Канада армиясының генерал-лейтенанті және Виктория кресінің иегері Ричард Тернер

Кіріспе

Канада армиясының генералы және Виктория крестінің иегері генерал-лейтенант сэр Ричард Эрнест Уильям Тернер (25 шілде 1871 – 19 маусым 1961) – Екінші Буер соғысы мен Бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет еткен Канада армиясының жоғары шенді офицері және Виктория крестімен марапатталған. Тернер әрқашан отқа түскен кезде үлкен жеке батылдық көрсеткенімен, бригада және дивизия деңгейіндегі тактикалық шеберліктері жетіспеді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде оның басқаруындағы әскерлер бірнеше шайқаста ауыр қаза тапты, содан кейін ол әкімшілік қызметке ауыстырылды.

Ерте өмір

Тернер Квебек қаласында Ричард Тернердің ұлы болып дүниеге келді. Ол әкесінің азық-түлік және ағаш сату бизнесінде жұмыс істеді, Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін серіктес болды. Соғыстан қайтқаннан кейін ол бизнеске ие болды. Тернер 1892 жылы милицияға екінші лейтенант болып қосылды, офицерлікке кіргенде таңдаған полкі – Корольдік канадалық гусарлары болды.

Бурлар соғысы

Тернер 29 жаста болған және 10-шы Корольдік Канадалық гусарларының атты әскер полкінің майоры болған кезде Екінші Бур соғысына екінші канадалық контингентке қосылды. Ол лейтенант шеніне төмендеп, Канада армиясының Корольдік канадалық драгундарына қосылды. 1900 жылғы 6 мамырда Вет өзеніндегі ерлігі үшін 1900 жылғы 29 қарашада күшіне енген «Құрмет көрсету орденімен» (DSO) марапатталды. 1900 жылғы 7 қарашада Комати өзенінің жанындағы Лелифонтейндегі қанағатсыз артқы күзет шайқасы кезінде Тернер мен лейтенант Хэмпден Кокберн шағын топ сарбаздарға басшылық етті, олар бурлардың үлкен күшін жақын арада талқандап, екі далалық зеңбіректің қолға түсуінен сақтап қалды. Осы шайқастан кейін Тернер мен Кокберн өз полкінен ерлігі үшін Виктория кресімен марапатталған үш сарбаздың екеуі болды. (Ал үшіншісі – сержант Эдвард Джеймс Гибсон Холланд.) Тернер 1901 жылғы 16 сәуірде Деспачтерде есімдері тізілді, ал Виктория кресіне берілген құжаттар 1901 жылғы 23 сәуірде «Лондон газетінде» жарияланды. Тернерге қатысты мәлімдеме:

Ол Корнуолл мен Йорк герцогынан (кейіннен король Георг V) Квебек қаласында өткен әскери парадта Виктория кресін алды. Бұл герцог пен герцогиня Корнуолл мен Йорк Канадаға келген күндердің екіншісі, 1901 жылғы 17 қыркүйекте болды. Оның Виктория кресі қазіргі уақытта Онтарио провинциясының Пэтавава әскери базасындағы (CFB Petawawa) RCD мұрағаты мен жинағында сақталады.

Соғысқа дейінгі қызмет

Тернер 1902 жылғы 9 тамызда Лондон қаласында король Эдуард VII және королева Александраның тағына отыру салтанатына келген канадалық әскерлер тобына қолбасшылық етті.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

