Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық азаматтық құқық қорғаушы (1875–1939)
American civil rights activist (1875–1939)
Джоэл Элиас Спингарн (17 мамыр 1875 – 26 шілде 1939) – американдық педагог, әдеби сыншы, азаматтық құқықтар үшін күрескер, әскери барлау офицері және бау-бақша өсіруші.
Joel Elias Spingarn (May 17, 1875 – July 26, 1939) was an American educator, literary critic, civil rights activist, military intelligence officer, and horticulturalist.
Өмірбаян
Спингарн Нью-Йорк қаласында жоғары орта тапқа жататын еврей отбасында дүниеге келген. Оның кіші інісі Артур Б. Спингарн болды. 1895 жылы Колумбия колледжін бітірген. Ол салыстырмалы әдебиетті ағылшын тілі немесе кез келген басқа тілге негізделген әдебиеттерден ерекше пән ретінде зерттеудің маңыздылығына берілді. Саясат – өмірінің бойындағы құштарлығының бірі болды. 1908 жылы республикашыл ретінде АҚШ Өкілдер палатасына сайлауға түсті, бірақ жеңіліске ұшырады. 1912 және 1916 жылдары Прогрессивті партияның ұлттық съезіне делегат ретінде қатысты. Осы съездердің біріншісінде партия бағдарламасына нәсілдік дискриминацияны айыптау туралы мәлімдеме қосуға тырысты, бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталды. 1899 жылдан 1911 жылға дейін Колумбия университетінде салыстырмалы әдебиет профессоры болып жұмыс істеді. Оның ғылыми жарияланымдары оны Американың көрнекті салыстырмалы әдебиет зерттеушілерінің бірі ретінде таныстырды. Ол 1899 және 1908 жылдары «Ренессанстағы әдеби сын тарихы» еңбегінің екі басылымын, сондай-ақ 3 томдық «Жетінші ғасырдың сындық эсселері» сияқты редакцияланған жұмыстарды жариялады. 1910 жылдың 9 наурызында Колумбия университетінде оқыған «Жаңа сын» лекциясындағы философиялық көзқарасын түсіндірді. Онда ол жанр, тақырып және тарихи орта сияқты дәстүрлі санаттардың шектеулеріне қарсы шығып, әрбір өнер туындысын жаңаша және оның өзіндік ерекшеліктерімен қарастыруды ұсынды. Спингарнның сындық ойлауы мен эстетикалық көзқарастарына итальян философы Бенедетто Кроче зор әсер етті, олар 1899 жылдан бастап хат алмасып жүрді. Кроче Спингарнның шедевр еңбегін итальян тіліне аударды («La critica letteraria nel Rinascimento. Saggio sulle origini dello spirito classico nella letteratura moderna», Антонио Фуско аудармасы, B. Croce алғы сөзі, Laterza, Bari 1905). Олардың хат алмасуы 2001 жылы Неапольде жарияланды («Carteggio Croce Spingarn», Emanuele Cutinelli Rendina құрастыруымен, Istituto italiano per gli studi storici, Napoli, 2001). 1904 жылдан бастап академиялық саясаттағы рөлі оны университет президенті Николас Мюррей Батлер үшін тым тәуелсіз рухты адам ретінде көрсетті. Оның әкімшілікпен араздасуы жеке басының қайшылықтарынан бастап білім беру философиясына дейін барды. 1910 жылы ол университет факультетінің отырысында Гарри Турстон Пек, қоғамдық жанжалға байланысты Батлер тарапынан жұмыстан шығарылған Колумбия профессорына қолдау білдірді. Бұл Спингарнның бес аптадан кейін жұмыстан босатылуына әкеп соқты. Ол Батлер президенттік лауазымында болған кезде орнынан кеткен немесе жұмыстан шығарылған көрнекті ғалымдардың қатарына қосылды, олардың ішінде Джордж Эдвард Вудбери, Чарльз Берд және Джеймс Харви Робинсон болды – олардың барлығы, Пек және Спингарн сияқты, прогрессивті ғалымдар еді. Академиялық қызметке тағайындалмаған, бірақ тәуелсіз қаржылық мүмкіндіктері бар Спингарн бұрынғыдай өз саласында жарияланымдар жасауды жалғастырды, эсселер жинақтарына жазды, редакциялады және үлесін қосты. Ол АҚШ армиясына шақырылып, Бірінші дүниежүзілік соғыста майор болып қызмет етті. 1919 жылы Харкорт, Брейс және Компания баспасын құруға бірге қатысты. Ол сонымен қатар өмірінің екінші маңызды мәселесіне – нәсілдік әділдікке белсенді түрде араласты. Ықпалды либералды республикашыл ретінде, ол Түсті адамдардың жетілуі үшін ұлттық қауымдастыққа (NAACP) құрылғаннан кейін көп ұзамай қосылып, біріккен қара қозғалыстың тұжырымдамасын жүзеге асыруға көмектесті және бұл ұйымның алғашқы еврей басшыларының бірі болды, 1913 жылдан 1919 жылға дейін басқарма төрағасы, 1919 жылдан 1930 жылға дейін қазынашысы, 1930 жылдан 1939 жылы қайтыс болғанға дейін екінші президенті болды. 