Итальян діни қайраткері: Эркола Консальви өмірі мен қызметі
Ercole Consalvi
Эрколе Консальви (1757-1824) – католик ділінің кардиналы, Папа мемлекетінің хатшысы. Наполеоннан кейінгі дәуірде патшалардың құқығын қалпына келтіруде маңызды рөл атқарды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық діни тұлға
Italian religious figure
Эрколе Консалви (8 маусым 1757 – 24 қаңтар 1824) – Католик шіркеуінің дьяконы және кардиналы, Папалық мемлекеттердің Мемлекеттік хатшысы қызметін екі рет атқарған. Наполеоннан кейінгі дәуірде патшалардың құдайдан берілген билігінің заңдылығын қайта орнатуда шешуші рөл атқарды және осы принциптің тұрақты жақтаушысы болды.
Ercole Consalvi (8 June 1757 – 24 January 1824) was a deacon and cardinal of the Catholic Church, who served twice as Cardinal Secretary of State for the Papal States and who played a crucial role in the post Napoleonic reassertion of the legitimist principle of the divine right of kings, of which he was a constant supporter.
Ерте өмір
Консалви Римде Пизалық Бруначчи әулетінің ежелгі ақсүйек отбасының ұрпағы ретінде дүниеге келді. Кардиналдың әкесі Грегорио Бруначчи Рим маркизі Эрколе Консалвидің есімі мен гербін қабылдады, себебі түпнұсқа Консалви қалдырған зор байлықты мұраға алу үшін осылай қажет болды. Эрколь Тосканелла маркизі Марио Джузеппе Консалви мен Модена графинясы Клаудия Карандинидің ұлы еді. 1763 жылы әкесі қайтыс болған соң, Эрколь кардинал Андреа Негронидың қамқорлығына берілді. Ол 1771 жылдан 1776 жылға дейін пиарлар колледжінде білім алды. Содан кейін ол ағылшын кардиналы Генри Бенедикт Стюарт құрған, якобиттер Йорк герцогы деп те атаған, сондықтан көбінесе «Кардинал Йорк» деп еске алған, және Ұлыбритания тағына Стюарттың талапкері болған Фраскатидегі семинарияға түсті. Ол кардиналдың сүйіктісі болды және жас кезінде Рим Куриясында жоғары лауазымға ие болуына көмектесті. 1776 жылы семинарияны бітіргеннен кейін Консалви кіші лауазымдарды қабылдады және муниципалитет істерін басқарумен айналысатын кеңестің мүшесі болып тағайындалды. 1776 жылдан 1782 жылға дейін ол Римдегі Папалық шіркеу академиясында юриспруденция мен шіркеу тарихын оқыды, ол Киелі Тақтың дипломатиялық корпусы үшін мамандар даярлаған оқу орны еді. 1800 жылдың 20 қазанында оған Сант-Агата деи Готи шіркеуінің титулдық шіркеуі берілді (кейіннен 1817 жылдың 28 шілдесінде Санта-Мария ад Мартирес базиликасына, әйгілі Пантеонға ауыстырылды). Жаңа Мемлекеттік хатшы лауазымында ол 1801 жылдың маусымында француздармен келіссөздер жүргізу үшін Римнен Парижге кетті, нәтижесінде 1801 жылғы Католик шіркеуі мен Наполеон арасындағы конкордатқа қол қойылды. Ол дін қызметкері немесе епископ болып тағайындалмады. Бірақ Наполеонды император етіп таққа отырғызу рәсіміне қатысу үшін Пий VII Парижге кеткен кезде ол Римде іс жүзінде билік жүргізді. Наполеон үкіметіне қарсы тұрғаны және Папалық мемлекеттердің Францияның континенттік жүйесіне қатысуына қарсылығы себепті, ол 1806 жылдың маусымында Кардинал Мемлекеттік хатшы лауазымынан кетуге мәжбүр болды, содан кейін Курияның түрлі қызметтерінде жұмыс істеді. 1808 жылы француздар Римге басып кіргеннен кейін, Консалви папаның уақыттық билігін ресми түрде жойды. 1809 жылы Франция Папалық мемлекеттерді басып алып, папаны Савонаға жер аударғанда, кардинал Консалви күштеп Парижге әкелінді. Онде ол Наполеонмен кездесті, ол оған жылына 30 000 франк көлемінде зейнетақы ұсынды. Бірақ ол одан бас тартты. 1810 жылы ол және басқа он екі кардинал Наполеонның Мария Луизаға үйленуіне қатысудан бас тартқандықтан, олар мүлкінен және шіркеу мәртебесінен айырылып, «қара кардиналдар» деп аталды. Консалви мен басқалары Франциядағы түрлі қалаларда тұруға мәжбүр болды, оның жағдайында Реймсте. Папа Пий VII-мен бірге тұтқынға алынған кардинал Бартоломео Пакка 1808 жылы Про-Мемлекеттік хатшы лауазымын иеленді және жер аударылған кезінде естеліктерін жазды. Итальян тілінде жазылған оның естеліктері ағылшын тіліне аударылды (екі томдық), онда олардың жер аударылуының қиындықтары мен 1814 жылы Римге қайтып оралған сәттері суреттеледі.