1914 жылғы 29 қыркүйекте соғыс басталғаннан кейін генерал-бригадир болып тағайындалған Тернерге Канада экспедициялық корпусының 1-ші дивизиясының 3-бригадасының басқаруы жүктелді. Оның бригадирі – полковник Гарнет Хьюз, Сэм Хьюздің ұлы, Роберт Борден үкіметіндегі милиция және қорғаныс министрі. 1-дивизия 1914-15 жылдары қысты Англияда жаттығулармен өткізді және 1915 жылдың ақпан айында Францияға жіберілді. Олар қазба соғысының шындығымен танысқаннан кейін, 1915 жылғы 17 сәуірде Ипр тұсындағы қазбаның бір бөлігін бақылауға алды. Бес күннен кейін ғана немістер батыс майданында алғаш рет улы газ қолданды, одақтастардың окоптарына хлордың бұлттарын жіберді. Канадалықтардың сол жағындағы француз колониялық әскерлері шашырап, одақтастардың қатарында үлкен тесік қалдырды. Келесі шатақтан кейін Тернер де, Хьюз да дивизия штабындағы генерал-лейтенант Эдвин Алдерсонға қате хабарлама жіберіп, олардың желісінің бұзылғанын және толыққанды түрде шегініп жатқанын мәлімдеді, бірақ шындығында 3-бригада әлі шабуылға түспеген еді. Тернер сондай-ақ Китченерс Вудқа түнгі шабуылда екі резервтік батальонды алға жылжытуға жауапты болды, бірақ бұл мәселені өзінің бағыныштысы Хьюзге тапсырды. Шабуыл кезіндегі жоғары шығынның көп бөлігі Хьюзге және тиісті барлауды жүргізбей, автоматтық ұялардың бар екенін анықтамас бұрын дереу шабуыл жасау туралы талабына байланысты болуы мүмкін. Тернер бригада штабы тікелей ұсақ қарудан атысқа түскенде және артиллериядан бірнеше рет қаза тапқанда үлкен жеке батылдық танытса да, ол механикаландырылған соғыстың жаңа түріне де, бригада деңгейіндегі тактиканың талаптарына да лайықты жауап бере алмайтын сияқты көрінді. Соғыстың екінші күні Тернер бригадасы қатты шабуылға ұшырады, бірақ екінші газ шабуылына және ауыр, дәл артиллерия отына қарамастан, өз позициясын ұстап, жауды кері қайтарды. Алдерсон канадалық дивизияның желіні ұстап тұра алатынына сеніп, бригада командирлеріне шығынды толықтыру үшін резервтерді алдыңғы қатарға жылжытуға бұйрық берді, кері шегінудің орнына. Алайда Тернер бригадасын бірнеше шақырым артқа, Бас штабтың (GHQ) желісіне қайтару туралы кенеттен және біржақты шешім қабылдады. Тернер өзінің шешімін өзінің жоғары офицері Алдерсонға хабарламай ғана қоймады, сонымен қатар Тернердің оң жағындағы 2-бригадаға қолбасшылық ететін бригадир-генерал Артур Кьюриге оның флангі енді мүлдем қорғалмаған екенін де айтпады. (Кьюри өзінің флангін айналдырудан сақтану үшін келесі күні бригадасын тәртіпті түрде кері шегінуге мәжбүр болды.) Тернердің бұйрықтары оның әскерлерінің қауіпсіздігі үшін де өте қауіпті болды – алдыңғы қатардағы роталар жаумен тығыз байланыста болды; олар өз окоптарының салыстырмалы қауіпсіздігін қалдырып, ашық даланың жүздеген метрін күндіз артқа шегінгенде, 3-бригаданың роталары дәл және құртаң қару мен артиллерия отына ұшырады және ауыр шығынға ұшырады. Бұл кері шегінудің үйлесімсіздігімен күшейтілді – бұйрықтар әртүрлі роталарға әртүрлі уақытта келді, олардың әрқайсысы басқа бөлімдерден отты жабудың көмегінсіз, өздеріне қолайлы болғанша кері шегінуге мәжбүр болды. Кейбіреулері кері шегіну туралы бұйрық алған жоқ, немесе бұйрық тым кеш келді; олар флангталды, қоршалды және тұтқынға алынды немесе өлтірілді. Одақтастар үшін ең үлкен зиян – 3-бригаданың кенеттен кері шегінуі олардың