Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1967 жылы түсірілген американдық деректі фильм
1967 American documentary film
"Titicut Follies" – 1967 жылы Фредерик Вайзман жазған және түсірген, Джон Маршалл операторлық жұмысын атқарған американдық тікелей кино деректі фильмі. Фильм Массачусетс штатының Бриджвотер қаласындағы қылмыстық психикалық ауруларға шалдыққандар үшін арналған Бриджвотер мемлекеттік ауруханасының пациенттерінің өміріне арналған. Фильмнің атауы аурухана қызметкерлері ұйымдастырған таланттар көрсетілімінен алынған. "Титикут" – жақын орналасқан Таунтон өзенінің вампаноаг тіліндегі атауы. Фильм Германия мен Италияда жоғары бағаланған. Вайзман АҚШ-тағы әлеуметтік институттарды (мысалы, ауруханалар, полиция, мектептер және т.б.) зерттейтін көптеген фильмдер түсірді. 2022 жылы Конгресс кітапханасы бұл фильмді "мәдени, тарихи немесе эстетикалық маңызға ие" деп танып, АҚШ Ұлттық кино тізіліміне енгізуге қаулы етті.
Titicut Follies is a 1967 American direct cinema documentary film produced, written, and directed by Frederick Wiseman and filmed by John Marshall. It deals with the patient inmates of Bridgewater State Hospital for the Criminally Insane, a Massachusetts Correctional Institution in Bridgewater, Massachusetts. The title is taken from that of a talent show put on by the hospital staff. Titicut is the Wampanoag name for the nearby Taunton River. The film won accolades in Germany and Italy. Wiseman went on to produce many more such films examining social institutions (e. g. hospitals, police, schools, etc.) in the United States. In 2022, the film was selected for preservation in the United States National Film Registry by the Library of Congress as being "culturally, historically, or aesthetically significant".
Қысқаша мазмұны
Titicut Follies Бриджвотер мемлекеттік ауруханасының тұрғындарының өмірін көрсетеді, олар көбінесе бос, қарапайым камераларда ұсталады және сирек жуынады. Сондай-ақ фильмде тұтқындар мен науқастардың жалаңаш етуге мәжбүрленуі, күштеп тамақтандыру, сондай-ақ аурухана қызметкерлерінің көптегендерінің бейжай қанағатсыздықтары мен зорлық-зомбылықтары бейнеленген. Фильм тікелей кино әдістерін пайдаланады, бұл бақылауға, стильдеудің шектеулілігіне және фильм жасаушылардың араласпауына баса назар аударады.
Titicut Follies portrays the occupants of Bridgewater State Hospital, who are often kept in barren cells and infrequently bathed. It also depicts inmates/patients required to strip naked publicly, force feeding, and the indifference and bullying by many of the hospital's staff. The film employs methods of direct cinema, which emphasizes observation, limited stylization, and non intervention by filmmakers.
Даму
Titicut Follies – Бостон қаласында туған, заңгер мамандығынан кинорежиссерлікке ауысқан Фредерик Уайзменнің деректі фильмдердегі мансабының бастауы болды. Ол Бостон университетінде алған заң сабақтарын білім алу мақсатында осы мекемеге жеткізген және "онда фильм түсіргісі келген". Ол түсіруге рұқсат алу үшін түсіруден бір жыл бұрын ғимараттың басшысына хабарласып, өтініш білдірген. Уайзман бұрын Уоррен Миллердің осы аттас романы негізінде "Салқын әлем" (1964) фильмін жасаған, және осы тәжірибесі режиссер болуға деген ниетін күшейтті.
Titicut Follies was the beginning of the documentary career of Frederick Wiseman, a Boston born lawyer turned filmmaker. He had taken his law classes from Boston University to the institution for educational purposes and had "wanted to do a film there". He began calling the facility superintendent, seeking permission to film a year prior to production. Wiseman had previously produced The Cool World (1964), based on Warren Miller’s novel of the same name, an experience that informed his desire to direct.
Түсірілім
Уайзмен жасаған ұсыныс директормен ауызша келісілді, бірақ фильм таратыла бастағанда оның дұрыстығы күмәнді болды. Осы келісімге сәйкес түсірілім басталды, сот қызметкерлері Уайзменді үнемі қадағалап, түсірілімге түскен адамдардың психикалық жағдайына назар аударып, олардың саналы екенін анықтады, бұл осылайша қиын процесті одан әрі ушықтырды. Түсірілім алаңында Уайзмен дыбысты жазды және белгілі этнографиялық фильмдерді түсіруші Джон Маршаллға микрофон арқылы немесе қол сигналдарымен нұсқау берді.
Wiseman drafted a proposal that was verbally agreed to by the superintendent, which later came into question when the film began distribution. Following that agreement, filming began, with corrections staff following Wiseman at all times and determining on the spot whether the subjects filmed were mentally competent, adding further confusion to an already fraught process. While on location, Wiseman recorded the sound and directed the established ethnographic filmmaker John Marshallvia microphone or by hand.
