Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1967 жылы Корнел Уайлдтың түсірген фильмі
1967 film by Cornel Wilde
"Бейч Ред" – 1967 жылы түсірілген Екінші дүниежүзілік соғыс туралы фильм. Басты рөлдерде Корнел Уайлд (сонымен қатар режиссері және продюсері) мен Рип Торн ойнайды. Фильмде АҚШ Теңіз жаяу әскерлерінің жапондықтар бақылауындағы, аты аталмаған Тынық мұхиты аралына түсуі көрсетілген. Фильм Питер Боуменнің 1945 жылы жарық көрген, сол аттас повесіне негізделген, ол автордың Тынық мұхитындағы соғыста АҚШ Армиясының инженерлік корпусындағы тәжірибесінен алынған.
Beach Red is a 1967 World War II film starring Cornel Wilde (who also directed and produced) and Rip Torn. The film depicts a landing by the United States Marine Corps on an unnamed Japanese held Pacific island. The film is based on Peter Bowman's 1945 novella of the same name, which was based on his experiences with the United States Army Corps of Engineers in the Pacific War.
Атау
Екінші дүниежүзілік соғыста одақтастар жүргізген десанттық операциялар кезінде, шабуылға түскен жағалауларға түстер бойынша кодтық атаулар берілді, мысалы, "Қызыл жағажай", "Ақ жағажай", "Көк жағажай" және т.б. Стандартты жағажайлар иерархиясына сәйкес, шабуылданған барлық аралдарда дерлік "Қызыл жағажай" болды.
During the Allied amphibious operations in World War II, designated invasion beaches were given a codename by color, such as "Beach Red," "Beach White," "Beach Blue", etc. There was a "Beach Red" on virtually every assaulted island, in accordance with the standard beach designation hierarchy.
Сюжет
Фильмнің 30 минуттық ашылу сахнасы қарсы жағалауға шабуылды бейнелейді. Соғыстың зорлық-зомбылығы мен қатыгездігін көрсететін бұл суреттер, бірнеше жылдан кейін Стивен Спилбергтің "Жасампаз Райанды құтқару" фильмінде қайталанды. Десант кезіндегі бір сахнада, жауынгердің қолы айрылып кетеді, бұл Томас С. Ли III-тің 1944 жылғы "Бағасы" картинасына ұқсас. Американдықтар өздерінің жемістерін бекітіп жатқанда, флэшбэктер американдық және жапондық жауынгерлердің өмірін көрсетеді. Сан ағыны стилінде бірінші тұлғаның дауысы ауысып, көптеген кейіпкерлердің ой-санасын көрсетеді. Уайльдтың бұрынғы "Жылаңаш олжа" (1965) фильміндегідей, фильмде жапон тілінде сөйлейтін кейіпкерлерге субтитрлер қосылмаған. Фильмде үлкен көлемде дауыстық баяндама бар, көбінесе әйелдердің суреттерімен (олар 1967 жылғы киіммен уақытқа сай келмейтін киімдерде) салыстырылады. Көптеген сарбаздар фильмде жылайды, ал оқиға жауға ерекше симпатиямен қарады. Бір сахнада, жараланған Клиф жараланған жапон сарбазының жанында жатыр, бұл "Батыс майданындағы жаңалықтар" фильміндегі Пол Баумер мен Жерар Дювальға ұқсас көрініс. Екі сарбаз байланыс құрғаннан кейін, басқа теңізшілер пайда болып, жапон сарбазын өлтіреді, бұл Клифті қынжырлатады. Режиссер, продюсер және сценарийші Уайльд теңізшілер капитаны, рота командирі рөлін ойнайды. Рип Торн оның рота сержантын ойнайды, ол фильмнің слоганын айтады: "Осы үшін келдік. Өлтіру үшін. Қалғанының бәрі бекер!"
The 30 minute opening sequence of the film depicts an opposed beach landing. Its graphic depiction of the violence and savagery of war was echoed years later in Steven Spielberg's Saving Private Ryan. In one scene during the landing, a Marine is shown with his arm blown off, similar to Thomas C. Lea III's 1944 painting The Price. As Americans are shown consolidating their gains, flashbacks illustrate the lives of American and Japanese combatants. Shifting first person voice over in a stream of consciousness style is also used to portray numerous characters' thoughts. Like Wilde's previous production of The Naked Prey (1965), the film does not use subtitles for characters speaking Japanese. The film contains large sections of voice over narration, often juxtaposed with still photographs of wives, etc. (who are anachronistically dressed in 1967 attire). Many soldiers in the film shed tears, and the narrative displays an unusual amount of sympathy for the enemy. In one scene, an injured Cliff is lying close to an injured Japanese soldier in a scene paralleling the one from All Quiet on the Western Front with Paul Bäumer and Gérard Duval. Just after the two soldiers bond, other Marines appear and kill the Japanese soldier, distressing Cliff. Director, producer, and co writer Wilde plays a Marine captain, the company commander. Rip Torn plays his company gunnery sergeant, who utters the film's tagline, "That's what we're here for. To kill. The rest is all crap!"
