Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Виктория Кресінің иегері Эдвард Уильям Деррингтон Белл (18 мамыр 1824 – 10 қараша 1879) – британдық армия офицері және Виктория Кресінің иегері, британдық және Достастық күштеріне жаудың қарсы тұрғандағы батылдығы үшін берілетін ең жоғары награда.
Recipient of the Victoria Cross
Major General Edward William Derrington Bell, (18 May 1824 – 10 November 1879) was a British Army officer and a recipient of the Victoria Cross, the highest award for gallantry in the face of the enemy that can be awarded to British and Commonwealth forces.
Әскери мансап
Белл генерал Эдвард Уэллс Беллдің ұлы болды және 1838 жылы 14 жасында Сандхерсттегі Корольдік әскери колледжге түсті. 1842 жылы ол британ әскеріне офицер болып қабылданып, Канадаға жіберілді. 1848 жылдың желтоқсанында капитандыққа көтерілді және Қырым соғысы кезінде Алма және Инкерман шайқастарында, сондай-ақ Севастополь қоршауында болды. Белл Крым соғысы кезінде 30 жаста, 23-ші жаяу полкінің (кейіннен Корольдік Уэльстік фюзилер) капитаны болғанда, оған Виктория кресімен (ВК) марапатталды. 1858 жылдың 2 тамызында Портсмут, Хантс қаласындағы Саутси Комон алаңында Виктория патшайымы жеке өзі оған Виктория кресін табыс етті. Беллге француздар Құрмет легионымен және түріктер Соғыс медалімен де марапаттады. 1857 жылы Үндістан көтерілісі кезінде Үндістанға жіберілген ол Лакхнау қоршауында қатысты. Үндістаннан кейін ол 1872 жылға дейін 12 жыл бойы Корольдік Уэльстік фюзилерлерінің 2-ші батальонына қолбасшылық етті, 1868 жылы генерал-майор шеніне жетті. Оның соңғы қызметі Белфаст қаласында болды, онда ол 1879 жылы қайтыс болды.
Bell was the son of General Edward Wells Bell and entered the Royal Military College, Sandhurst, in 1838 at the age of 14. He was commissioned into the British Army in 1842 and was posted to Canada. He was promoted to captain in December 1848 and, during the Crimean War, was present at the Battles of Alma and Inkerman and the Siege of Sebastopol. Bell was 30 years old, and a captain in the 23rd Regiment of Foot (later The Royal Welch Fusiliers) during the Crimean War when the following deed took place for which he was awarded the Victoria Cross (VC). He was personally presented with the Victoria Cross by Queen Victoria at Southsea Common, Portsmouth, Hants on 2 August 1858. Bell was also awarded the Legion of Honour by the French, and the Turkish War Medal. Posted to India during the Indian Mutiny in 1857, he was present at the Siege of Lucknow. After India, he commanded the 2nd Battalion of the Royal Welch Fusiliers for the next 12 years until 1872, achieving the rank of major general in 1868. His last command was in Belfast, where he died in 1879.
Жеке өмір
Белл Ворстерширдегі Кемпсидегі шіркеу маңына әкесімен бірге жерленген. Ол екі рет үйленген: алғашқы әйелі – Элис Брук, оны адалдығын сақтамағаны үшін ажырастырып, ұлын мұрагерлік құқығынан айырған. Екінші әйелі – Шарлотта Уодсворт (қызметтес аты Бартелл), хирург Джон Дэвистің жесірі, ол Альма шайқасында қаза тапқан. Олардан бір ұл мен үш қызы дүниеге келген.
Bell is buried with his father in the churchyard at Kempsey, Worcestershire. He had married twice; firstly Alice Brooke, whom he divorced for her adultery, disowning her son, and secondly Charlotte Wadsworth (née Bartell), widow of surgeon John Davies, who was killed at the Alma, with whom he had a son and three daughters.