Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық консервативті саясаткер (1887–1971)
British Conservative politician (1887–1971)
Гервальд Рамсботам, 1-ші виконт Соулбери (6 наурыз 1887 – 30 қаңтар 1971) – британдық консервативті саясаткер. Ол 1931 және 1941 жылдар аралығында үкімет министрі қызметін атқарды, ал 1949-1954 жылдары Цейлонның генерал-губернаторы болды.
Herwald Ramsbotham, 1st Viscount Soulbury (6 March 1887 – 30 January 1971) was a British Conservative politician. He served as a government minister between 1931 and 1941 and served as Governor General of Ceylon between the years 1949 and 1954.
Өмірбаян
Рамсботам Гервальд Рамсботамның, Кроубороу Уорренде тұрған (Джеймс Рамсботам мен Джейн Филденнің ұлы) және Этель Маргарет Беванның ұлы болды. Ол Англияның Ратленд округындағы Уппингэм мектебінде білім алды.
Ramsbotham was the son of Herwald Ramsbotham, of Crowborough Warren (son of James Ramsbotham and Jane Fielden), and Ethel Margaret Bevan. He went to Uppingham School, Uppingham, Rutland, England.
Әскери мансап
Рамсботем 1915 жылы уақытша лейтенант болып тағайындалды және сол жылдың аясында уақытша капитанға дейін өкіметтік лауазымына көтерілді. 1918 жылға қарай уақытша майор болып, Әскери крестпен марапатталды. 1919 жылы OBE орденімен марапатталды және сол жылы қызметтен босатылды.
Ramsbotham was commissioned a Temporary Lieutenant in 1915 and was promoted to temporary Captain later the same year. He was promoted to temporary Major by 1918 and received the Military Cross. He was appointed an OBE in 1919 and relinquished his commission that year.
Ерте мансап
Рамсботем 1929 жылы Ланкастер округінен Парламент мүшесі болып сайланды. 1931 жылы Рамзи Макдональд оны Білім беру кеңесінің Парламенттік хатшысы етіп тағайындады, ол 1935 жылы маусымда Стэнли Болдуин премьер-министр болған кезде сақтап қалды, содан кейін 1935 жылдың қарашасынан 1936 жылдың шілдесіне дейін Ауыл шаруашылығы және балық шаруашылығы министрлігінің Парламенттік хатшысы қызметін атқарды. 1936 жылдың қыркүйегінде Болдуин оны Зейнетақы министрі етіп тағайындады. Ол 1937 жылдың мамырында Невилл Чемберлен премьер-министр болған кезде осы лауазымда қалды. 1939 жылдың маусымында ол Бірінші құрылыс комиссары болып тағайындалды және Құпия кеңеске ант берді.
Ramsbotham was elected Member of Parliament (MP) for Lancaster in 1929. In 1931 he was appointed Parliamentary Secretary to the Board of Education by Ramsay MacDonald, a post he retained when Stanley Baldwin became Prime Minister in June 1935, and then served as Parliamentary Secretary to the Ministry of Agriculture and Fisheries between November 1935 and July 1936. In September 1936 he was made Minister of Pensions by Baldwin. He continued in this office when Neville Chamberlain became Prime Minister in May 1937. In June 1939 he was appointed First Commissioner of Works and sworn of the Privy Council.
Білім беру кеңесінің төрағасы
Рамсботем 1940 жылғы сәуірде Білім беру жөніндегі кеңес президенті ретінде кабинетке кірді. 1940 жылғы мамыр айында Уинстон Черчилль премьер-министр болғаннан кейін де ол осы лауазымда қалды. 1940 жылғы маусымда Англия католик шіркеуінің басшысы, кардинал Артур Хинсли, католик мектептеріне қаржылық қолдау көрсетуді талап ету үшін Рамсботемге делегация басқарды. Рамсботем католик мектептерінің көмекке мұқтаж екенін мойындады, бірақ ешқандай нақты міндеттеме бермеді және католик иерархиясы қаламайтын олардың мектептеріне мемлекеттік бақылаудың күшейтілуі, осы қолдаудың шарты болатынын айтты. Рамсботем Морекамбдегі Ланкашир ҰБТ (Ұлттық Оқытушылар Одағы) мүшелерімен кездесті (бұл туралы 1941 жылғы 17 наурызда The Times газетінде жарияланды). Ол мектепті бітіру жасын мүмкіндігінше тезірек 15 жасқа, содан кейін 16 жасқа көтеруді, сондай-ақ 18 жасқа дейінгі күндізгі білім беру сабақтарын ұйымдастыруды қалады (осындай сабақтар 1918 жылғы Фишер заңында және кейінгі реформа ұсыныстарында көтерілген, бірақ қаржылық шектеулерге байланысты іске асырылмады – мектептерді жөндеу мәселесі де осыған байланысты болды). Барлығы мектептерді соғыс зардаптарынан және көптеген шіркеу мектептерінің бұрынғы нашар жағдайынан қаншалықты тез жөндеуге болатынына байланысты еді, бұл құрылыс басымдықтары үшін тұрғын үймен бәсекелесуді білдіреді. Рамсботемнің ведомствосы 1941 жылғы маусымда "Жасыл кітап" деп аталған реформалар жөніндегі ұсыныстар жинағын жариялады. "Жасыл кітап" құпия деп саналды, бірақ Лестер Смит айтқандай, "жасырындықтың жарқынымен" пікір қалыптастырушылар арасында кеңінен таратылды және кейіннен жергілікті білім беру органдарымен (ЖБО) және оқытушылар одақтарымен келіссөздердің негізі ретінде пайдаланылды. 137-тармақта шіркеу мектептеріне мемлекеттік бақылаудың күшейтілуіне өтемақы ретінде мемлекеттік мектептердегі діни білім беруге 1870 жылғы Форстер заңының тыйымын ішінара алып тастау ұсынылды, бұл оқытуды 11 жастан бастап рұқсат етуге мүмкіндік береді. Алайда, бұл шіркеулер үшін жеткіліксіз болды, өйткені 11 жастан бастап бөлек мектептер ашу туралы ұсыныс олардың 11-14 жастағы балаларға бақылауын азайтады, олар осы уақытқа дейін шіркеу мектептерінде білім алған. Р. А. Батлер кейіннен өзінің естеліктерінде "Жасыл кітаптың" мемлекеттік мектептердегі діни білім беру мәселесінде сәтсіз аяқталғанын жазды. Рим-католик шіркеуінің басшылары "Жасыл кітапты" бірден қабылдамады. "Жасыл кітаптың" маңыздылығын ақпан айында жарияланған протестанттық шіркеулердің мемлекеттік мектептердегі діни білім беру жөніндегі "Бес тармақ" басып озды. Рамсботемнің көптеген ұсыныстары кейіннен Батлердің 1944 жылғы заңына енгізілсе де, Черчилль 1902 жылғы заңға байланысты туындаған дау-дамайды есінде сақтап, осы кезеңде білім берудегі ірі реформаны жақтамады. Ол наурыздағы сөйлеген сөзін оны лауазымынан алу үшін сылтау ретінде пайдаланды – 1941 жылғы шілдеде оның орнын Батлер иеленді және ол Лордтар палатасына виконт ретінде жіберілді.
