Pierolapithecus catalaunicus: Миоцен дәуірінде өмір сүрген жоғалып кеткен маймыл. Испаниядағы қазба жұмыстары, эволюциялық тамырлары және ғалымдар пікірлері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Миоцен Еуропасындағы жойылған маймыл түрі
Extinct species of ape from Miocene Europe
Pierolapithecus catalaunicus – қазіргі Каталониядағы Пьерола хостелі аумағында Миоцен дәуірінде, шамамен 12,5-13 миллион жыл бұрын өмір сүрген, жойылған приматтар түрі. Кейбір зерттеушілер оның үлкен маймылдар тобының ортақ ата-тегі болуы мүмкін, немесе бұрын табылған ешқандай қазбадан жақын екенін айтады. Ал басқалары оны понгін (pongine) деп санайды.
Pierolapithecus catalaunicus is an extinct species of primate which lived around 12.5 13 million years ago during the Miocene in what is now Hostalets de Pierola, Catalonia, Spain. Some researchers believe that it is a candidate for common ancestor to the great ape clade, or is at least closer than any previous fossil discovery. Others suggest it being a pongine,
Тарих
Спланхокраниум 2002 жылы табылды және 2003 жылдың мамыр және маусым айларында жүйелі қазба жұмыстары жүргізілді. Бұл түрді 2002 жылдың желтоқсанында табылған IPS21350 (каталон тілінде "бейбітшілік" мағынасындағы "Пау" деген атпен аталған, себебі ол Ирак соғысына қарсы испан демонстрацияларымен бірге жарияланды) деген қазба сүйек негізінде Сальвадор Моя Сола басқаратын испан палеоантропологтарының тобы сипаттады. Бұл жайлы алғаш рет 2004 жылдың 19 қарашасында Science журналында хабарланды. Сүйек ересек еркек жеке тұлғаға тиесілі, ол 83 сүйектен тұрады: сланхокраниум, екі жоғарғы жақ сүйегі, толық тіс жиынтығы, екі кәдімгі тіс, оң жақ орталық кескіш тіс, шеке сүйектері, жас сүйектері, жартылай маңдай сүйегі, білезік сүйектері, қолқа сүйектері, екі қолдың саусақ сүйектері, тобық сүйектері, табан сүйектері, аяқ саусақтарының сүйектері, оң тізеқаптың дисталь эпифизі, сол қолқа сүйегі, бірнеше ұзын сүйектердің диафиздері, екі жамбас сүйегі, үш омыртқа, екі толық қабырға және он екі үлкен қабырға фрагменті. Олар жаңа туыстық атауды жақын орналасқан Els Hostalets de Pierola және Каталония аймақтарының құрметіне берді.
The splanchnocranium was discovered in 2002 and systematic excavations took place during May and June 2003. The species was described by a team of Spanish paleoanthropologists led by Salvador Moyà Solà on the basis of a fossil skeleton, IPS21350 (nicknamed Pau ("peace" in Catalan as it was announced alongside Spanish demonstrations against the Iraq War)), discovered in December 2002. The finding was first reported in the journal Science on November 19, 2004. The skeleton is of an adult male individual, composed of 83 bones that make up the splanchnocranium, both maxillae, a complete set of cheek teeth, both canines, a right central incisor, zygomatics, lacrimals, a partial frontal, carpals, metacarpals, manual phalanges from two hands, tarsals, metatarsals, pedal phalanges, right patellar distal epiphysis, a left radius, some long bone diaphyses, two pelvic pieces, three vertebrae, two intact ribs, and twelve rib fragments of large size. They named their new genus after the nearby village Els Hostalets de Pierola, and Catalonia respectively.
