Гюстав Флобердің «Үш әңгіме» кітабы: «Жай жүрек», «Сент-Жюльян Желеуханашы» және «Иродиада» әңгімелерін қамтиды. Фелиситенің өмірі мен адалдығы туралы оқыңыз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Гюстав Флобердің "Үш повесть" кітабы – Гюстав Флобердің 1877 жылы француз тілінде алғаш рет жарық көрген туындысы. Ол "Карапайым жүрек", "Святой Юлиан Гостеприимный" және "Геродиада" деген үш қысқа әңгімеден құралған.
Book by Gustave Flaubert
Three Tales is a work by Gustave Flaubert that was originally published in French in 1877. It consists of the short stories: "A Simple Heart", "Saint Julian the Hospitalier", and "Hérodias".
"Жай жүрек"
"Жай жүрек" немесе француз тілінде Un cœur simple – Фелисити есімді қызметші қыз туралы әңгіме. Оның жалғыз ғашығы Теодор әскери қызметтен қашу үшін бай әйелге үйленгенінен кейін, Фелисити жұмыс істейтін шаруашылықты тастап, Понт-ль-Эвекке бет түзеп, онда жесір әйелдің үйінде қызметші болып жұмысқа орналасады. Ол өте адал және госпожа Обеннің екі баласына шын жүректен қамқорлық көрсетеді. Ол өзін толығымен басқаларға арнайды, көптеген адамдар оны пайдаланғанымен, ол бұлғаңдамайды. Оның күйеуі, балалары мен мүлкі жоқ, ол госпожасына тәуелді, білімі жоқ, ал өлімі көбінесе ешкімнің назарына ілінбейді. Өмірі көрінеу мағынасыз болғанымен, оның ішінде сүйіспеншілікке қабілеті бар, ол оны өштей алмаса да жасайды. Ол сонымен қатар терең құштарлықты, құдіретті рухани сезімділікке ие, ол өлімі кезінде сүйікті тотысының қасиетті деңгейге көтерілуімен толыққанды аяқталады – тотысы оның өлім төсегінің үстінде қалықтап, Киелі Рух кейпінде пайда болады. Ол қарапайым, ойға да қоймайтын өмір сүреді. Флаубердің міндеті – басты кейіпкерді "Мадам Бовари" сияқты бұрынғы романдарының сатирикалық тұлғаларынан мүлдем өзгеше жасау болды.
"A Simple Heart", or Un cœur simple in French, is a story about a servant girl named Felicité. After her one and only love Théodore purportedly marries a well to do woman to avoid conscription, Felicité quits the farm where she works and heads for Pont l'Évèque, where she picks up work in a widow's house as a servant. She is very loyal and easily lends her affections to the two children of her mistress, Mme Aubain. She gives entirely to others; although many take advantage of her, she is unaffected. She has no husband, no children, and no property, and is reliant on her mistress to keep her; she is uneducated; her death is virtually unnoticed. Despite her life being seemingly pointless, she has within her the power to love, which she does even when she does not receive it in return. She also carries within her a yearning, a majestic quasi religious sensibility which finds its apotheosis in the deification, as she dies, of her pet parrot, who floats above her deathbed, masquerading as the Holy Ghost. She lives a simple, unexamined life. Flaubert's challenge was to create the main protagonist as someone very different from the satirical characters appearing in his previous novels such as Madame Bovary.
