Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық қылмыскер жұп
British crime couple
Эдит Джесси Томпсон (1893 жылдың 25 желтоқсаны – 1923 жылдың 9 қаңтары) және Фредерик Эдвард Фрэнсис Байуотерс (1902 жылдың 27 маусымы – 1923 жылдың 9 қаңтары) – Томпсонның күйеуі Персиді өлтіргені үшін өлім жазасына кесілген британдық жұп. Олардың ісі көпке танымал болды.
Edith Jessie Thompson (25 December 1893 – 9 January 1923) and Frederick Edward Francis Bywaters (27 June 1902 – 9 January 1923) were a British couple executed for the murder of Thompson's husband Percy. Their case became a cause célèbre.
Ерте өмір
Эдит Томпсон Эдит Джесси Грейдон 1893 жылдың 25 желтоқсанында Лондонның Дальстон қаласындағы 97 Норфолк жолында дүниеге келді. Ол Императорлық темекі компаниясының кызметкері Уильям Юстас Грейдонның (1867–1941) және оның әйелі Этель Джесси Грейдонның (қыз фамилиясы Лайлз) (1872–1938), полицей қызметкерінің қызы, бес баласының үлкені болды. Бала кезінде Эдит бақытты, дарынды қыз болды, ол би және актерлік өнерде жақсы қабілет көрсетті, сонымен қатар математикаға қабілетті, білімді болды. 1909 жылы мектепті бітіргеннен кейін ол Лондонның Олдгейт станциясына жақын орналасқан Луис Лондон киім өндірісі фирмасында жұмыс істеді. Содан кейін 1911 жылы ол Карлтон және Прайор, Барбикан және кейін Альдерсгейттегі көтерме шляпа шеберханаларында жұмыс істеді. Эдит өте тартымды және зиялы әйел ретінде танылды және компания оны бірнеше рет жоғары лауазымға көтерді, соңында бас сатып алушы болып тағайындалды және компания атынан Парижде жиі сапарлар жасады. 1909 жылы, 15 жасында Эдит өзінен үш жас үлкен Перси Томпсонмен танысты. Алты жылдық кездесуден кейін олар 1916 жылдың 15 қаңтарында Сент-Барнаба, Манор-паркте үйленді. Бастапқыда жұбайлар Уэстклифф-он-Сидегі Ретрит-роудта тұрды, ал 1920 жылдың шілдесінде Лондонның сол кездегі сәнді Ильфорд ауданындағы 41 Кенсингтон Гарденс үйін сатып алды. Екеуінің теңдестірілген мансабының арқасында олар жайлы өмір сүрді.
Edith Thompson was born Edith Jessie Graydon on 25 December 1893, at 97 Norfolk Road in Dalston, London, the first of the five children of William Eustace Graydon (1867–1941), a clerk with the Imperial Tobacco Company, and his wife Ethel Jessie Graydon (née Liles) (1872–1938), the daughter of a police constable. During her childhood, Edith was a happy, talented girl who excelled at dancing and acting, and was academically bright, with a natural ability in arithmetic. After leaving school in 1909 she joined a firm of clothing manufacturers, Louis London, near Aldgate station in London. Then, in 1911, she was employed at Carlton & Prior, wholesale milliners, in the Barbican and later in Aldersgate. Edith quickly established a reputation as a stylish and intelligent woman and was promoted by the company several times, until she became their chief buyer and made regular trips to Paris on behalf of the company. In 1909, at the age of 15, Edith met Percy Thompson who was three years her senior. After a six year engagement, they were married at St Barnabas, Manor Park on 15 January 1916. At first, the couple lived in Retreat Road in Westcliff on Sea, before buying a house at 41 Kensington Gardens in the then fashionable London suburb of Ilford in July 1920. With both their careers flourishing, they lived a comfortable life.
