Франчино Гаффурио: Ренессанс композиторы және теорияшысы
Franchinus Gaffurius
Франчинус Гаффурий: ренессанстық итальяндық музыкант, композитор және теорияшы (1451-1522). Миландық кафедралық хорының бас дирижері, музыкалық өнеріне үлкен үлес қосыпты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық музыка теориясының маманы және композитор (1451–1522)
Italian music theorist and composer (1451–1522)
Франчинус Гаффуриус (Franchino Gaffurio; 14 қаңтар 1451 – 25 маусым 1522) – Ренессанс дәуірінің итальяндық музыка теориясының маманы және композиторы.
Franchinus Gaffurius (Franchino Gaffurio; 14 January 1451 – 25 June 1522) was an Italian music theorist and composer of the Renaissance.
Өмір
Ол Лодиде ақсүйек отбасында дүниеге келді. Әлдеқандай жаста бенедиктин монастыріне кіріп, алғашқы музыкалық білімін алды; кейін дін қызметкері болды. Соңынан Мантуя мен Веронада тұрды, одан кейін Милан қаласындағы собордың маэстро ди капелласы қызметіне қабылданып, 1484 жылдың қаңтарында қызметке кірісті. Алдыңғы он жылдық ішінде Сфорца отбасы композитор Гаспар ван Вербекеді жұмысқа алушы ретінде пайдаланып, Миландағы шапельдегі хорды Еуропадағы ең ірі және ең беделді музыкалық ұжымдардың біріне айналдырды: Александр Агрикола, Лойсет Компер және Йоханнес Мартини сияқты композитор-әншілер онда жұмыс істеді. Милан соборындағы хордың құрамы көбінесе итальяндықтардан тұрса да, оның хоры мен Сфорца шапеліндегі топтың арасындағы өзара әсер ету маңызды болды. Гаффурий өмірінің соңына дейін собордағы лауазымын сақтап, Миланда Жоскин де Пре және Леонардо да Винчимен танысты.
He was born in Lodi to an aristocratic family. Early in life he entered a Benedictine monastery, where he acquired his early musical training; later he became a priest. Later he lived in Mantua and Verona before settling in Milan as the maestro di cappella at the cathedral there, a position which he accepted in January 1484. During the previous decade the Sforza family, using the composer Gaspar van Weerbeke as a recruiter, had built the choir at their chapel in Milan into one of the largest and most distinguished musical ensembles in Europe: composer singers such as Alexander Agricola, Loyset Compère and Johannes Martini had all been employed there. While the membership of the choir at the Milan cathedral was mostly Italian, the cross influence between his choir and the group at the Sforza chapel was significant. Gaffurius retained the post at the cathedral for the rest of his life, and it was in Milan that he knew both Josquin des Prez and Leonardo da Vinci.
Жазбалар
Гаффурий кеңінен оқылды және қайта өрлеу дәуірінің гуманистік көзқарасын көрсетті. Ол қазіргі заманғы музыкалық тәжірибені толыққанды түсінгеннен өзге, Еуропаның түкпір-түкпірінен келген композиторлармен кездесті, себебі ол голланд музыканттарының белсенді орталықтарының бірінде өмір сүріп, жұмыс істеу мүмкіндігіне ие болды. Оның кітаптары педагогикалық мақсатты ұстанып, жас композиторға өнерін меңгеру үшін қажетті барлық техникаларды ұсынады. Милан қаласындағы жылдары жазған маңызды еңбектері: Theorica musicae (1492), Practica musicae (1496) және De harmonia musicorum instrumentorum opus (1518). Олардың екіншісі, Practica musicae, ең толықтысы болып табылады, ол ежелгі грек нотациясы, ән, өлшем, контрапункт және темп сияқты алуан түрлі тақырыптарды қамтиды. Оның ең әйгілі тұжырымдарының бірі – такт, яғни жартылай нотаның темпі, тыныш дем алатын адамның пульсіне тең – шамамен минутына 72 соққы.
Gaffurius was widely read, and showed a strong Renaissance humanist bent. In addition to having a thorough understanding of contemporary musical practice, he met composers from all over Europe, since he had the good fortune to be living and working at one of the centers of activity for the incoming Netherlanders. His books have a pedagogical intent, and provide a young composer with all the techniques necessary to learn his art. The major treatises of his years in Milan are three: Theorica musicae (1492), Practica musicae (1496), and De harmonia musicorum instrumentorum opus (1518). The second of these, the Practica musicae, is the most thorough, proceeding through subjects as diverse as ancient Greek notation, plainchant, mensuration, counterpoint, and tempo. One of his most famous comments is that the tactus, the tempo of a semibreve, is equal to the pulse of a man who is breathing quietly—presumably about 72 beats per minute.
Музыка
Гаффурий негізінен Милан қаласындағы жылдары мессалар, мотеттер, Магнификатқа әндер және гимндер жазды. Кейбір мотеттері герцогтігіндегі жұмыс берушісі үшін салтанатты шараларға арналған еді; көптеген мессалары Жоскиннің ықпалын көрсетеді, ал барлығы итальяндық жеңілдік пен мелодияның араласуымен ағынмен өтетін фламандтық полифония стилінде жазылған. Оның музыкасы төрт кодекске оның жетекшілігімен жинақталды.
Gaffurius wrote masses, motets, settings of the Magnificat, and hymns, mainly during his Milan years. Some of the motets were written for ceremonial occasions for his ducal employer; many of the masses show the influence of Josquin, and all are in flowing Netherlandish polyphony, though with an admixture of Italian lightness and melody. His music was collected in four codices under his own direction.
Таңдалған жазбалар
Франчино Гаффурио Мисса де Карневал Мотеттер: Stabat Mater, Adoramus Te, Imperatrix reginarum, Imperatrix gloriosa, Florem ergo, Res miranda, Salve Regina, Lamentatio, Magnificat, O sacrum convivium, Quando venit, Ave corpus. "Il Convitto Armonico", "Baschenis" ансамблі, Стефано Бускини. Tactus 2012
Franchino Gaffurio Missa de Carneval Motets: Stabat Mater, Adoramus Te, Imperatrix reginarum, Imperatrix gloriosa, Florem ergo, Res miranda, Salve Regina, Lamentatio, Magnificat, O sacrum convivium, Quando venit, Ave corpus. Il Convitto Armonico, Baschenis Ensemble, Stefano Buschini. Tactus 2012