Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Виктория Кресінің иегері, генерал-майор Юстон Генри Сарториус (6 маусым 1844 – 19 ақпан 1925) – британдық және Достастық әскерлеріне жаудың қарсы тұрғанда көрсетілген батылдығы үшін берілетін ең жоғары және ең құрметті награда – Виктория Кресінің иегері болған. Оның інісі Реджинальд та Виктория Кресімен марапатталған.
Recipient of the Victoria Cross
Major General Euston Henry Sartorius (6 June 1844 – 19 February 1925) was a recipient of the Victoria Cross (VC), the highest and most prestigious award for gallantry in the face of the enemy that can be awarded to British and Commonwealth forces. His brother Reginald was also awarded the VC.
Өмір
Сарториус Джерсидегі Виктория колледжінде, содан кейін Нью-Кростағы Корольдік теңіз мектебінде білім алды. Одан кейін ол әскери мансапты таңдап, Вулвичтегі Корольдік әскери академияны, сосын Сандхерсттегі Корольдік әскери колледжді бітірді. 1862 жылы ол 59-шы (2-ші Ноттингемшир) жаяу әскер полкіне прапорщик болып қабылданды. 1869 жылдың маусым айында Бродстейстерде ол үш қызды судан құтқарып, осы үшін Корольдік гуманистік қоғамның қола медалін алды. 1870-ші жылдары ол Сандхерсте әскери картографиялық нұсқаушы ретінде төрт жыл қызмет етті, содан кейін Персия арқылы бір жыл сапар шегіп, өз полкіне Үндістанға қайта оралды. Ауғанстандағы қызметі үшін ол штаб-майор шеніне ие болды және екі рет бұйрықтарда есімдері тізілді. 1886 жылы ол полковник болды, ал 1891 жылдан 1894 жылға дейін Портсмутте генерал-адъютанттың көмекшісі қызметін атқарды. 1896 жылы ол Бат орденінің серігі атанды және әскери атташе ретінде Жапонияға барды. 1899 жылы генерал-майор шеніне көтерілгеннен кейін, 1901 жылдың тамызында зейнетке шықты, бірақ Оңтүстік Ланкашир полкінің ерікті батальонының полковнигі ретінде қызметін жалғастырды. Ол әкесінен кейін Португалия аристократиясында Пенхафирм графы титулын мұраға алды және 1903 жылдың 20 маусымында король Карлос I бұл титулды бекітті. 1874 жылдың 22 желтоқсанында ол Монсеррат виконтының бірінші виконты сэр Фрэнсис Куктың қызы Эмили Джейнге үйленді; олардың ұлы Эустон Фрэнсис Фредерик Сарториус 1882 жылы дүниеге келді және Гренадер гвардиясында қызмет етті.
Sartorius was educated at Victoria College, Jersey, then the Royal Naval School, New Cross. He then decided on an army career and attended the Royal Military Academy, Woolwich, followed by the Royal Military College, Sandhurst. In 1862 he joined the 59th (2nd Nottinghamshire) Regiment of Foot as an ensign. In June 1869 at Broadstairs he rescued three girls from drowning, for which he received the Bronze Medal of the Royal Humane Society. In the 1870s, he spent four years as military surveying instructor at Sandhurst, and then travelled for a year overland, via Persia, to India to rejoin his regiment. For his Afghan service, he was also made brevet major, and twice mentioned in dispatches. He became a colonel in 1886, and was assistant adjutant general in Portsmouth from 1891 to 1894. In 1896 he was made a companion of the Order of the Bath, and went to Japan as military attaché. After promotion to Major general in 1899, he retired in August 1901 but continued as colonel of a volunteer battalion of the South Lancashire Regiment. He succeeded his father as Count of Penhafirme in the Portuguese nobility, and was confirmed in the title by King Carlos I on 20 June 1903. On 22 December 1874 he married Emily Jane, daughter of Sir Francis Cook, 1st Viscount of Monserrate; their son Euston Francis Frederick Sartorius was born in 1882 and served in the Grenadier Guards.
Медаль
Оның Виктория кресі Лондон қаласының Челси ауданындағы Ұлттық армия мұражайында сақтаулы тұр.
His Victoria Cross is held by the National Army Museum, Chelsea, London.