Айналадағы сумен танысу
1920 жылы жұбайлар 18 жасар Фредерик Байуотерспен танысты, алайда Байуотерс пен Эдит Томпсон тоғыз жыл бұрын кездескен, ол кезде тоғыз жасар Байуотерс Эдиттің кіші бауырларының мектептегі досы болған. Үйлерінің жанындағы бұталардың арасынан бір адам шығып, Персиге шабуыл жасады. Күрес барысында Эдит Томпсон жерге құлатылып, Перси пышақталды. Ауыр жараланған ол, Эдиттің көмек шақыруға үлкермес бұрын қайтыс болды. Шабуыл жасаған адам қашып кетті. Көршілер кейіннен әйелдің (осы жерде Эдит деп есептеледі) қатты айқайлап, бірнеше рет "О, болма, о, болма" деп бұйырғанын естігенін хабарлады. Полиция келген кезде Эдит өзін ұстай алмады. Келесі күні полиция бөлімшесінде ол үлкен күйзелісте болды. Байуотерс күдікке ілінгенін ол білмеді: сол күні кешке тұтқындалып, Ильфорд полиция бөлімшесіне жеткізілді. Полиция оны Байуотерспен кездестірді. Инспекторлардың бірі Фрэнк Холл оған Байуотерс өкінгенін жалған айтты. Содан кейін ол полицияға шабуылшыны білетінін мойындады және Байуотерспен байланысы туралы мәліметтер берді. Корольдік айыптауды бас прокурор сэр Томас Инскип және Траверс Хамфрис жүргізді. Байуотерс толық ынтымақтастық танытты. Ол полицияны қылмыстан кейін жасырған қаруға жеткізді және Эдиттің білмеуімен әрекет еткенін үнемі айтты. Эдит Томпсонның махаббат хаттары кісі өлтіруге итермелеудің дәлелі ретінде ұсынылды. Сақталған хаттар 1921 жылдың қарашасынан 1922 жылдың қыркүйек айының соңына дейінгі кезеңді қамтиды. Олар 55 000-нан астам сөзден тұрады және оның сүйіктісі Байуотерс теңізде болған кезде Лондондағы өмірінің күнделікті суретін береді. Осы хаттардың бірнеше бөлімдерінде ол күйеуі Персиден құтылуға ниеттенгенін жазады. Ол шыны шамдарды сынып, оларды Персиге картоп пюресіне араластырғанын, ал басқа бір жағдайда оған у бергенін айтады. Ол үш күйеуін жоғалтқан әйел туралы жазды және "Мен тіпті біреуін жоғалта алмаймын" деп атап өтті. Томпсон Байуотерстен жүкті болғаннан кейін өзінің аборт жасағанын сипаттады. Эдит Томпсонның адвокаты оған куәлік беруден бас тартуға кеңес берді, дәлелдеу жүгі айыптау тарапына тиесілі екенін және олар оның кісі өлтіру кезінде болғанын дәлелдей алмайтынын айтты, бірақ ол оның кеңесін қабылдамады. Ол Байуотерсті құтқаруға үміттене отырып, куәлік беруге бел буды. Кертис Беннет кейін байқағандай, ол өзіне қандай қауіп төніп тұрғанын түсінбеді. Ол судья мен қазылар алқасына жаман әсер қалдырды, әсіресе, ол бірнеше рет өзіне қайшы айтқан кезде. Ол күйеуін уландыруға ешқашан тырыспағанын, хаттарында оны өлтіруге жасаған әрекеттері тек сүйіктісін таң қалдыру үшін болғанын мәлімдеді. Кейбір жазбалардың мағынасына қатысты бірнеше сұрақтарға ол "Мен білмеймін" деп жауап берді. Байуотерс Эдит Томпсонның оның жоспарлары туралы ештеңе білмегенін, тіпті біле алмайтынын, өйткені ол күйеуін өлтіруді ниеттенбегенін айтты. Оның мақсаты Персиге қарсы тұрып, оны жағдайды шешуге мәжбүрлеу еді. Перси оны атып өлтіремін деп қорқытқанда және жоғарыпарсылықпен жауап бергенде, Байуотерс ашуланды. Эдит Томпсон, ол қайта-қайта мәлімдеді, оған Персиді өлтіруді ұсынған жоқ, сонымен қатар ол Байуотерстің онымен бетпе-бет келуді көздегенін білген жоқ. Хаттарды талқылау кезінде Байуотерс Эдиттің күйеуіне зиян келтіруге тырысқанына ешқашан сенбейтінін, бірақ оның көркем қиялы бар екенін, оны оқығанды ұнататын романдар қоздыратынын айтты. Ол өзінің хаттарында өзін оқыған ойдан шығарылған кейіпкерлердің бірі ретінде қарастыратынын сезінді. Рут Эллисті қоспағанда, Холлоуэйде өлтірілген әйелдердің сүйектері (Эдит Томпсон, Стиллоу Кристофи, Амелия Сак және Энни Уолтерс) Суррейдегі Бруквуд қорымындағы бір қабірге қайта жерленді. Жаңа қабір (117-ші учаскеде) 20 жылдан астам уақыт белгісіз қалды. 1980 жылдары оны Рене Вайс пен Одри Расселл сатып алды, олар 1970 жылдары Әвис Грейдонмен (Эдит Томпсонның тірі қалған қарындасы) ұзақ сұхбат жүргізді. 