Кіріспе

Уэйконың аспалы көпірі Техас штатының Уэйко қаласында Бразос өзені арқылы өтеді. Бұл бір жақты аспалы көпір, оның басты құрылымы 475 фут (145 м) көтеріледі. 1869 жылдың 20 қарашасында ашылған көпірде шамамен 3 миллион кірпіш қолданылған. Көпір Уэйко қаласының солтүстігінде орналасқан, Индиялық бұлақ саябағын (өзеннің оңтүстік-батыс жағында) Дорис Д. Миллер саябағымен (өзеннің солтүстік-шығыс жағында) байланыстырады. Әр жылғы Тәуелсіздік күнінде мыңдаған жергілікті тұрғындар көпірге жиналып, оттық шоуды тамашалайды. Индиялық бұлақ саябағы Уэйко қаласының бастау орнын көрсетеді, мұнда Хуако тайпасы өзен жағасында, суық бұлақтың орнында қоныстанған. 1869 жылға дейін Бразос өзенінен өту уақытты көп алатын және кейде қауіпті кедергі болатын. Өзеннен өтудің жалғыз жолы – паром болды. Уэйконың Чишолм жолындағы маңызды орнының арқасында, жергілікті кәсіпкерлер сауданы дамыту үшін көпірдің қажеттігін түсінді. Осы себепті, Уэйко Мейсоник ложасы #92 мүшелері осындай көпір салуды ұсынды және жобаны қаржыландыруға және салуға жауапты Waco Bridge Company компаниясын құру үшін комиссия тағайындады. 1866 жылы штаттан бекітілім алды. Соғыстан кейін Уэйкоға көшіп келген және Flint & Chamberlain фирмасын құрған Остин заңгері және банкирі полковник Джон Т. Флинт жеке Нью-Йоркке барып, көпір салуға келісімшарт жасады. 1868 жылдың қазан айында ол жалдаған инженер Томас М. Гриффит Нью-Джерси штатының Трентон қаласындағы Roebling компаниясынан кабельдерді пайдалана отырып, құрылысты бақылауға кірісті. Ол кездескен логистикалық және инженерлік қиындықтар шалғай орналасқандықтан ерекше болды. Уэйко аймағында машина жасау шеберханалары болмағандықтан, құрылыс алаңына материал жеткізудің өзі бір саяхатқа айналды. Ең жақын теміржол 161 шақырым қашықтықта болды, ал қажетті дағдылары бар шеберлерге ең жақын қала – Галвестон, құрылыс алаңынан 341 шақырым (212 миль) қашықтықта орналасқан. Жабдықтар Галвестон қаласындағы кемеге тиеліп, Брайанға жеткізілді. Содан кейін олар өгіздер тартқан арбаларға тиеліп, Уэйкоға тасымалданды. Брайаннан Уэйкоға дейінгі жолдың жағдайы 19 ғасырдың Техас стандарттарына да сай келмейтін. Көпірдің тіректері сол кездегі инженерлік шешімдердің кереметі саналды және шамамен 3 миллион кірпіштен тұрды, олар жергілікті жерде өндірілді. Көпірде алғашқы төлем 1870 жылдың 1 қаңтарында қабылданды. 145 метрлік (475 фут) құрылымымен ол Техастағы алғашқы ірі аспалы көпір болды. Көпірдің ені поездардың бір-бірінен өтуіне, малдың бір жағынан өтуіне, ал адамдардың екінші жағынан өтуіне мүмкіндік берді. Ол кезде Бразос өзенін кесіп өтетін жалғыз көпір болғандықтан және Техас арқылы солтүстік-оңтүстік бағытындағы негізгі өткел (Чишолм жолындағы мал айдаулары да осы арқылы жүргізілді), көпір құрылысының 141 000 долларлық құны тез арада өтелді. Мал басы үшін 5 центтік төлем алынды, сонымен қатар жаяу жүргіншілерден де төлем қабылданды. 1889 жылы көпір Макленнан округіне 75 000 долларға сатылды, бұл барлық төлемдерді жойды. 1913-1914 жылдары көпірде ірі жөндеу жұмыстары жүргізілді, ескі болат конструкциясы жоғары сапалы болатпен ауыстырылды және ауыр жүктерді көтеру үшін фермалар қосылды. Бұл жаңа жаяу жүргіншілерге арналған жол ретінде де пайдаланылды. Көпір 1970 жылы Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді және 1971 жылы Америка инженерлік инженерлер қоғамы оны Техастың тарихи құрылыс инженерлік ескерткіші деп таныды.