Өндірістен кейінгі
Бриджвотердегі жағдайды құжаттауға 29 күн жұмсалды және 80,000 фут пленка түсірілді. Уайзмен түсірілген материалды соңғы 84 минуттық баяндамаға айналдыруға шамамен бір жыл жұмсады.
Twenty nine days were spent documenting the conditions at Bridgewater and 80,000 feet of film were shot. Wiseman spent approximately a year editing the footage into the final 84 minute narrative.
Цензура
1967 жылы Нью-Йорк кинофестивалінде фильм көрсетіле бастаған кезде, Массачусетс штатының үкіметі фильмнің пациенттердің жеке өмірі мен қадір-қасиетін бұзғанын айтып, оның көрсетілімін тоқтатуға бұйрық алуға тырысты. Уайзман фильмде бейнеленген барлық адамдардан немесе аурухана басшысынан (тұтқындардың заңды қамқоршысы) рұқсат алғанына қарамастан, Массачусетс бұл рұқсаттың тұтқындардан алынған босату туралы жазбалардың орнын баса алмайтынын мәлімдеді. Сонымен қатар, Уайзманға «сөзді келісімшартты» бұзғаны үшін айып тағылды, ол мемлекеттік үкіметке фильмнің мазмұнына редакторлық бақылау құқығын берген. Уайзман Массачусетс штатының Жоғарғы сотына шағымданды, ол 1969 жылы фильмді тек дәрігерлерге, адвокаттарға, судьяларға, денсаулық сақтау мамандарына, әлеуметтік жұмыскерлерге және осы және ұқсас салалардағы студенттерге көрсетуге рұқсат берді. Бұл Массачусетс штатының жеке өмірге құқықты мемлекеттік деңгейде мойындаған алғашқы жағдай болды. Шварц: «Фильмді көпшілікке көрсетпеу туралы шешім мен менің клиентімнің 20 жылдан кейін қайтыс болуы және оның арасында тағы көптеген адамдардың өлімі арасында тікелей байланыс бар» деді және «бұл фильм фильмде көрсетілген мекеменің жабылуына да ықпал еткен болуы мүмкін». 1991 жылы Жоғарғы сот судьясы Эндрю Майер фильмтің көпшілікке көрсетілуіне рұқсат берді, өйткені уақыт өте келе жеке өмірге қатысты алаңдаушылықтар Бірінші түзетуге қатысты мәселелерге қарағанда маңыздылығын жоғалтты. Ол сондай-ақ көптеген бұрынғы пациенттер қайтыс болғанын, сондықтан олардың қадір-қасиетін бұзу қаупі азайғанын айтты. Фильм 1992 жылдың 4 қыркүйегінде PBS телеарнасында алғаш рет американдық теледидарда көрсетілді. Одан бұрын, ескерту хабарламасы және Чарли Роуздың кіріспесі ойнатылды. Хабардан кейін, фильмнің түсірілген уақыттан бері жақсартылғаны туралы хабарлама көрсетілді. Қазір фильмді оның дистрибьюторы Zipporah Films Inc. арқылы DVD форматында сатып алуға немесе жалға алуға болады, сонымен қатар білім беру және жеке пайдалану лицензияларын алуға болады. Zipporah Films Inc. 2007 жылдың желтоқсан айында DVD-ні тұтынушылар нарығына шығарды. 2020 жылы фильм Turner Classic Movies телеарнасында көрсетілді. 2022 жылы Конгресс кітапханасы фильмді «мәдени, тарихи немесе эстетикалық тұрғыдан маңызды» деп танып, АҚШ Ұлттық кино тізіліміне енгізу үшін іріктеді.
Just before the film was to be shown at the 1967 New York Film Festival, the Massachusetts government tried to procure an injunction banning its release, claiming that the film violated the patients' privacy and dignity. Despite Wiseman having received permission from all the people portrayed or that of the hospital superintendent (the inmates' legal guardian), Massachusetts claimed that this permission could not take the place of release forms from the inmates. Wiseman was also accused of breaching an "oral contract", giving the state government editorial control over the film. Wiseman appealed to the Massachusetts Supreme Judicial Court, which in 1969 allowed it to be shown only to doctors, lawyers, judges, health care professionals, social workers, and students in these and related fields. It was also the first time that Massachusetts recognized a right to privacy at the state level. Schwartz has said "There is a direct connection between the decision not to show that film publicly and my client dying 20 years later, and a whole host of other people dying in between," and "the film may have also influenced the closing of the institution featured in the film." In 1991, Superior Court judge Andrew Meyer allowed the film's release to the general public, saying that as time had passed, privacy concerns had become less important than First Amendment concerns. He also said that many of the former patients had died, so there was little risk of a violation of their dignity. The film was shown on PBS on September 4, 1992, its first American television airing. Before, a narrative warning and an introduction by Charlie Rose were played. Following the broadcast, a message was shown stating that improvements had been made since the time of production. The film is now legally available through its distributor, Zipporah Films Inc., for purchase or rental on DVD and for educational and individual license. Zipporah released the DVD to the home market in December 2007. In 2020, the film was shown on Turner Classic Movies. In 2022, the film was selected for preservation in the United States National Film Registry by the Library of Congress as being "culturally, historically, or aesthetically significant".