Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық кәсіпкер (1881–1968)
American businessman (1881–1968)
Чарльз Эмиль Соренсен (7 қыркүйек 1881 – 11 тамыз 1968) – Ford Motor Company компаниясының алғашқы төрт онжылдығындағы маңызды тұлға. Ол кездегі Фордтың көптеген менеджерлері сияқты, оның ресми лауазымы болмаған, бірақ ол модельші, құю инженері, механикалық инженер, өнеркәсіптік инженер, өндіріс менеджері және барлық өндірісті басқарушы қызметтерін атқарды. Мансабының соңында ол компанияның вице-президенті және директоры болды. Ол өзін мансабының көп бөлігінде «Форд империясының өндіріс провинциясын басқаратын вице-король» деп есептеген, ал соңында Генри Форд I мен Генри Форд II арасындағы «үзіліс кезеңінде» компанияны басқарған «регент» ретінде қарады.
Charles Emil Sorensen (7 September 1881 – 11 August 1968) was a Danish American principal of the Ford Motor Company during its first four decades. Like most other managers at Ford at the time, he did not have an official job title, but he served functionally as a patternmaker, foundry engineer, mechanical engineer, industrial engineer, production manager, and executive in charge of all production. By the end of his career, he had become an officer of the company: a vice president and a director. Speaking figuratively, he saw himself during most of his career as "a viceroy ruling the production province of the Ford empire," and at the end as a "regent," who managed the company during the "interregnum" between the reigns of Henry Ford I and Henry Ford II.
Ерте өмір
Соренсен 4 жасында ата-анасымен бірге Даниядан Америка Құрама Штаттарына көшіп келді. Ол бастапқыда жер өлшеушінің көмекшісі болып жұмыс істеді, содан кейін Нью-Йорк штатының Буффало қаласындағы Jewett Stove Works зауытында қалып жасаушы және қорытушы болып оқудан өтті.
Sorensen emigrated from Denmark to the United States with his parents when he was 4. He first worked as a surveyor's assistant and then apprenticed at the Jewett Stove Works in Buffalo, New York as a patternmaker and foundryman.
Ерте мансап
1900 жылы отбасы Детройтке көшіп келді, және Детройттегі құю зауытында жұмыс істеп жүргенде Генри Фордпен танысты. 1905 жылы ол Ford Motor Company компаниясында модельші болып жұмысқа қабылданды. 1907 жылы ол үлгілер бөлімінің басшысы болды. Ол Фордтың қарапайым эскиздер немесе сипаттамалар түрінде келген ойларын прототиптерге және бөлшектер құйылатын үлгілерге аударды. Соренсен (басқалармен бірге, атап айтқанда Уолтер Фландрс, Кларенс Эвери және Эд Мартинмен) алғашқы автомобиль құрастыру желісін жасаумен айналысты, өнімді (көлік үшін шасси түрінде) бірнеше жұмыс орындары арқылы жылжыту идеясын ұсынды. Оның инновациялары күрделі өнімдерді жаппай өндіруге кеңінен қолданылды, бұл оларды қарапайым адамдардың қолжеткізуіне мүмкіндік берді. 1910 жылы Ford Piquette Avenue зауытында Соренсен, ол және басқа Ford басшысы Чарльз Льюис осы идеяны сынап көргендерін мәлімдеді. Күннің соңына қарай, ол машинаны фабриканың бір шетінен екінші шетіне түзу сызықпен жылжыту, арнайы жұмысшылар қайталанатын тапсырмаларды орындай отырып, жол бойына бөлшектер қосу, ал қоймаларды да сызық бойында стратегиялық түрде орналастыру – автомобиль құрастырудың ең тиімді және тиесілісімен арзан жолы екенін анықтады. Өз теориясын дәлелдеу үшін ол Ford зауытында автомобиль шассиін иығына арқанмен байлап, өзі сүйреп әкеп, ал басқалары бөлшектерін қосты.
In 1900, the family moved to Detroit, and while working at a foundry in Detroit, he met Henry Ford. In 1905, he accepted a job as a patternmaker at Ford Motor Company. By 1907, he was head of the pattern department. He translated Ford's ideas, which came to him in the form of simple sketches or descriptions, into prototypes and into the patterns from which the parts would be cast. Sorensen (with others, notably Walter Flanders, Clarence Avery, and Ed Martin) is credited with developing the first automotive assembly line, having formulated the idea of moving a product (for cars, that would be in the form of the chassis) through multiple workstations. His innovations were widely applied to the mass production of complex products, which average people could afford. One Sunday in 1910, at the Ford Piquette Avenue Plant, Sorensen asserted that he and another Ford executive, Charles Lewis, tested his idea. Apparently, by the end of the day, he had determined that moving a car in a straight line from one end of the factory to the other, with parts added along the way by specialized workers performing repetitive tasks, with the stockrooms also placed strategically along the line, was the most efficient and therefore the cheapest way to build an automobile. To prove his theory, he then towed an automobile chassis on a rope over his shoulders through the Ford plant while others added the parts.
