Ағылшын мастифі – британдық ірі тұқымды ит. Текшесі, қара маскасы, мейірімді мінезімен ерекше. Тарихы, шығу тегі және бүгінгі танымалдығы туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын мастифі, немесе жай ғана мастиф – өте ірі британдық ит тұқымы. Ол, мүмкін, ежелгі Алаунт және Британияның соғыс итінен (Pugnaces Britanniae) тараған, ал 19 ғасырда Альпі мастифінің елеулі үлесі болған. Мастиф өте үлкен дене бітімімен, алып басымен, қысқа, шектеулі түс гаммасындағы жүнімен және әрқашан қара маскамен ерекшеленеді. Ол мейірімді және сүйкімді мінезімен танымал. Қазіргі заманғы иттердің тегі 19 ғасырдың басына дейін жетеді, бірақ қазіргі түрі 1880 жылдары қалыптасып, содан бері жетілдіріліп келеді. Саны күрт азайған кезеңнен кейін, мастифтің бүкіл әлемдегі танымалдығы артып келеді. Тарихы бойы мастиф көптеген ит тұқымдарының дамуына үлес қосты, олардың кейбіреулері мастиф типті иттер деп белгілі, ал кейбіреулері шатастыратындай, жай ғана "мастифтер" деп аталады. Бұл – қасқырдан орташа есеппен 50 кг-ға (110 фунтқа) дейін салмағы ауыр болатын ең ірі тірі иттің түрі.
The English Mastiff, or simply the Mastiff, is a British dog breed of very large size. It is likely descended from the ancient Alaunt and Pugnaces Britanniae, with a significant input from the Alpine Mastiff in the 19th century. Distinguished by its enormous size, massive head, short coat in a limited range of colours, and always displaying a black mask, the Mastiff is noted for its gentle and loving nature. The lineage of modern dogs can be traced back to the early 19th century, but the modern type was stabilised in the 1880s and refined since. Following a period of sharp decline, the Mastiff has increased its worldwide popularity. Throughout its history the Mastiff has contributed to the development of a number of dog breeds, some generally known as mastiff type dogs or, confusingly, just as "mastiffs". It is the largest living canine, outweighing the wolf by up to 50 kg (110 lbs) on average.
Сыртқы келбеті
Үлкен денелі, кең бас сүйегі және жалпы төртбұрышты келбетті басы бар бұл ит, салмағы бойынша ең ірі ит тұқымы болып табылады. Ол орташа есеппен Сент-Бернардтан сәл ауыр, бірақ бұл екі тұқымның арасында салмақ бойынша елеулі үштасқандық бар. Ирландиялық вольфхаунд пен Грейт-Дэннің бойы алты дюймнан асып түссе де, олар осы тұқымдай мықты емес. Денесі үлкен, терең және кең, әсіресе алдыңғы аяқтар арасында – бұл оларды кең аралыққа орналастырады. Иықтан қалқаға дейінгі дененің ұзындығы, құбыр биіктігінен жоғары. Бұл тұқым үшін AKC стандарты бойынша биіктігі (олардың веб-сайтында көрсетілгендей) еркектер үшін иықтан және әйелдер үшін (ең кемі) иықтан басталады. Әдеттегі аталықтың салмағы , әдеттегі аналықтың салмағы , ал өте ірілерінің салмағы немесе одан да көп болуы мүмкін.
With a massive body, broad skull and head of generally square appearance, it is the largest dog breed in terms of mass. It is on average slightly heavier than the Saint Bernard, although there is a considerable mass overlap between these two breeds. Though the Irish Wolfhound and Great Dane can be more than six inches taller, they are not nearly as robust. The body is large with great depth and breadth, especially between the forelegs—which causes these to be set wide apart. The length of the body taken from the point of the shoulder to the point of the buttock is greater than the height at the withers. The AKC standard height (per their website) for this breed is at the shoulder for males and (minimum) at the shoulder for females. A typical male can weigh , a typical female can weigh , with very large individuals reaching or more.
