Джеймс Грэм Баллард: Өмір және шығармашылық жолы

Кіріспе

1930–2009 жж. ағылшын жазушысы

Джеймс Грэм Баллард (15 қараша 1930 – 19 сәуір 2009) – ағылшын романист және әңгімеші, сатирик және эссеші. Ол адам психологиясы, технология, сексуалдық қатынастар және бұқаралық ақпарат құралдары арасындағы байланысты зерттейтін, психологиялық тұрғыдан қоздыратын туындыларымен танымал. Баллард алғаш рет «Суға батқан әлем» (1962) сияқты апокалиптикалық пост-романдық туындылары арқылы «Жаңа толқын» ғылыми фантастикасымен байланысты болды, бірақ кейіннен «Неге мен Рональд Рейганды қалаймын» (1968) және автокөлік апаттарына құмар адамдар туралы «Crash» (1973) романы кіретін «Зұлымдық көрмесі» (1970) әңгімелер жинағымен саяси дауға себеп болды. 1984 жылы Баллард «Күн империясы» соғыс романымен кеңінен танылды, бұл жапондық оккупация кезіндегі Шанхайдағы британдық баланың өмірбаяндық тәжірибесін көрсетеді; үш жылдан кейін американдық режиссер Стивен Спилберг осы атпен романды фильмге бейімдеді. Романшының жастық шағынан орта жасқа дейінгі жолы «Әйелдердің мейірімділігі» (1991) және «Өмірдің кереметтері» (2008) автобиографиясында көркемделіп баяндалған. Баллардтың ерте романдарының кейбіреулері, соның ішінде Дэвид Кроненберг түсірген «Crash» (1996) және Бен Уитли түсірген «High Rise» (2015) (1975 жылғы романның бейімделуі) фильмдерге бейімделді. Дж.Г. Баллардтың әдеби туындыларының ерекшелігінен «балардиандық» деген сөз пайда болды, ол былай анықталады: «Дж.Г. Баллардтың романдары мен әңгімелерінде сипатталған жағдайларға ұқсас немесе оларға еске түсіретін, әсіресе дистопиялық заманауилық, сұрғылт, адам жасаған ландшафттар және технологиялық, әлеуметтік немесе экологиялық дамудың психологиялық әсерлері». «Оксфорд ұлттық биографиялық сөздігі» Баллардты «Эрос, Танатос, бұқаралық ақпарат құралдары және жаңа технологиялармен» айналысатын романист ретінде сипаттайды.

Шанхай

Дж. Г. Баллард 1905-1998 жылдары Эдна Джонстоннан дүниеге келді. Мектеп жасында Баллард Шанхайдағы Қасиетті Үштік шіркеуінің кафедралық мектебінде білім алды. Екінші Қытай-Жапон соғысы (1937-1945) басталған кезде Баллардтар отбасы қала шетіндегі үйлерін тастап, Қытай қорғаушылары мен жапон басқыншылары арасындағы соғыстан қашу үшін Шанхайдың орталық бөлігіне көшіп барды. Гонконг шайқасынан кейін (8-25 желтоқсан 1941 ж.) Жапон императорлық армиясы Халықаралық елді мекенді басып алып, 1943 жылдың басында одақтас азаматтарды тұтқындады. Баллардтар отбасы Лунхуа азаматтық жиналыс орталығына жіберілді, онда олар екінші дүниежүзілік соғыстың соңына дейін 40 отбасыға арналған екі қабатты G блогында тұрды. Лунхуа орталығында Баллард мектепке қатысты, онда мұғалімдер кәсібі бар тұтқындар еді. "Өмірдің кереметтері" автобиографиясында Баллард осы орын ауысу мен тұтқындалу тәжірибесінің "Күн империясы" романының тақырыптық негізін құрағанын айтты. Баллардтың туындыларындағы зорлық-зомбылық туралы романист Мартин Амис "Күн империясы" оны қалыптастырған нәрсеге форма береді деді. Баллард Қытайдағы жапон соғысы туралы былай деді: "Менің ойымша, соғысты бастан өткерген адамның әлемге деген көзқарасы мәңгілік өзгеріп қалады. Батыстың қала шетіндегі күнделікті өмірдің бізге ұсынатын сенімді декорациясы қиратылады; сіз құрылыс қаңқасын көресіз, содан кейін оның артындағы шындықты көресіз, және бұл қорқынышты тәжірибе болуы мүмкін".

