Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Румын философы, афорист және эссеші (1911–1995)
Romanian philosopher, aphorist and essayist (1911–1995)
Эмиль Михай Чиоран (, emil sjɔʁɑ̃; 8 сәуір 1911 – 20 маусым 1995) – румын философы, афорист және эссеші, ол румын және француз тілдерінде еңбектер жариялаған. Оның еңбектері философиялық пессимизм, стиль және афоризмдермен ерекшеленеді. Оның шығармалары көбінесе азап, ыдырау және нигилизм мәселелерін қамтиды. 1937 жылы Чиоран Париждің Латын кварталына көшіп, өмірінің соңына дейін, 1995 жылға дейін серіктесі Симон Буэмен бірге уединениеде тұрды.
Emil Mihai Cioran (, emil sjɔʁɑ̃; 8 April 1911 – 20 June 1995) was a Romanian philosopher, aphorist and essayist, who published works in both Romanian and French. His work has been noted for its pervasive philosophical pessimism, style, and aphorisms. His works frequently engaged with issues of suffering, decay, and nihilism. In 1937, Cioran moved to the Latin Quarter of Paris, which became his permanent residence, wherein he lived in seclusion with his partner, Simone Boué, until his death in 1995.
Ерте өмір
Циоран Венгрия Корольдігінің Себен округіне қарасты Ресинар қаласында (қазіргі Румынияның Сибиу округіне қарасты Рашинари) дүниеге келген. Оның әкесі Эмилиан Чиоран православие дінінің священнигі, ал анасы Эльвира – Христиан әйелдер лигасының төрайымы болды. 10 жасында Чиоран оқу үшін Сибиуге көшіп барды, ал 17 жасында Бухарест университетінің әдебиет және философия факультетіне қабылданды, онда ол Эжен Ионеско мен Мирча Элиадемен танысты, олар оның достары болды. Ол агностикке айналып, "өмірдің қиындығын" аксиома ретінде қабылдады. Университетте оған Георг Симмель, Людвиг Клагес және Мартин Хайдеггертің, сондай-ақ орыс философы Лев Шестовтың ықпалы тиді, оның Чиоранның негізгі ой жүйесіне қосқан үлесі – өмірдің кездейсоқ екендігіне сенім болды. Чиоранның дипломдық жұмысы Анри Бергсонға арналған, бірақ ол кейіннен Бергсон өмірдің трагедиясын түсінбегенін айтып, одан бас тартты. 20 жасынан бастап Чиоран ұйқысыздықтан зардап шеге бастады, бұл жағдай өмірінің соңына дейін оны мазалады және оның жазбаларына әсер етті. Чиоранның өзінің алғашқы кітабы "Үмітсіздік биіктігінде" туралы тәжірибесін жазуға шешім қабылдауы ұйқысыздық эпизодынан туындады.
Cioran was born in Resinár, Szeben County, Kingdom of Hungary (today Rășinari, Sibiu County, Romania). His father, Emilian Cioran, was an Orthodox priest, and his mother, Elvira, was the head of the Christian Women's League. At 10, Cioran moved to Sibiu to attend school, and at 17, he was enrolled in the Faculty of Literature and Philosophy at the University of Bucharest, where he met Eugène Ionesco and Mircea Eliade, who became his friends. He became an agnostic, taking as an axiom "the inconvenience of existence". While at the university, he was influenced by Georg Simmel, Ludwig Klages and Martin Heidegger, but also by the Russian philosopher Lev Shestov, whose contribution to Cioran's central system of thought was the belief that life is arbitrary. Cioran's graduation thesis was on Henri Bergson, whom he later rejected, claiming Bergson did not comprehend the tragedy of life. From the age of 20, Cioran began to suffer from insomnia, a condition which he suffered from for the rest of his life, and permeated his writings. Cioran's decision to write about his experiences in his first book, On the Heights of Despair, came from an episode of insomnia.
