Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ласкар – Оңтүстік Азия, Оңтүстік-Шығыс Азия және басқа да аумақтардан шыққан теңізші немесе халық қарулы күштерінің мүшесі. Ласкар 16 ғасырдан бастап 20 ғасырдың ортасына дейін еуропалық кемелерде жұмыс істеген, Үндістан субконтиненті, Оңтүстік-Шығыс Азия, Араб әлемі, Британдық Сомалиленд немесе Жақсы Үміт мүйісінің шығысындағы жерлерден келген адамдарды білдіреді.
Sailor or militiaman from South Asia, Southeast Asia, and other territories
A lascar was a sailor or militiaman from the Indian subcontinent, Southeast Asia, the Arab world, British Somaliland or other lands east of the Cape of Good Hope who was employed on European ships from the 16th century until the mid 20th century.
XVI ғасыр
Еуропалықтар алғаш рет теңіз жолымен Үндістанға келген кезден бастап, үнді теңізшілері еуропалық кемелерде жұмыс істеген. 1498 жылы теңіз арқылы Үндістанға жеткен алғашқы еуропалық Васко да Гама, Малиндиде (қазіргі Кенияның жағалауындағы елді мекен) португал кемесін Үнді мұхиты арқылы Үндістанның оңтүстік-батысындағы Малабар жағалауына жеткізу үшін үнді навигаторын жалдады. Португал кемелері 16 және 17 ғасырларда Үндістан субконтинентінен, негізінен Гоадан және Үндістандағы басқа португалдық колониялардан көптеген ласкарларды жұмысқа алды. Португалдықтар "ласкар" терминін өз кемелеріндегі, Жақсы Үміт мүйісінің шығысындағы аймақтардан – яғни, Үндістаннан келген барлық теңізшілерге қолданды. Португал және испан теңіз империялары арқылы кейбір үнді ласкарлары британдық кемелерге де ілігіп, Үндістанға барған алғашқы британдық Шығыс Индия компаниясының кемелерінде теңізшілер болып қызмет етті. XVI ғасырға жататын жапондық Намбан суреттерінде үнді ласкарларынан құралған экипаждар бейнеленген. Лузо-азиялықтар бүкіл Оңтүстік және Оңтүстік-Шығыс Азияда қолданылған өздерінің пиджин португал тілін дамытқан болуы мүмкін.
Indian seamen had been employed on European ships since the first European made the sea voyage to India. Vasco da Gama, the first European to reach India by sea (in 1498), hired an Indian pilot at Malindi (a coastal settlement in what is now Kenya) to steer the Portuguese ship across the Indian Ocean to the Malabar Coast in southwestern India. Portuguese ships continued to employ lascars from the Indian subcontinent in large numbers throughout the 16th and 17th centuries, mainly from Goa and other Portuguese colonies in India. The Portuguese applied the term "lascar" to all sailors on their ships who were originally from the Indies, which they defined as the areas east of the Cape of Good Hope. Through the Portuguese and Spanish maritime world empires, some Indian lascars found their way on to British ships, and were among the sailors on the first British East India Company ships to sail to India. Lascar crewmen from India are depicted on Japanese Namban screens of the sixteenth century. The Luso Asians appear to have evolved their own pidgin Portuguese which was used throughout South and Southeast Asia.
XVII ғасыр
Британдықтар "ласкар" терминін қабылдағанда, бастапқыда оны барлық азиялық экипаж мүшелеріне қолданды, бірақ 1661 жылдан кейін және Португалия Бомбейді Англияға өткізгеннен кейін, бұл термин негізінен Шығыс Үндістаннан келген экипаж мүшелерін сипаттау үшін пайдаланылды. Басқа терминдердің ішінде "топаз" – Индо-португал теңіз милициясын, әсіресе Бомбей, Тана және Диу, Даммам, Кочин, Хугли өзені сияқты бұрынғы португалдық аумақтардан келгендерін сипаттау үшін қолданылды. "Сепой" термині үнділік әскери жасақтарын сипаттау үшін қолданылды. Ұлыбритания кемелерінде жұмыс істейтін үнді теңізшілерінің саны соншалықты көп болғандықтан, британдықтар 1660 жылдан бері қолданылып келе жатқан Навигациялық актілер арқылы оны шектеуге тырысты. Аталған актіге сәйкес, Азиядан тауар әкелетін британдық тіркелген кеменің экипажының 75 пайызы британдықтардан болуы керек еді. Мұның қажеттілігі бастапқыда Еуропалық теңізшілердің Үндістанға бағытталған кемелерде жоғары ауру және өлім-жітім көрсеткіштеріне және Үндістанда олардың жиі дезертирлеуіне байланысты туды, бұл кері сапарға жеткілікті экипаж болмауына әкелді. Тағы бір себеп – соғыс, оның кезінде Корольдік теңіз флоты Үндістандағы Компания кемелерінен британдық теңізшілерді әскерге шақыруды күшейтті.
