Виктория кресінің иесі: Капитан Лионель Эрнест Керипелдің өмірі мен ерлігі

Кіріспе

Виктория Кресінің иегері

Капитан Лайонел Эрнест Кверипель (13 шілде 1920 – 19 қыркүйек 1944) – британдық армия офицері және Виктория Кресін (VC) алған ағылшын сарбазы. Бұл награда британдық және Достас күштеріне жауға қарсы көрсетілген батылдығы үшін берілетін ең жоғары және ең беделді сыйлық саналады.

Ерте өмір

Лионель Кверипель әскери дәстүрі бар, көптеген наградаға ие болған отбасыда дүниеге келген; оның әкесі, полковник Л. Х. Кверипель, CMG орденімен марапатталған және DSO орденін алған, ол 1900 жылы Боксерлер көтерілісі кезінде, содан кейін Месопотамияда, Францияда және Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ресейде қызмет еткен. Оның әкесінің әкесі (CB орденімен марапатталған) және арғы әкесі де әскерде болған. Ол Англияның Дорсет графтығындағы Винтерборн Монктон қаласында туған. Білімін Марлборо колледжінде алған.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Әскери мансапқа ұмтылған Кверипель 1939 жылдың қаңтар айында Сандхерсттегі Корольдік әскери колледжге түсті. 22 қазанда, Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін бірнеше апта өткен соң, ол Royal Sussex Regiment-те екінші лейтенант болып тағайындалды. Ол полктің 2-ші батальонына тағайындалды, ол кезде Тұрақты армияның бөлімшесі, бірінші дүниежүзілік соғыстың Виктория Крестінің (VC) иегері, подполковник Манли Джеймс басқарды. Батальон желтоқсан айында Англияға көшіп кетер алдында Солтүстік Ирландияда ішкі қауіпсіздік міндеттерін атқарды, онда ол 133-ші жаяу әскер бригадасының құрамына кірді, ол генерал-майор Эдмунд Осборнның 44-ші (үй округтері) жаяу әскер дивизиясын құрайтын үш бригаданың бірі болды. Батальонның қалған бөлігімен бірге Кверипель 1940 жылдың сәуірінде Францияға барды, бірақ екі айдан аз уақыттан кейін, Британдық экспедициялық корпусы (BEF), Франция шайқасында батыл күрескеніне қарамастан, Дюнкеркке шегінуге мәжбүр болды, содан кейін Англияға эвакуацияланды. 1941 жылдың 22 сәуірінде лейтенант болып тағайындалған Кверипельге дейін екі жылға жуық уақыт, негізінен Кентте өткізілді. 1942 жылдың мамыр айында Кверипельдің батальоны 44-дивизияның қалған бөлігімен бірге, қазір генерал-майор Ивор Хьюздің қол астында, Англиядан Солтүстік Африкаға аттанды. 27 шілдеде Кверипель капитандыққа көтерілді. Алам әл-Халфа шайқасына және Эль-Аламейннің екінші шайқасына қатысқаннан кейін (соңғысы ауыр зардап шеккен), батальон парашют полкінің жаңа батальонын құру үшін іріктеуге үміткерлерді ұсынған бірнеше батальонның бірі болды. Бастапқыда 2-ші батальонды қайта құру жоспарланған кезде ол ‘S’ батальоны деп аталды. Алайда, соғыс кеңсесі тұрақты бөлімнің Армияның Әуе корпусына берілмейтінін және батальонның 4-ші және 5-ші батальондардың әскерімен күшейтілген күшінде қалатынын мәлімдеді. 2-ші батальонның 200-ге жуық адамы парашюттік дайындыққа қатысты және Оңтүстік Уэльс шекарашыларының подполковнигі Кеннет Смиттің басшылығымен Кабриттегі 10-шы парашюттік батальонның негізін құрады. Батальон ақырында бригадалық генерал Джон Хакетттің 4-ші парашюттік бригадасының құрамына кірді, ол 1943 жылдың маусым айында генерал-майор Джордж Хопкинсонның 1-ші әуедесанттық дивизиясының құрамына енді. 4-пара бригадасы Сицилияға қарсы шабуыл кезінде резервте болды, бірақ 1943 жылдың қыркүйегінде Италияға қарсы шабуылдың бөлігі болған "Слапстик" операциясына қатысты және 1943 жылдың желтоқсанында дивизияның қалған бөлігімен Англияға оралғанға дейін Италия кампаниясының алғашқы кезеңдерінде қысқа уақытқа соғысты. Сицилиядағыдай, дивизия D күні қону үшін резервте ұсталды және Нормандия кампаниясы кезінде пайдаланылмады, кейіннен "Маркет-Гарден" операциясына қатысуға таңдалды.