Берлин мен Румыния
1933 жылы Берлин университетіне стипендия алып, онда Иоганн Готлиб Фихте, Гегель, Эдмунд Гуссерль, Иммануил Кант, Георг Симмель, Шопенгауэр және Ницшелерді оқыды. "Егер бірнеше ақымақтардың өмірі қиылса, адамзат неден айырылды?" деп, Ұзын пышақ түнін мақұлдаған кезде, ал Петру Комарнескуге жазған хатында өзін "Гитлерші" деп сипаттады. Ол итальяндық фашизмге де осындай көзқарас білдірді, екінші итальян-абиссин соғысындағы жеңістерді құптады, "Фашизм – Италияны бүгінгі Румыниямен салыстыратын соққы, одан басқа Италия келісімге келмейді" деді. Циоранның алғашқы кітабы "Pe culmile disperării" ("Үмітсіздік биіктіктерінде") 1934 жылы Румынияда жарық көрді. Ол Комиссия сыйлығы мен Жас жазушылар сыйлығын жарияланбаған жас автордың ең үздік кітабы үшін алды. Бірақ кейіннен Чиоран оны "өте нашар жазылған, стилі жоқ кітап" деп сынады. Содан кейін Румынияда "Алданулар кітабы" (1935), "Румынияның трансформациясы" (1936) және "Көз жасы мен қасиеттілер" (1937) кітаптары жарық көрді. "Көз жасы мен қасиеттілер" кітабы "нашар қабылданды", ал жарық көргеннен кейін Чиоранның анасы оған кітапты қайтарып алуын сұрап хат жазды, себебі ол оны қоғамда ұятқа қалдырды. Чиоран ешқашан бұл топтың мүшесі болмаса да, Румынияда болған кезінде ол Темір гвардияның идеяларына қызығушылық таныта бастады – олардың ұлтшыл идеологиясын Екінші дүниежүзілік соғыстың басындағы жылдарға дейін қолдады, бірақ олардың зорлық-зомбылық әдістерін сынады. Кейіннен Чиоран фашизмді айыптады, 1970 жылы оны "жастық шағымның ең үлкен ақымақтығы" деп сипаттады. "Егер мен бір аурудан құтылсам, онда ол осы ауру болса керек" деді. Чиоран 1990 жылдары қайта басылған "Румынияның трансформациясы" кітабын көптеген өте радикалды немесе "өрескел және ақымақ" деп санайтын бөлімдерді алып тастап, кеңінен өңдеді. Кітаптың түпнұсқасы тоталитаризмге деген симпатияны білдірді, бұл көзқарас Чиоранның сол кезде жазған мақалаларында да кездеседі, және ол "урбанизация мен индустриализацияны" "дамып келе жатқан халықтың екі басты мақсаты" ретінде белгілеуге тырысты. Алайда, оның модернизацияға жасаған ерте шақыруын Темір гвардияның дәстүрлілігімен үйлестіру қиын болды. 1934 жылы ол былай деп жазды: "Румынияда шынайы, шығармашылық және сергітетін ұлтшылдық тек дәстүрді жоққа шығарып қана қоймай, оны жоққа шығарып, жеңіп шығатын ұлтшылдық ғана болуы мүмкін". Оның румындық ерекшеліктерге деген наразылығы оның туындыларында көрінді ("Кез келген нақылда, әрбір мақалда, кез келген ойда біздің халқымыз өмірге деген ұяңдық, күмәнділік және бас тартуды білдіреді [ ] Күнделікті румындық [сенімдер] таң қалдырады"), бұл оңшыл "Gândirea" журналынан (оның редакторы Ничифор Крейник "Румынияның трансформациясын" "қазіргі Румынияның қанды, аяусыз қырғыны, тіпті ана өлтіру мен қасиеттілікке деген қорқынышсыз шабуыл" деп атады) және Темір гвардия газеттерінен сындарға әкелді.