"Қасиетті Юлианның аңызы"
"The Legend of Saint Julian the Hospitalier" - француз тілінде "La légende de Saint Julien l'hospitalier" - бұл Джулиан Госпиталь туралы әңгіме. (Еске сала кетейік, бұл оқиғаның есімдердің ұқсастығына қарамастан, Госпитальдер орденімен ешқандай байланысы жоқ.) Ол дүниеге келген кезде үлкен істер атқарады деп болжанады. Әкесіне ұлы императордың отбасына үйленетінін, ал анасына ол қасиетті болатынын айтады. Олар оны жақсы көреді. Джулиан шіркеуде зейінін бөлеген тышқанды өлтіргеннен кейін, жануарларға деген қатыгездігі өсіп, оның омарталардың бүкіл аңғарларын қырғынға ұшыратады. Бір бұғы оны ата-анасын өлтіру үшін қарғады. Ол екі рет қарғысты жүзеге асыра жаздады: әкесімен бірге баспалдақта тұрған кезде семсерін түсіреді және анасының ақ шалы құстың қанатына ұқсағаны үшін оны найзамен қабырғаға іледі. Ол болашағынан қашып кетеді (Эдипке ұқсайды). Джулиан босқындар тобына қосылады, олар ақырында оның бақылауында үлкен әскерге айналады. Ол өз атын шығарады, бай әйелге үйленеді, бірақ ешқашан аң ауламайды. Ақырында, әйелі оны аң аулауға көндіреді, ал ол өлтірген барлық жануарлардың рухтарымен қудаланады. Ол үйге қайтып келгенде, әйеліне таңғалып, оның төсегінде бір еркек пен әйелді табады. Ол ата-анасының келіп жатқанын білмеді, ал әйелі оларға өз төсегін берген еді. Ол әйелін басқа ер адам ұрысып жатыр деп ойлап, екеуін де өлтіреді. Ол өзінің күнәсін мойындайды да, тағы да кетеді. Барлық дүние-мүлкін әйеліне берген соң, Джулиан тамақ сұрайды, бірақ оның іс-әрекеті үшін одан бас тартылады. Ол бос жатқан өзенге тап болып, құлдықта өмір сүруді шешеді. Бір күні дауыл тұрып, алапеспен ауырған бір адам көлден өтіп кеткісі келеді. Бұл қиын, бірақ Джулиан берілмейді. Ол көлденең жағаға жеткенде, сұмдыққа бой алдырады. Ол тамақ пен шарап, Джулианның төсегі, ақырында Джулианның денесімен жылысуын тілейді. Юлиан ер адамға бәрін бірден беріп, алапестің Иса Мәсіхтің өзі екені анықталады, ол Юлианды өзімен бірге көкке алып кетеді.
"The Legend of Saint Julian the Hospitalier", La légende de Saint Julien l'hospitalier in French, is a story about Julian the Hospitaller. (Note that the story has nothing to do with the Order of Hospitallers, despite the similarity of the names.) He is predicted at birth to do great things. His father is told that he will marry into the family of a great emperor, while his mother is told that he will be a saint. They dote on him. After Julian kills a mouse who interrupted his concentration in church, his cruelty towards animals grows and culminates into his massacre of an entire valley of deer. A stag curses him to kill his own parents. He almost brings the curse to fruition twice: he drops a sword while standing on a ladder near his father, and he pins his mother's white shawl against a wall with a javelin because it looked like bird's wings. He leaves to escape his future (much like Oedipus). Julian joins a band of vagrants, and they eventually grow into a huge army under his control. He makes a name for himself and marries rich, but never hunts. Finally, his wife convinces him to go hunt, and he is haunted by the spirits of all of the animals he has killed. He returns home to surprise his wife and finds a man and a woman in her bed. Unknown to him, his parents had arrived to see him, and his wife had given them her bed. He thinks that it is another man sleeping with his wife and murders them. He recognizes his misdeed and leaves once again. Having given all of his possessions to his wife, Julian begs for food but is shunned for his deeds. He comes across a deserted river crossing and decides to live a life of servitude. One day, there is a great storm, and a leper wishes to cross. It is rough, but Julian does not give up. Once across, the leper's requests increase. He wishes for food and wine, Julian's bed, and finally the warmth of Julian's body. When Julian gives the man everything without hesitation, the leper is revealed to be Jesus Christ himself, who takes Julian with him to heaven.