Ұлыбритания мен Канада

1945 жылдың соңында Баллардтың анасы Дж.Г. және оның әпкесімен бірге Ұлыбританияға оралды, олар Плимут қаласында тұратын. Ол Кембридждегі Лейс мектебінде оқыды, онда жақсы жазылған эссесі үшін жүлде алды. Университетте Баллард психоанализ бен сюрреалистік суретшілердің туындыларынан шабыттанған авангардтық көркем әдебиет жазды, сонымен қатар көркем әдебиет пен медицинаны да меңгерді. Кембридждегі екінші курсында, 1951 жылдың мамырында, Хемингуэй стилінде жазылған "Қызғандыратын орталық сағат" атты әңгімесі қылмыстық әңгімелер сайысында жеңіске ие болып, Varsity газетінде жарияланды. 1951 жылдың қазан айында жарияланудан күш алып, клиникалық медицина көркем әдебиетке уақыт бөлмейтінін түсінген Баллард медицинадан бас тартып, ағылшын әдебиетін оқу үшін Куин-Мэри колледжіне түсті. Бір жылдан кейін колледжді тастап, жарнамалық мәтін жазушы, кейін энциклопедия сатушы болып жұмыс істеді. Осы уақыт аралығында Баллард әңгімелер жазуын жалғастырды, бірақ ешбір баспагер таба алмады. 1954 жылдың басында Баллард Корольдік әуе күштеріне қосылып, Канаданың Саскачеван провинциясындағы Мус-Джоудағы Корольдік Канада әуе күштерінің ұшқыштарды даярлайтын оқу базасына жіберілді. Сол кезде ол американдық ғылыми-фантастикалық журналдармен танысты, Daily Express газетінде хатшы болып жұмыс істеген Хелен Мэри Мэтьюсқа үйленді, ал 1956 жылы Баллардтың үш баласының үлкені дүниеге келді. 1956 жылдың желтоқсанында Баллард "Escapement" (New Worlds журналында) және "Prima Belladonna" (Science Fantasy журналында) әңгімелерін жариялап, кәсіби ғылыми-фантастикалық жазушы атанды. New Worlds журналының редакторы Эдвард Карнелл Баллардтың ғылыми-фантастикалық шығармаларын зор қолдау көрсетіп, оның көптеген алғашқы әңгімелерін жариялады. 1958 жылдан бастап Баллард "Химия және өнеркәсіп" ғылыми журналының редакторының көмекшісі болды. Оның өнерге деген қызығушылығы жаңадан пайда болған поп-арт қозғалысымен байланысты болды, ал 1950 жылдардың соңында Баллард жаңа романның идеяларын бейнелейтін коллаждарды көрсетті. Сонымен қатар, оның авангардтық көзқарастары басты ағымдағы ғылыми-фантастика жазушыларын алаңдатты, олардың көркемдік ұстанымдарын Баллард филистерлік деп санады. 1957 жылы Лондонда өткен Дүниежүзілік ғылыми-фантастика конвенциясына қысқа ғана уақытқа қатысқан Баллард, ол кездескен ғылыми-фантастикалық әдебиеттің түрі мен сапасына көңілі тоймады және бір жыл бойы ешбір әңгіме жазбады. Дегенмен, 1965 жылға қарай ол өзінің эстетикалық идеалдарына сай редакциялық бағыты бар авангардтық "Ambit" журналының редакторы болды.

In late 1945, Ballard's mother returned to Britain with J. G. and his sister, where they resided at Plymouth, and he attended The Leys School in Cambridge, where he won a prize for a well written essay. At university, Ballard wrote avant garde fiction influenced by psychoanalysis and the works of surrealist painters, and pursued writing fiction and medicine. In his second year at Cambridge, in May 1951, the short story "The Violent Noon", a Hemingway pastiche, won a crime story competition and was published in the Varsity newspaper. In October 1951, encouraged by publication, and understanding that clinical medicine disallowed time to write fiction, Ballard forsook medicine and enrolled at Queen Mary College to read English literature. After a year, he quit the College and worked as an advertising copywriter, then worked as an itinerant encyclopaedia salesman. Throughout that odd job period, Ballard continued writing short story fiction but found no publisher. In early 1954, Ballard joined the Royal Air Force and was assigned to the Royal Canadian Air Force flight training base in Moose Jaw, Saskatchewan, Canada. In that time, he encountered American science fiction magazines, where he met and married Helen Mary Matthews, who was a secretary at the Daily Express newspaper; the first of three Ballard children was born in 1956. In December 1956, Ballard became a professional science fiction writer with the publication of the short stories "Escapement" (in New Worlds magazine) and "Prima Belladonna" (in Science Fantasy magazine). At the New Worlds magazine, the editor, Edward J. Carnell, greatly supported Ballard's science fiction writing, and published most of his early stories. From 1958 onwards, Ballard was assistant editor of the scientific journal Chemistry and Industry. His interest in art involved the emerging Pop Art movement, and, in the late 1950s, Ballard exhibited collages that represented his ideas for a new kind of novel. Moreover, his avant garde inclinations discomfited writers of mainstream science fiction, whose artistic attitudes Ballard considered philistine. Briefly attending the 1957 World Science Fiction Convention in London, Ballard left disillusioned and demoralised by the type and quality of the science fiction writing he encountered, and did not write another story for a year; however, by 1965, he was editor of Ambit, an avante garde magazine, which had an editorial remit amenable to his aesthetic ideals.

