Кіріспе
К. С. Льюис жазған кітап. «Кереметтер» – К. С. Льюис жазған кітап, алғаш рет 1947 жылы жарық көрген және 1960 жылы қайта жөнделген. Льюис тарихты зерттеу арқылы қандай да бір кереметтер болған-болмағанын анықтамас бұрын, кереметтердің принцип бойынша болуы логикалық тұрғыдан мүмкін бе деген философиялық мәселені шешу қажет деп санайды. Ол қазіргі тарихшылар мен ғылыми ойшылдарды, әсіресе дінсіз библия ғалымдарын, кереметтерге қарсы алдын ала шешім қабылдауда айыптайды, сондай-ақ қазіргі заманғы кереметтерге сенбеушілік тарихи деректерге таңылған мәдени көзқарас екенін, одан туындамағанын мәлімдейді. «Табиғаттанушы және табиғаттан тыс нәрсені зерттеуші» деген тарауда Льюис екі терминге техникалық анықтама береді. Оның анықтамасы бойынша, табиғаттанушылар Ғайынат – барлық оқиғалардың себептері тек жүйе ішінде олардан бұрын болған оқиғаларда ғана болатын үлкен процестер екеніне сенеді. Табиғаттан тыс нәрсені зерттеушілер осы Ғайынат жүйесіне сырттан басқа жүйелерден араласулар немесе кедергілер болуы мүмкін деп санайды. Атап айтқанда, табиғаттан тыс дүние Ғайынаттың табиғаттан тыс бір тіліктен пайда болғанына сенеді. Табиғаттан тыс оқиғалар, тіпті принцип бойынша да, Ғайынатымыздағы материалдық себептерге ғана байланысты болмайды. Егер ерік бостандығы болса, онда бұл көзқарас бойынша ол табиғаттан тыс болуы керек. «Табиғат заңдары» атты тарауда Льюис кереметтер табиғат заңдарымен немесе ғылыммен қарама-қайшы келе ме деген мәселені қарастырады. Оның пікірінше, кереметтер бірін-бірі жоққа шығармайды, олар – табиғи заңдардан тысқары нақты араласулар. Кереметтер табиғатқа сәйкес, бірақ табиғат заңдарынан тыс. Льюис табиғаттан тыс әлемнің болуы мүмкін екенін, оның ішінде жаратылыстан кейін шындыққа араласатын мейірімді Жаратушының болуын дәлелдеу арқылы кереметтердің шындығын көрсетеді. Жаңа өсиеттегі барлық маңызды кереметтер қарастырылады, олардың ішінде негізгі рөлді инкарнация атқарады. Сондай-ақ, ерік бостандығы және дұғаның құндылығы туралы екі қосымша бар.
Miracles is a book written by C. S. Lewis, originally published in 1947 and revised in 1960. Lewis argues that before one can learn from the study of history whether or not any miracles have ever occurred, one must first settle the philosophical question of whether it is logically possible that miracles can occur in principle. He accuses modern historians and scientific thinkers, particularly secular biblical scholars, of begging the question against miracles, insisting that modern disbelief in miracles is a cultural bias thrust upon the historical record and is not derivable from it. In a chapter on "The Naturalist and the Supernaturalist" Lewis gives technical definitions to the two terms. Naturalists, under his definition, believe that the Universe is a vast process in which all events which ever happen find their causes solely in the events that happened before them within the system. Supernaturalists believe that interruptions or interferences can take place in this system of our Universe from some other system outside it. In particular, a supernaturalist believes that the natural world was created or derived from a supernatural entity. A supernatural event would be one that is not traceable, even in principle, solely to materially determined causes within our Universe. Libertarian free will, if it exists, would have to be supernatural under this view. In a chapter on "Natural Laws", Lewis addresses the issue of whether miracles are incompatible with natural law or science. He argues that rather than being mutually exclusive, miracles are definite interventions that go beyond natural laws. Miracles are consistent with nature, but beyond natural law. Lewis makes a case for the reality of miracles by presenting the position that something more than nature, a supernatural world, may exist, including a benevolent creator likely to intervene in reality after creation. All of the major miracles of the New Testament are addressed, with the incarnation playing the central role. Also included are two appendices which deal with matters of free will and the value of prayer.
Аңға негізделген дәлел
Философтар мен ғалымдар, оның ішінде Виктор Репперт, Уильям Хаскер және Альвин Плантинга "Ақыл-ойынан туындайтын аргументті" кеңейтіп, Льюисті осы аргументті алғаш рет "Мұғжизалар" еңбегінде жарыққа шығарғандығын айтады. Бұл аргументтің мәнісі мынада: егер толыққанды натурализмнің талабына сәйкес, барлық ойларымыз физикалық себептің салдары болса, онда олардың сонымен қатар ақылға қонымды негіздің нәтижесі екенін қабылдауға ешқандай себеп жоқ. Бірақ білім – негізден нәтижеге қарай ойлау арқылы түсініледі. Демек, егер натурализм дұрыс болса, оны немесе физикалық себептің тікелей нәтижесі емес нәрселерді білудің жолы болмас еді. Әрбір жағдайда, қорытындының рас екендігін қабылдау, оған жетуге мүмкіндік беретін дұрыс негіздерді жояды. Осы аргументті кітапта қорытындылап беру үшін Льюис Дж. Б. С. Холдейннің ұқсас пікірін келтіреді. Холдейн былай дейді: "Егер менің ой процестерім миымдағы атомдардың қозғалысымен толығымен анықталса, менің сенімдерімнің шындыққа сай екендігіне сенуге ешқандай себеп жоқ, сондықтан менің миым атомдардан тұрады деп ойлауға да негіз жоқ".
Қайта қаралулары
"Ғажайапаттар" кітабының түпнұсқасында "Табиғаттанушының өзіне қарсы қайшылығы" деген тақырыпта 3-тараудың басқа нұсқасы болған. Онда Льюис сол аргументті келтірген, бірақ мидағы атомдық қозғалыстарды "иррационалды" деп атаған. Сократ клубындағы пікірсайыста католик аналитикалық томист Г. Э. М. Анскомб оны сынға алып, Льюисті тарауды қайта қарауға ықпал еткен. Қайта қараудан өткен тарауда аргументтер тереңірек түсіндірілген және "рационалды емес" пен "иррационалды" процестер арасындағы айырмашылық нақты көрсетілген. Анскомб Льюис қайтыс болғаннан кейін, жаңа редакция Льюис тарапынан "шындыққа адалдық пен жауапкершілік" танытқанын айтқан.