Тауар меншігін беру құжаты – сату шарты. Сату, айырбас, сыйға беру немесе кепілге беру үшін қолданылады. Жеке тұлғалар мен серіктестіктер үшін маңызды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тауардың меншік құқығын беруді куәландыратын құжат
Document that transfers ownership of goods
Сату шарты – бұл тауардың меншік құқығын бір тұлғадан екінші тұлғаға беруді куәландыратын құжат. Ол бұрынғы иесі тауарды жаңа иесіне берген кезде қолданылады. Сату шарты тауарларды сату, айырбастау, сыйға беру немесе кепілге беру сияқты түрлі мәмілелерде қолданылуы мүмкін. Олар тек жеке тұлғалар мен тіркелмеген кәсіпорындар арқылы, адамдардың меншігіндегі тауарлардың немесе жылжымалы материалдық заттардың меншік құқығын беру үшін ғана пайдаланылады. Сату шарты, кез келген заңнамадан тәуелсіз, жалпы құқықта бар. Англия мен Уэльсте олар екі Виктория заңымен реттеледі: 1878 жылғы Сату шарты туралы заң (41 және 42 Vict. c. 31) және 1882 жылғы Сату шарты (1878) туралы заңға енгізілген түзету туралы заң (45 және 46 Vict. c. 43). Заң комиссиясы осы құқық саласын қарастырып, 2017 жылы өзгерістерді ұсынды.
A bill of sale is a document that transfers ownership of goods from one person to another. It is used in situations where the former owner transfers possession of the goods to a new owner. Bills of sale may be used in a wide variety of transactions: to sell goods, exchange, give, or mortgage objects. They can be used only to transfer ownership of goods that people already own or to transfer ownership of moveable tangible goods and only by individuals and unincorporated businesses. Bills of sale exist in common law quite independently of any legislation. In England and Wales, they are regulated by two Victorian pieces of legislation: the Bills of Sale Act 1878 (41 & 42 Vict. c. 31) and the Bills of Sale Act (1878) Amendment Act 1882 (45 & 46 Vict. c. 43). This area of the law was subject to review by the Law Commission, which published a proposal for change in 2017.
Тарихи шығу тегі
"Сату шарты" термині бастапқыда жеке мүліктің құқығын толыққанды беруді немесе куәландыруды қамтитын кез келген жазбаны білдірді. Мұндай мәмілелердің ортақ ерекшелігі – мүлік иесінің иелігінде қалуы және меншік құқығының барлық құқықтарын пайдалануы, бұл үшінші тарапты бірінші гипотека беруші туралы хабардар етілмей, грант алу үшін кепілдік ретінде сол жылжымалы мүлікті қабылдауға итермелеуге жеткілікті болуы мүмкін. Осылайша, сату шарты алаяқтық құралға айналды. АҚШ-тағы сату шарты заңдарының дамуы кінәсіз тұлғаларды алдау мақсатымен сату шартын пайдалануды шектеуге бағытталған. Сату шарты – сатушының сатып алушыға белгілі бір күні, белгілі бір жерде және белгілі бір сомада немесе басқа да құндылық үшін сатушының сатып алушыға нақты жеке мүлікті немесе оның заңды иелігіндегі жылжымайтын мүліктің бөлігін сатқанын растайтын заңдық құжат. "Black's Law Dictionary" сөздігінде сату шарты – "жеке мүлікке құқықты толыққанды немесе кепілдік ретінде беру құралы" деп анықталған. Омотоланың пікірінше, сату шарты – "жеке мүлікті заңды түрде гипотекаға берудің бір түрі". Буллен, Лик және Джейкобс сату шартын "жеке жылжымалы мүлікке меншік құқығын бір тұлғадан ("беруші") екінші тұлғаға ("алушыға") беру құжаты, бірақ мүлік алушыға берілмейді" деп анықтайды. Қорытындылай келгенде, сату шарты – жеке мүлікке құқық немесе мүдде немесе титулдың бір тұлғадан екіншісіне ерікті түрде берілуін көрсететін жазбаша құжат, мүлік иесінен шығып, екінші тарапқа берілмейді. Жоғарыдағы анықтамалардан сату шартының екі түрі бар екені анық көрінеді: толық сату шарты және шартты сату шарты.