Кәсіби жазушы

1960 жылы Баллардтар отбасы Суррейдің Шеппертон қаласына көшіп келді, ол 2009 жылы қайтыс болғанға дейін сонда тұрды. Кәсіби жазушы болу үшін Баллард негізгі жұмысын тастап, алғашқы романы «Ештеңеден соққан жел» (1962) романын екі апталық демалыс кезінде жазды. Осы сәттіліктен кейін әңгімелер жинағы жарық көрді, содан кейін әдеби өнімділіктің жарқын кезеңі басталды. 1964 жылы Мэри Баллард пневмониядан қайтыс болды, Баллард үш баласын – Джеймсті, Фэйді және Беа Баллардты тәрбиелеуге қалды. Ол қайтадан үйленбеді, бірақ оның досы Майкл Муркок Баллардқа Клэр Уолшты таныстырды, ол кейіннен оның өмірлік серігі болды. Клэр Уолш 1960 және 1970 жылдары баспа ісінде жұмыс істеді және Баллардтың әңгіме идеяларына кеңес берді. Кейін Клэр Баллардты Францияның оңтүстігіндегі София Антиполистегі эмигранттар қауымдастығымен таныстырды. 1965 жылы әйелі Мэри қайтыс болғаннан кейін Баллардтың жазуы тақырыптық байланысты әңгімелерді тудырды, олар Муркоктың «Жаңа әлемдер» журналында «Атростикалық көрме» (1970) деген атпен жарияланды. 1967 жылы романист Алгис Будрис Брайан В. Олдис, Роджер Зелазни, Сэмюэл Р. Делани және Дж. Г. Баллардты Жаңа толқын ғылыми фантастикасының жетекші жазушылары деп атады. Нәтижесінде «Атростикалық көрме» АҚШ-та құқықтық дау тудырды, себебі баспагер ғылыми фантастикалық әңгімелерде суреттелген тірі тұлғалар тарапынан қорқыныш пен жала жабу туралы сот процестерінен қауіптенді. «Атростикалық көрмеде» «Соқтығысу!» атты әңгіме автокөлік апатына құмар адамдардың психосексуалдығын зерттейді. 1970 жылы Жаңа өнер зертханасында Баллард зақымданған автомобильдердің «Соқтығысқан көліктер» көрмесін ұйымдастырды. Көрмеде өнер кураторының түсініктемесі болмағандықтан, сыншылардың ашуы мен қарапайым адамдардың вандализмге ұшырады. «Соқтығысу!» әңгімесінде және «Соқтығысқан көліктер» көрмесінде Баллард автокөлік апатындағы сексуалдық әлеуетті көрсетіп, зерттеді, бұл тақырыпты ол 1971 жылы Габриэль Дрейкпен бірге түсірген қысқа фильмде де зерттеді. Осы қызығушылықтар «Соқтығыс» (1973) романына әкелді, онда Англияның Суррей штатындағы Шеппертон қаласында тұратын Джеймс Баллард есімді басты кейіпкер бейнеленеді. 1996 жылы Дэвид Кроненбергтің фильмге бейімделуі Ұлыбританияда таблоидтардың қарсылығына тап болды, Daily Mail оны тыйым салу үшін науқан жүргізді. «Соқтығыс» романы жарық көргеннен кейінгі жылдары Баллард тағы екі роман жазды: 1974 жылғы «Бетон арал» – жылдамдығы жоғары тас жолдың бөлігіш аралында қалып қойған адам туралы және «Биік үй» – қазіргі заманғы сәнді биік үйдің тайпалық соғысқа түсуі туралы. Баллард 1970 және 1980 жылдары бірнеше роман мен әңгімелер жинағын жариялады, бірақ оның кең қауымға танылуы 1984 жылы Шанхай мен Лунхуа лагерінде өткізген жылдары негізінде жазылған «Күн империясы» кітабымен болды. Ол бестселлер атанды, Букер сыйлығының тізіміне енді және Guardian Fiction Prize және Джеймс Тейт Блэк Мемориалдық сыйлығын жеңіп алды, сондай-ақ аймақтық Commonwealth Writers' Prize сыйлығына ие болды. Кейінгі романдар көбінесе ғылыми фантастикадан алыстап, дәстүрлі қылмыс романының элементтерімен айналысты. Баллардқа 2003 жылы CBE ордені ұсынылды, бірақ ол оны «біздің ауыр монархиямызды қолдауға көмектесетін руритандық шарад» деп атап, қабылдаудан бас тартты. 2006 жылдың маусым айында оған омыртқаға және қабырғаларға метастаз берген терминалды простата қатерлі ісігі диагнозы қойылды. Оның өмірінде жарық көрген соңғы кітабы – диагноз қойылғаннан кейін жазылған «Өмірдің кереметтері» автобиографиясы болды. Оның соңғы жарияланған «The Dying Fall» әңгімесі 1996 жылы британдық Interzone ғылыми-фантастикалық журналының 106-шы санында жарық көрді. Кейін ол 2009 жылдың 25 сәуірінде The Guardian газетінде жарияланды. Ол Кенсал Грин зиратында жерленген.