1993 жылы 13 қарашада 117-ші учаскеде сұр граниттен жасалған ескерткіш орнатылды, ол онда жерленген төрт әйелдің естелігіне арналды. Қабір мен учаске ресми түрде 1916 жылғы қаңтарда Эдит Томпсон үйленген шіркеудің Святой Барнаба, Манор Паркінің преподобный Барри Арскотт құттықтады. Қалған үш әйелдің есімдері қабірдің сыртына жазылды. Томпсонның бұрынғы қабірінің Бруквуд қорымындағы нақты орны Фредерик Байуотерстің сүйектері әлі күнге дейін HMP Пенттонвилл қабырғаларының ішінде белгісіз қабірде жатыр, олар 1923 жылдың қаңтарында оның өлім жазасына кесілгеннен кейін бірден жерленді. Перси Томпсонның сүйектері Лондон қалалық қорымында және крематориумында жерленген. 2018 жылдың 22 қарашасында Эдит Томпсонның сүйектері Бруквуд қорымынан эксгумацияланып, екі күннен кейін анасының тілегі бойынша Лондон қалалық қорымында оның ата-анасының қасына ресми түрде жерленді.
In 1920, the couple became acquainted with 18 year old Frederick Bywaters, although Bywaters and Edith Thompson had met nine years earlier when Bywaters, then aged nine, had been a schoolfriend of Edith's younger brothers. a man jumped out from behind some bushes near their home and attacked Percy. After a violent struggle, during which Edith Thompson was knocked to the ground, Percy was stabbed. Mortally wounded, he died before Edith could summon help. The attacker fled. Neighbours later reported hearing a woman (here assumed to have been Edith) screaming hysterically and shouting "Oh don’t, oh don’t" several times. By the time police arrived Edith had not composed herself. At the police station the following day she was distressed. She was unaware that Bywaters was already a suspect: he was arrested that evening and taken to Ilford Police Station. The police confronted her with Bywaters. One of the inspectors, Frank Hall, untruthfully told her that Bywaters had already confessed. She then admitted to the police that she knew who the assailant was and provided the police with details of her association with Bywaters. The prosecution for the Crown was led by the Solicitor General Sir Thomas Inskip, assisted by Travers Humphreys. Bywaters had cooperated completely. He had led police to the murder weapon he concealed after the murder, and consistently maintained that he had acted without Edith's knowledge. Edith Thompson's love letters were produced as evidence of incitement to murder. The extant letters date from November 1921 to the end of September 1922. They run to over 55,000 words and afford a day to day account of her life in London when her lover Bywaters was at sea. In a few passages of these letters, she writes about her longing to be free of her husband, Percy. She refers to grinding glass light bulbs to shards and feeding them to Percy mixed into mashed potato, and on another occasion feeding him poison. She wrote of a woman who had lost three husbands and remarked, “I can’t even lose one.” Thompson described how she had carried out her own abortion after becoming pregnant by Bywaters. Edith Thompson's counsel urged her not to testify, stressing that the burden of proof lay with the prosecution and that there was nothing they could prove other than that she had been present at the murder, but she rejected his advice. She was determined to give evidence, imagining that she could save Bywaters. As Curtis Bennett later observed, she had no conception of the danger she was in. She made a poor impression on the judge and the jury, particularly when she repeatedly contradicted herself. She had claimed that she had never attempted to poison her husband and references in her letters to attempting to kill him were merely attempts to impress her paramour. In answer to several questions relating to the meaning of some of the passages in her letters, she simply said "I have no idea." Bywaters stated that