When the British adopted the term "lascar", they initially used it for all Asian crewmen, but after 1661 and the ceding of Bombay to England by Portugal, the term was used mainly to describe crewmen from East India. Among other terms was "topaze" to describe Indo Portuguese naval militia, especially from Bombay, Thana, and former Portuguese territories such as Diu, Dammam, Cochin and the Hugli River. The term "sepoy" was used to describe Indian military militia. The number of Indian seamen employed on UK ships was so great that the British tried to restrict this by the Navigation Acts in force from 1660, which required that 75 percent of the crew of a British registered ship importing goods from Asia had to be British. Initially, the need arose because of the high sickness and death rates of European sailors on India bound ships, and their frequent desertions in India, which left ships short of crew for the return voyage. Another reason was war when conscription of British sailors by the Royal Navy was particularly heavy from Company ships in India.
XVIII ғасыр
1756 жылы адмиралдар Покок пен Ватсонның флоты, подполковник Роберт Клайвтың экспедициялық күшімен Бомбейден 1300 адаммен, оның ішінде 700 еуропалық, 300 сепой және 300 "топаз индо португал" адамдарымен жолға шықты. Ангрияға қарсы экспедиция – британдықтардың индо-португалдық милициясын пайдалануының алғашқы мысалы және Бомбей теңіз флотының алғашқы әрекеттерінің бірі. Ласкарлар Веллингтон герцогымен бірге Үндістанда 18-шы ғасырдың соңы мен 19-шы ғасырдың басындағы науқандарда қызмет етті. 1786 жылы Лондонға кедейлерді құтқару комитеті құрылды, себебі Лондон қаласында қалған ласкарлар туралы алаңдаушылық болды. Алайда, комитет құрылғаннан кейін бір ай өткен соң жасалған есепте 250 көмек алған адамның тек 35-і ғана ласкарлар екені анықталды. Капитан Джеймс Куктың Тынық мұхитына жасаған екінші сапарында, кеме көптеген адамдарды (Кук қоса) жоғалтып, Англияға қайту үшін Азияда жаңа экипажға ие болуға мәжбүр болды. 1797 жылы Калькуттада салынған кемеде ласкарлардың бір тобы Тасмания жағалауындағы Презервация аралында кеме апатына ұшырады. Сидней шығанағының апаты – Жаңа Оңтүстік Уэльс колониясы құрылғаннан кейін болған алғашқы сауда кемесінің апаты болды. Ласкарларға ақ теңізшілердің жалақысының 50% ғана төленді және олардан көбінесе ұзақ жұмыс істеу күтілді, сондай-ақ оларға көбінесе сапасы нашар және мөлшері аз тамақ берілді. Ласкар экипаждарының еңбекақысы "еуропалық немесе негр теңізшілерінікінен әлдеқайда төмен болды" және "ласкар экипажын азықтандыру құны британдық экипажға қарағанда 50 пайызға арзан болды, күніне алты пенс, британдық экипаж үшін күніне он екі пенс болды".
In 1756, a fleet under admirals Pocock and Watson, with an expeditionary force under Lieutenant Colonel Robert Clive set off from Bombay with 1,300 men, including 700 Europeans, 300 sepoys and 300 'topaze Indo Portuguese'. The expedition against Angria is one of the first references to the British use of Indo Portuguese militia and one of the first actions of the Bombay Marine. Lascars served with the Duke of Wellington on campaign in India during the late 18th and early 19th century in India. In 1786, the Committee for the Relief of the Black Poor was originally set up thanks to concern over lascars left in London. However, in a report made after one month of the committee's existence, it was found that only 35 of the 250 recipients of aid were lascars. On Captain James Cook's ill fated second voyage to the Pacific, , had lost so many men (including Cook) that she had to take on new crew in Asia to get back to England. In 1797 one group of lascars was shipwrecked off the coast off Tasmania on Preservation Island on a ship built in Calcutta. The Sydney Cove wreck was the first merchant wreck after the creation of the New South Wales colony. Lascars were paid only 50% of their fellow white sailors' wages and were often expected to work longer hours as well as being given food of often inferior quality and in smaller portions. The remuneration for lascar crews "was much lower than European or Negro seamen" and "the cost of victualling a lascar crew was 50 percent less than that of a British crew, being six pence per head per day as opposed to twelve pence a day."