Өндіріс
"Бич Ред" Филиппин аймағында, Филиппин қарулы күштерінің әскерлерін пайдалана отырып түсірілді. Жапондықтардың теңізшілер формасында киінген эпизоды Боуманның кітабынан алынған, онда американдық шепке кіру үшін американдық шлемдер киген жапондықтар туралы айтылады. Тынық мұхитында жапондықтардың көп саны американдық форма киіп, жағалауға шабуыл жасауға тырысқан жағдайлар болған жоқ. Дегенмен, бұл оқиға 1944 жылдың 7 шілдесінде Сайпанда өткен жапондықтардың кең ауқымды қарсы шабуылы мен "банзай" шабуылына ұқсас, ол АҚШ армиясының әскерлерімен ауыр шығындармен жеңіліске ұшырады. АҚШ Теңіз корпусынан көмек сұрағанда, Уайльдке Вьетнам соғысының міндеттемелеріне байланысты Корпус фильмді тек Тынық мұхиты соғысы кезінде түсірілген түсті кадрлармен ғана қамтамасыз ете алатыны айтылды. Ұсынылған фильм нашарлағандықтан, Уайльд фильмге үйлестіру үшін оны қанағаттанарлық сапаға келтіру үшін фильмнің бюджетінің маңызды бөлігін жұмсауға мәжбүр болды. Теңіз корпусы өздерінің тарихи фильмі ешқандай төлемсіз қалпына келтірілгеніне алғыс айтты. Фильмнің титулдық тізбегіне әртүрлі суреттер кірген, олар кенеттен десантқа дайындыққа өтеді.
Beach Red was filmed on location in the Philippines using troops of the Philippine Armed Forces. The sequence of the Japanese dressed in Marine uniforms was inspired by Bowman's book, which mentions Japanese wearing American helmets to infiltrate American lines. There were no incidents in the Pacific where large numbers of Japanese donned American uniforms and attempted to infiltrate a beachhead. The action, though, is similar in some ways to a large scale Japanese counterattack and banzai charge conducted on July 7, 1944, on Saipan, which was defeated by U. S. Army troops with heavy losses. When seeking assistance from the U. S. Marine Corps, Wilde was told that due to the commitments of the Vietnam War, all the Corps could provide the film was color stock footage taken during the Pacific War. The film provided had deteriorated, so Wilde had to spend a considerable part of the film's budget to restore the film to an acceptable quality in order to blend into the film. The Marine Corps was grateful that their historical film had been restored at no cost to them. The film's title sequence incorporates various paintings that suddenly segue into the preparations for the landing.
Саундтрек
Фильмнің жалғыз музыкалық тақырыбын Филиппиннің Музыка саласындағы Ұлттық суретшісі, полковник Антонино Буэнавентура жазған. Ол титрлерде, Уайльдтың әйелі Жан Уоллес халық әні үлгісінде орындаған нұсқада, сондай-ақ фильм бойында түрлі оркестрлік өңдеулерде пайда болады. Уоллес Уайльд кейіпкерінің әйелі, Джули Макдональд рөліндегі естелік суреттерде де көрінеді.
The film's single musical theme is by Col. Antonino Buenaventura, a National Artist of the Philippines in Music. It appears in the title sequence, sung in a folk song manner by Jean Wallace – Wilde's wife – and appears in various other orchestrations throughout the film. Wallace also appears in flashback photos as Wilde's character's wife, Julie MacDonald.
Қабылдау
Говард Томпсон, «The New York Times» газетінен, фильмді «Корнел Уайльдтың арқасында біраз нәрсені айтып, тіпті одан да көп нәрсені ұғындыратын көрнекті соғыс фильмі» деп бағалады. «Variety» журналы: «Көптеген соғысқа қарсы фильмдерден өзгеше, Beach Red соғыстың тозақ екенін шын ниетпен жеткізеді» деп жазды. «Time Out London» журналы фильмнің көп жылдардан кейін жарияланған шағын рецензиясында: «Уайльдтың ұмытылған Екінші дүниежүзілік соғыс фильмі Вьетнам соғысының мәнсіздігі мен қырғыны туралы аллегория болып табылады. Фильм өте қатыгез және қорқынышты, жағажайда мүшелердің кесілген бөліктері ағып жатыр. Уайльд тек пацифистік клишелерді қолданғанымен, фильмде нағыз жабайы күш бар; тіпті, Фуллер түсірген фильмдермен де тең деңгейде» деп атап өтті.
Howard Thompson of The New York Times praised the film as "an admirable war movie that says a bit and suggests even more, thanks to Cornel Wilde." Variety wrote that "[i]n contrast to many professedly anti war films, Beach Red [sic] is indisputably sincere in its war is hell message." In a capsule review published many years after the film debuted, Time Out London wrote, "Wilde's neglected WWII movie is an allegory about the futility and the carnage of Vietnam. The movie is massively and harrowingly brutal, almost like a horror movie, with severed limbs washing up on the beach. Although Wilde deals exclusively in pacifist clichés, the film has a genuine primitive power; in fact, it's the equal of anything made by Fuller."
Марапаттар
Beach Red 1968 жылы "Үздік монтаж" номинациясында "Оскар" сыйлығына ие болды.
Beach Red received a 1968 Academy Award nomination for Best Film Editing.