Queripel, intent on pursuing a military career, entered the Royal Military College, Sandhurst in January 1939. On 22 October, just a few weeks after the outbreak of World War II, he was commissioned as a second lieutenant into the Royal Sussex Regiment. He was posted to the regiment's 2nd Battalion, a Regular Army unit then commanded by Lieutenant Colonel Manley James, a Victoria Cross (VC) recipient of World War I. The battalion was serving in Northern Ireland on internal security duties before moving to England in December where it became part of the 133rd Infantry Brigade, itself one of three brigades forming Major General Edmund Osborne's 44th (Home Counties) Infantry Division. Together with the rest of his battalion, Queripel went to France in April 1940, only to return less than two months later, after the British Expeditionary Force (BEF), despite fighting bravely in the Battle of France, was forced to retreat to Dunkirk, from where they were evacuated to England. Almost two years of home defence, spent mainly in Kent, were to pass before Queripel, who on 22 April 1941 was promoted to lieutenant, and his battalion were to see further action. In May 1942 Queripel's battalion, along with the rest of the 44th Division, now under Major General Ivor Hughes, left England, destined for North Africa. On 27 July Queripel was promoted to the temporary rank of captain. After participating in the Battle of Alam el Halfa and the Second Battle of El Alamein (the latter where they sustained heavy casualties) the battalion was one of several to provide candidates for selection to form a new battalion of the Parachute Regiment. Originally, when the 2nd Battalion was scheduled for conversion it was known as ‘S’ Battalion. However, the War Office then decreed that a regular unit could not be transferred to the Army Air Corps and the battalion remained on strength bolstered by men of the 4th and 5th Battalions. There were 200 or so men of the 2nd Battalion who qualified and progressed to parachute training and they formed the basis of the 10th Parachute Battalion at Kabrit under Lieutenant Colonel Kenneth Smyth, of the South Wales Borderers. The battalion eventually became part of Brigadier John Hackett's 4th Parachute Brigade, which in June 1943 became part of Major General George Hopkinson's 1st Airborne Division. The 4th Para Brigade was held in reserve and unused during the Allied invasion of Sicily but participated in Operation Slapstick, part of the Allied invasion of Italy, in September 1943, and fought briefly in the early stages of the Italian Campaign before returning, with the rest of the division, to England in December 1943. As in Sicily, the division was held in reserve for the D Day landings and unused during the subsequent Normandy Campaign, before being selected to take part in Operation Market Garden.