XIX ғасыр
Британдық Шығыс Үндістан компаниясы Бенгалия, Ассам және Гуджараттағы өндіріс орындарының маңындағы аймақтардан, сондай-ақ Йемен, Британдық Сомалиленді және Португалияның Гоа қаласынан теңізшілерді жұмысқа алды. Британдықтар оларды ласкарлар деп атады. Бұл теңізшілердің арасында 1960 жылдарға дейін британдық (және еуропалық) кемелерде қызмет еткен үнді теңізшілері де болды. 1803 және 1813 жылдар аралығында Үндістаннан британдық порт қалалары мен қалаларына 10 000-нан астам ласкар келді. 19 ғасырдың басында британияға жыл сайын 1000-ге жуық ласкар келіп, әдетте британдық порттарда тоқтаған. Кейбіреулері Навигациялық заң сияқты шектеулерге байланысты немесе кемеде қалып қойып, жаман қарым-қатынасқа ұшырағандықтан Ұлыбританиядағы порт қалалары мен қалаларына қоныстанды. Көптеген ласкарлар бір кемеде қызмет ете алатын теңізшілер санына байланысты тасталып, кедейлікке ұшырады. Ласкарлар көбінесе христиандық қайырымдылық үйлерінде, пансионаттарда және казармаларда тұратын. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде британдық кемелерде 51 616 үнді ласкары жұмыс істеді, олардың көпшілігі бенгалдықтар еді. Олардың арасында 8000-ге жуық үнді (олардың кейбіреулері бұрынғы ласкарлар) 1950 жылдарға дейін Ұлыбританияда тұрақты түрде өмір сүрді. Офицерлер мен ласкарлардың арасындағы тілдік кедергілер аудармашыларды пайдалануды өте маңызды етті. Тілдік кедергіге байланысты палубада жұмыс істейтін ласкарлар өте аз болды. Кейбір еуропалықтар өздерінің командаларының тілдерін меңгеруге қол жеткізді. Джон Адольф Поуп сияқты тәжірибелі капитан тілдерді жақсы білді және ласкар экипажына күрделі бұйрықтар бере алды. Көбінесе "серанг" деп аталатын жергілікті басшылар, сондай-ақ серангтарға көбінесе көмектесетін "тиндалдар" капитанмен тікелей байланыс жасай алатын жалғыз адамдар болды және олар көбінесе ласкарлар үшін сөйлейтін. Көптеген ласкарлар ағылшын тілін үйренуге тырысты, бірақ олардың азы ғана еуропалық капитанмен ұзақ сөйлесе алды. Ласкарлар Австралияға көмекпен өту үшін кемелерде және Ұлыбританияның отарлық соғыстарында, соның ішінде Буер соғыстарында және Боксер көтерілісінде әскери кемелерде қызмет етті. 1891 жылы британдық сауда кемелерінде 24 037 ласкар жұмыс істеді. Мысалы, 1891 жылы Лондоннан Сиднейге бағыт алған "Массилия" кемесінің экипажының жартысынан астамын үнді ласкарлары құрады. 1815 жылы Ласкарлар және басқа да Азия теңізшілері жөніндегі комитет есебінде ласкар жұмысшыларын жабдықтау талаптары енгізілді, оларға "орын, жастық, екі жакет және шалбар, аяқ киім және екі жүн шапқы" берілуі керек еді. Екінші дүниежүзілік соғыста мыңдаған ласкарлар соғыста қызмет етті және бүкіл әлемдегі кемелерде, әсіресе Британдық Үндістанның Булытқыш Навигациялық Компаниясының, P&O және басқа да британдық кеме компанияларының кемелерінде қаза тапты. Канадалық теңіз күшінің жетіспеушілігі 121 католик гоанды және 530 мұсылман британдық үндіні Канадалық Тынық мұхит темір жолының "Азия императрицы" және "Жапония императрицы" сияқты "Императрица" кемелеріне жұмысқа орналастырды. Бұл кемелер Үнді мұхитында ANZAC конвойы ретінде де, Адендегі іс-қимылдарда да қызмет етті. Кемелер Канаданың соғыс күш-жігеріне қосқан үлесі ретінде британдық Адмиралтействоға берілді және барлық үнділік ерлер Адмиралтействодан медальдармен марапатталды, бірақ олардың ешқайсысы берілмеді. 1950 жылдары "ласкар" термині Британ империясының құлауымен бірге қолданылуы азайды. 1832 жылғы "Ласкар" заңы 1963 жылы жойылды. Алдау мен тілдік кедергілерге қарамастан, кейбір ласкарлар британдық порт қалаларына қоныстанды, көбінесе британдық кемелерде жаман қарым-қатынасқа ұшырағандықтан және Навигациялық заң мен кеме жүргізушілер тастап кеткендігі сияқты шектеулерге байланысты кете алмады. Кеме иелері ласкарларды тастап кеткені үшін айыппұл төлейтін болды. Бұл шараның мақсаты - Азиялық теңізшілердің Ұлыбританияға қоныстануына кедергі келтіру еді. XIX ғасырда Лондондағы үнділердің басым көпшілігі еркек теңізшілер болса да, кейбір әйелдер де болды. Олардың кейбіреулері христиан дінін қабылдады (кем дегенде, формалды түрде), өйткені бұл уақытта Ұлыбританияда үйлену үшін христиан болу заңды талап еді. Британдық әйелдердің ласкарлармен бірге өмір сүруі мәселеге айналды, ал Лондонның Тауэр-Хамлетс ауданында 1817 жылы жергілікті ағылшын әйелдерінің шетелдік үнді ласкар теңізшілерімен некеге тұрып, бірге