Кейінгі өмірі
Соренсен 1910 жылы Хайленд Парк Форд зауытының іске қосылуына зор үлес қосты, онда ол өндіріс бастығы Питер (Эд) Мартиннің екінші тұлғасы болды. Ол кейін Фордсон тракторын әзірлеуге және 1922 жылы Генри М. Лиландтан сатып алынған кезде Эдсел Фордтың Линкольн машинасын жаңғыртуға көмектесті. 1920 жылдардың соңында автокөлікті құрастыруды Ружге көшіргеннен кейін, ол 1924 жылы өндірістің вице-президенті атанған Эд Мартиннің оң қолы ретінде өндірісте "негізгі жетекші" болды. Ол өндірісті жоспарлау және дамыту бөлімінің меңгерушісі болды. "Эд Мартин, зауыт бастығы болған ол, мен "Руж" зауытында дерлік тұрдық". Ол өзін "Өндіріс басшысы" және Генри Фордтың "оң қолы" деп есептеді, бірақ осы құрметке ие болуға талпынған компания басшыларының арасында кем дегенде алты адам болды. (Фордтың өз адамдарына "барып, зауытты басқарыңдар, лауазымдар туралы уайымдамаңдар" деген кеңесі осы пікірталасқа себеп болды.) Соренсеннің жаппай өндіріс үшін құю тәжірибесін жаңартқан үлесі үшін Генри Форд оған компанияның алғашқы онжылдығында "Тұтқыр темір Чарли" деген лақап ат берді, ол металл қалыптарды қолданып, ағаш қалыптардың орнына, жаппай өндіріске қажетті қалыптау циклдерінің көп санын қабылдады және тіркеуге көмектесетін өзектерді дұрыс орналастыру әдістерін ойлап тапты. 1928 жылы Соренсен Генри мен Эдсел Фордқа қосылып, Фордтың жаңадан ұйымдастырылған тәуелсіз еуропалық операцияларының жеті американдық директорының бірі болды. 1930 жылдары Соренсен бір құймадан күрделі V8 қозғалтқыш блогын жасауға мүмкіндік беретін өндіріс техникасының дамуына жауапты болды және бұрынғыдан гөрі автоматтандырылған құю процесін енгізді. Нәтижесінде пайда болған Ford Flathead қозғалтқышы 1953 жылға дейін өндірісте болды, ал оның модификацияланған нұсқасы 1990 жылдарға дейін француз әскери көліктерінде қолданылды. 1940 жылдардың басында Соренсен Фордтың қорғаныс келісімшарттарына, соның ішінде Фордтың Джип және авиациялық қозғалтқыштарына, сондай-ақ B-24 Liberator бомбалаушысын өндіруге жауапты болды. Ол B-24 бомбалаушылары жасалған Willow Run зауытының жобасын басқарды, жаппай өндіріс әдістерін жетілдірудегі барлық тәжірибесін пайдаланды. Әр бомбалаушы 488 193 бөліктен тұрды және сағатына біреуден шығарылды, бұл бұрынғы күндік өндіріс көрсеткішінен (күніне біреу) әлдеқайда жоғары көрсеткіш еді. Ол Дания королімен марапатталып, жетістіктері үшін Даннеброг орденінің мүшесі аталды. Мансабында ол ұйымдастырушылық шеберлігімен, қатал мінезімен, сондай-ақ басқаларға сезімтал еместігімен және шаршағысқан мінезімен көзге түсті. Соренсеннің естеліктері Фордтың өндірістік империясының қалай сақталғанын және Генри Форд II-ні оның болашағына бағыттап, оның қиын күресін көрсетуге арналған. Әскери-теңіз күштерінен қайтқаннан кейін 24 жастағы Генри Форд II 1943 жылдың 15 желтоқсанында компания басқармасына вице-президент ретінде кірді. Жастар Фордты тәрбиелеген Соренсенге маңызды лауазым ұсынбады. Ол 1943 жылдың желтоқсанында зейнеткерлікке шығу туралы өтініш берді, ол 1941 жылы аға Фордпен келісілгендей, 1944 жылдың 1 қаңтарынан бастап күшіне енді. Оның зейнеткерлігі 1944 жылдың 13 наурызында күшіне енді. Содан кейін ол Willys Overland автокөлік компаниясының президенті лауазымын қабылдады, соғыс уақытындағы өндірістен азаматтық нарыққа қайта оралу процесін басқарды. Соренсен басқармамен туындаған келіспеушіліктерден кейін зейнеткерлікке шықты, бірақ 1946 жылдан бастап 1950 жылға дейін толық зейнеткерлікке шыққанға дейін төрағаның орынбасары лауазымын және жалақысын сақтап қалды. Willys кейін Kaiser Jeep болып, кейіннен American Motors Corporation (AMC) сатып алды. AMC кейін Chrysler компаниясымен сатып алынды. Соренсен Флоридада және АҚШ Виргин аралдарында зейнеткерлікке шықты. Оның Кубада кең жер иеліктері болды (олар Куба революциясынан кейін жаңа үкімет басып алды). Ол 1968 жылдың 28 тамызында Мэриленд штатындағы Бетезда әскери-теңіз ауруханасында қайтыс болды. Ол Флорида штатының Майами Бич қаласында жерленген. Одан бұрын оның бірінші әйелі Хелен (туған аты Митчелл) Соренсен және ұлы Клиффорд Соренсен қайтыс болған.