1914 жылы ол NAACP Африкалық американдықтардың ерекше жетістіктері үшін жыл сайын табыстайтын Спингарн медалін құрды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде NAACP жарияланымдарында айтылғандай, ол «Дес-Мойн қаласында негр офицерлерін даярлайтын лагерь құрылуына және шамамен 1000 негр офицерінің қызметке орналасуына» зор үлес қосты. Спингарн сонымен қатар Әскери барлау кеңесінде (MIB) барлау офицері болып қызмет етті және NAACP мүшелері туралы үкіметке ақпарат берді, олардың коммунистік көзқарастарға ие екені айтылды. W. E. B. Дю Буа (Спингарнның МИБ-ге ұсынысы сәтсіз аяқталған) 1940 жылы шығарған «Таң атқан түнекте» автобиографиясын Спингарнның естелігіне арнап, оны «ғалым және рыцарь» деп атады.
Spingarn was born in New York City to an upper middle class Jewish family. His younger brother was Arthur B. Spingarn. He graduated from Columbia College in 1895. He grew committed to the importance of the study of comparative literature as a discipline distinct from the study of English or any other language based literary studies. Politics was one of his lifetime passions. In 1908, as a Republican he ran unsuccessfully for a seat in the U. S. House of Representatives. In 1912 and 1916, he was a delegate to the national convention of the Progressive Party. At the first of those conventions, he failed in his attempts to add a statement condemning racial discrimination to the party platform. He served as professor of comparative literature at Columbia University from 1899 to 1911. His academic publishing established him as one of America's foremost comparativists. It included two editions of A History of Literary Criticism in the Renaissance in 1899 and 1908 as well as edited works like Critical Essays of the Seventeenth Century in 3 volumes. He summarized his philosophy in The New Criticism: A Lecture Delivered at Columbia University, March 9, 1910. There he argued against the constraints of such traditional categories as genre, theme, and historical setting in favor of viewing each work of art afresh and on its own terms. Spingarn's criticism and aesthetical thought was deeply influenced by the Italian philosopher Benedetto Croce, with whom he was in correspondence since 1899. Croce had Spingarn's masterwork translated in Italian (La critica letteraria nel Rinascimento. Saggio sulle origini dello spirito classico nella letteratura moderna, trad. di Antonio Fusco, pref. di B. Croce, Laterza, Bari 1905). Their correspondence was published in Naples in 2001 (Carteggio Croce Spingarn, a cura di Emanuele Cutinelli Rendina, Istituto italiano per gli studi storici, Napoli, 2001). From 1904, his role in academic politics marked him as an independent spirit—too independent for the university's autocratic president Nicholas Murray Butler. His differences with the administration ranged from personality conflicts to educational philosophy. Things came to a head in 1910, when he offered a resolution at a university faculty meeting in support of Harry Thurston Peck, a Columbia professor who had been summarily dismissed by Butler because of a public scandal involving a breach of promise suit. That precipitated Spingarn's dismissal just five weeks later. He became part of a distinguished series of prominent academics who resigned or were dismissed during Butler's tenure as