The term "bill of sale" originally referred to any writing by which an absolute disposition of personalty for value was effected or evidenced. A common feature of such dispositions is that the owner mortgagor remains in possession and exercises all the attendant rights of ownership, which may be so overwhelming as to induce a third party to accept the same chattel as security for a grant, albeit without notice of the first mortgagee. This scenario made the bill of sale a veritable tool of fraud. The evolution of various bills of sale laws, within the US, was to curb the use of the bill of sale as a means of defrauding innocent persons. A bill of sale has been defined as a legal document made by the seller to a purchaser, reporting that on a specific date at a specific locality and for a particular sum of money or other value received, the seller sold to the purchaser a specific item of personal property or parcel of real property of which he had lawful possession. The Black's Law Dictionary on its part defines a bill of sale as "an instrument for the conveyance of title to personal property, absolutely or by way of security". According to Omotola the bill of sale is "a form of legal mortgage of chattels". Bullen and Leake and Jacobs define a bill of sale as "a document transferring a proprietary interest in personal chattels from one individual (the "grantor") to another (the "grantee"), without possession being delivered to the grantee". In essence, a bill of sale is a written instrument showing the voluntary transfer of a right or interest or title to personal property, either by way of security or absolutely, from one person to another without the actual physical possession of the property leaving the owner and being delivered to the other party. It is clear from the definitions above that the bills of sale are essentially of two types: The absolute bill of sale and the conditional bill of sale.
Сатудың абсолютті векселі
Абсолюттік сату шарты, ешқандай кепілдік түрін көрсетпейтін, жеке жылжымалы мүліктің берілуі, ауысуы және басқа да міндеттемелерін куәландыратын құжаттар болып табылады. Бұл құжаттар, мәні жағынан, жалпыға ортақ шарт құқығы және тауарлар сату заңнамасымен реттелетін тауарлар сату шартынан айырмасы жоқ.
Absolute bills of sale, which do not represent any form of security whatsoever, are simply documents evidencing assignments, transfers, and other assurances of personal chattels, which are substantially no more than mere contracts of sale of goods covered by the common law of contract and the sale of goods law.
Шартты сатып алу векселі
Шартты сату-сату векселі – ақша төлемін қамтамасыз ету мақсатында жеке мүліктің кез келген тұлғаға берілуі немесе иеліктен шығарылуы. Шартты сату-сату векселі вексель иеленушісінің пайдасына кепілдік құрады, осы арқылы иеленушіге иелік құқығына негізделген кепілдік мүддесіне құқық беретін жеке тәркілеу құқығы беріледі. Тауарларға кепілдік берудің кепілдік және шарттық кепілдік сияқты басқа да түрлері бар, олар да тек иелік құқығына негізделген кепілдік мүддесіне құқық береді. Шартты сату-сату векселінің мысалы кредитордың несие бергенде және несиенің кепілі ретінде борышкердің тауарларының немесе өзге жеке мүлкінің иелігін өзіне берген жағдайында кездеседі. Дегенмен, нақты тауарлар немесе өзге мүлік борышкерде қалады.
The conditional bill of sale refers to any assignment or transfer of personal chattels to a person by way of security for the payment of money. The conditional bill of sale creates a security in favour of the grantee of the bill whereby the grantee is given personal right of seizure giving right to a security interest of a possessory nature. There are other forms of security over goods such as a pledge and contractual lien which also only give right to a security interest of a possessory nature. An example of a conditional bill of sale can be found where a creditor gives a loan and has transferred to himself, as collateral or security for the loan, the title of the goods or other personal property of the debtor. The physical goods or other property however remains with the debtor.
Тарихи көзқарас
Сату шарты – бұл орта ғасырлардан бері қолданылып келе жатқан, әсіресе кеме тасымалы саласында кең таралған кәдімгі құқық. Виктория дәуірінде халық жеке мүлікке көбірек ие бола бастағанда, сату шарты тұтыну несиесінің бір түрі ретінде пайдаланыла бастады. Несие берушілер кепілдік ретінде үй мүлігінің, жиһаздың, күміс заттардың, жабынның, қытай ыдысының, кітаптардың, сауда қорының, сыра қайнату құралдарының және барлық мүліктің барлығын қамтитын несие беретін. Көбінесе адамдар несие алу үшін өз мүліктеріне сату шартын беру арқылы кепілдік беретін. Несие алушы мүліктің меншігін несие берушіге өткізеді, бірақ оны қайтару кезеңінде өзінде қалдырады. Несие толығымен қайтарылғаннан кейін, меншік құқығы несие алушыға қайта беріледі. Осылай қолданылатын сату шарты "кепілдік шарты" деп аталады. Кейде сату шарты меншік құқығын толығымен беруге мүмкіндік береді, мысалы, егер адам өз мүлігін екінші біреуге сатса да, оны өзінде қалдырса. Ақша беруден басқа мақсаттарда қолданылатын сату шарты "абсолюттік шарт" деп аталады.