In 1960, the Ballard family moved to Shepperton, Surrey, where he resided till his death in 2009. To become a professional writer, Ballard forsook mainstream employment to write his first novel, The Wind from Nowhere (1962), during a fortnight holiday, From that success followed the publication of short story collections, and was the beginning of a great period of literary productivity from which emerged the short story collection "The Terminal Beach" (1964). In 1964, Mary Ballard died of pneumonia, leaving Ballard to raise their three children, James, Fay and Bea Ballard. Although he did not remarry, his friend Michael Moorcock introduced Claire Walsh to Ballard, who later became his partner. Claire Walsh worked in publishing during the 1960s and the 1970s, and was Ballard's sounding board for his story ideas; later, Claire introduced Ballard to the expatriate community in Sophia Antipolis, in southern France; those expatriates provided grist for the writer's mill. In 1965, after the death of his wife Mary, Ballard's writing yielded the thematically related short stories, that were published in New Worlds by Moorcock, as The Atrocity Exhibition (1970). In 1967, the novelist Algis Budrys said that Brian W. Aldiss, Roger Zelazny, Samuel R. Delany and J. G. Ballard were the leading writers of New Wave Science Fiction. In the event, The Atrocity Exhibition proved legally controversial in the U. S., because the publisher feared libel and slander lawsuits by the living celebrities who featured in the science fiction stories. In The Atrocity Exhibition, the story titled "Crash!" deals with the psychosexuality of car crash enthusiasts; in 1970, at the New Arts Laboratory, Ballard sponsored an exhibition of damaged automobiles titled "Crashed Cars"; lacking the commentary of an art curator, the artwork provoked critical vitriol and layman vandalism. In the story "Crash!" and in the "Crashed Cars" exhibition, Ballard presented and explored the sexual potential in a car crash, which theme he also explored in a short film made with Gabrielle Drake in 1971. Those interests produced the novel Crash (1973), which features a protagonist named James Ballard, who lives in Shepperton, Surrey, England. In 1996, the film adaptation by David Cronenberg was met by a tabloid uproar in the UK, with the Daily Mail campaigning for it to be banned. In the years following the initial publication of Crash, Ballard produced two further novels: 1974's Concrete Island, about a man stranded in the traffic divider island of a high speed motorway, and High Rise, about a modern luxury high rise apartment building's descent into tribal warfare. Ballard published several novels and short story collections throughout the 1970s and 1980s, but his breakthrough into the mainstream came with Empire of the Sun in 1984, based on his years in Shanghai and the Lunghua internment camp. It became a best seller, was shortlisted for the Booker Prize and awarded the Guardian Fiction Prize and James Tait Black Memorial Prize for fiction. winning the regional Commonwealth Writers' Prize. These later novels often marked a move away from science fiction, instead engaging with elements of a traditional crime novel. Ballard was offered a CBE in 2003, but refused, calling it "a Ruritanian charade that helps to prop up our top heavy monarchy". In June 2006, he was diagnosed with terminal prostate cancer, which metastasised to his spine and ribs. The last of his books published in his lifetime was the autobiography Miracles of Life, written after his diagnosis. His final published short story, "The Dying Fall", appeared in the 1996 issue 106 of Interzone, a British sci fi magazine. It was later reproduced in The Guardian on 25 April 2009. He was buried in Kensal Green Cemetery.