өмір сүруіне "назары түскенін" білдірді. Алайда Ұлыбританияда "аралас" некеге заңдық шектеулер қойылған жоқ. Үнді ласкар теңізшілері Англияның алғашқы тұрақты азиялық-британдық аралас нәсілді отбасыларын ірі порт қалаларының доктарында құрды. Бұл елде шағын саны "аралас нәсілді" балалардың дүниеге келуіне әкелді. Ұлыбританиядағы этникалық азшылық әйелдері көбінесе ақ аналар мен үнді әкелерден туған "жартылай нәсілді үнді" қыздарының санынан кем болды. Бұл аралас нәсілді балалардың ең танымал өкілі Альберт Махомет болды, ол ласкар әкесі мен ағылшын анасынан дүниеге келді. Ол өзінің өмірі туралы "Көше арабынан пасторға" атты кітап жазды. Ласкарлар Ұлыбританияда кедейлікке ұшырады. 1785 жылы "The Public Advertiser" газетінде жазылған хатта "Көшелерде діңгелектеп, ашқан ласкарлардың қайғылы жағдайы" туралы айтылды. 1780 жылдары Лондондағы көшелерде ашқан ласкарларды көру жиі кездесетін жағдай еді. Шығыс Үндістан компаниясы ласкарлардың жағдайына қатысты сынға жауап ретінде оларға тұруға орын берді, бірақ олар ұсынған пансионаттар мен казармалардың жағдайына ешқандай бақылау жасалмады. Ласкарлар тығыз, қорқынышты жағдайларда өмір сүрді, нәтижесінде әр жыл сайын көптеген адамдар қаза тапты, жалдама берушілердің ласкарларды шкафтарға қамап, жаман мінез-құлқы үшін сауаттандырғаны туралы хабарлар тарады. Олардың жаман қарым-қатынасы Азиялық теңізшілерді қорғау қоғамы (1814 жылы құрылған) тарапынан жарияланды. "The Times" газетінде жарияланған хатта былай делінген: "Ласкарлар кемеден түсірілді. Олардың бірі қайтыс болды, табынға тамақ және ақша толтырылды, себебі бұл тамақ оның жаңа әлемге жеткенше күшін сақтауға көмектеседі. Кедейлердің кейбіреулері әлі де ылғалды және жалаңаяқ көшелерде діңгелектеп жүр, бұл ағылшын ұлтына ұят келтіретін жағдай". 1842 жылы Шіркеу миссионерлік қоғамы Лондондағы ласкарлардың аяусыз "жағдайы" туралы хабарлады. 1850 жылы 40 ласкар, сондай-ақ "Үнді ұлдары" деп белгіленген, Лондондағы көшелерде аштан өлгені туралы хабарланды. Осы хабарлардан кейін евангелист христиандар қайырымдылық үйін салуды ұсынды және ласкарларға көмектесу үшін 15 000 фунт стерлинг жинады. 1856 жылы "Азиялықтар, африкалықтар және Оңтүстік теңіз аралдарының шетелдіктерге арналған үйі" Леймхаустағы Коммерциялық көшеде, полковник Р. Марш Хьюз басқаруымен ашылды. Бұл үй Қытайдан келген теңізшілерге дейін ласкарлар мен теңізшілерге көмектесті және қолдау көрсетті. Үй жұмыс табуға және Ұлыбританиядан кетуге көмектесті. Сонымен қатар, ол миссионерлік орталық ретінде қызмет етті, онда Лондон қалалық миссиясының миссионері Джозеф Салтер болды. Үйдің ұсынған қызметтерінің арасында азиялық және африкалық тілдердегі христиандық кітаптар кітапханасы, бағалы заттар сақтау орны және ласкарлардың табысын Үндістанға жіберуге арналған орын болды. Ласкарлар жергілікті жұмысқа орналасу перспективасы болған жағдайда немесе шығысқа қайтатын кемеде болған жағдайда үйге кіруге рұқсат етілді. 1925 жылы "Түсті шетелдік теңізшілер туралы" 1925 жылғы акт Ішкі істер министрінің қол қоюымен қабылданды. Актіде былай делінген: "Бұрын тіркелмеген кез келген түсті шетелдік теңізші тіркеу туралы сертификат алу үшін дереу шаралар қабылдауы керек". Кез келген шетелдік теңізші, Ұлыбританияда бірнеше ай болған болса да, полицияға тіркелуі керек еді. 1931 жылы 383 үнді және цейлондық тіркелді. 1925 жылдың 7 қыркүйегіндегі, Ұлыбританияда тұратын және теңізші болып жұмыс істейтін Пешаварда туған үнді әйелінен келген хатта 1925 жылғы "Ішкі істер министрлігінің түсті шетелдік теңізшілер туралы" ережесі бойынша кейбір үнділерге қатысты қарапайымдық туралы айтылған: "Менің күйеуім ла...".
The British East India Company recruited seamen from areas around its factories in Bengal, Assam and Gujarat, as well as from Yemen, British Somaliland and Portuguese Goa. They were known by the British as lascars. These seamen included Indian sailors, who would go on to serve on British (and European ships) until the 1960s. Between 1803 and 1813, there were more than 10,000 lascars from India visiting British port cities and towns. Throughout the early 19th century lascars visited Britain at a rate of 1,000 every year, Lascars would normally lodge in British ports in between voyages. Some settled in port towns and cities in Britain, often because of restrictions such as the Navigation Act or due to being stranded as well as