Consalvi was born in Rome, a descendant of the ancient noble family of the Brunacci of Pisa. The cardinal's grandfather, Gregorio Brunacci, had taken the name and arms of the late Marquess Ercole Consalvi of Rome, as was required in order to inherit the large fortune the original Consalvi had left. Ercole was the son of Mario Giuseppe Consalvi, the Marquess of Toscanella, and Countess Claudia Carandini of Modena. At the death of his father in 1763, Ercole was entrusted to the care of Cardinal Andrea Negroni. He was educated at the college of the Piarists from 1771 to 1776. He then entered the seminary founded in Frascati by the English Cardinal Henry Benedict Stuart, who was also called Duke of York by Jacobites, thus often referred to as "Cardinal York", and who was the Stuart pretender to the throne of Great Britain. He became a favorite of the Cardinal's and was helped by him to obtain high office in the Roman Curia while still a young man. At the completion of his seminary studies in 1776, Consalvi took minor orders, and was named a member of a congregation charged with the direction of municipal affairs. The years from 1776 to 1782 were devoted to the studies of jurisprudence and ecclesiastical history in the Pontifical Ecclesiastical Academy in Rome, which trained students for the diplomatic corps of the Holy See. On 20 October 1800, he was assigned the titular church of Sant'Agata dei Goti (later transferred to that of the Basilica of Santa Maria ad Martyres (Our Lady of the Martyrs), better known as the Pantheon, on 28 July 1817). In his new position of Secretary of State, he immediately left Rome for Paris in June 1801 to negotiate an understanding with the French, that resulted in the Catholic Church's Concordat of 1801 with Napoleon. He was never elevated to the sacramental offices of priest or bishop. But he acted as virtual sovereign in Rome during the absence of Pius VII in Paris for the coronation of Napoleon as emperor. Due to his firm stance against the Napoleonic government and his opposition to the participation of the Papal States in France's Continental System, he was required to resign in June 1806 as Cardinal Secretary of State, from which he went on to serve in various functions of the Curia. When the French entered Rome in 1808 and formally abolished the temporal power of the pope, Consalvi broke off all relations with the French. When France annexed the Papal States in 1809 and took the pope into exile in Savona, Cardinal Consalvi was forcibly taken to Paris. There he was met by Napoleon himself, who offered him an annual pension of 30,000 francs. This he refused. When he and twelve other cardinals refused to attend Napoleon's marriage to Archduchess Marie Louise in 1810, they were stripped of their property and ecclesiastical status, becoming known as the black cardinals. Consalvi and the others were also forced to reside in various cities in France, in his case, Reims. Cardinal Bartolomeo Pacca, who was kidnapped along with Pope Pius VII, took the office of Pro Secretary of State in 1808 and maintained his memoirs during his exile. His memoirs, written originally in Italian, have been translated into English (two volumes) and describe the ups and down of their exile and the triumphant return to Rome in 1814.