Өлгеннен кейін жариялау

2008 жылдың қазан айында, қайтыс болғанға дейін, Баллардтың әдеби агенті Маргарет Ханбери Франкфурт кітап жәрмеңкесіне Баллардтың "Менің дәрігеріммен әңгімелер: Өмірдің мәні, болған жағдайда" деген жұмыс атауымен кітаптың жоспарын әкелді. Сөз болатын дәрігер – Лондон Империал колледжінің онколог профессоры Джонатан Уаксман, ол Баллардты простата қатерінен емдеген. Бұл кітаптың бір бөлігі қатерлі ісік және Баллардтың онымен күресі туралы болғанымен, ол одан әрі кең тақырыптарға көшуі тиіс еді. 2009 жылдың сәуірінде The Guardian басылымы HarperCollins баспасының Баллардтың "Менің дәрігеріммен әңгімелері" кітабын аяқтау мүмкін болмағанын және оны жариялау жоспарларынан бас тартқанын хабарлады. 2013 жылы Британ кітапханасының каталогында "Vermilion Sands әңгімесі (черновик)" деп тіркелген және Бернард Сигудтың редакциялаған 8000 сөздік мәтіні, "Le labyrinthe Hardoon" деген атпен француз тілінде қысқа мерзімге Éditions Tristram баспасынан шықты, циклдың бірінші әңгімесі ретінде, B. Сигуд, Дэвид Прингл және Кристофер Дж. Бекетт оны "1955 жылдың соңы/1956 жылдың басы" деп шамалап санады. J. G. Баллардқа арналған әңгімелер жинағы "Жер астынан хабарлар" (Reports From the Deep End) (Лондон: Titan Books, 2023, Максим Якубовски мен Рик Макграт редакциялаған), Б. Сигудтың түпнұсқа басылымын Д. Принглдің шамамен 9400 сөзге дейін толықтырған "Хардон лабиринті" әңгімесін қамтуы мүмкін еді, бірақ J. G. Баллардтың мұрагерлері жобаны тоқтатты.

Мұрағат

2010 жылдың маусым айында Британ кітапханасы Баллардтың жеке мұрағатын британ үкіметінің мүліктік салықтан бас тарту схемасы арқылы иеленді. Мұрағатта Баллардтың романдарының он сегіз қолжазбасы, оның ішінде 840 беттік "Күн империясы" романының қолжазбасы, сондай-ақ өмірі бойына жазысқан хаттары, күнделіктері мен фотосуреттері бар. Бұған қоса, "The Unlimited Dream Company" атты екі машинаға терілген қолжазба Техас университетінің Гарри Рэнсом орталығында сақтаулы.