In 1933, he received a scholarship to the University of Berlin, where he studied Johann Gottlieb Fichte, Hegel, Edmund Husserl, Immanuel Kant, Georg Simmel, Schopenhauer, and Nietzsche. while expressing his approval for the Night of the Long Knives—"what has humanity lost if the lives of a few imbeciles were taken"), and, in a letter written to Petru Comarnescu, described himself as "a Hitlerist". He held similar views about Italian fascism, welcoming victories in the Second Italo Abyssinian War, arguing that: "Fascism is a shock, without which Italy is a compromise comparable to today's Romania". Cioran's first book, Pe culmile disperării (literally translated: "On the Heights of Despair"), was published in Romania in 1934. It was awarded the Commission's Prize and the Young Writers Prize for one of the best books written by an unpublished young writer. Regardless, Cioran later spoke negatively of it, saying "it is a very poorly written book, without any style." Successively, The Book of Delusions (1935), The Transfiguration of Romania (1936) and Tears and Saints (1937) were also published in Romania. Tears and Saints was "incredibly poorly received", and after it was published, Cioran's mother wrote him asking him to retract the book because it was causing her public embarrassment. Although Cioran was never a member of the group, it was during this time in Romania that he began taking an interest in the ideas put forth by the Iron Guard—a far right organization whose nationalist ideology he supported until the early years of World War II, despite allegedly disapproving of their violent methods. Cioran would later denounce fascism, describing it in 1970 as "the worst folly of my youth. If I am cured of one sickness, it is surely that one." Cioran revised The Transfiguration of Romania heavily in its second edition released in the 1990s, eliminating numerous passages he considered extremist or "pretentious and stupid". In its original form, the book expressed sympathy for totalitarianism, a view which was also present in various articles Cioran wrote at the time, and which aimed to establish "urbanization and industrialization" as "the two obsessions of a rising people". His early call for modernization was, however, hard to reconcile with the traditionalism of the Iron Guard. In 1934, he wrote, "I find that in Romania the sole fertile, creative, and invigorating nationalism can only be one which does not just dismiss tradition, but also denies and defeats it". Disapproval of what he viewed as specifically Romanian traits had been present in his works ("In any maxim, in any proverb, in any reflection, our people expresses the same shyness in front of life, the same hesitation and resignation [ ] Everyday Romanian [truisms] are dumbfounding. "), which led to criticism from the far right Gândirea (its editor, Nichifor Crainic, had called The Transfiguration of Romania "a bloody, merciless, massacre of today's Romania, without even [the fear] of matricide and sacrilege"), as well as from various Iron Guard papers.
Франция
1936 жылы Берлиннен оралғаннан кейін, Чиоран Брашовтағы Андрей Шагуна орта мектебінде бір жыл философия сабақтарын берді. Сабақтары дұрыс болмады және бір жылдан кейін жұмысты тастады. 1937 жылы ол алғаш рет Бухаресттегі испан елшілігінде стипендияға өтініш берді, бірақ одан кейін испан азамат соғысы басталды. Содан кейін ол Бухаресттегі француз институтының филиалынан алған стипендиямен Парижге кетті, ол 1944 жылға дейін ұзартылды. Ол Сорбонна университетінде докторлық диссертация жазуға тырысты, бірақ оған мұндай жұмыс істеу ниеті болған жоқ, себебі студент болуға байланысты университет кафетерийінде арзан тамақ алуға мүмкіндік болды. Ол 1951 жылға дейін осылай жалғастырды, сонда 27 жастан асқан студенттерді қабылдауға тыйым салатын заң қабылданды. Туған жеріне қысқа уақытқа барғаннан кейін (1940 жылдың қарашасы – 1941 жылдың ақпаны), Чиоран ешқашан қайтып оралмады. Румыниядағы соңғы кезеңде ол сол кезде билікті қолға алған Темір гвардиямен жақын қарым-қатынас жасады (Ұлттық легионерлік мемлекетті қараңыз). 