Кіріспе
Гистериялық реализм – 2000 жылы ағылшын сыншысы Джеймс Вудтың, бір жағынан теріс мағынада қолданылатын, әдеби жанрды сипаттау үшін жасаған термині. Ол бұл жанрды күрделі, абсурдты проза, сюжеттік өрнек немесе кейіпкерлерді сомдаудағы шектен тыс қиындықтар мен нақты, айқын әлеуметтік құбылыстарды мұқият, егжей-тегжейлі зерттеу арасындағы күрт қайшылықпен ерекшеленеді деп санайды. Бұл стильді іздестірілген постмодернизм деп те атайды.
Hysterical realism is a term coined in 2000 by English critic James Wood to describe what he sees as a literary genre typified by a strong contrast between elaborately absurd prose, plotting, or characterization, on the one hand, and careful, detailed investigations of real, specific social phenomena on the other. It is also known as recherché postmodernism.
Тарих
Вуд бұл терминді 2000 жылдың 24 шілдесінде жарияланған The New Republic журналындағы Зейди Смиттің "Ақ тістер" романы туралы эссесінде енгізді. Вуд бұл терминді "әр қызықпағандыққа қарамастан, жандылықты қууға тырысатын" "үлкен, амбициялық романның" қазіргі заманғы түсінігін білдіру үшін сынау мақсатында қолданады және нәтижесінде "мың нәрсені біледі, бірақ бірде-бір адамды танымайды". Ол бұл жанрды "әдебиетті әлеуметтік теорияға айналдыруға" жасалған әрекет деп, сондай-ақ оқырмандарға "әлем қалай жұмыс істейтінін, емес, біреудің бір нәрсеге қалай сезінгенін" айтуға тырысу деп сынады. Вуд Дон ДеЛилло мен Томас Пиншонды бұл жанрдың алға басушылары деп атады, және, Вудтың айтуынша, ол Дэвид Фостер Уоллес сияқты жазушылардың еңбектерінде жалғасады. Жауап ретінде Зейди Смит истерикалық реализмді "өзінің "Ақ тістер" романы және тағы бірнеше романдарда кездесетін шамадан тыс, маниялық стиль үшін өте дәл айтылған термин" деп сипаттады. Смит бұл терминді түсіндіре келе, "кез келген әдеби қозғалыстың ұжымдық атауы әрқашан тым кең болады, көптеген тунецтердің арасында маңызды дельфиндерді ұстап алады" деді. Ол сондай-ақ былай деп атап өтті: "Дэвид Фостер Уоллестің алып "Infinite Jest" романы үлгі ретінде көрсетілді, бірақ ол бес жыл бұрын жазылған, және соңғы екі жылдағы оның нәзік, толығымен "адамдық" қысқа әңгімелері мен эсселерінен әлдеқайда қашық, Вудтың ұмтылған тотализациялық теориялық және тақырыптық аркаларынан қашып жүреді. Егер адам өмірінің ерекшеліктері мен олардың әлеуметтік жүйелерден бөлінуі туралы жақында сабақ алған адам болса, ол Уоллес болса керек". Фугейт, Альберто (2000). "Өмірімнің кинолары".