Қалпақтың түсі стандарттары
Бұрынғы стандартта жамылғы қысқа және тығыз болуы керек деп көрсетілген. Ұзын шашты мастифтер, "Флуффи" деп аталатындар, рецессивті геннің нәтижесінде пайда болады және сирек кездеседі. AKC ұзын түк жамылғысын кемшілік деп санайды, бірақ дисквалификацияға себеп емес. Ағылшыз мастифінің түстері – абрикос күміс, күміс, абрикос, немесе қара түсті жолақты (brindle), әрқашан тұмсығы, құлақтары мен мұрны және көздерінің айналасы қара болуы керек. Мастиф түстерін әртүрлі кинологиялық клубтар әртүрлі сипаттайды, бірақ негізінен абрикос немесе күміс түсті, немесе қара жолақтың (brindle) негізі ретінде осы түстер қолданылады. Барлық жағдайларда қара маска болуы тиіс. Күміс түсті абрикос әдетте ашық "күміс" реңді, бірақ алтын сарыға дейін өзгеруі мүмкін. Абрикос түсі жеңіл қызылдан терең, бай қызылға дейін болуы мүмкін. Жолақтың (brindle) белгілері идеалды жағдайда ауыр, тегіс және анық жолақтардан тұруы керек, бірақ шындығында жеңіл, тегіс емес, жаңқа, нашар көрінетін немесе бүлінген болуы мүмкін. Дақты мастифтер сирек кездеседі. Стандартқа сәйкес келмейтін басқа түстерге қара, көк жолақты (brindle) және шоколадты (қоңыр) маска жатады. Кейбір мастифтердің түгінде қара түсті түктердің көп болуынан арқасы мен иықтарында күңгірттік байқалады. Бұл әдетте кемшілік деп есептелмейді. Жолақтың (brindle) түсі қарадан басқа барлық түстерге үстемдік танытады, бірақ қара түс енді мастифтерге тән түс ретінде саналмайды. Абрикос күміс түсіне үстемдік танытады, бірақ бұл үстемдік толық болмауы мүмкін. Көптеген түс кемшіліктері рецессивті болып табылады, бірақ қара түс мастифтерде соншалық сирек кездеседі, сондықтан аллель рецессивті ме, әлде үстемдік танытатын мутация ма, әлі анықталған жоқ. Иттердің түгінің әртүрлілігінің генетикалық негізі көп зерттелген, бірақ барлық мәселелер әлі шешілмеген. Қазіргі білімге сүйенсек (және иттер диплоидты жануарлар екенін еске ала отырып, әр геннің орны (локусы) әр жануарда екі рет кездеседі, сондықтан үстемдік мәселелерін де шешу қажет), мастиф стандартымен рұқсат етілген ген мүмкіндіктері – AyBDEmh((kbr немесе ky)mS). Бұл қара мұрынды, түсі ақ емес, қара маскалы, арлекин емес, жолақты (brindle) немесе жолақты емес, мерль емес және дақты емес итті сипаттайды. Сирек кездесетін ерекшеліктерді ескере отырып, "b" (қоңыр маска және қоңыр жолақты болуы мүмкін), "d" (көк маска және көк жолақты болуы мүмкін), "sp" (дақтылық) және мүмкін "a" (рецессивті қара) қосуымыз керек. Гомозиготтағы қоңыр және гомозиготтағы көк түстердің комбинациясы – басқа тұқымдарда жиі кездесетін Изабелла деп аталатын ашық қоңыр түс. Мастифте бұл маскада, құлақтарда және бар болған жолақтарда көрінеді. Гендердің орналасуына қатысты болжамдар да болуы мүмкін, сондықтан мастиф "I" (абрикос) немесе "i" (абрикос емес) және мүмкін "cch" (күміс түсті ағарту) немесе "C" (күміс түсті ағартусыз) болуы мүмкін. (Бұл "C локусы" басқа жануарларда анықталған SLC45A2 локусынан өзгеше болуы мүмкін екеніне назар аударыңыз.)