Дистопиялық көркем әдебиет

Автобиографиялық романдарын қоспағанда, Баллард көбінесе апокалиптикалық дистопия жанрында жазды. Оның осы тұрғыдағы ең танымал романы — Crash, онда кейіпкерлер (басты кейіпкер, Баллард есімді) жалпы алғанда, және әсіресе танымал көлік апаттарының қатыгез психосексуалдыққа құмарлығына ден қояды. Баллардтың романы Дэвид Кроненбергтің әдебиетке алынған туындысына айналды. Баллардтың жанкүйерлері арасында оның «Vermilion Sands» (1971) атты әңгімелер жинағы ерекше құрметке ие, ол ұмытылған жұлдыздар, ақылдан безген мұрагерлер, өте эксцентрикалық суретшілер және оларды қамтамасыз ететін саудагерлер мен ерекше қызметшілер мекендейтін шөл даладағы курорттық қалада өрбиді. Әрбір әңгімеде ерекше экзотикалық технологиялар кездеседі, мысалы, бұлттан мүсін жасайтын суретшілер эксцентрикалық көрермендерге өнер көрсетеді, өлең жазатын компьютерлер, опералық дауысы мен сәйкес эгосы бар орхидеялар, фототроптық түрленетін суреттер және т.б. Баллардтың басты тақырыптарына сәйкес, әсіресе технологиялық мазохизмге байланысты, бұл әдепсіз және таңғажайып технологиялар Вермильон құмдарындағы адами кемеден қалғандардың қараңғы және жасырын тілектері мен жоспарларына қызмет етеді, көбінесе психологиялық тұрғыдан қиын және физикалық жағдайға әкеледі. Баллард «Vermilion Sands» кітабына кіріспесінде осы жинақты өзінің сүйіктісі деп атайды. Осыған ұқсас, оның «Memories of the Space Age» жинағы 1960-1970 жылдардағы американдық ғарыш зерттеулерінің дамуынан туындаған жеке және ұжымдық психологиялық салдарларды, сондай-ақ бастапқы терең архетипілік мотивацияларды зерттейді. Уилл Селф өзінің көптеген туындыларын «идеалданған, қоршалған қауымдастықтар; байлар және байлықтың бос еңбегі [қайда] виртуалды әлем осы қоршалған құрылыстардың нысанында нақтыланады» деп сипаттады. Ол осы ойдан туған жағдайларда «шынайы ләззат жоқ; секстің құны белгіленген және сезімсіз, ал табиғатпен байланыс жоқ. Бұл қауымдастықтар содан кейін зорлық-зомбылыққа ұшырайды» деп қосты. Алайда, Будрис оның туындыларын «Ж.Г. Баллардтың романының басты кейіпкері болу үшін немесе онда екінші дәрежелі рөлде ойнау үшін, сіз ғылыми білімнің барлық саласынан қол үзген болуыңыз керек» деп сынады. Романдарынан өзге, Баллард қысқа әңгімелерді кеңінен пайдаланды. 1950-1960 жылдары жарық көрген оның алғашқы туындыларының көп бөлігі қысқа әңгімелерден тұрды, соның ішінде «Chronopolis» сияқты ықпалды туындылар бар. Баллард туралы эссесінде Уилл Уайлс оның қысқа әңгімелерінің «үй ішіндегі кеңістіктерге, жиһазға және техникаға деген қызығушылығын» қалай білдіретінін атап өтеді, сондай-ақ «бұл алаңдаушылыққа толы болғанша бұрмаланатын кеңістік» дейді. Ол былай деп қорытындылады: «Баллард көрген және романдары арқылы білдірген нәрсе – технологиялық әлемнің, соның ішінде біздің құрылыс ортамыздың біздің санамыз бен денемізге тигізетін әсерінен басқа ештеңе емес». Баллард «инвертті Крузоизм» терминін енгізді. Алғашқы Робинзон Крузо өз еркінен тыс құтылған болса, Баллардтың кейіпкерлері көбінесе өздерін құлатуды таңдайды; сондықтан инвертті Крузоизм (мысалы, «Concrete Island»). Бұл тұжырымдама адамдардың қасақана алыс аралда қалу себебін түсіндіреді; Баллардтың еңбегінде кемеден құтылған адам болу – құлдыққа түсіру сияқты емес, сауықтыру және күш беру процесі, адамдарға мағыналы және маңызды өмір сүруге мүмкіндік береді.

With the exception of his autobiographical novels, Ballard most commonly wrote in the post apocalyptic dystopia genre. His most celebrated novel in this regard is Crash, in which the characters (the protagonist, called Ballard, included) become increasingly obsessed with the violent psychosexuality of car crashes in general, and celebrity car crashes in particular. Ballard's novel was turned into a controversial film by David Cronenberg. Particularly revered among Ballard's admirers is his short story collection Vermilion Sands (1971), set in an eponymous desert resort town inhabited by forgotten starlets, insane heirs, very eccentric artists, and the merchants and bizarre servants who provide for them. Each story features peculiarly exotic technology such as cloud carving sculptors performing for a party of eccentric onlookers, poetry composing computers, orchids with operatic voices and egos to match, phototropic self painting canvases, etc. In keeping with Ballard's central themes, most notably technologically mediated masochism, these tawdry and weird technologies service the dark and hidden desires and schemes of the human castaways who occupy Vermilion Sands, typically with psychologically grotesque and physically fatal results. In his introduction to Vermilion Sands, Ballard cites this as his favourite collection. In a similar vein, his collection Memories of the Space Age explores many varieties of individual and collective psychological fallout from—and initial deep archetypal motivations for—the American space exploration boom of the 1960s and 1970s. Will Self has described much of his fiction as being concerned with "idealised gated communities; the affluent, and the ennui of affluence [where] the virtualised world is concretised in the shape of these gated developments." He added in these fictional settings "there is no real pleasure to be gained; sex is commodified and devoid of feeling and there is no relationship with the natural world. These communities then implode into some form of violence." Budrys, however, mocked his fiction as "call[ing] for people who don't think to be the protagonist of a J. G. Ballard novel, or anything more than a very minor character therein, you must have cut yourself off from the entire body of scientific education". In addition to his novels, Ballard made extensive use of the short story form. Many of his earliest published works in the 1950s and 1960s were short stories, including influential works like Chronopolis. In an essay on Ballard, Will Wiles notes how his short stories "have a lingering fascination with the domestic interior, with furnishing and appliances", adding, "it's a landscape that he distorts until it shrieks with anxiety". He concludes that "what Ballard saw, and what he expressed in his novels, was nothing less than the effect that the technological world, including our built environment, was having upon our minds and bodies." Ballard coined the term inverted Crusoeism. Whereas the original Robinson Crusoe became a castaway against his own will, Ballard's protagonists often choose to maroon themselves; hence inverted Crusoeism (e. g., Concrete Island). The concept provides a reason as to why people would deliberately maroon themselves on a remote island; in Ballard's work, becoming a castaway is as much a healing and empowering process as an entrapping one, enabling people to discover a more meaningful and vital existence.

