Пьер Луиджи Фарнезе: Герцог Пармы және Кастроның өмірі мен әскери жолы
Pier Luigi Farnese
Пьер Луиджи Фарнезе (1503-1547) – Кастро, Парма және Пьяченцаның 1-ші герцогі, Папа Павел III-нің заңды емес ұлы. Өмірі, әскери мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пьер Луиджи Фарнезе (19 қараша 1503 – 10 қыркүйек 1547) – 1537 жылдан 1545 жылға дейін Кастро герцогы, ал 1545 жылдан 1547 жылға дейін Парма және Пьяченца герцогы болды. Ол кардинал Алессандро Фарнезедің (кейін Папа III Пауыл аталған) заңды емес ұлы еді. Ол әскерге қатысып, 1527 жылы Римді шабуылдауға қатысты.
Pier Luigi Farnese (19 November 1503 – 10 September 1547) was the first Duke of Castro from 1537 to 1545 and the first Duke of Parma and Piacenza from 1545 to 1547. He was the illegitimate son of Cardinal Alessandro Farnese (who later became Pope Paul III). He became a soldier and participated in the sack of Rome in 1527.
Жастық шақ
1503 жылы туған Пьер Луиджи Алессандро Фарнезе кардинал Алессандро Фарнезе мен Сильвия Руффинидің ұлы болды. Оның әкесі 1534 жылдың 13 қазанында Папа Павел III болып сайланды. 1505 жылдың шілдесінде Папа Юлий II Пьер Луиджиге Фарнезе отбасының мүлігін мұраға алуға рұқсат берді. 1513 жылдың 23 маусымында Папа Лев X Пьер Луиджинің екінші рет заңды екенін жариялады. Заңдылығына қарамастан, оның заңды емес тууы Пьер Луиджині өмір бойы мазалады және оның мінезінің қалыптасуына әсер еткені сөзсіз. Пьяченца ақсүйектері оны жиі "Папаның заңды емес ұлы" деп қорлады. Оған "Транкилл" лақап атымен белгілі атақты гуманист ұстаз Балдассаре Малоссо ди Касалмагьоре берілді, ол соғыс пен бекіністерге деген құштарлығын тез дамытты. Дегенмен, әкесі Пьер Луиджиді Фарнезе отбасының нағыз басшысы етіп, Питильяно графы Лодовиконың қызы Жеролама Орсинимен (кейде Жиролама деп те жазылады) тиімді некелік одақ жасауға ұмтылды. 1513 жылы неке шарты жасалды, ал 1519 жылы той өтті. Махаббатсыз неке болғанына қарамастан, Жеролама адал әйел болып, Пьер Луиджидің шектен шығуларына, қатыгездігіне және ысырапшылдығына лайықты түрде төтеп берді. Градолидегі сарай құрылысының кешігуіне байланысты, жас жұбайлар Валентано қамалында тұруға мәжбүр болды. Келесі жылы олардың тұңғыш ұлы Алессандро дүниеге келді.
Pier Luigi Alessandro Farnese, born in 1503, was the son of Cardinal Alessandro Farnese and Silvia Ruffini. His father would be elected Pope Paul III on 13 October 1534. In July 1505, Pope Julius II legitimated Pier Luigi so that he could inherit the Farnese family estates. On 23 June, 1513, Pope Leo X published a second legitimation of Pier Luigi. In spite of the legitimations, his illegitimacy tormented Pier Luigi all his life, and doubtless contributed to the formation of his character. The nobility of Piacenza was frequently known to insult him as "the bastard son of the Pope." He was given a famous humanist tutor, Baldassarre Malosso di Casalmaggiore, nicknamed "Tranquillus," and quickly developed a love of war and fortifications. His father was, however, keen to make Pier Luigi the true head of the Farnese family and so arranged a favourable marriage alliance with Gerolama (also known by the spelling Girolama) Orsini, daughter of Lodovico, Count of Pitigliano. In 1513 the engagement contract was drawn up, and in 1519 the wedding celebrated. Despite a loveless marriage, Gerolama remained a faithful devoted wife, tolerating Pier Luigi's excesses, brutality, and extravagances with dignity. Delays in the construction at the palace in Gradoli, meant the young couple had to lodge in the Castle at Valentano. The following year their first son Alessandro was born.