алдыңғы қатарында 4000 ярдтық тесік ашты. Тек немістердің салыстырмалы тартымдылығы бірден апатқа жол бермеді; алдыңғы күні канадалықтардың қатты қарсылығына тап болған немістер кері шегінуді күтпеді және сол күні одақтастардың алдыңғы қатарындағы олқылықты дереу пайдалануға дайын болмады. Ұрыс жалғасып жатқанда, Тернер корпустың штаб-пәтеріне барып, өзінің жоғары офицері Эдвин Алдерсонмен кеңесу үшін барды. Әдетте тыныш жүретін Алдерсон Тернермен 3-бригаданың рұқсатсыз кері шегінуі туралы өткір сөздермен алмасты, бұл кері шегіну бүкіл Ипр тұқымдасына қауіп төндірді. Тарихшы Джордж Кассардың пікірінше, егер Тернер Канадада танымал Бура соғысының батыры және саяси жағынан жақсы байланыста болмаған болса, Алдерсон оны сол жерде командирліктен босатар еді. Тернерді бригада командирі ретінде 1915 жылғы 12 тамызда Р. Г. Е. Лекки алмастырды. Оның дивизиялық командалық лауазымына көтерілуіне Алдерсон қарсы болды, ол оны қабілетсіз деп санады. Алайда жақсы байланыстағы Тернер Сэм Хьюздің де, басқа да канадалық саясаткерлердің де қолдауын алды, және Алдерсонның пікірі ескерілмеді. Алдерсон ащылықпен жазды: «Өкінішке орай, Тернер дивизияға басшылық етуге лайық емес деп санаймын және оның аты сер Джон Френчтің ұсынымында болған жоқ, бірақ канадалық саясаттың бізге бәрінен күшті болғаны сондықтан ол оны алды». Тернер 1915 жылғы маусым айындағы Корольдің туған күні құрметіне ванна орденінің серігі (CB) болып тағайындалды және 1915 жылғы қыркүйекте генерал-майор болып жоғарылатылды, содан кейін Францияға келгеннен кейін 2-дивизияға басшылық етті. Алайда дивизия 1916 жылғы сәуір айындағы Сент-Элуай шайқасында ауыр шығынға ұшырады, Тернер дивизиясымен байланысты жоғалтқанда және шатасқан шайқас алаңында олардың қайда екенін анық түсінбеді. Сонымен қатар, қате коммуникация салдарынан оның әскерлері өз артиллериясынан жойылды, неміс әскерлері жақында ғана аумақты қайтарып алғанда 1600 адам шығынға ұшырады. Британдық 2-армияның бас қолбасшысы, фронттың жалпы жауапкершілігін жүктеген генерал сэр Герберт Плумер 6-бригаданың командирі Тернердің бағыныштысы Хантли Кетченді дереу қызметтен босатуды талап етті, ал Тернер Кетчен қызметтен босатылса, ол өзі де отставкаға кететінін мәлімдегенде, Канада корпусының командирі Алдерсон Тернердің қызметтен босатылуын талап етті. Екі офицер де Сэм Хьюзтің жақтастары болды, ол бас қолбасшы сэр Дуглас Хейгке Тернер кетсе, Хейг енді канадалық қолдауға сене алмайтынын нақты айтты. Бұл Алдерсон корпустың басқаруын қолдануға және Джулиан Бингпен алмастыруға дипломатиялық келісімге әкелді, ал Тернер мен Кетчен өздерінің лауазымдарын сақтап қалды. Тернер 5 желтоқсан 1916 ж. әскери қызметтен босатылып, әкімшілік қызметке ауыстырылды, Ұлыбританиядағы канадалық күштердің командирі және Канада үкіметінің бас әскери кеңесшісі болды. Тернер 1917 жылғы маусым айындағы Корольдің туған күні құрметіне Святого Михаила және Святого Георгия орденінің рыцарь-командоры (KCMG) болып тағайындалды және 1917 жылғы 9 маусымда генерал-лейтенант болып жоғарылатылды. 1918 жылғы 18 мамырда ол Канаданың теңіз арты әскерлерінің Бас штабының бастығы болды. Сонымен қатар, ол француз үкіметінен Croix de Guerre avec Palme және Легион Почета ордендерімен, ал Ресейден – қылыштармен әшекейленген Ақ иттің орденімен марапатталды.