Теледидар

1965 жылғы 13 желтоқсанда BBC Two телеарнасы Питер Поттердің режиссерлігімен «Тринадцать к Центаврусу» атты әңгіменің бейімделуін көрсетті. Бір сағаттық драма «Белгісіздерден» алғашқы маусымның бір бөлігі болды және Дональд Хьюстон доктор Фрэнсис рөлінде, ал Джеймс Хантер Абель Грэйнджер рөлінде ойнады. 2003 жылы Баллардтың «The Enormous Space» әңгімесі (алғаш рет 1989 жылы «Interzone» ғылыми-фантастикалық журналында жарияланған, кейіннен Баллардтың «War Fever» әңгімелер жинағына енген) Ричард Керсон Смиттің «Үй» атты BBC телефильміне бір сағаттық бейімделуге айналды, оны ол өзі де режиссерлік етті. Сюжет орта тапқа жататын бір адамның сыртқы әлемді тастап, үйіне қамалып, жалғыз өмір сүруін баяндайды.

Ықпал

Баллардты киберпанк қозғалысының маңызды алдастығы ретінде Брюс Стерлинг Mirrorshades антологиясына кіріспесінде және автор Уильям Гибсон атады. Баллардтың американдық саясатын пародизациялаған «Неге мен Рональд Рейганды құшақтағым келеді» атты памфлеті, кейіннен оның тәжірибелік романы «Атростикалық көрме» бөлігі ретінде жарияланды, 1980 жылғы Республикалық Ұлттық Конвентте әзілшілер тарапынан көшіріліп таратылды. 1970 жылдардың басында Брайтон қаласындағы кітап сатушы Билл Батлер памфлет сатқаны үшін Ұлыбританияның арсыздық заңдары бойынша сотталды. 2002 жылы жарық көрген «Шаян догс: Адамдар және басқа жануарлар туралы ойлар» кітабында философ Джон Грей Баллардтың өз идеяларына зор ықпал еткенін мойындайды. Кітаптың баспагері Баллардтың: «Шаян догс адам болудің барлық болжамдарымызға күдік тудырады және олардың көпшілігі – қате екенін көрсетеді» деген сөзін келтіреді. Грей «New Statesman» журналында Баллардпен болған кешкі ас туралы қысқа эссе жазды, онда ол: «Көптеген адамдардан айырмашылығы, менің қиялымды қоздырған оның дистопиялық көрінісі емес. Мен үшін оның туындылары лирикалық болды – құлайтын ландшафттардан табылған сұлулықтың бейнесі» деді. Әдебиет теорияшысы Брайан МакХейл «Атростикалық көрменің» «ғылыми фантастикалық топостарға негізделген постмодернистік мәтін» екенін айтады. Ли Киллоу Баллардтың «Vermilion Sands» атты маңызды әңгімелер жинағын өзінің «Aventine» жинағына шабыт көзі ретінде тікелей сілтеме жасайды, ол да танымал тұлғалар мен эксцентриктерге арналған шалқыған курорт, онда ерекше немесе бекершілік жаңа технологиялар қараңғы ниеттер мен құштарлықты білдіруге мүмкіндік береді. Терри Даулингтің «Twilight Beach» ортасы да «Vermilion Sands» және Баллардтың басқа туындыларының әсеріне тап болды. Жан Бодрияр «Simulacra and Simulation» кітабында «Crash» романын «симуляция әлемінің алғашқы ұлы романы» деп атады. Баллард сонымен қатар әртүрлі медиа арасындағы қарым-қатынасқа қызығушылық танытты. 1970 жылдардың басында ол Өнер және технология зерттеу институтының қамқоршылар кеңесінің мүшесі болды.