Папаның бейтараптық саясаты
Наполеон құлағаннан кейін ол Вена конгресінде Папаның толық өкілі болды және жеңімпаз державаларды Папалық мемлекетті дерлік толығымен қайта орнатуға көндіре алды (әйтсе де, Папалық Францияның Контат Венассинге қосылуын қабылдауға мәжбүр болған еді). Пий VII және Консалви Меттернихтің жаңа халықаралық жүйесінде Папаның бейтараптық саясаты Папалық мемлекеттердің «блоктық мемлекеттік қатынастардың жаңа жүйесінде өзектілігін табу» жолы болуы мүмкін екенін түсінді. Бұл ұстанымды Консалви алғаш рет 1821 жылғы Неаполь көтерілісі кезінде жариялады. Консалви былай деп жазды: «Киелі Әке, Шіркеудің көрінетін басшысы және негізінен бейбіт тәж иесі ретінде, барлық елдерге қатысты толық бейтараптықты сақтайтын болады». Пий VII-нің папалық қызметінің қалған бөлігінде Консалви Римнің іс жүзіндегі билеушісі болды. Консалви Римнің басқаруын реформалады және қаланы белгілі бір деңгейде жаңартып, модернизациялады. Ол Папаны соншалықты бақылап отырды, Пий VII жұмақтың қақпасында, кардинал тазарудан кілттермен келгенше күтуге мәжбүр болды. Ол 1817 жылы Франциямен тағы бір конкордатқа қол қойды және 1818 жылы ағылшын колледжін қайта құруға белсенді түрде көмектесті. 1823 жылы Пий VII қайтыс болғанда ол зейнетке шықты. Келесі жылы қайтыс болған кезде, ол бірнеше күн бұрын тағайындалған Иманды тарату жөніндегі қасиетті конгрегацияны басқарды. Консалви – көрнекті дипломат және дүниежүзілік адам болғанымен, оны «Рим шіркеуінің ең таза даңқының бірі» деп атады. Ол протестант суретшісі Торвальдсенге Римдегі Әулие Петр базиликасында Папа Пий VII-ге арналған жерлеу ескерткішін жасау құқығын берді. Консалви 1824 жылы қайтыс болды және Сан-Марчелло-аль-Корсо шіркеуіне жерленді.
After the fall of Napoleon, he was papal plenipotentiary at the Congress of Vienna and was able to convince the victorious powers to restore the Papal States almost entirely (although the Papacy had been forced to accept the French annexation of the Comtat Venaissin). Pius VII and Consalvi realized that in the face of Metternich's new international system, a neutral position for the pope might be a way for the increasingly marginalized Papal States to "find relevance in a new system of bloc state power relationships". This position was first articulated by Consalvi at the time of the 1821 Neapolitan revolt. Consalvi wrote, "The Holy Father, because of his position as Visible head of the Church, and as an essentially peaceful sovereign, will continue to maintain a perfect neutrality toward all nations". For the remainder of the pontificate of Pius VII, Consalvi was the virtual ruler of Rome. Consalvi went on to reform the administration of Rome and to some extent modernized the city. He was said to be so much in control of the pope that Pius would have to wait at the gates of paradise until the cardinal came from purgatory with the keys. He concluded another Concordat with France in 1817 and in 1818 was instrumental in the re establishment of the English College. He retired when Pius died in 1823. At the time of his own death the following year, he headed the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith to which he had just been appointed a few days prior. Although a consummate diplomat and man of the world, Consalvi has been called "one of the purest glories of the Church of Rome". He secured the Protestant artist Thorvaldsen's right to create the burial monument for Pope Pius VII in St. Peter's Basilica in Rome. Consalvi died in 1824 and is buried in the Church of San Marcello al Corso.