suffering ill treatment. Many were abandoned and fell into poverty due to quotas on how many lascars could serve on a single ship. Lascars sometimes lived in Christian charity homes, boarding houses and barracks. At the beginning of World War I, there were 51,616 Indian lascars working on British ships, the majority of whom were of Bengali descent. Among them, it is estimated 8,000 Indians (some of whom would have been former lascars) lived in Britain permanently prior to the 1950s. Language barriers between officers and lascars made the use of translators very important. Very few worked on deck because of the language barrier. Some Europeans managed to become proficient in the languages of their crew. Skilled captains such as John Adolphus Pope became adept linguists and were able to give complicated orders to their lascar crew. Often native bosses known as "serangs", as well as "tindals" who often assisted serangs, were the only men able to communicate directly with the captain and were the men who often spoke for the lascars. Many lascars made attempts to learn English but few were able to talk at length to their European captains. Lascars served on ships for assisted passage to Australia, and on troopships during Britain's colonial wars including the Boer Wars and the Boxer Rebellion. In 1891 there were 24,037 lascars employed on British merchant ships. For example, the ship "Massilia" sailing from London to Sydney, Australia in 1891 lists more than half of its crew as Indian lascars. By 1815, the Committee Report on Lascars and other Asiatic Seamen introduced requirements for equipping lascar workers, that they be provided with "a bed, a pillow, two jackets and trousers, shoes and two woollen caps." In World War II thousands of lascars served in the war and died on vessels throughout the world, especially those of the British India Steam Navigation Company, P&O and other British shipping companies. The lack of Canadian naval manpower led to the employment of a total of 121 Catholic Goans and 530 Muslim British Indians on the Empress vessels of the Canadian Pacific Railway, such as the Empress of Asia and Empress of Japan. These ships served in the Indian Ocean both as ANZAC convoy ships and in actions at Aden. The ships were placed under the British Admiralty as part of Canada's contribution to the war effort and all of the Indian men were awarded medals by the Admiralty, though none of them were delivered. In the 1950s the use of the term "lascar" declined with the ending of the British Empire. The Indian “Lascar Act” of 1832 was finally repealed in 1963. Despite prejudice and a language barrier, some lascars settled in British port cities, often forcibly due to ill treatment on British ships as well as being unable to leave due to restrictions such as the Navigation Act and abandonment by shipping masters. Shipowners would face penalties for leaving lascars behind. This measure was intended to discourage settlement of Asian sailors in Britain. Although the Indian presence in London during the 19th century mainly constituted male lascars and sailors, some women were included. Some of them converted to Christianity (at least nominally) as it was legally required to be Christian in order to marry in Britain at this time. British women cohabiting with lascars became an issue, and a magistrate of the London Borough of Tower Hamlets area in 1817 expressed "disgust" at how the local English women in the area were marrying and cohabiting with foreign Indian lascar seamen. Nevertheless, there were no legal restrictions against "mixed" marriages in Britain. Indian lascar sailors established some of England's first settled Asian British inter racial families in the dock areas of major port cities. This led to a small number of "mixed race" children being born in the country. Ethnic minority women in Britain were often outnumbered by "half caste Indian" daughters born from white mothers and Indian fathers. The most famous of these mixed race children was Albert Mahomet, born with a lascar father and English mother. He went on to write a book about his life called From Street Arab to Pastor. Lascars commonly suffered from poverty in Britain. In 1785 a letter writer in The Public Advertiser wrote of "miserable objects, lascars, that I see shivering and starving in