28 қарашада мемлекеттік Румын радиосы үшін Чиоран қозғалыстың бұрынғы жетекшісі Корнелиу Зелеа Кодрянудың портретіне арналған сөйлеуін жазды, оны және Гвардияны, басқалармен қатар, «румындарға мақсат бергені үшін» мақтады. Кейіннен ол Темір гвардияны қолдаудан ғана емес, олардың ұлтшыл идеяларынан да бас тартты және оған эмоционалды қатысы бар екеніне жиі өкініш білдірді. Мысалы, 1972 жылғы сұхбатында ол оны «қозғалыстардың жиынтығы; одан да көп, ақылсыз секта және партия» деп айыптады, сондай-ақ: «Мен содан кейін [ ] толқынмен қалай жүру керектігін, ең аз сенімділік болмаса да білдім. Қазір мен оған қарсы тұруға дайынмын». Чиоран «Шығу туралы құмар кітапты» 1940 жылы жаза бастады және 1945 жылы аяқтады. Бұл оның румын тілінде жазған соңғы кітабы болды, бірақ лирикалық афоризмдер арқылы пессимизм мен адамға деген жеккөрушілік туралы жазған соңғы еңбегі емес. Содан кейін Чиоран француз тілінде ғана кітаптар шығарды. Осы кезде Чиоранның румын халқына деген жеккөрушілігі байқалды. Ол достарына «Румындардың пайдалануы үшін ғана» деген қосымша атағымен «Сәтсіздік философиясын» жазуды қалағанын айтты. Сонымен қатар, ол Парижге көшуін «өзінің жасаған ең ақылды ісі» деп сипаттады, ал «Туылғаннан кейінгі қиындықтар» еңбегінде: «Мен әрдайым өз тегіммен күресіп, өмірім бойы басқаша болуды қаладым: испан, орыс, каннибал – ештеңе болсын, бірақ өзім болмасын». 1942 жылы Чиоран ұйқысыздықтан зардап шеккен Симон Буэмен танысты, ол өмірінің соңына дейін онымен бірге өмір сүрді. Чиоран олардың қарым-қатынасын толығымен құпия ұстады және өзінің жазбаларында немесе сұхбаттарында Буэмен қарым-қатынасы туралы ешқашан айтпады. 1949 жылы оның алғашқы француз тіліндегі кітабы «Жырылудың қысқаша тарихы» («A Short History of Decay») Галлимарда жарық көрді және 1950 жылы француз емес автордың ең жақсы кітабы үшін Риварол сыйлығымен марапатталды. Өмірі бойы Чиоран оған берілген әдеби сыйлықтардың көпшілігін қабылдаудан бас тартты.
After returning from Berlin in 1936, Cioran taught philosophy at the Andrei Șaguna High School in Brașov for a year. His classes were marked by confusion and he quit in a year. In 1937, he first applied for a fellowship at the Spanish Embassy in Bucharest but then the Spanish Civil War started. Then he left for Paris with a scholarship from the French Institute branch in Bucharest, which was then prolonged until 1944. He was supposedly working towards a doctoral thesis in the Sorbonne University, but he had no intention to actually work towards it, as the identity of being a student gave him access to cheap meals at the university cafeteria. This he continued until 1951 when a law passed that forbade enrollment of students older than 27. After a short stay in his home country (November 1940 – February 1941), Cioran never returned again. This last period in Romania was the one in which he exhibited a closer relationship with the Iron Guard, which by then had taken power (see National Legionary State). On 28 November, for the state owned Romanian Radio, Cioran recorded a speech centered on the portrait of Corneliu Zelea Codreanu, former leader of the movement, praising him and the Guard for, among other things, "having given Romanians a purpose". He later renounced not only his support for the Iron Guard, but also their nationalist ideas, and frequently expressed regret and repentance for his emotional implication in it. For example, in a 1972 interview, he condemned it as "a complex of movements; more than this, a demented sect and a party", saying, "I found out then [ ] what it means to be carried by the wave without the faintest trace of conviction. [ ] I am now immune to it". Cioran started writing The Passionate Handbook in 1940 and finished it by 1945. It was the last book he wrote in Romanian, though not the last to deal with pessimism and misanthropy through lyrical aphorisms. Cioran published books only in French thereafter. It was at this point that Cioran's apparent contempt for the Romanian people emerged. He told a friend that he "wanted to write a Philosophy of Failure, with the subtitle For the exclusive use of the Romanian People". Furthermore, he described his move to Paris as "by far the most intelligent thing" he had ever done, and in The Trouble with Being Born he says, "In continual rebellion against my ancestry, I have spent my whole life wanting to be something else: Spanish, Russian, cannibal—anything, except what I was." In 1942, Cioran met Simone Boué, another insomniac, whom he lived with for the rest of his life. Cioran kept their relationship entirely private, and never spoke of his relationship with Boué in his writings or interviews. In 1949, his first French book, A Short History of Decay, was published by Gallimard and was awarded the Prix Rivarol in 1950 for the best book written by a non French author. Throughout his career, Cioran refused most literary prizes awarded to him.
