Кіріспе
Сэр Джон Бенджамин Макнил FRS (1793 – 2 наурыз 1880) – 19 ғасырдағы көрнекті ирланд азаматтық инженеры, Томас Телфордпен тығыз байланыста болған. Оның ең танымал жобалары Ирландиядағы теміржол құрылысы жобалары еді.
Өмір
Ол Ирландияның Лоут графтығының Дандалк қаласына жақын Маунтплезантта дүниеге келген. Макнилл бастапқыда геодезист болып жұмыс істеді және 1816 жылдан бастап жолдар мен басқа да инженерлік құрылыстар салумен айналысты. Бойн сағасын зерттеуі 1826 жылы Александр Ниммоның есебіне негіз болды. 1820 жылдары Англияға саяхат барысында ол инженер Томас Телфордпен танысты, ол оны азаматтық инженер болуға шабыттандырды. Ол 10 жыл бойы Телфордтың бас көмекшісі болды, соңында Лондон-Холихед жолының ірі жобасында бас инженерлік қызметке тағайындалды. 1820 жылдардың соңында Макнилл жол индикаторын жасады – арбаны әртүрлі жолдар мен төсемдермен тартуға қажетті күшті және, демек, жолдың нақты жағдайын анықтауға арналған құрал. 1831 жылы Макнилл парламенттік комиссия алдында бу машиналарының жол бетіне тигізетін әсері туралы куәлік берді. 1834 жылы Телфорд қайтыс болғаннан кейін Макнилл Лондон мен Глазгода кеңсе ашты және теміржолдарға көшті – оның алғашқы жобалары Шотландияның Вишоу мен Матервелл маңындағы көмір және темір кен орындарында жүк тасымалдау схемалары болды. Ол сондай-ақ Грангемут доктарында және Шотландияның бірнеше каналдық жобаларында инженер-консультант болып жұмыс істеді. 1830 жылдардың соңы мен 1840 жылдардың басында Макнилл туған Ирландиясына қайта оралды. Ол Дублин-Дрогеда теміржолы сияқты бірнеше теміржол жобаларында жұмыс істеді, соның ішінде теміржолды Дрогедадан Портадаунға қарай ұзарту жоспарлары да бар еді. Ирландияның қазіргі теміржол желісінің көп бөлігі оның ұсынған бағыттарымен салынған. Мысалы, Дублин-Белфаст теміржолы Дублин-Дрогеда теміржолының жағалау бойымен өтеді (Макнилл оны аяқтағаннан кейін 1844 жылы рыцарь атанды), және оның көптеген әсерлі бастапқы құрылыстары сақталған, мысалы, Дрогеда маңындағы 98 фут (30 м) биіктігіндегі Бойн виадугі (1851-1855 жж. салынған, Уильям Биндон Бладтың идеялары негізінде), Бессбрук маңындағы 18 аркалы, 126 фут (38 м) биіктігіндегі Крейгмор виадугі (1849-1852 жж. салынған) және жақын жердегі Египеттік арка. Макнилл сонымен қатар азаматтық инженерлік мамандықтың белгілі оқытушысы болды (оның шәкірттерінің арасында сэр Джозеф Базалгет және Г. У. Хеманс болды), ал 1842 жылы ол Дублиндегі Тринити колледжінде Инженерлік практиканың алғашқы профессоры болып тағайындалды, ол 10 жыл бойы осы қызметте болды. 1850 жылдардың басында ол туған қаласы Дундалк портын жақсартуға қатысты, бірақ кейде шетелдік тапсырыстардан бас тартпады. 1855 жылы ол Еуропа мен Үндістанды байланыстыратын теміржолдың бір бөлігін зерттеуге көмектесті, Евфрат өзенінің аңғарына экспедицияға қатысты. Бірақ, үйге жақын, Белфаст және Каунти Даун теміржолының (1846 жылы құрылған) бас инженері ретінде ол 1859 жылдың наурыз айында Даунпатрикке желі алып келу үшін Квоил өзенінің батпақты сағасын (алғашқы көпір өзенге айдалған ағаш қазықтардан салынған) кесіп өтуге жауапты болды (жолдың бір бөлігі қаладағы теміржол мұражайында әлі де жұмыс істейді). Көп ұзамай, 1860 жылдың сәуір айында Макнилл Лондондерри және Луг Суилли теміржолының инженері болып тағайындалды, ол Солтүстік Донегалдағы Инишовен түбегіндегі Лог Фойл мен Лог Суиллиді байланыстыруға арналған. Бұл кезеңде викториялық дәуірде теміржолға деген ынта жойыла бастады, ал Луг Суилли компаниясы пайда табуға мүмкіндік таппаған көптеген компаниялардың бірі болды. Бұл Макнилл үшін ауыр соққы болды, өйткені оның көптеген тапсырыстары пайдадан дивидендтер арқылы төленуі керек еді. Ол сондай-ақ, пайдасыз теміржол компанияларының акцияларын сатып алу үшін өзін қаржылық жауапкершілікке алды. Кірісі азайып бара жатқан Макнилл мүлдем кедейленіп қалды. 1857 жылы болған өрт оның меншігіндегі негізгі өнеркәсіптік кәсіпорынды, 300-ден астам адамды жұмыспен қамтыған зығыр фабрикасын жойды, ал ол сақтандырылмаған еді. Содан кейін 1868 жылы ол өзі жобалап салған солтүстік Лоуттағы үйін, Маунтплезант Хаусты сатуға мәжбүр болды және ол Сурбитонға, содан кейін Лондонға көшіп барды. Кейін ол соқыр болып, достары мен шәкірттері тастап кеткен, ол тұрып жатқан жалғыз бөлмеде спичка қораптарын жасаудан тапқан аз ақшаға өмір сүрді. Ол 1880 жылдың 2 наурызында Лондонның оңтүстік-батысындағы Кромвелл жолындағы ұлы Торкил үйінде қайтыс болды. Тағы бір ұлы, Телфорд Макнилл, 1894 жылы Маунтплезант Хаусты сатып алып, 1934 жылға дейін сонда тұрды.
Мұра
2001 жылғы 20 шілдеде Лондонның Бромптон зиратында оның бұрын белгіленбеген қабірінде ескерткіш тақта ашылды. Ол зираттың солтүстік-шығыс бөлігінде жатыр.