Арнем шайқасы

Кверипель 24 жаста болған және осы шайқас кезінде 10-шы батальонның капитаны, Парашют полкі, 4-ші Парашют бригадасы, 1-ші Әуе десанттық дивизиясы болды. Осы ерлігі үшін оған Виктория кресі табысталды. 19 қыркүйекте сағат 14:00-ге қарай шатасу мен ауыр жарақаттар салдарынан капитан Кверипель үш парашют батальонының сарбаздарынан құралған ротаның командирі ретінде әрекет етті. Олар Арнемге қарай басты жолмен, төбешік бойымен жылжуда тұрғанда, үздіксіз пулеметтен атысқа түсті. Бір сәтте атыс сонша күшті болды ki, рота жолдың екі жағына бөлініп, көп шығынға ұшырады. Капитан Кверипель дереу әскерін қайта ұйымдастыруға кірісті, сол кезде ол өте қауіпті және дәл атыс астында жолды кесіп өтіп тұрды. Атыс британдық танкке қарсы зеңбірек пен екі пулеметтен құралған бекіністен келді. Жарақат алған сержантты от астында полктік медициналық пунктке жеткізіп бара жатқанда, ол өзінің бетіне жарақат алды. Әскерін қайта ұйымдастырғаннан кейін капитан Кверипель жеке өзі ерлер тобын алға жылжуды тоқтатқан бекініске қарсы жетектеді. Оған бағытталған аса қауіпті атысқа қарамастан, капитан Кверипель пулеметтердің экипаждарын жойып, танкке қарсы зеңбіректі қайтарып алды, соның арқасында алға жылжу жалғасты. Кейін капитан Кверипельге одақтастардың ілгерілеуі үшін маңызды болған Вольфхезе теміржол өткелі маңындағы орманды қорғауға бұйрық берілді (Вольфхезе Арнем көпірінен солтүстік-батысқа қарай 12 км қашықтықта орналасқан, бірақ десанттық және қону аймақтарынан бірнеше жүз метр ғана жерде). Осы уақытқа дейін ол екі қолына да жарақат алды, шағын топпен бөлініп, арықта позиция алды. Ол жарақаттарына, миномет пен пулеметтен келген қауіпті атысқа қарамастан, өз әскерін қол гранаталарымен, тапаншасымен және қалған мылтықтарымен қарсы тұруға шақырып, жігерлендірді. Бір рет ол арыққа түскен жаудың гранатасын алып, кері лақтырып жіберді. Жаудың қысымы күшейгенде капитан Кверипель позицияны ұстап тұру мүмкін емес деп шешіп, әскерге шегінуге бұйрық берді. Олардың наразылығына қарамастан, ол автоматты тапаншасымен және қалған бірнеше қол гранаталарымен олардың шегінуін қамтамасыз ету үшін қалуға талап етті. Ол соңғы рет осы кезде көрінді.

Queripel was 24 years old, and a Captain in the 10th Battalion, Parachute Regiment, 4th Parachute Brigade, 1st Airborne Division during this battle when the following deed took place for which he was awarded the Victoria Cross. By 1400 hrs on 19 September the confusion and heavy casualties saw Captain Queripel acting as commander of a company composed of the men of three parachute battalions. As they advanced along a main road on an embankment towards Arnhem they came under continuous machine gun fire. At one point, the fire became so heavy that the company was split up on either side of the road and suffered considerable losses. Captain Queripel immediately began to reorganise his troops, crossing and recrossing the road while doing so, under extremely heavy and accurate fire from a strong point consisting of a captured British anti tank gun and two machine guns. Whilst carrying a wounded sergeant to the regimental aid post under fire he was himself wounded in the face. Having reorganised his force, Captain Queripel personally led a party of men against the strong point holding up the advance. Despite the extremely heavy fire directed at him, Captain Queripel succeeded in killing the crews of the machine guns and recapturing the anti tank gun enabling the advance to continue. Later Captain Queripel was ordered to defend some woodland near the Wolfheze level crossing which was vital to the allied advance (Wolfheze is about 12 km to the northwest of Arnhem Bridge but only a few hundred metres from the Drop and Landing Zones used). By this time he had received further wounds in both arms, was cut off with a small party of men and took up a position in a ditch. Disregarding his injuries and the heavy mortar and machine gun fire, he continued to inspire his men to resist with hand grenades, pistols, and the few remaining rifles. On at least one occasion he picked up and threw back an enemy stick grenade which had landed in the ditch. As the enemy pressure increased, Captain Queripel decided that it was impossible to hold the position any longer and ordered the men to withdraw. Despite their protests, he insisted on remaining behind to cover their withdrawal with his automatic pistol and a few remaining hand grenades. This was the last occasion on which he was seen.