Кейінгі өмір және өлім
Париждің Латын кварталы Чиоранның тұрақты мекені болды. Өмірінің көп бөлігін уақытты жеке өткізіп, көпшілік назардан аулақ жүрді, бірақ Мирча Элиаде, Эужен Ионеско, Пол Селан, Сэмюэл Бекетт, Анри Мишо және Фернандо Саватер сияқты көптеген достарымен байланысын сақтап қалды. 1995 жылы Чиоран Альцгеймер ауруынан қайтыс болды және Монпарнас зиратында жерленді. Чиоранның библиографиясының үлкен бөлігін афоризмдер құрайды, ал "Туылғанның қайғысы" сияқты кейбір кітаптары толығымен афоризмдерден тұрады. Бұл шешім туралы айта отырып, Чиоран былай деді:
The Latin Quarter of Paris became Cioran's permanent residence. He lived most of his life in seclusion, avoiding the public, but still maintained contact with numerous friends, including Mircea Eliade, Eugène Ionesco, Paul Celan, Samuel Beckett, Henri Michaux and Fernando Savater. In 1995, Cioran died of Alzheimer's disease and was buried at the Montparnasse Cemetery. Aphorisms make up a large portion of Cioran's bibliography, and some of his books, such as The Trouble with Being Born, are composed entirely of aphorisms. Speaking about this decision, Cioran said:
Философиялық пессимизм оның барлық туындыларына тән, көптеген сыншылар оны бала кезіндегі оқиғалармен байланыстырады (1935 жылы анасы егер ол осылай бақытсыз боларын білген болса, оны түсік тастағанын айтқан еді). Дегенмен, Чиоранның пессимизмі (әсіресе, оның скептицизмі, тіпті нигилизмі) толыққанды таусылмайды және өзінің ерекшелігімен қуантырады; бұл қарапайым себептерге байланысты пессимизм түрі емес, тіпті себептердің өзі күмәнді. Чиоранның анасы аборт туралы айтқанда, ол оның алаңдатып алмағанын, бірақ өмірдің мәні туралы ерекше түсінікке жеткізгенін мойындады ("Мен жай ғана жағдаймын. Неге бұны соншалықты маңызды деп қабылдау керек?" - деді ол кейіннен осы оқиғаға сілтеме жасап). Оның шығармаларында көбінесе азапқа толы атмосфера бейнеленеді, осы күйді Чиоран өзі де бастан өткерді, соның нәтижесінде лирикалық сипаттамалар басым болып, көбінесе күшті, тіпті зорлық-зомбылық сезімдерін білдіреді. Оның румын тілінде жазған кітаптарында осы ерекшелік айқын көрінеді. Өлім мен азап мәселесімен шұғылданып, ол өзіне-өзі қол салу идеясына қызығушылық танытты, оны өмір сүруге көмектесетін идея деп санайды және бұл тақырыпты "Үмітсіздік биіктігінде" еңбегінде толық зерттеді. "Жаңа құдайлар" кітабында да өзіне-өзі қол салу мәселесі тереңінен қарастырылады, онда осы тақырыпқа арналған афоризмдер бөлімі бар. Жан-Поль Сартр мен Альбер Камю ұсынған экзистенциалистік тақырып – адамның бөтендеуі, 1932 жылы жас Чиоран: "Мүмкін бе, өмір – біздің жер аударылуымыз, ал жоқтық – үйіміз?" деп сұрақ қойды. Чиоранның туындыларында тағы да көптеген тақырыптар қамтылған: түпкі күнә, тарихтың трагедиялық сезімі, өркениеттің аяқталуы, сенім арқылы жұбаныш алудан бас тарту, абсолюттілікке құштарлық, өмір – адамның метафизикалық жер аударылуының көрінісі және т.б. Ол тарихқа құштар ойшыл, "Декаденттік қозғалыс" өкілдерінің еңбектерін көп оқыды. Осы жазушылардың бірі – Освальд Шпенглер, ол адам мен өркениеттің тағдыры туралы гностикалық ойларын ұсынып, Чиоранның саяси философиясына әсер етті. Чиоранның пікірінше, адам өзінің тамырымен байланысын сақтап, өзінен өзгешеленбесе, құлдырауға қарсы тұра алады. Бүгінде ол өзін-өзі объективтеу, мінсіз өндіріс және қайта өндіріс, өзін-өзі талдаудың артық шегі және жасанды табыс арқылы өзінің жойылуына бет бұрып отыр. Құдай туралы Чиоран: "Бах болмаса, Құдай екінші дәрежелі тұлға болар еді" және "Бахтың музыкасы – Ғаламның жаратылуы толық сәтсіздік емес екенін дәлелдейтін жалғыз аргумент" деп атап өтті. Чиоран: "Бах, Шекспир, Бетховен, Достоевский және Ницше – монотеизмге қарсы жалғыз аргументтер" деді. Уильям Гасс Чиоранның "Тыныс алудың азғырылуы" еңбегін "заманауи тақырыптардағы бейтаныс, ақымақтық, қажыр-қайғы, пайдасыздық, ыдырау, тарихтың тираниясы, өзгерістердің қарапайымдылығы, сананың азапқа айналуы, ақылдың ауруға айналуы" туралы философиялық роман деп сипаттады. Сьюзан Сонтаг Чиоранның тақырыбы "ақылды болу, сананың ең жоғары деңгейдегі тазарту" екенін айтты және "[Чиоранның жазбаларында] ақыл – көзбояушы. Бірақ "дүниеге" емес. Өзіне. Чиоран, Беккетті еске түсіретіндей, ойдың абсолютті тұтастығына алаңдайды. Яғни, ойды ойлау туралы ойлауға дейін қысқарту немесе шектеу". Чиоран француз тілінде жазғанда танымал болды, румын тілінде емес. Чиоранның өмірлік кезеңінде Сент-Джон Перс оны "Пол Валериден кейін біздің тілімізді құрметтеген ең ұлы француз жазушысы" деп атады. Оның француз тіліндегі тілі мен қолдануы румын тіліндегідей қатал болған жоқ (бірақ оның румын тіліндегі стильі көбірек өзгеше екені айтылады).