Promoted to brigadier general just after the outbreak of war on 29 September 1914, Turner was given command of the 3rd Brigade in the 1st Division of the Canadian Expeditionary Force. His Brigade Major was Colonel Garnet Hughes, son of Sam Hughes, the bombastic Minister of Militia and Defence in Robert Borden's government. The 1st Division spent the winter of 1914–15 training in England, and were sent to France in February 1915. After a period of indoctrination about the realities of trench warfare, they took control of a section of trench in the Ypres Salient on 17 April 1915. Only five days later, the Germans used poison gas for the first time on the Western Front, sending clouds of chlorine wafting over the Allied trenches. French colonial troops on the Canadians' left flank broke, leaving an enormous hole in the Allied line. In the chaos that followed, both Turner and Hughes sent erroneous messages back to Lieutenant General Edwin Alderson at divisional headquarters that their line had been broken and was in full retreat, when in fact the 3rd Brigade had not even been attacked yet. Turner was also responsible for sending two reserve battalions forward in a night time attack on Kitcheners Wood, although he left the details to his subordinate Hughes. Much of the subsequent high casualty rate during the attack can be attributed to Hughes and his insistence on an immediate attack before proper reconnaissance could reveal the presence of enfilading machine gun nests. Although Turner demonstrated great personal bravery when his brigade headquarters came under direct small arms fire and suffered several near misses from artillery, he seemed unable to adequately cope with this new type of mechanized warfare nor with the demands of brigade sized tactics. On the second day of the battle, Turner's brigade came under heavy attack, but was holding its position and repulsing the enemy despite losses from a second gas attack and heavy and accurate artillery fire. Alderson, believing that the Canadian division was capable of holding the line, ordered his brigade commanders to move reserves up to the front line to reinforce losses rather than withdraw. However, Turner made a sudden and unilateral decision to withdraw his brigade back to the General Headquarters (GHQ) line, several miles to the rear. Not only did Turner not inform Alderson, his commanding officer, of his decision, he also did not tell Brigadier General Arthur Currie, commanding the 2nd Brigade on Turner's right, that Currie's flank was now completely unprotected. (Currie would be forced to withdraw his brigade the next day, albeit in an orderly fashion, in order to avoid having his flank rolled up.) Turner's orders were also very dangerous to the well being of his men – companies in the front line were in close contact with the enemy; when they left the relative safety of their trenches to retreat across hundreds of yards of open fields in broad daylight, the companies of the 3rd Brigade were subject to accurate and devastating small arms and artillery fire, and suffered grievous losses. This was exacerbated by the uncoordinated nature of the withdrawal – the orders arrived at various companies at different times, leaving each to withdraw as best it could, without the benefit of covering fire from other units. Some never received the withdrawal order, or the order arrived too late; they were flanked, surrounded and either captured or killed. Most devastating to the Allies, the 3rd Brigade's sudden withdrawal opened a 4,000 yard hole in their front line. Only the relative reticence of the Germans prevented an immediate catastrophe; having encountered stiff resistance from the Canadians the previous day, the Germans were not expecting a withdrawal, and were not positioned to immediately exploit the gap in the Allied front line the same day. As the battle raged on, Turner travelled back to Corps headquarters to consult with his commanding officer, Edwin Alderson. The normally reserved Alderson exchanged sharp words with Turner about the unauthorized withdrawal of the 3rd Brigade, a withdrawal that now threatened the entire Ypres Salient. Historian George Cassar is of the opinion that, had Turner not been a popular Boer War hero and politically well connected back in Canada, Alderson would have relieved him of command on the spot. Turner was replaced as brigade commander by R. G. E. Leckie on 12 August 1915. His subsequent promotion to divisional command was opposed by Alderson, who considered him to be incompetent. However the well connected Turner had the support of Sam Hughes and other Canadian politicians, and Alderson was overruled. Alderson bitterly wrote, "I am sorry to say that I do not consider Turner really fit to command a Division and his name was not put forward by Sir John French, but Canadian politics have been too strong for all of us and so he has got it." Turner was subsequently appointed a Companion of the Order of the Bath (CB) in the King's Birthday Honours of June 1915, and promoted to major general in September 1915, and given command of the 2nd Division when it arrived in France. However, the division suffered heavy losses during the battle of St. Eloi in April 1916 when Turner lost communication with his division and did not form a clear picture of where they were on the confused battlefield. In addition, due to a miscommunication, his men were decimated by their own artillery, suffering 1,600 casualties as German soldiers retook the land, negating the gains made at heavy cost just a few days before. General Sir Herbert Plumer, the commander of British 2nd Army who had overall responsibility for the front, demanded the immediate dismissal of the 6th Brigade's commander, Turner's subordinate Huntly Ketchen, and when Turner claimed that if Ketchen was dismissed he would resign, the Canadian Corps' commander, Alderson, sought Turner's dismissal as well. Both officers were supporters of Sam Hughes, who made it clear in no uncertain terms to Commander in Chief Sir Douglas Haig that if Turner went then Haig could no longer rely on Canadian support. This led to the diplomatic compromise of Alderson being relieved of his corps command and replaced by Julian Byng, while Turner and Ketchen retained their commands. Turner was eventually relieved of field command on 5 December 1916 and shunted into administrative duties, becoming commander of Canadian forces operating in Britain and the Canadian government's chief military adviser. Turner was appointed a Knight Commander of the Order of St Michael and St George (KCMG) in the King's Birthday Honours of June 1917, and promoted to lieutenant general on 9 June 1917. On 18 May 1918, he became the Chief of the General Staff, Overseas Military Forces of Canada. In addition, he was awarded the Croix de Guerre avec Palme and the Legion d'Honneur from the French government, and the Russian Order of the White Eagle with Swords.