The former standard specified the coat should be short and close lying. Long haired Mastiffs, known as "Fluffies", are caused by a recessive gene — they are occasionally seen. The AKC considers a long coat a fault but not cause for disqualification. English Mastiff colours are apricot fawn, silver fawn, fawn, or dark fawn brindle, always with black on the muzzle, ears, and nose and around the eyes. The colours of the Mastiff coat are differently described by various kennel clubs, but are essentially fawn or apricot, or those colours as a base for black brindle. A black mask should occur in all cases. The fawn is generally a light "silver" shade, but may range up to a golden yellow. The apricot may be a slightly reddish hue up to a deep, rich red. The brindle markings should ideally be heavy, even and clear stripes, but may actually be light, uneven, patchy, faint or muddled. Piebald Mastiffs occur rarely. Other non standard colours include black, blue brindle, and chocolate (brown) mask. Some Mastiffs have a heavy shading caused by dark hairs throughout the coat or primarily on the back and shoulders. This is not generally considered a fault. Brindle is dominant over solid colour, other than black, which may no longer exist as a Mastiff colour. Apricot is dominant over fawn, though that dominance may be incomplete. Most of the colour faults are recessive, though black is so rare in the Mastiff that it has never been determined whether the allele is recessive or a mutation that is dominant. The genetic basis for the variability of coat in dogs has been much studied, but all the issues have not yet been resolved. On the basis of what is known (and remembering that, as dogs are diploid animals, each gene location (locus) appears twice in every animal, so questions of dominance also must be resolved), the gene possibilities allowed by the Mastiff standard are AyBDEmh(kbr or ky)mS. This describes a dog which is fawn with a dark nose, non dilute, black masked, non harlequin, brindled or not brindled, non merle, and non spotted. To allow for the rare exceptions we must include "b" (brown mask and possible brown brindling), "d" (blue mask and possible blue brindling), "sp" (pied spotting), and perhaps "a" (recessive black). The possible combination of homozygous brown and homozygous blue is a pale brown referred to as Isabella in breeds where it is relatively common. On a Mastiff, this would appear on mask, ears, and any brindling that was present. Speculative gene locations may also exist, so a Mastiff may be "I" (apricot) or "i" (non apricot) and perhaps "cch" (silver lightening) or "C" (without silver lightening). (Note that this "C locus" may not be the same as the one identified in other animals, SLC45A2.)
Денсаулық
Мастифтің дамуының барлық кезеңдерінде оның ірілігі мен салмақтылығы, тіпті кейде қиын қозғалысы байқалуы тиіс. Мастиф – дұрыс тамақтану мен жаттығуды қажет ететін өте ірі ит. Иттің өмірінің алғашқы 2 жылында, оның буындарының өсу пластиналарына зақым келтірмеу үшін, шамадан тыс жүгіру ұсынылмайды, себебі ол кейбір апталарда 5 фунттан астам салмақ қосуы мүмкін. Дегенмен, жалқау мінез-құлқынан арылу және денсаулыққа қатысты бірқатар мәселелердің алдын алу үшін, ит өмірі бойы тұрақты жаттығулар жасауы керек. Иттің денесіне қысым түспеуі үшін, миын, артрит және гигрома (жедел қабыну) дамуын болдырмау мақсатында, оны жұмсақ бетке ұйытатын ұсынылады. Тұқымның үлкендігіне байланысты, күшіктерді анасы емшек берген кезде тұншықтырып немесе басып кетуі мүмкін. Балаларға арналған ұялату қорабы мен мұқият бақылау мұндай жағдайлардың алдын алады. Ұлыбританияда жүргізілген зерттеуде осы тұқымның өмір сүру ұзақтығы 9 жыл екені анықталды. Басты проблемалар – жамбас дисплазиясы және асқазанның бұрылуы. Басқа да проблемалар: семіздік, остеосаркома және цистинурия. Сирек кездесетін проблемаларға кардиомиопатия, аллергия, вагинальды гиперплазия, круциалдық байланыстың жыртылуы, гипотиреоз, ОКР, энтропион, прогрессивті ретина атрофиясы (ПРА) және тұрақты оқушылық мембраналар (ППМ) жатады. Таза тұқымды мастифті сатып алғанда, сарапшылар итке жамбас дисплазиясы, шынтақ дисплазиясы, қалқанша безі және ПРА-ға ДНК-тест жасауды ұсынады. Мастифті пәтерде де ұстауға болады, бірақ оған жеткілікті жаттығулар жасау үшін көңіл бөлу керек. Мастифтерді күніне екі-үш рет тамақтандыру керек; күніне бір рет көп мөлшерде тамақтану асқазанның бұрылу қаупін арттырады деп саналады.
At all stages of development, the Mastiff should show the breed characteristics of massiveness and sound, if cumbersome, movement. The Mastiff is a particularly large dog demanding correct diet and exercise. Excessive running is not recommended for the first 2 years of the dog's life, in order not to damage the growth plates in the joints of this heavy and fast growing dog, which in some weeks may gain over 5 lb. However, regular exercise must be maintained throughout the dog's life to discourage slothful behaviour and to prevent a number of health problems. A soft surface is recommended for the dog to sleep on to prevent the development of calluses, arthritis, and hygroma (an acute inflammatory swelling). Due to the breed's large size, puppies may potentially be smothered or crushed by the mother during nursing. A whelping box, along with careful monitoring, can prevent such accidents. A UK study found a life expectancy of 9 years for the breed. Major problems can include hip dysplasia and gastric torsion. Other problems include obesity, osteosarcoma, and cystinuria. Problems only occasionally found include cardiomyopathy, allergies, vaginal hyperplasia, cruciate ligament rupture, hypothyroidism, OCD, entropion, progressive retinal atrophy (PRA), and persistent pupillary membranes (PPM). When purchasing a purebred Mastiff, experts often suggest that the dog undergo tests for hip dysplasia, elbow dysplasia, thyroid, and DNA for PRA. A Mastiff may be kept in an apartment, but care must be taken to give it enough exercise. Mastiffs should be fed two or three times a day; it is believed that one large meal per day can increase the chance of gastric torsion.
