Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Норрис, кейде Бемертондық Джон Норрис деп аталған (1657–1712), – ағылшын теологы, философы және ақыны, Кембридж платондарымен байланысты болған.
English theologian, philosopher and poet
John Norris, sometimes called John Norris of Bemerton (1657–1712), was an English theologian, philosopher and poet associated with the Cambridge Platonists.
Өмір
Джон Норрис Уилтширдегі Коллингборн Кингстон ауылында дүниеге келген. Ол Винчестер мектебінде және Оксфордтың Эксетер колледжінде білім алып, 1680 жылы бакалавр (B.A.) дәрежесін алған. Кейіннен ол Оксфордтың All Souls College (M.A. 1684) колледжінің профессоры болып тағайындалды. 1692 жылдан бастап 1712 жылдың басында қайтыс болғанға дейін Уилтширдегі Фугглестон Сент-Питер және Бемертон ауылында тыныш өмір сүрді, сонымен қатар ойшыл да болды.
John Norris was born at Collingbourne Kingston, Wiltshire. He was educated at Winchester School, and Exeter College, Oxford, gaining a B. A. in 1680. He was later appointed a fellow of All Souls College, Oxford (M. A. 1684). He lived a quiet life as a country parson and thinker at Fugglestone St Peter with Bemerton, Wiltshire, from 1692 until his death early in 1712.
Шығармалары
Философияда ол платонист және мистик болды. Ол Джон Локктың ертедегі қарсыласы болды, оның «Адам санасы туралы эссесін» (1690) сол жылы «Христиандық бақыттылық немесе Блаженділік туралы әңгімелер» деп сынады; ол сондай-ақ Локк теорияларына қарсы «Идеал немесе зиялы әлем туралы эссесінде» (1701–1704) күресті. Ол «Христиандық бақыттылық» және «Шизм айыптамасы, жалғастырылды» атты еңбектерінде діни айқындыққа шабуыл жасады. Оның 23 еңбегінің ішінде «Бақыт туралы идея» (1683), «Аралас жинақтар» (1687), «Махаббат теориясы және реттелуі» (1688) және «Жанның мәңгілігі туралы әңгіме» (1708) бар. Оның ең танымал еңбегі – «Аралас жинақтар», өлеңдер, эсселер, әңгімелер мен хаттардан (1687) тұрады. Оның жиі цитаталанатын «Қарсы алу» поэмасы XVIII ғасырдың бірінші жартысында жиі жарияланды. Сэмюэл Ричардсон оны Эндрю Миллерге (танымал лондондық кітап сатушы) Миллердің ұлының қайтысы туралы, мүмкін, сол кездегі ең соңғы басылымнан, «Аралас жинақтар» (Лондон: E. Parker, 1740) кітабынан келтірді.
In philosophy he was a Platonist and mystic. He became an early opponent of John Locke, whose An Essay Concerning Human Understanding (1690) he attacked in Christian Blessedness or Discourses upon the Beatitudes in the same year; he also combatted Locke's theories in his Essay toward the Theory of the Ideal or Intelligible World (1701–4). He attacked religious schism in Christian Blessedness and The Charge of Schism, Continued. Others among his 23 works are An Idea of Happiness (1683), Miscellanies (1687), Theory and Regulation of Love (1688), and a Discourse concerning the Immortality of the Soul (1708). His most popular work is A Collection of Miscellanies, consisting of Poems, Essays, Discourses and Letters (1687). His frequently cited poem The Resignation was often published during the first half of the eighteenth century. Samuel Richardson quoted it to Andrew Millar (a prominent London bookseller) on the death of Millar's son, possibly from the then most recent edition, A Collection of Miscellanies (London: E. Parker, 1740).