Әскери мансап
Пьер Луиджи Фарнезе тез арада жалдамалы әскердің стереотипіне айналды: жабайы және адалсыз. Ол батыл, еріншекті, сонымен қатар күшті және қайсар болғанмен, көптеген адамдарды ренжітетіндей қатыгездік танытты. Ол әрқашан Папалықтың дәстүрлі жағында шайқаспады; Фарнезелердің гвельфтік көзқарастарын өзгертіп жіберді. 1520 жылы, он жеті жасында, ол ағасы Рануччомен бірге Венеция Республикасының жалдамалы әскерінде қызмет етті. Осының нәтижесінде ол 1527 жылға дейін император Карл V-нің туы астында болды, сол жылы Римді тонауға қатысты. Ағасы Рануччо Папаны қорғау үшін Сант-Анджело бекінісіне тартылғанда, Пьер Луиджи Тибрді кешіп, әскерін отбасылық сарайға орналастырып, оны қираудан сақтап қалды. Сыншылар Фарнезелерді екі жаққа да қолдау көрсетуде айыптады, бірақ Папа Климент VII оны кінәлаудан бас тартты. Соңында, оба індеті қалаға жеткенде, императорлық әскерлер шегінуге шешім қабылдады. Пьер Луиджи Римнен Рим аудандарына қашып, оларға аяусыз салық салып, ұрлық пен кісі өлтіруге жол ашты. Папа Климент осы мінез-құлықтан шаршап, ақырында кардинал Александр ұлын Папамен келістіруге тырысқанға дейін, оны шіркеуден шығарумен қорқытты. 1528 жылы Пьер Луиджи әлі де императорлық жалақымен Апулияда француз әскеріне қарсы соғысып, Манфредонияны қорғауда көзге түсті.
Pier Luigi Farnese quickly became the stereotype of a mercenary soldier: wild and amoral. He had courage and daring and while strong and audacious was also sufficiently brutal to offend many observers. Nor did he always fight on the traditional side of the papacy; reversing the pro Guelph sentiments of the Farnese. In 1520, at the age of seventeen, he and his brother Ranuccio were already employed as mercenaries in the pay of the Republic of Venice. As a result, he served under the standard of Charles V — remaining with the emperor until 1527, he was present at the Sack of Rome of that year, in which he took part. While his brother Ranuccio withdrew to Castel Sant'Angelo to defend the Pope; Pier Luigi crossed the Tiber and quartered his men in the family palace, thus saving it from destruction. Critics accused the Farnese of backing both sides, but Pope Clement VII refused to condemn him. Finally when the plague hit the city, the imperial troops decided to withdraw. Pier Luigi withdrew from Rome into the Roman countryside, taxing it without mercy and permitting a climate of theft and murder. Pope Clement, tired of this behaviour, eventually threatened him with excommunication, until Cardinal Alexander tried diplomatically to reconcile his son with the pope. In 1528 Pier Luigi, still under imperial pay, fought in Apulia against the French army and distinguished himself in the defence of Manfredonia.
Діннің бас діни қызметкері
1534 жылы оның әкесі Павел III ретінде папалыққа көтерілгенде, Валентанода зор тойлар болды, содан кейін Пьер Луиджи Римге кетті. Пауылдың бірінші қадамы – Пьер Луиджидің үлкен ұлы Алессандро Фарнезені кардинал етіп тағайындау болды. Бірақ Карл V Пьер Луиджиге Новара қаласының титулдарын беруге тек қана келісім берді, соған Ронциглионе аумағын қосты. Пьер Луиджи "Монтальто" титулын алды, ол салық төлемей астық экспорттау құқығын берді; ал Пауль Канин, Градоли, Валентано, Латера және Мартаға феодалдық құқықтарды қабылдады. Ол Фраскати қаласын Кастродағы бекініспен алмастырды және Монтефиасконе епархиясынан Бисенцио сатып алды. Соңғы әрекеті ретінде Пауль жерлерден ресми герцогтық құрып, оны ұлы мен мұрагерлеріне сыйлады. Дегенмен, герцогтық тікелей Қасиетті Тақтың бақылауына өтуі керек еді. Кастро герцогтігі Әулие Петрдің мұрасы ішінде толыққанды мемлекет ретінде жұмыс істеді. 1538 жылы оның ұлы Оттавио император Карл V-нің заңды емес қызы Маргарита Пармскаямен үйленді, осылайша Фарнездер мен императорлық отбасы арасындағы достық бекітілді. 1543 жылы тағы бір ұлы, Орацио Францияға жіберілді және Франция королі Генрих II-нің заңды емес қызы Диана де Франсқа үйленді. Соңында, 1545 жылы оның үшінші ұлы Рануччо Пауыл III-тің қарамағында кардинал болды.