Сипаттама
Моя Сола және авторлар бұл түрді бастапқыда бірқатар ерекше белгілеріне сүйене отырып сипаттады, олардың арасында мыналар бар: Беттің алдыңғы бөліктері бір жазықтықта сақталады, мұрын сүйектері жалпақ және орбитаның төменгі жиегінің астында орналасқан, глабелла артқа қарай бағытталған, беті төмен, қабаулары жұқа, зигоматикалық түбірі жоғары, ал nasoalveolar clivus биік. Кесік тісінің артқы жиегі P3 тісімен бір деңгейде, тілқап терең және күшті, мұрын тесігі негізінде ең кең, орбита аралық қашықтық кең, зигоматикалар бүйірге қарай кеңейеді, P3 тісі P4 тісімен шамалас, тіс құйрықтарының әртүрлілігі азайған, M3 тісінен басқа барлық молярлар созылған, жоғарғы молярлар мен премолярларда цингула жоқ, жоғарғы молярлардың тілдік құйрықтары шетке қарай орналасқан, M2 тісі үлкен және тіс құйрықтарының әртүрлілігі бар, ал жоғарғы кәді тісі үлкен және тәжінде қысылған. Қабырғалар өте иіліп, алдыңғы-артқы жағынан қысылған кеуде қуысын құрайды, кіндік сүйегі күшті, ортаңғы белдегі құрсақ жағында тік қыр болмайды, жүйке доғасының тірекшелері күшті және берік, тікенекті өскіндер сәл артқа қарай еңкейген, тірекше денесі көлденең өскіндерге енгізіледі, дорсальды бағытталған және тірекшеден шыққан көлденең өскіндер, метакарпальдар мен саусақ сүйектері қысқа, орталық сүйектер бірікпеген, үшбұрышты сүйек кішкентай және шырыш сүйек стилоидімен байланыспайды, ал мениск қосылысын қабылдайтын ойық және пішінді беткей дистальды қарай жылжыған. Дегенмен, соңғысы әлі де даулы. Бұл жамбас сүйегінің өлшемдері қазіргі маймылдарға ұқсас, бұл көбінесе қозғалмалы тізе деп есептеледі. Пиеролапитек маймылдардан, гилобатидтерден және бастапқы гоминоидтардан қалың жамбас сүйектерімен ерекшеленеді. Осылайша, туынды тізе жақсартылған өрмелеуге, әсіресе тік өрмелеуге байланысты болуы мүмкін. Жазбас Proconsul nyanzae түрiмен ортақ ата-тектік үлгіні бөліседі, ол ортоградтық мінез-құлыққа бейімделген (егер бұл гипотеза қабылданса) және маймыл жазбастарында гомоплазияны көрсетеді.
Moyà Solà et al. initially founded the species on a set of unique characteristics, of which are the following. The frontal processes of the face remain on the same plane, the nasals are flat and sit beneath the lower rims of the orbit, the glabella is posteriorly oriented, the face is low, the brows are thin, the zygomatic root is high, and the nasoalveolar clivus is high. The rear border of the incisive foramen is in line with the P3, the palate is deep and stout, the nasal aperture is widest at the base, the interorbital distance is wide, the zygomatics expand to the side, the P3 is similar in size to the P4, there is reduced cusp heteromorphy, all molars save from the M3 are elongated, the upper molars and premolars lack cingula, the lingual cusps of the upper molars are positioned peripherally, the M2 is large and has cusp heteromorphy, and the upper canine is large and compressed in the crown. The ribs are very curved to form a thorax that is anteroposteriorly compressed, the clavicle is robust, lacking a ventral keel on the mid lumbars, the pedicles of the neural arch are robust and stout, the spinous processes are slightly caudally inclined, the pedicle body inserts the transverse processes, dorsally oriented and pedicle born transverse process, the metacarpals and phalanges are short, the os centrale are unfused, the triquetrum is small and non articulating with the ulnar styloid, and the crevice inserting meniscus attachment and pisiform facet is distally shifted. Although, the latter remains disputed. The patella was like extant apes in dimensions, which is typically regarded as having a mobile knee. Pierolapithecus differs from monkeys, hylobatids, and basal hominoids through thicker patellae. As such, a derived knee might be related to enhanced climbing, notably vertical climbing. The pelvis shares an ancestral template with Proconsul nyanzae, which was modified for orthograde behavior (assuming that hypothesis is accepted), and suggests homoplasy in ape pelves.