president, including George Edward Woodberry, Charles Beard, and James Harvey Robinson—all of them, like Peck and Spingarn, notable progressive scholars. Without an academic appointment but of independent means, Spingarn continued to publish in his field much as he had before, writing, editing, and contributing to collections of essays. He was commissioned in the U. S. Army and served as a major during World War I. In 1919 he was a co founder of the publishing firm of Harcourt, Brace and Company. He also took up the other cause of his life, racial justice. An influential liberal Republican, he helped realize the concept of a unified black movement by joining the National Association for the Advancement of Colored People (NAACP) shortly after its founding and was one of the first Jewish leaders of that organization, serving as chairman of its board from 1913 to 1919, its treasurer from 1919 to 1930, its second president from 1930 until his death in 1939. In 1914 he established the Spingarn Medal, awarded annually by the NAACP for outstanding achievement by an African American. During World War I, according to an NAACP publication, he was instrumental in seeing that "a training camp for Negro officers at Des Moines was established and about 1,000 Negro officers commissioned." Spingarn also served as an intelligence officer on the Military Intelligence Board (MIB), and provided information to the government about the NAACP's membership, which had been accused of having Communist influences. W. E. B. Du Bois (who had been unsuccessfully recommended by Spingarn for the MIB) dedicated his 1940 autobiography Dusk of Dawn to Spingarn's memory, calling him "scholar and knight."
Жеке өмір және өлім
1920 жылдан кейін ол бау-бақшаға деген қызығушылығын одан әрі дамытып, әлемдегі ең ірі клематис коллекциясын – 250 түрді жинады. Ол Нью-Йорк штатының Датчесс округіндегі ландшафттық және әсемдік бағбандарының тарихы жөніндегі зерттеулерінің нәтижелерін жариялады. Ол Нью-Йорк ботаникалық бағының басқару кеңесінің мүшесі болды. Әйелі Эми Эйнштейн Спингарнмен Манхэттенде және кейіннен Нью-Йорктің Амениа қаласындағы Троутбек қонақ үйі мен конференция орталығына айналған елдік үйлерінде өмір сүрді. Олардың екі ұлы, соның ішінде Стивен Дж. Спингарн, және екі қызы болды. 1939 жылдың 26 шілдесінде ұзаққа созылған аурудан кейін дүние салды. Оның өсиеті Спингарн медалін мәңгілік қаржыландыруға қаражат бөлді.
Always interested in gardening, in the years following 1920 he amassed the world's largest collection of clematis—250 species—and published the results of his research on the early history of landscape gardening and horticulture in Dutchess County, New York. He served as a member of the Board of Managers for the New York Botanical Garden. He lived with his wife, Amy Einstein Spingarn, in Manhattan and at their country estate which later became the Troutbeck Inn and Conference Center in Amenia, New York. They had two sons, including Stephen J. Spingarn, and two daughters. He died after a long illness on July 26, 1939. His will included a bequest to fund the Spingarn Medal in perpetuity.
Тану
Спингарн Вашингтондағы Спингарн жоғары мектебі. 2009 жылы Спингарн NAACP-нің құрылғанына 100 жыл толуына арналған 6 американдық пошта маркасында бейнеленген 12 азаматтық құқықтар қозғалысының жетекшісінің бірі болды. Говард университетіндегі Мурланд-Спингарн зерттеу орталығы оның інісі Артурдың құрметіне аталған.
Spingarn Senior High School in Washington, D. C.
In 2009, Spingarn was among 12 civil rights leaders honored with images appearing on 6 American postage stamps issued to mark the centenary of the NAACP. The Moorland Spingarn Research Center at Howard University is named for his brother Arthur.