When his father was elevated to the papacy as Paul III in 1534, great festivities were celebrated at Valentano, after which Pier Luigi left for Rome. Paul's first action was to make Pier Luigi's eldest son, Alessandro Farnese, a cardinal. But Charles V only reluctantly allowed the granting of titles to Pier Luigi over the city of Novara, To this he added the territory of Ronciglione. Pier Luigi was invested with the titles of "Montalto" which gave the right to export grain without paying taxes; and Paul accepted feudal rights over Canine, Gradoli, Valentano, Latera and Marta. He exchanged the city of Frascati for the fortress at Castro, and at bought Bisenzio from the diocese of Montefiascone. As a final act, Paul created a formal duchy out of the lands and bestowed it upon his son and heirs. The duchy was, however, to come under the direct control of the Holy See. The Duchy of Castro operated as a functioning State within the Patrimony of Saint Peter. In 1538 his son Ottavio married Margaret of Parma, an illegitimate daughter of Emperor Charles V; thus consolidating the friendship between the Farnese and the imperial family. In 1543 another son, Orazio, was sent to France and eventually married Diane de France an illegitimate daughter of Henry II of France. Finally in 1545 his third son, Ranuccio, was created a cardinal by Paul III.
Парма және Пьяченца герцогы
Пауль III содан кейін Пьер Луиджиді Парма және Пьяченца герцогы етіп тағайындады, бұл жерлер бұрын Папалық штаттардың бір бөлігі болған. Пьер Луиджи мен оның ұлы Оттавио, Киелі Тақтың қазынасына жыл сайын 9000 алтын дукат төлейтіндерін жариялады, ал оның орнына Камерино және Непи герцогтықтарын қайтарып берді. Пьер Луиджи 1546 жылдың 23 қыркүйегінде жаңа мемлекеттеріне иелік етті.
Paul III then went on to make Pier Luigi Duke of Parma and Piacenza, properties that had previously been a part of the Papal States. Pier Luigi and his son, Ottavio, declared they would pay 9,000 golden ducati every year to the treasury of the Holy See, and, in exchange, they gave back the Duchies of Camerino and Nepi. Pier Luigi took possession of his new states on 23 September 1546.
Құрлық және өлім
Оның зұлым билігі мен салықтары қалалардың адіздігіне себеп болды, олар папалардың әділ билігіне үйренген еді. Аристократияға, әсіресе, император Карл V қолдау көрсетті, ол Парма мен Пьяченцаны Милан герцогтығына қосуды мақсат тұтты. Карл қалаларды иеленгісі келетінін білген Милан губернаторы Ферранте Гонзага, маркиз Ангуиссола мен Андреа Дорианың қолдауымен Фарнездерге қарсы құйрық тістеді. Кейінірек болған оқиғалар герцогтықты 1551 жылы Пьер Луиджидің ұлы Оттавиоға қайтаруға әкелді. Бірақ, ұлы қайтыс болғаннан кейін Папа Павел консисторияда жиналып, Феррантені қастандық жасады деп айыптады, Оттавио әкесінен кейін жаңа герцог және Шіркеудің жаңа гонфалониері болады деп жариялады. Пьер Луиджидің денесі Пьяченцаға әкелініп жерленді, кейін оның әйелі Жеролама Орзини денесін Пармаға, содан кейін Болсена көліндегі Бисентина аралындағы отбасылық қабірге жеткізді.
His tyrannical rule and his taxes gained him the enmities of the cities, which were used to the fair authority of the Popes. The aristocracy, in particular, was supported against him by emperor Charles V, who aimed to unite Parma and Piacenza to the Duchy of Milan. It was Ferrante Gonzaga the governor of Milan who, having learned that Charles wanted to take possession of the cities, decided to launch a plot against the Farnese, supported by the marquis Anguissola and Andrea Doria. although subsequent events led to the return of the duchy to Pier Luigi's son, Ottavio in 1551. Following the death of his son, Pope Paul met in consistory and had Ferrante accused of the murder declaring that Ottavio would succeed his father as the new duke and the new Gonfalonier of the Church. Pier Luigi's body was brought back and buried in Piacenza; later the body was transported to Parma by his wife Gerolama Orsini and then to the family tomb on the island of Bisentina on Lake Bolsena.