Ежелгі заманнан XIX ғасырдың басына дейін
Кассит дәуірінде (б.з.д. 15-12 ғғ.) жасалған Месопотамия аймалына тән, керамика мен бояудан жасалған мастиф сияқты иттің мүсіні бар. Бұл иттер римдік ареналарда арыстан, жолбарыс, аю және гладиаторлармен шайқасқан иттермен туыс болуы мүмкін. Әрине, ағылшын мастифінің қалыптасуының бір бөлігі – римдіктер Британияны жаулаған кезде болған Pugnaces Britanniae болды. Ежелгі римдік ақын Гратций (немесе Гратций Фалиск) британдық иттер туралы жазған, оларды ежелгі гректердің Молосс тұқымынан артық деп сипаттаған:
There is a ceramic and paint sculpture of a mastiff like dog from Mesopotamia region during the Kassite period (mid 2nd millennium B. C.). These dogs may be related to the dogs that fought lions, tigers, bears, and gladiators in Roman arenas. Certainly an element in the formation of the English Mastiff was the Pugnaces Britanniae that existed at the time of the Roman conquest of Britain. The ancient Roman poet Grattius (or Grattius Faliscus) wrote of British dogs, describing them as superior to the ancient Greek Molossus, saying:
«Егер сен британдықтардың арасына енгіңің келсе не болар? Сауабың қанша үлкен, шығындарыңнан артық қанша пайда аласың! Егер сен сыртқы келбетке және сұлулыққа қызығушы болмасаң (осы британдық күшіктердің жалғыз кемшілігі осы), онда жұмыс күрделі болғанда, батылдық көрсету қажет болғанда және соғыс құдайы ең қауіпті сәтте шақырғанда, сен атақты Молосс тұқымын одан да бағалай алмайсың». Мыңжылдықтардың басында грек тарихшысы Страбон Британиядан аң аулау үшін иттер экспортталғанын және кельттер оларды соғыс иттері ретінде қолданғанын хабарлаған. Pugnaces Britanniae-нің шығу тегіне қатысты, олардың б.з.д. 6 ғасырда финикиялықтар Британияға әкелген иттерден тарағаны туралы дәлелсіз болжам бар. Бұл тұқымның Англиядағы алғашқы жазбалары б.з.д. 55 жылға дейін жетеді, осы кезде Цезарь оларды шапқыншылығы кезінде атап өткен. Көптегендері Италияға жіберілді және Рим империясында олар жауынгерлік иттерге айналды. Алант та ағылшын мастифінің генетикалық ата-бабасы болуы мүмкін. Нормандармен таныстырылған бұл иттерді V ғасырдың басында гунндардың қысымына байланысты Францияға (сол кезде Галлия деп аталған) көшіп келген аландар дамытты. Қызығы, римдіктер олардың ассириялықтардың бұрынғы қоныс аумағынан солтүстікке қарай 700 шақырымдай жерде (Понт-Каспий даласы) өмір сүргенін білген. Кез келген иттерге қатысты байланыстар болжамды. «Мастиф» атауының тілдік шығу тегі белгісіз. Көптегендер бұл сөз ағылшын-саксон тіліндегі «masty» сөзінен шыққан, яғни «қуатты» дегенді білдіреді. Оксфорд ағылшын сөздігі сияқты басқа көздер бұл сөздің көне француз сөзі мастиннен (қазіргі француз матин) пайда болғанын айтады, бұл сөздің өзі латын тілінен *ma(n)suetinus "бағынышты" дегенді білдіреді, латынша mansuetus сөзімен мағынасы бірдей. Ағылшын тіліндегі иттер тұқымының алғашқы тізімі 1465 жылы жарық көрген «Сент-Олбанс кітабында» кездеседі, онда «мастиф» делінген. Бұл еңбек Джулиана Бернерге жатқызылады, бірақ оның бір бөлігі Эдуард II-нің аңшылық шебері Гийом Твичидің 14 ғасырдың басындағы нормандық француз еңбегі Le Art de Venerie-ден аударылған болуы мүмкін. 