Sorensen was a major contributor to the launch of the Highland Park Ford Plant in 1910, where he was second in command to production chief Peter (Ed) Martin. He then helped with the development of the Fordson tractor and modernization of Edsel Ford's Lincoln when it was purchased by Ford from Henry M. Leland in 1922. Following transfer of auto assembly to the Rouge in the late 1920s, he was a "key leader" in manufacturing as number two man to Ed Martin, who was made vice president of manufacturing in 1924. He was manager of production planning and development. "Ed Martin, who was plant superintendent, and I practically lived at the Rouge." It has been said he considered himself the "Head of Production," and Henry Ford's "right hand man," but he was only one of at least six company leaders claiming that distinction. (Ford's practice of telling his men to "[j]ust go out there and run the plant [ ] [a]nd don't worry about titles" contributed to these variations in viewpoints.) Sorensen's help in innovating foundry practice for mass production earned for him from Henry Ford the nickname of "Cast Iron Charlie" during the company's first decade, when he invented (or at least independently reinvented) the use of metal patterns, instead of wood ones, to withstand the huge number of moldmaking cycles needed for mass production and methods of core registration to position the cores accurately without relying on the sand under them to assist in the registration. In 1928 Sorensen joined Henry and Edsel Ford as the three US directors out of seven on the board of Ford's new reorganized independent European operations. During the 1930s, Sorensen was also responsible for production techniques allowing the manufacture of a sophisticated V 8 engine block from a single casting, and using a more automated foundry workflow than ever before. The resulting Ford Flathead engine continued in production until 1953; a derivative design was used in French military vehicles into the 1990s. During the early 1940s, Sorensen had responsibility for Ford's defense contracts, including Ford's Jeep and aircraft engines and production of the B 24 Liberator bomber. He led the design of the Willow Run plant, where the B 24s were made, applying all of his previous experience in the development and refinement of mass production methods. Each was made up of 488,193 parts, and they were turned out at a still astonishing rate of one per hour; the previous production rate was one per day. He was knighted by the king of Denmark and made a member of the Order of the Dannebrog for his accomplishments. During his career, he was noted for his brilliance in organization and his hard driving personality, and also for insensitivity to others and an explosive temper. Sorensen's memoirs intended to show how the Ford industrial empire was kept intact and his hard struggle to bring Henry Ford II to the direction of its destinies. After leaving the navy, a 24 year old Henry Ford II joined company management as a vice president on December 15, 1943. Sorensen, who had mentored the young Ford, was not offered a major role by him. He requested retirement in December 1943, to be effective January 1, 1944, as previously agreed with the elder Ford in 1941. His retirement was effective on March 13, 1944. He then accepted a position as president of automaker Willys Overland, presiding over the transition from wartime production back to civilian market production. Sorensen effectively retired after clashes with the board but retained a title and salary as vice chairman from 1946 until full retirement in 1950. Willys became Kaiser Jeep and was later acquired by American Motors Corporation (AMC). AMC was later bought out by Chrysler. Sorensen retired in Florida and US Virgin Islands. He had extensive land holdings in Cuba (which were seized by the new government after the Cuban revolution). He died on August 28, 1968, at Bethesda Naval Hospital in Maryland. He is buried in Miami Beach, Florida. He was preceded in death by his first wife Helen (née Mitchell) Sorensen and son Clifford Sorensen.