Philosophical pessimism characterizes all of his works, which many critics trace back to events of his childhood (in 1935 his mother is reputed to have told him that if she had known he was going to be so unhappy she would have aborted him). However, Cioran's pessimism (in fact, his skepticism, even nihilism) remains both inexhaustible and, in its own particular manner, joyful; it is not the sort of pessimism which can be traced back to simple origins, single origins themselves being questionable. When Cioran's mother spoke to him of abortion, he confessed that it did not disturb him, but made an extraordinary impression which led to an insight about the nature of existence ("I'm simply an accident. Why take it all so seriously?" is what he later said in reference to the incident). His works often depict an atmosphere of torment, a state that Cioran himself experienced, and came to be dominated by lyricism and, often, the expression of intense and even violent feeling. The books he wrote in Romanian especially display this latter characteristic. Preoccupied with the problems of death and suffering, he was attracted to the idea of suicide, believing it to be an idea that could help one go on living, an idea which he fully explored in On the Heights of Despair. He revisits suicide in depth in The New Gods, which contains a section of aphorisms devoted to the subject. The theme of human alienation, the most prominent existentialist theme, presented by Jean Paul Sartre and Albert Camus, is thus formulated, in 1932, by young Cioran: "Is it possible that existence is our exile and nothingness our home?" in On the Heights of Despair. Cioran's works encompass many other themes as well: original sin, the tragic sense of history, the end of civilization, the refusal of consolation through faith, the obsession with the absolute, life as an expression of man's metaphysical exile, etc. He was a thinker passionate about history; widely reading the writers that were associated with the "Decadent movement". One of these writers was Oswald Spengler who influenced Cioran's political philosophy in that he offered Gnostic reflections on the destiny of man and civilization. According to Cioran, as long as man has kept in touch with his origins and hasn't cut himself off from himself, he has resisted decadence. Today, he is on his way to his own destruction through self objectification, impeccable production and reproduction, excess of self analysis and transparency, and artificial triumph. Regarding God, Cioran has noted that "without Bach, God would be a complete second rate figure" and that "Bach's music is the only argument proving the creation of the Universe cannot be regarded as a complete failure". Cioran went on to say "Bach, Shakespeare, Beethoven, Dostoevsky and Nietzsche are the only arguments against monotheism." William H. Gass called Cioran's The Temptation to Exist "a philosophical romance on the modern themes of alienation, absurdity, boredom, futility, decay, the tyranny of history, the vulgarities of change, awareness as agony, reason as disease". According to Susan Sontag, Cioran's subject is "on being a mind, a consciousness tuned to the highest pitch of refinement" and "[i]n Cioran's writings the mind is a voyeur. But not upon 'the world.' Upon itself. Cioran is, to a degree reminiscent of Beckett, concerned with the absolute integrity of thought. That is, with the reduction or circumscription of thought to thinking about thinking." Cioran became most famous while writing not in Romanian but French, a language with which he had struggled since his youth. During Cioran's lifetime, Saint John Perse called him "the greatest French writer to honor our language since the death of Paul Valéry." Cioran's tone and usage in his adopted language were seldom as harsh as in Romanian (though his use of Romanian is said to be more original).