"Геродия"
"Геродия" - Жақияның басын кесу оқиғасының қайта айтылуы. Бұл оқиға Сириялық үкімші Вителлиус келгенге дейін сәл бұрын басталады. Иродия екінші күйеуі Ирод Антипаның туған күнін үлкен тоймен тойлайды. Ол күйеуінен бейхабар, Жақияның басын кесу жоспарын құрады. Флаубердің сөзіне сүйенсек, бұл жоспар күйеуін оның қызы Саломеге ғашық етуді, осы арқылы оған қалағанын уәде беруді көздейді. Саломе, әрине анасының тапсырмасымен, Жақияның басын сұрайды. Барлығы жоспарланғандай өтеді. Жақия патшалық отбасына жиі қорлық көрсеткендіктен, патша Саломенің тілегін орындау үшін көп ойланбайды. Тойға жиналған халық жазалаушы Маннайыс Жақияны өлтіргенде үлкен қызығушылықпен күтеді. Оқиға Жақияның шәкірттерінің Мәсіхті күтіп отыруымен аяқталады.
"Hérodias" is the retelling of the beheading of John the Baptist. It starts slightly before the arrival of the Syrian governor, Vitellius. Herodias holds a huge birthday celebration for her second husband, Herod Antipas. Unknown to him, she has concocted a plan to behead John. According to Flaubert, this plan entails making her husband fall in love with her daughter, Salomé, leading to him promising her whatever she wants. Salomé, obviously in line with the instructions of her mother, will ask for John's head. Everything goes as planned. John has been repeatedly insulting the royals, so the king does not think long before granting Salomé's wish. The crowd gathered for the party waits anxiously while the executioner, Mannaeus, kills John. The story ends with some of John's disciples awaiting the Messiah.
Нысан көздері
"Жай жүрек" Фlaubердің өміріндегі бірнеше оқиғаға сүйенді: ол да Нормандияның ауылдық аймағындағы шаруа үйінде тұрды, ол да Пол сияқты оқуда адасып, мағынасын таппады. Ең маңыздысы, ол Фелисита сияқты эпилепсиялық ұстаманы бастан өткерді. Густав Флобер "Жай жүрек" шығармасын жақын досы және жазушы Джордж Сэндтың ынталандыруымен жазды. "Ауруханашы Әулие Жулиан туралы аңыз" Руан соборындағы үлкен боялған шыны терезеден шабыт алды. Флобер өзінің әңгімесін шыныда бейнеленген оқиғадан әдейілеп айқын ерекшелендірді. "Геродия" – сол атпен белгілі Киелі кітаптағы кейіпкерге негізделген. Флобер Саломе биінің эпизодын Руан соборындағы бас-рельефтен және Египетте жас биші қызды бақылаған жеке тәжірибесінен алып жазды. "Жай жүрек" Джулиан Барнстың "Фlaubердің тотысы" атты көркем романына ұсыныс болды. "Геродия" Оскар Уайльдтың кейінірек жазған "Саломе" (1893) және Жюль Массенедің "Геродиада" (1881) операсына ықпал еткені айтылады; "Ауруханашы Әулие Жулиан туралы аңыз" Камиль Эрлангердің (1888) осы аттас операсының негізі болды. Оқиға Янн Мартельдің "Беатрис және Вергилий" романында толыққанды сипатталған.
"A Simple Heart" was inspired by several events in Flaubert's own life: he also lived in a farmhouse in rural Normandy, he also was adrift in his studies, much like Paul. Most importantly, he had an epileptic seizure in the same way that Félicité does in the story. Gustave Flaubert wrote "A Simple Heart" under encouragement from his good friend and author George Sand. "The Legend of Saint Julian the Hospitalier" was inspired by a large stained glass window at Rouen Cathedral. Flaubert deliberately made his story markedly different from the story told in glass. "Hérodias" is based on the biblical figure of the same name. Flaubert based the section on the dance of Salomé from a bas relief also at Rouen Cathedral and his own experience watching a young female dancer while in Egypt. "A Simple Heart" was the inspiration for Flaubert's Parrot, a literary novel by Julian Barnes. "Hérodias" is said to have influenced Oscar Wilde's later Salome (1893) and Jules Massenet's opera Hérodiade (1881); "The Legend of Saint Julian the Hospitalier" was the basis for an opera of the same title by Camille Erlanger (1888). The story is described at length in Yann Martel's novel Beatrice and Virgil.