the streets". During the 1780s it was not uncommon to see lascars starving on the streets of London. The East India Company responded to criticism of the lascars' treatment by making available lodgings for them, but no checks were kept on the boarding houses and barracks they provided. The lascars were made to live in cramped, dreadful conditions which resulted in the deaths of many each year, with reports of lascars being locked in cupboards and whipped for misbehaviour by landlords. Their poor treatment was reported on by the Society for the Protection of Asiatic Sailors (which was founded in 1814). A letter in The Times stated that "The lascars have been landed from the ship One of them has since died the coffin being filled with food and money, under the idea that the food would maintain him till his arrival in the new other world Some of the poor fellows have hitherto been shivering about the streets, wet and half naked, exhibiting a picture of misery but little creditable to the English nation". In 1842, the Church Missionary Society reported on the dire ″state of the lascars in London″. In 1850 40 lascars, also known as ″Sons of India,″ were reported to have starved to death in the streets of London. Shortly after these reports, evangelical Christians proposed the construction of a charity house and gathered £15,000 in assistance of the lascars. In 1856 "The Strangers' Home for Asiatics, Africans and South Sea Islanders" was opened in Commercial Road, Limehouse under the manager, Lieutenant Colonel R. Marsh Hughes. The home helped and supported lascars and sailors from as far as China. The home helped with employment and with leaving Britain. Additionally, it served as a repatriation centre where various sailors were recruited for ships returning East. It was also used as a missionary centre with Joseph Salter of the London City Mission as its missionary. Among the things provided by the home were a library of Christian books in Asian and African languages, a store room for valuables, and a place where lascars could send their earnings back to India. Lascars were allowed entrance as long as they had the prospect of local employment, or were on a ship returning East. In 1925 the Coloured Alien Seamen Order 1925 Act was brought into law by the Secretary of State for the Home Department. It stated that "any coloured alien seaman who is not already registered should take steps to obtain a Certificate of Registration without delay." Any foreign seaman, regardless of whether they had been in Britain for several months, had to register with the police. In 1931, 383 Indians and Ceylonese were registered. A letter dated 7 September 1925, from the wife of a Peshawar born Indian domiciled in Britain and working as a sailor, describes the treatment of some Indians who were British subjects under the Home Office Coloured Aliens Seamen's Order, 1925: "My husband landed at Cardiff, after a voyage at sea on the SS Derville as a fireman, and produced his Mercantile Marine Book, R. S 2 No. 436431, which bears his Certificate of Nationality, declaring him to be British, and is signed by a Mercantile Marine Superintendent, dated 18 August 1919. This book and its certificate were ignored, and my husband was registered as an Alien. Would you kindly inform me if it is correct that the Mercantile Marine Book should have been ignored as documentary proof?" Police eager to deport ''coloured'' seamen would often (and illegally) register seamen as aliens regardless of correct documentation. The transitory presence of lascars continued into the 1930s, with the Port of London Authority mentioning lascars in a February 1931 article, writing that: "Although appearing so out of place in the East End, they are well able to look after themselves, being regular seamen who came to the Docks time after time and have learnt a little English and know how to buy what they want." In 1932, the Indian National Congress survey of "all Indians outside India" estimated that there were 7,128 Indians in the United Kingdom, which included students, former lascars, and professionals such as doctors. The resident Indian population of Birmingham was recorded at 100. By 1945 it was 1,000. Surat Alley is a notable activist who fought for the rights of lascars within the Britain within the 1930s and 1940s.