Ballard is cited as an important forebear of the cyberpunk movement by Bruce Sterling in his introduction to the Mirrorshades anthology, and by author William Gibson. Ballard's parody of American politics, the pamphlet "Why I Want to Fuck Ronald Reagan", which was subsequently included as a chapter in his experimental novel The Atrocity Exhibition, was photocopied and distributed by pranksters at the 1980 Republican National Convention. In the early 1970s, Bill Butler, a bookseller in Brighton, was prosecuted under UK obscenity laws for selling the pamphlet. In his 2002 book Straw Dogs: Thoughts on Humans and Other Animals, the philosopher John Gray acknowledges Ballard as a major influence on his ideas. The book's publisher quotes Ballard as saying, "Straw Dogs challenges all our assumptions about what it is to be human, and convincingly shows that most of them are delusions." Gray wrote a short essay, in the New Statesman, about a dinner he had with Ballard in which he stated, "Unlike many others, it wasn't his dystopian vision that gripped my imagination. For me his work was lyrical – an evocation of the beauty that can be gleaned from landscapes of desolation." According to literary theorist Brian McHale, The Atrocity Exhibition is a "postmodernist text based on science fiction topoi". Lee Killough directly cites Ballard's seminal Vermilion Sands short stories as the inspiration for her collection Aventine, also a backwater resort for celebrities and eccentrics where bizarre or frivolous novelty technology facilitates the expression of dark intents and drives. Terry Dowling's milieu of Twilight Beach is also influenced by the stories of Vermilion Sands and other Ballard works. In Simulacra and Simulation, Jean Baudrillard hailed Crash as the "first great novel of the universe of simulation". Ballard also had an interest in the relationship between various media. In the early 1970s, he was one of the trustees of the Institute for Research in Art and Technology.

Популярлы музыкада

Баллардтың танымал музыкаға елеулі әсері болды, оның туындылары лирикалық бейнелердің негізі ретінде қолданылды, әсіресе британдық постпанк және индустриалдық топтар арасында. Мысалдарға Джон Фокстың "Metamatic" альбомы, "Exodus" тобының "The Atrocity Exhibition Exhibit A" альбомы, Joy Division тобының әртүрлі әндері (әсіресе "Closer" альбомынан "Atrocity Exhibition" және "Unknown Pleasures" альбомынан "Disorder"), Hawkwind тобының "High Rise" әні, The Normal тобының "Warm Leatherette" әні және Дэнни Браунның "Atrocity Exhibition" әні жатады. Ән жазушылар Тревор Хорн мен Брюс Вулли Баллардтың "The Sound Sweep" әңгімесінің The Buggles тобының "Video Killed the Radio Star" хитіне шабыттандырғанын айтады, ал The Buggles тобының екінші альбомына "Vermillion Sands" атты ән енді. 1978 жылғы постпанк тобы Comsat Angels өз атын Баллардтың әңгімелерінің бірінен алды. Британдық электрондық музыка тобы The Human League-тің ертедегі инструменталды трекі "4JG" авторға құрмет ретінде Баллардтың инициалдарынан тұрады (бұл Roxy Music тобының "2HB" әніне жауап ретінде жасалған). Уэльстік рок-тобы Manic Street Preachers өздерінің "Mausoleum" әнінде Баллардпен жасалған сұхбаттан үзіндіні пайдаланды. Сонымен қатар, Manic Street Preachers тобының "A Billion Balconies Facing the Sun" әні Дж.Г. Баллардтың "Cocaine Nights" романынан алынған бір шумақтан алынған. Ағылшын тобы Klaxons өзінің тұңғыш альбомын Баллардтың әңгімелер жинағының атымен – "Myths of the Near Future" деп атады. Empire of the Sun тобы өз атын Баллардтың романынан алды.

2024 жылғы Мет Галада

2024 жылғы Мет-Галаның киім коды «Уақыт бағы» болды, ол Баллардтың 1962 жылғы «Уақыт бағы» атты әңгімесінен шабыттанды.

Радио

1988 жылдың қараша/желтоқсан айларында CBC радиосының ғылыми-фантастикалық «Vanishing Point» сериясы Дж. Г. Баллардтың әңгімелерінен жеті бөлімдік мини-сериал көрсетті, оған «Escapement», «Dead Astronaut», «The Cloud Sculptors of Coral D», «Low Flying Aircraft», «A Question of Re-entry», «News from the Sun» және «Having a Wonderful Time» аудио бейімдемелері кірді. 2013 жылдың маусым айында BBC Radio 4 радиостанциясы «Суға батқан әлем» және «Конкретті арал» туындыларын «Қауіпті көріністер» деп аталатын антиутопиялық көркем әдебиет маусымының аясында эфирге шығарды.