Мұра
Сиоранның ұзақ жылдар бойы серігі болған Симона Буэ қайтыс болғаннан кейін, 2005 жылы бір менеджер олардың пәтерінен Сиоранның 30-дан астам дәптерден тұратын қолжазбалар жиынтығын тауып, аукционға сатуға тырысты. Париж апелляциялық сотының қаулысымен жиынтықтың коммерциялық сатылуы тоқтатылды. Бірақ 2011 жылдың наурыз айында апелляциялық сот сатушының қолжазбалардың заңды иесі екенін шешті. Қолжазбаларды румыниялық кәсіпкер Джордж Брайлою 405 000 евроға сатып алды. Қартайған Сиоран румын драматургі және актері Матей Вишнечтің "Мансарда ла Париж ку види спре моарте" ("Өлімге қараған Париж шатыры") атты пьесасының басты кейіпкері болады. Вишнеч пен Сиоранның қиял арқылы кездесуін бейнелейтін бұл пьеса алғаш рет 2007 жылы Раду Афримнің режиссерлігімен, румыниялық және люксембургтік актерлердің қатысуымен сахнаға қойылды; Сиоран рөлін Константин Кожокару ойнады. Румынияның Сибиу қаласында қойылымдар ұйымдастырылды.
After the death of Cioran's long term companion, Simone Boué, a collection of Cioran's manuscripts (over 30 notebooks) were found in the couple's apartment by a manager who tried to auction them in 2005. A decision taken by the Court of Appeal of Paris stopped the commercial sale of the collection. However, in March 2011, the Court of Appeal ruled that the seller was the legitimate owner of the manuscripts. The manuscripts were purchased by Romanian businessman George Brăiloiu for €405,000. An aged Cioran is the main character in a play by Romanian dramatist actor Matei Vișniec, Mansardă la Paris cu vedere spre moarte ("A Paris Loft with a View on Death"). The play, depicting an imaginary meeting between Vișniec and Cioran, was first brought to the stage in 2007, under the direction of Radu Afrim and with a cast of Romanian and Luxembourgian actors; Cioran was played by Constantin Cojocaru. Stagings were organized in the Romanian city of Sibiu
Сюзан Сонтаг Сиоранды зор құрметпен қабылдап, оны "қазіргі замандағы ең нәзік және күшті ойлау қабілетіне ие жазушылардың бірі" деп атады. Даниялық неофолк музыканты Ким Ларсен 2021 жылғы "Your Love Can't Hold This Wreath of Sorrow" альбомының обложкасында Сиоранның тұншығып жатқан қолының суретін қайта жаңғыртты. 2023 жылы түсірілген мексикалық/американдық ағылшын тіліндегі "Rotting in the Sun" фильмінде актер және кейіпкер (сонымен қатар режиссер) Себастьян Сильва жағажайда Сиоранның "Туылғанның қиындығы" кітабын оқып, одан цитаталар келтіреді.
Susan Sontag was a great admirer of Cioran, calling him "one of the most delicate minds of real power writing today." Danish neofolk musician Kim Larsen re enacted Cioran's choking arms photograph on the cover of the 2021 album Your Love Can't Hold This Wreath of Sorrow. In the 2023 Mexican/US English language film Rotting in the Sun actor and character (and director) Sebastián Silva is seen reading Cioran's book, The Trouble with Being Born, at the beach and quotes passages from it.