Жіктеу
Пиеролапитекте маймыл кладының ертедегі мүшесі екенін көрсететін туынды беттік белгілер мен маймылға тән қаңқалық бейімделулер бар. Бұл туыс 12,5-13 миллион жыл бұрын, 14,9±2 немесе 14,6±2,6 миллион жыл бұрын болған гилобатид гоминидтерінің бөлінуінен кейін пайда болған. Қаңқаның көп бөлігі туынды, бірақ қысқарған саусақ сүйектері (фалангалар) бастапқы пальмиградтық бейімделулерді көрсетеді. Бұл мозаика маймылдар эволюциясында маңызды. Басқа гипотезалар бойынша, бұл таксон діңгек понгинге жатады. Толық ортақ ата-баба емес, бұл түр адамдарға, шимпанзелерге және гориллаларға, бірақ орангутандарға емес, ата-баба болуы мүмкін, мұндайда кейбір беттік ерекшеліктері ескеріледі. Бұл туыс понгиндерден ерекшеленеді және қазіргі хомининдермен ортақ белгілерді бөліседі, бұл Дриопитекпен (мүмкін, Дриопитецини тайпасында, Ардипитек/австралопитектер мен Пан/хомининдерге ұқсас қалың және жұқа эмальға ие) туыс екенін көрсетеді. Пиеролапитек каталауникустың бетінің реконструкциясы оның морфологиясының филогенетикалық тұрғыдан гоминидтердің діңгегі ретінде орналасуымен ең сәйкес екенін көрсетеді.
Pierolapithecus demonstrates derived facial features and apelike skeletal adaptations that suggest that it is an early member of the ape clade. This genus, 12.5 13 mya in age, postdates the hylobatid hominid split, which occurred anywhere from 14.9±2 or 14.6±2.6 mya. Much of the skeleton is derived, but the shortened phalanges are indicative of palmigrade adaptations that are primitive. This mosaic is important in ape evolution. Other hypotheses are that the taxon represents a stem pongine. Rather than a full common ancestor, it has been suggested that the species may be ancestral to humans, chimpanzees and gorillas but not orangutans, given certain facial characteristics. This genus is distinguished from pongines and share traits with extant hominines, suggesting a sister relationship with Dryopithecus (possibly in a tribe called Dryopithecini, having thick and thin enamel much like Ardipithecus/australopiths and Pan/hominins). A reconstruction of the face of Pierolapithecus catalaunicus indicates its morphology as most consistent with a phylogenetic placement as a stem hominid.
Палеоэкология
Пиеролапитек қалың эмальға ие болды, ол қатты заттармен қоректенушілерде кездеседі, бірақ оның рационы әлі белгісіз, мүмкін орангутан сияқты ағаштарда тамақтанған. Бұл аймақ Солтүстік-Батыс Жерорта теңізінің жарылуынан, екі тау жотасы арасындағы кеңістік пайда болған кезде қалыптасқан. Миоценді проксимальді-дистальді шеттік аллювиалды жамылғылар жабады. 1920 жылдары Герин бұл аймақты байқап, шошқа тұқымдасы деп жаңылысқан M2 маймылын тапқан, содан кейін аймақта Dryopithecus fontani, Hispanopithecus laietanus және Sivapithecus occidentalis табылды. Осы аймақтан шыққан Пиеролапитек 1950-1970 жылдары қоқыс полигонынан зерттелді. Қазылымдар барысында 19 ірі және кішкентай сүтқоректілер, 300-ге жуық макроомыртқасыздардың және 83 гоминидтердің (холотиптік қаңқа құрамын құрайтын) қаңқалары табылды.
Pierolapithecus bore thick enamel found in hard object feeders, but its diet is not yet known aside from possibly having fed in trees like orangutans. which formed when the northwestern Mediterranean rifted to form a stretch between two mountain ranges. The proximal to distal marginal alluvial fan sediments cover the Miocene. It was discovered as a fossiliferous area by Guerín in the 1920s with an ape M2 mistaken as a suid, followed by the discovery of Dryopithecus fontani, Hispanopithecus laietanus, and Sivapithecus occidentalis in the area. From the area hailing Pierolapithecus specifically was explored from the 1950s–1970s from a garbage dump. 19 large and small mammals were discovered at the site, almost 300 macroinvertebrate fossils, and 83 hominid fossils (composing the holotype skeleton).