of the novel quickly sold out. He became a corresponding member of the Romanian Academy in 1974, and was promoted to titular post mortem member in 1990. The second edition of the novel "Marele singuratic" had appeared in 1976, and in 1977 he published "Viața ca o pradă" (Life as a Prey), a comprehensive autobiographical novel whose main theme is the crystallization of an artist's conscience. In 1980, Marin Preda published his last novel, Cel mai iubit dintre pământeni ("The Most Beloved of Earthlings"), regarded as a violent critique of communism. After a few short weeks on the market, the novel was withdrawn from all public, university, and school libraries, as well as all bookshops. An eyewitness stated that in 1970, Preda had told President Nicolae Ceaușescu: "If you want to introduce socialist realism, I, Marin Preda, will commit suicide.''''" But the author had never publicly criticized socialist realism and never doubted the legitimacy of the communist regime.
Жеке өмір
1955 жылы Преда ақын Аврора Корнуға үйленді. Олардың махаббат хаттары олар қайтыс болғаннан кейін жарияланды. 1959 жылы олар ажырасып кетті. Содан кейін ол Ета Векслерге үйленді, ол кейінірек 1970-ші жылдардың басында Францияға көшіп, олардың некесі аяқталды. Преда үшінші рет Елена Митевке үйленді. Олардың Николай және Александру есімді екі ұлы болды. 1975-1980 жылдары ол Бухарест қаласындағы Strada Pictor Alexandru Romano үйінің 21 нөмірінде тұрды; қазір бұл үйде авторға арналған мемориалдық тақта орнатылған.
In 1955, Preda married the poet Aurora Cornu. Their love letters were published posthumously. They divorced in 1959. He then Eta Vexler, who later immigrated to France in the early 1970s, ending their marriage. Preda married a third time, to Elena Mitev. The couple had two sons, Nicolae and Alexandru. Between 1975 and 1980 he lived in Bucharest at Strada Pictor Alexandru Romano no. 21; the home now displays a plaque dedicated to the author.
Марапаттар
1971 жылы Предаға Румыния Социалистік Республикасының 2-дәрежелі Жұлдыз ордені, "Румыния Коммунистік партиясының құрылғанына 50 жыл толуына орай социализмді құру жұмысындағы ерекше еңбектері үшін" тағайындалды. Преданың "Моромети" романы 1956 жылы Мемлекеттік әдебиет сыйлығымен марапатталды.
In 1971, Preda was awarded the Order of the Star of the Romanian Socialist Republic, 2rd class "for special merits in the work of building socialism, on the occasion of the 50th anniversary of the Romanian Communist Party establishment". Preda's novel Moromeții was awarded the State Prize for Literature in 1956.
Өлім
1980 жылы 16 мамырда Преда Могошоая сарайындағы Жазушылар үйінде кенеттен қайтыс болды. Өлімінен 24 сағат өткен соң жасалған аутопсия оның қандағы алкоголь концентрациясы 3,5 BAC екенін көрсетті, бұл комаға түсуге жеткілікті деңгей. Өлімнің ресми себебі – тыныс алудың қиындауы. Оның отбасы оның кенеттен қайтысы «Cel mai iubit dintre pământeni» романының жарық көргенімен байланысты және күмәнді жағдайларда болғанын айтады. Сот-медициналық сараптаманың қорытындысында: «Марин Преданың өлімі зорлықпен келтірілген, механикалық тыныс алудың қиындауынан болды, яғни алкогольдік комада болғанда тыныс жолдары жұмсақ затпен, мүмкін төсек жабдысымен бітелген». Марин Преда Белу зиратындағы Жазушылар аллеясына жерленді.
On 16 May 1980, Preda died suddenly at the Writers' Mansion of Mogoșoaia Palace. The autopsy, which took place 24 hours after his death, showed that his blood alcohol concentration was 3.5 BAC, enough to fall into a coma. The official cause of death was asphixiation. His family maintains that his sudden death was related to the publication of the novel Cel mai iubit dintre pământeni and occurred in suspicious circumstances. According to the forensic report, "Marin Preda's death was violent and was due to mechanical asphyxia by clogging the airways with a soft object, possibly a bed linen, in an alcoholic coma". Marin Preda was buried in the Writers' Alley in Bellu Cemetery.
Марин Предаға арналған құрметті іс-шаралар
Бухарест лицейі оның атымен аталады, "Марин Преда" теориялық лицейі. Одорхейу Секуйеск лицейі оның атымен аталады, "Марин Преда" лицейі. Турну Магуреле лицейі оның атымен аталады, "Марин Преда" лицейі. Бухарест қалалық кітапханасының филиалы оның атымен аталады, Марин Преда филиалы. Клуж-Напока қаласындағы бір көше оның атымен аталады, Марин Преда көшесі. Турда қаласындағы бір көше оның атымен аталады, Марин Преда көшесі. Орадея қаласындағы бір көше оның атымен аталады, Марин Преда көшесі. Мангалия қаласындағы бір көше оның атымен аталады, Марин Преда көшесі. Рэмнику Валча қаласындағы бір көше оның атымен аталады, Марин Преда көшесі. 2012 жылдың 10 тамызында Марин Преданың туғанына 90 жыл толуына арналған мерекелік шара ретінде Румыния Ұлттық Банкі 10 лей номиналдық күміс ескерткіш монетаны айналымға енгізді. Монета 500 данадан шығарылды.
A lyceum of Bucharest is called after his name, Liceul Teoretic "Marin Preda". A lyceum of Odorheiu Secuiesc is called after his name, Liceul "Marin Preda". A lyceum of Turnu Măgurele is called after his name, Liceul "Marin Preda". A branch of the Bucharest Metropolitan Library bears his name, Marin Preda Branch. A street in Cluj Napoca bears his name, Marin Preda Street. A street in Turda is named after him, Marin Preda Street. A street in Oradea is named after him, Marin Preda Street. A street in Mangalia is named after him, Marin Preda Street. A street in Râmnicu Vâlcea bears his name, Marin Preda Street. On 10 August 2012, to commemorate the occasion of the 90th anniversary Marin Preda's birth, the National Bank of Romania put into circulation a commemorative silver coin with a face value of 10 lei. The coin was issued in a circulation of 500 copies.