Кіріспе

Кентерберийлік ертегілердің бір бөлігі "Пириерс ертегісі" – Джеффри Чосердің Кентерберийлік ертегілерінің бірі. Ол "Көмекердің ертегісінен" кейін Кентерберийлік ертегілерде келеді. Қолжазбалардың фрагменттілігіне байланысты, оның нақты орналасуын анықтау мүмкін емес, бірақ ол B2 тобында екінші болып табылады, одан кейін Чосердің "Сэр Топас әңгімесі" жатыр. Бастапқы прологта пиоресса Мадам Эглантин деп аталды, және оның мінсіз үстел әдептері мен мейірімді мінезі сипатталды. Оның бейнесі діни өмірге әлеуметтік жағдайын жақсарту үшін келгендігін көрсетеді, оның аристократиялық манералары мен француз тілін дұрыс айта алмауы ескерілгенде. Ол діни уақытынан бөлек өмір салтын сақтайды, оның ішінде адамдардан артық бағалайтын шағын тұқымдық итттер, әсем розарио және Amor vincit omnia ("Махаббат бәрін жеңеді") деген жазуы бар брошка бар. Оның әңгімесі еврейлердің өлтірген бала шейіті туралы, бұл орта ғасырлық христиандықта жиі кездесетін тақырып, ал кейінгі сын әңгіменің антисемитизміне бағытталған.

Сюжет

Бұл оқиға Мәриямға дұғамен басталады, содан кейін оқиға Азияда, христиан қаласында тұратын яһуди қауымында өтеді. Жесір анасының жеті жасар ұлы, мектеп оқушысы, Мәриямды құрметтеуге тәрбиеленеді. Ол танымал ортағасырлық ән "Alma Redemptoris Mater" ("Құтқарушының қамқор анасы") әнінің бірінші шумағын өзі үйренеді; ол сөздерін түсінбесе де, үлкен сыныптасы оған бұл Исаның анасы Мәриям туралы екенін айтады. Ол күн сайын жергілікті яһуди геттосы арқылы мектепке бара жатқанда оны әндей бастайды. Шайтан, "яһудилердің жүрегіне уын сақтайтын", оларды балаға қастандық жасап, денесін қоғамдық шұңқырға лақтыруға жетелейді. Оның анасы оны іздейді және ақырында оның денесін табады, ол керемет түрде "Alma Redemptoris" әнін шырқай бастайды. Христиандар қалалық билікті шақырады, ол яһудилерді жабайы жылқылармен сүйреп, дарға асып жазалайды. Бала өзінің реквиемін оқығанда ән айтуын жалғастырады, сонда жергілікті аббат одан қалай осыны істей алатынын сұрайды. Ол, әлдебір дән тіліне қойылғанын, осы дән алынғанша ән айта алатынын және Мәриям оны алып кетуге келетінін айтады. Аббат дәнды алып тастайды, бала ақырында үндемей қалады және көз жұмады. Оқиға Кішкентай Әулие Хью Линкольн туралы айтумен аяқталады, оның өліміне де яһудилер кінәлі деп есептелген тағы бір бала шейіт.

Преория мен кешірімші

Шерман Хокинс "Чосердің прериаршасы мен мадақтау құрбандығы" атты еңбегінде кешірімші мен прериаршаны діни көріністің екі түбегейлі әртүрлі формасының өкілдері ретінде қарастырады. Кешірімшінің материалистік бағыты, күдікті реликвиялары және күнәкарлық туралы айыптаулары (Оршамен қақтығысында айқын көрінеді) оны Пауылдың Римдіктерге 2.29-дағы "сыртқы жағынан тек тәнде сүндеттелген" яһуди туралы баяндауына сәйкес келеді, "ішкі" яһуди емес, рухани сүндеттелген: "Кешірімші, сырттай 'асыл дін қызметкері', шын мәнінде христиандықты Ежелгі Заңның өзі сияқты қатаң және сыртқы кодекске дейін азайтады". Оның әңгімесінде "кешірімші өлімді күнәның ақысы, әділдіктің салдары ретінде ұсынады", ал "прериарша, азап шегудің парадоксы арқылы, оны мейірімділік, рақымның салдары ретінде көрсетеді". "Сыншылдық, антисемитизм және прериаршаның ертегісі" атты еңбегінде Л. О. Фраденбург христиан мен еврей, Ежелгі заң және Жаңа заң арасындағы екілік қарама-қайшылықтарды түбегейлі қайта қарастыруды, Шерман Хокинстің ертеректегі түсіндірмесінің "патристикалық экзегезіне" сын көзбен қарау үшін ертегідегі сөзбе-сөз және рухани қарама-қайшылықтарды зерттейді. Фраденбург Хокинстің "рухани мәнге басымдық беру үшін" сөзбе-сөз "немесе" тәндік "деңгейін жоюына" қарсы шығып, әңгіменің сол сәттеріне тоқталады, мысалы, "кішкентай шәкірттің" "Alma Redemptoris" дұғасын жаттап алуы, онда бұл елеңдеу сәтсіз аяқталады немесе тек екіталай табысқа жетеді. Ол "Прериаршаның әңгімесіндегі" Ескі және Жаңа заңдарды ажыратудың және қарсы қоюдың мүмкін еместігін Пауылдың сөздеріндегі сөз бен рух арасындағы шиеленіске байланыстырады. Фраденбург "патристикалық экзегезаны" өзіне қарсы айналдырудың үлкен жобасын көреді, бұл әңгіменің теологиялық мәтіні ашатын қарама-қайшылықтарды оқу үшін. Фраденбург "Прериаршаның әңгімесінің" мәнін "Орта ғасырдың соңғы кезеңіндегі бала қонақтың кереметімен" байланыстыруға болатынын атап өтеді, бұл "Мәсіх Баланың нақты денесін" Евхаристиямен алмастыруды қамтиды. Мұндай керемет әңгімелер лоллардтардың қарсылығының қысымына қарамастан, транссубстанциацияның керемет күшіне деген сенімді қайтадан растауға арналған сияқты, олар Евхаристияның және басқа да шіркеу дәстүрлерінің рухани мәртебесіне күмән келтірді: реликвиялар, дін қызметкерлерінің бойдақтығы, тіпті қажылық. Фраденбургтің айтуынша, бұл керемет оқиғалар "көзге көрінбейтін және тәндік емес нәрселердің жоғары қасиеттерін дәлелдеу үшін бейне мен тәндік қасиеттерді қолданады". Осылайша, шейіт болудың керемет оқиғасының жанды "тәндік сипаты" шіркеудің дүниелік беделін арттыру үшін де, еретикалық ілімді жоққа шығару үшін де, шіркеудің діни рәсімдерінің рухани заңдылығын қайта растау үшін де оңай қолданылуы мүмкін. "Прериаршаның әңгімесі" "Кешірімшінің прологы мен әңгімесінде" бейнеленген руханилықты пайдалану құмарлығына ұқсауы мүмкін, өйткені ол дүниелік пайда үшін таратылған азап шегу туралы әңгімелермен байланысты.