Bills of sale have existed as common law since at least the Middle Ages when they were most commonly used commercially in the shipping industry. As the general population began to own more personal goods in the Victorian era, bills of sale came to be used as a form of consumer credit. Lenders would extend credit on the security of:all and every the household goods, furniture, plate, linen, china, books, stock in trade, brewing utensils and all the effects. Most often, people would grant bills of sale over their goods as security for a loan. Borrowers would transfer ownership of their goods to the lender, while retaining possession of them when making repayments. When the loan was repaid, the borrower would regain ownership. Bills of sale used in this way are known as "security bills". Sometimes, bills of sale would transfer ownership outright, such as when a person sold their goods to another while retaining possession. Bills of sale used for purposes other than borrowing money are known as "absolute bills".
Сату вексельдері туралы актілер
Виктория дәуірінде сату вексельдерін қолданудың артуы "жалған байлық" мәселесін тудырды. Әлеуетті сатып алушылар мен басқа да кредиторлар тауардың иесі оны әлі де меншігінде деп ойлауға шатасуы мүмкін. Тауардың иесі оны сата немесе басқа қарызды қамтамасыз ету үшін пайдалана алады. Екі жағдайда да мәміле алаяқтық болып есептеледі, бірақ сатып алушы немесе кредитор тауардың сату векселімен байланысты екенін анықтай алмайды. Осының салдарынан Парламент 1878 жылғы Сату вексельдері заңын қабылдады (41 және 42 Викт. 31-бап). Бұл заң 1854 жылғы Сату вексельдері заңының (17 және 18 Викт. 36-бап) ережелерін көбінесе қайталайды. Ол барлық сату вексельдерін Жоғарғы сотта тіркеуді талап етеді, соның арқасында мүдделі үшінші тараптар тауардың иесінің құқығын ауыстырған-ауыстырмағанын тексеруге мүмкіндік алады. Парламент мынаны атап өтті: <blockquote>Көптеген ақша берушілер фиктивті банктердің атынан жарнама жасады; кейде олар осылай жарнамалаған: «Қолында ақшасы бар жесір, оңай шарттармен қарыз беруге дайын. Қатаң құпиялылық. Пайыздық ставкасы – бес пайыз». Адамды кеңсесіне шақырып алғаннан кейін, ақша беруші осылай әрекет етеді: көптеген тармақтарды қамтитын сату векселін ұсынады, оны қарыз алушыға берілген уақытта оқуға немесе түсінуге мүмкін болмайды. Бұл қарыз алушының көлігіне кепілдік ретінде берілген кепілдік векселі. Қарыз алушылар өздерінің автокөлігінің, фургонының немесе мотоциклінің меншік құқығын несие берушіге қарыздың кепілі ретінде береді. Қарызды төлеп болғанша, қарыз алушылар көлік құралын иелігінде ұстап, оны пайдалануды жалғастырады. Қарыз алушылар көлік құралының тіркеу құжатын немесе «жүргізуші куәлігін» несие берушіге тапсырады, бірақ бұл тек символдық әрекет және заңдық күші жоқ.</blockquote>
The increased use of bills of sale in the Victorian era created a "false wealth" problem. Potential purchasers and other lenders could be misled into thinking that the person in possession of goods still owned them. The person in possession could sell the goods or use them to secure another loan. In both cases, the transaction was fraudulent, but the purchaser or lender had no way of discovering that the goods were already subject to a bill of sale. As a result, Parliament passed the Bills of Sale Act 1878 (41 & 42 Vict. c. 31). This largely replicated the provisions of an earlier Bills of Sale Act 1854 (17 & 18 Vict. c. 36). It requires all bills of sale to be registered at the High Court so that interested third parties could check whether the person in possession has already transferred away ownership of goods. Parliament noted that:<blockquote>Many money lenders advertised under the names of fictitious banks; and sometimes they advertised in this form – "A widow, with capital to spare, will be happy to lend on easy terms. Strict secrecy. Five per cent." Having entrapped a man into his office, the money lender proceeded in this way – He produced a bill of sale containing a large number of clauses, which it was impossible for the borrower to read or understand in the time allowed These are security bills secured on the borrower's vehicle. Borrowers transfer ownership of their car, van or motorcycle to the logbook lender as security for the loan. While making repayments, borrowers keep possession of their vehicle and continue to use it. Borrowers hand the logbook lender the V5C vehicle registration document – or "logbook" – but this is purely symbolic and has no legal effect.