Канададағы ласкарлар
Ласкарлар 18 ғасырдың соңы мен 19 ғасырдың басында Солтүстік Американың солтүстік-батыс жағалауындағы Тынық мұхитында келген кемелерде болды. Көбінесе кемелер Макаодан, бірақ кейбіреулері Үндістаннан келді. Густав III Ванкувер аралының жағалауындағы Клейокотт шығанағына келгенде, кеме экипажында үш қытай, бір гоандық және бір филиппин болды. Ласкарларға 1914 жылдың маусымынан бастап 1940 жылдардың соңына дейін Британдық Колумбия және басқа да Канада порттарына кіруге тыйым салынды. Сондықтан олар көбінесе порттарға келгенімен, кемеде қалып, қону және кемеге міну тізілімдерінде сирек кездеседі.
Lascars were on board late 18th century and early 19th century ships arriving on the Pacific coast of north west North America. In most cases the ships sailed from Macau, though some came from India. When Gustavus III arrived at Clayoquot Sound on the coast of Vancouver Island, the ship's crew included three Chinese, one Goan and one Filipino. Lascars were barred from entry to British Columbia and other Canadian ports from June 1914 until the late 1940s. Therefore, they seldom occur on landing and embarkation records, though they were frequenting the ports but remaining on board the ships.
Макао мен Гонконгтағы ласкарлар
Джеймс Куктың Гавайиде қайтыс болғаннан кейін, HMS Resolution Солтүстік Американың солтүстік-батыс жағалауынан Макаоға тері жүгімен келді. Кемеде адам жетіспеді, сол себепті 1779 жылдың желтоқсанында Макаода жаңа экипаж алды, оның ішінде Калькуттадан Ибрахам Мохаммед есімді ласкар да болды. Ласкарлар 1842 жылғы Нанкин шартына дейін Гонконгқа келіп жеткен. Гонконг аралы бастапқыда теңіз базасы болғандықтан, сол алғашқы отаршылдық жылдары Гонконгқа Шығыс Үнді флотының үнді ласкарлары келді. Ласкарлар Шеунг-Ван ауданындағы бірнеше көшеде тұрды, онда Жоғарғы Ласкар қатары және Төменгі Ласкар қатары деп аталатын екі көше бар. Бұл көшелер 1847 жылы Сай Инг Пун қаласында үнді сарбаздары мен сепуилер үшін салынған казармалардан көп алыс емес.
After the death of James Cook in Hawaii, HMS Resolution sailed to Macau with her cargo of furs from the north west coast of North America. The ship was very undermanned and took on fresh crew at Macau in December 1779 including a lascar from Calcutta by the name of Ibraham Mohammed. Lascars were arriving in Hong Kong before the 1842 Treaty of Nanking. Since the island of Hong Kong was initially a naval base there were Indian lascars of the East Indies Fleet arriving at Hong Kong in those early colonial days. Lascars were housed at several streets in the Sheung Wan area where there are two roads called Upper Lascar Row and Lower Lascar Row. These are not far from the barracks established in 1847 at Sai Ying Pun for Indian soldiers or sepoys.
Ласкарлар АҚШ-та
Ласкарлар Солтүстік Американың солтүстік-батыс жағалауына жасалған алғашқы британдық сапарларда болыпты. Бұл теңізшілер Азиядан келген, тері іздеумен айналысқан көпұлтты экипаждың құрамында болған. 1786 жылы "Нутка" кемесі Ресейдің Уналаска портына жетіп, содан кейін Аляскадағы Принц-Уильям шығанағына бағыт алды. Бұл кемеде он үнді және бір қытай ласкары болған. Аляскадағы Принц-Уильям шығанағында үш ласкар қаза тапты. "Нутка" кемесі Гавайи арқылы Азияға қайтып келді, ал ласкарлар Аляска мен Гавайиге теңізбен барған алғашқы үндістер болып тарихта қалды.
Lascars were on board early British voyages to the north west coast of North America. These sailors were among the multinational crew arriving from Asia in search of furs. Among these was the Nootka in 1786 that arrived at the Russian port of Unalaska and sailed on to Prince William Sound in Alaska. There were ten Indian and one Chinese lascar on this vessel. Three lascars died in Prince William Sound, Alaska. The Nootka sailed back to Asia via Hawaii, and the lascars became the first recorded Indians to sail to Alaska and Hawaii.