Ramsbotham entered the cabinet in April 1940 as President of the Board of Education. He remained in this office after Winston Churchill became Prime Minister in May 1940. In June 1940 Cardinal Arthur Hinsley, leader of the English Catholic Church, led a deputation to Ramsbotham to demand financial support for Catholic schools. Ramsbotham acknowledged that in principle the Catholic schools needed help but made no firm commitment, and stressed that greater state control over their schools, which the Catholic hierarchy did not want, would be the quid pro quo. Ramsbotham spoke to the Lancashire NUT in Morecambe (reported in The Times on 17 March 1941). He wanted the school leaving age raised to 15, and thereafter to 16, as soon as possible, and day continuation classes up to the age of 18 (classes of this kind had been proposed in the 1918 Fisher Act and in subsequent reform proposals, but had not been implemented due to cost constraints the same was true of the raising of the leaving age). All depended on how quickly schools could be repaired (both from war damage, and the previous poor state of many church schools), which would mean competing with housing for building priorities. Ramsbotham's department produced a set of proposals for reform, called “The Green Book” after its cover, in June 1941. The Green Book was supposedly confidential but was widely distributed among opinion formers, as Lester Smith put it, “in a blaze of secrecy”, and was later used as the basis for talks with Local Education Authorities (LEAs) and teaching unions. Paragraph 137 proposed compensating for greater state control of church schools by partially lifting the 1870 Forster Act's ban on denominational instruction in state schools, to allow such teaching from the age of 11. Paradoxically this was not good enough for the churches, as the proposal for separate schools from the age of 11 would reduce their control over children aged 11–14, who up until that time had been educated in church schools. R. A. Butler later wrote in his memoirs that the Green Book failed on the issue of denominational teaching in state schools. The Roman Catholic hierarchy rejected the Green Book out of hand. The Green Book was soon overshadowed by the Five Points, the Protestant Churches' proposals on Religious Education in state schools which had been issued in February. Although many of Ramsbotham's proposals would later be incorporated into Butler's 1944 Act, Churchill nursed memories of the controversy over the 1902 Act and did not favour major education reform at this stage. He used the March speech as an excuse to remove him – he was succeeded by Butler in July 1941 and sent to the House of Lords as a viscount.
Қадір-қасиет
Тамыз айында Рамсботем Барон Соулбери, Бакингем графтығындағы Соулбери атынан пэрлікке көтерілді және 1948 жылға дейін төрағалық еткен Көмек көрсету кеңесінің төрағасы болды. 1944–1945 жылдары Соулбери комиссиясының төрағасы қызметін атқарды. 1949–1954 жылдары Цейлонның генерал-губернаторы болды. 1949 жылы GCMG орденімен марапатталды және 1954 жылғы 20 сәуірде GCVO орденімен марапатталды. Сол жылдың 10 маусымында Бакингем графтығындағы Соулбери виконты титулы берілді.
In August Ramsbotham was raised to the peerage as Baron Soulbury, of Soulbury in the County of Buckingham, and made Chairman of the Assistance Board, a post he held until 1948. Chairman of the Soulbury Commission 1944–45. Between 1949 and 1954 he served as Governor General of Ceylon. He was appointed a GCMG in 1949 and a GCVO on 20 April 1954. On 10 June of that year, he was further honoured when he was created Viscount Soulbury, of Soulbury in the County of Buckingham.
Отбасы
Лорд Соулбери 1971 жылдың қаңтар айында 83 жасында дүние салды. Оның виконт титулын үлкен ұлы Джеймс Рамсботам, 2-ші виконт Соулбери мұрагерлік етті. Кіші ұлы, сэр Питер Рамсботам 1974 жылдан 1977 жылға дейін АҚШ-тағы Ұлыбритания елшісі қызметін атқарды.
Lord Soulbury died in January 1971 at the age of 83. He was succeeded in the viscountcy by his elder son James Ramsbotham, 2nd Viscount Soulbury. His younger son, Sir Peter Ramsbotham, notably served as British Ambassador to the United States from 1974 to 1977.