Edith Thompson had known nothing of his plans, nor could she have, as he had not intended to murder her husband. His aim had been to confront Percy, he claimed, and to force him to deal with the situation. When Percy threatened to shoot him and reacted in a superior manner, Bywaters lost his temper. Edith Thompson, he repeatedly claimed, had made no suggestion to him to kill Percy, nor did she know that Bywaters intended to confront him. In discussing the letters, Bywaters stated that he had never believed Edith had attempted to harm her husband, but that he did believe she had a vivid imagination, which was fuelled by the novels she enjoyed reading. He felt that in her letters she viewed herself in some way as one of the fictional characters she had read about. With the exception of Ruth Ellis, the remains of the women executed at Holloway (Edith Thompson, Styllou Christofi, Amelia Sach and Annie Walters) were reburied in a single grave at Brookwood Cemetery in Surrey. The new grave (in plot 117) remained unmarked for over 20 years. It was acquired in the 1980s by René Weis and Audrey Russell, who had interviewed Avis Graydon (Edith Thompson's surviving sister) at length in the 1970s. On 13 November 1993, a grey granite memorial was placed on plot 117, and dedicated to the memory of the four women buried there. The grave and plot were formally consecrated by the Reverend Barry Arscott of St. Barnabas, Manor Park, the church in which Edith Thompson was married in January 1916. The names of the other three women are inscribed around the edges of the tombstone. The precise location of Thompson's former grave within Brookwood Cemetery is
The remains of Frederick Bywaters still lie in an unmarked grave within the walls of HMP Pentonville, where they were buried shortly after his execution in January 1923. The remains of Percy Thompson are buried at the City of London Cemetery and Crematorium. On 22 November 2018 Edith Thompson's remains were exhumed from Brookwood Cemetery, and two days later formally buried alongside her parents, in accordance with her mother's wishes, in the City of London Cemetery.
Эдит Томпсонның өлімінен кейін кешірім алу туралы өтініш
2023 жылдың қаңтарында Эдит Томпсонға өлімнен кейін кешірім беру туралы өтінішті Әділет министрлігі қайта қарастыратыны хабарланды; Томпсонның мұрагері және орындаушысы Рене Вейс атынан берілген бұл өтініш 2022 жылы сол кездегі Әділет министрі Доминик Рааб тарапынан бастапқыда қабылданбаған болатын. 2023 жылдың 6 наурызында BBC News хабарлағандай, Әділет министрі Доминик Рааб Рене Вейстің Эдит Томпсон атынан Қылмыстық істерді қарау комиссиясына (CCRC) "әділетсіздікке ұшырауы мүмкін" деген өтінішін жіберді. BBC Раабтың профессор Вейске жолданған хатынан "Сіздің өтінішіңізді толыққанды зерттеуге мүмкіндік береді" деген сөздерді келтірді. The Times газеті 2023 жылдың 7 наурызында CCRC-ге қатысты мақаласын "100 жылдан кейін дарға асылған әйелге кешірім беруге бір қадам жақын" деп бастады.
In January 2023 it was reported that an application for a posthumous pardon for Edith Thompson, using the royal prerogative of mercy, would be reconsidered by the Ministry of Justice; the application, made on behalf of Thompson's heir and executor, René Weis, had initially been rejected in 2022 by the then Justice Secretary Dominic Raab. On 6 March 2023 BBC News reported that the Secretary of State for Justice, Dominic Raab, had referred René Weis’s application on behalf of Edith Thompson to the Criminal Cases Review Commission (CCRC), "as a potential miscarriage of justice". The BBC quotes Mr Raab’s letter to Prof Weis stating that this will
"allow a full investigation of your application to take place". The Times of 7 March 2023 heads its piece on the CCRC referral with "Pardon for hanged woman is step nearer after 100 years".