Ласкарлардың атақтары мен лауазымдары
Бұл теңізшілер британдық кемелерде "ласкарлық келісімдер" бойынша қызмет етті, бұл кеме иелеріне әдеттегі келісімдерге қарағанда көбірек бақылау мүмкіндігін берді. Теңізшілер бір кемеден екінші кемеге ауыстырылып, бір ретте үш жылға дейін қызметте ұсталуы мүмкін еді. Палуба және машина бөлімдерінде ласкарларға серанг (палуба бөліміндегі ботсвинге баламалы), оған бір немесе бірнеше тиндал (палуба бөліміндегі ботсвиннің көмекшілеріне баламалы) көмектесті. Басқа жоғары лауазымдарға теңіз қоян (квартирмейстер), мистри (ағаш шебер, бірақ көбінесе еуропалық ағаш шебер де болды), және куссаб немесе кассаб (шамшыны реттеуші) кірді. Кез келген бөлімдегі шәкірт топас немесе топаз деп аталды. Аға ласкар стюарды дворецкий деп аталды (еуропалық бас стюардқа бағынышты немесе кішкентай кемеде тамақтандыру бөлімінің басшысы). Аспаз бхандари деп аталды.
These sailors served on British ships under "lascar agreements", which allowed shipowners more control than was the case in ordinary articles of agreement. The sailors could be transferred from one ship to another and retained in service for up to three years at one time. In both deck and engine room departments, the lascars were headed by a serang (equivalent to the boatswain in the deck department), assisted by one or more tindals (equivalent to boatswain's mates in the deck department). Other senior deck positions included seacunny (quartermaster), mistree (carpenter, although a European carpenter was often carried), and kussab or cassab (lamp trimmer). An apprentice in either department was known as a topas or topaz. The senior lascar steward was known as the butler (either answering to a European chief steward or in charge of the catering department himself in a small ship). A cook was known as a bhandary.
Әдебиет пен кинодағы сурет
Сэр Артур Конан Дойл "Бұрылып иілген еріннің адамы" романында Шерлок Холмске ласкар қарсыласын жасады. Жозеф Конрадтың "Лорд Джим" романының алғашқы тарауларында Патна кемесіндегі ласкарлар маңызды орын алады. Франсис Ходжсон Бернетттің "Кішкентай ханшайым" романында Рам Дасс есімді ласкар кездеседі. Сондай-ақ, Кейлеб Карр "Қараңғылық періштесі" романында испан дипломатының күзетшілері ретінде екі ласкарды бейнелейді. "Бозғыр жартастар" романында басты кейіпкер Хитклифтің ласкар тегі болуы мүмкін деген пікір айтылады. Амитав Гоштің "Мақтар теңізі" кітабы британдық Шығыс Үндістан компаниясының және олардың ласкар экипаждарын пайдалануын көрсетеді. Шахида Рахманның "Ласкар" (2012) кітабы – Шығыс Үндістан ласкарының Викториялық Англияға саяхатының оқиғасы. Х.П. Лавкрафттың "Ктулху шақыруы" әңгімесінде Ктулхудың суға батқан қаласы Р'лхэге экспедицияның соңғы тірі теңізшісі Густаф Йохансен екі "ласкар теңізшісі" тарапынан (вероятно, улағыш инелермен) өлтіріледі, олар Ктулхудың зұлым культіне жатады. Д.У. Гриффиттің 1919 жылғы "Сынған гүлдер" үнсіз фильмінде басты кейіпкер баратын Лондондағы опиумхана "қытайлар, малайлар, ласкарлар, Шығыс Батыстың есіктерінде тоғысқан" деп сипатталады. Кен Фоллетттің "Еркіндік деп аталатын жер" романының екінші бөлімінде ласкарлар туралы айтылады.
Sir Arthur Conan Doyle created a lascar foil to Sherlock Holmes in "The Man with the Twisted Lip". Lascars aboard the ship Patna figure prominently in the early chapters of Joseph Conrad's novel Lord Jim. Frances Hodgson Burnett's novel A Little Princess features a lascar named Ram Dass. Also, Caleb Carr portrays two lascars as bodyguards for a Spanish diplomat near the end of The Angel of Darkness. In Wuthering Heights, it is speculated that Heathcliff, the main character, may be of lascar origin. Amitav Ghosh's book Sea of Poppies portrays the British East India Company and their use of lascar crews. Shahida Rahman's Lascar (2012) is the story of an East Indian lascar's journey to Victorian England. In the H. P. Lovecraft short story The Call of Cthulhu, Gustaf Johansen, the last living seaman of an expedition to Cthulhu's sunken city R'lyeh, is assassinated (probably with poison needles) by two "lascar sailors" belonging to the evil Cult of Cthulhu. In D. W. Griffith's 1919 silent film Broken Blossoms, the opium house in London that the protagonist goes to is described on the intertitle as "Chinese, Malays, lascars, where the Orient squats at the portals of the West". Ken Follett's A Place Called Freedom mentions lascars in the second part of the novel.