1570 жылы Конрад Херсбах «Rei Rusticae Libri Quatuor» еңбегінде «үйді сақтайтын мастиф» туралы айтқан. Херсбах латын тілінде жазған, ал оның еңбегі бірнеше жылдан кейін Барнаб Гуге «Foure Bookes of Husbandrie» деп ағылшын тіліне аударған. Бұл еңбек 1 ғасырдың римдік жазушысы Колумелланың «De Re Rustica» еңбегінен алынған, бұл римдік байланысты көрсетеді. Римдік дәуірден ортағасырға дейін мастиф сияқты иттер бұқа, аю, арыстан және итпен күресу сияқты қанды спорт түрлерінде, сондай-ақ аң аулау және күзету үшін пайдаланылған. Үйлерге жақын байланған иттер мастиф тұқымына жатады. Оларды Джон Кайус 1570 жылы өте үлкен, өсектес, сұм және құштар, ауыр денелі деп сипаттаған. Олар алыс жерлерде күзетші ит ретінде пайдаланылды. Табиғаттанушы Кристофер Меррет өзінің 1666 жылғы «Pinax Rerum Naturalium Brittanicarum» еңбегінде британдық сүтқоректілердің тізімін келтірген, онда 15 ит тұқымы бар, олардың бірі «Molossus, Canis bellicosus Anglicus, a Mastif». Яғни, «Молосс, жауынгерлік ағылшын иті, мастиф», бұл Молосс және мастиф тұқымдарының бірінші үйлесімі болуы мүмкін. 1415 жылы Агинкур шайқасында сер Пирс Лег жараланған кезде, оның мастифі оны көп сағат бойы қорғап, шайқаста қасынан табылмады. Кейін мастиф Легке қайтарылды және Лайм Холл мастифтерінің негізін қалады. Бес ғасырдан кейін бұл тұқым қазіргі тұқымды құруда маңызды рөл атқарды. Мастифтер сақталған басқа аристократиялық орындар – Эльвастон замкісі (Харрингтонның 4-ші графы Чарльз Стэнхоп және оның ата-бабалары) және Чатсворт үйі. Чатсворт мастифтерінің иесі (альпі мастифінің ұрпағы) Уильям Кавендиш, Девонширдің 5-ші герцогы, отбасында Canis деп аталды. Мастифтер сондай-ақ Чарльз Дарвин сияқты өнеркәсіпшілер мен ғалымдарымен танымал Галтон отбасының мүшелеріне тиесілі Хадзор залында сақталған. Мастифтің алғаш рет Америкаға Мейфлауэр кемесімен келгеніне кейбір дәлелдер бар, бірақ тұқымның Америкаға одан әрі құжатталған кіруі 19 ғасырдың аяғына дейін болған жоқ.
What if you choose to penetrate even among the Britons? How great your reward, how great your gain beyond any outlays! If you are not bent on looks and deceptive graces (this is the one defect of the British whelps), at any rate when serious work has come, when bravery must be shown, and the impetuous War god calls in the utmost hazard, then you could not admire the renowned Molossians so much. The turn of the millennium Greek historian Strabo reported that dogs were exported from Britain for the purpose of game hunting, and that these dogs were also used by the Celts as war dogs. As far as the origin of the Pugnaces Britanniae is concerned, there is unproven speculation that they were descended from dogs brought to Britain by the Phoenicians in the 6th century BC. This breed's first written accounts in England date back to 55 BC when Caesar noted them during his invasions. Many were sent to Italy and in the Roman Empire they became fighting dogs. The Alaunt is likely to have been another genetic predecessor to the English Mastiff. Introduced by the Normans, these dogs were developed by the Alans, who had migrated into France (then known as Gaul) due to pressure by the Huns at the start of the 5th century. Intriguingly they were known from the Romans to live in a region (the Pontic Caspian Steppe) about 700 km to the north of the region where the Assyrians once lived. Again, any canine connections are speculative. The linguistic origin of the name "Mastiff" is unclear. Many claim that it evolved from the Anglo Saxon word "masty", meaning "powerful". Other sources, such as the Oxford English Dictionary, say the word originated from the Old French word mastin (Modern French mâtin), the word being itself derived from Vulgar Latin *ma(n)suetinus "tame", see Classical Latin mansuetus with same meaning. The first list of dog breed names in the English language, contained within The Book of Saint Albans, published in 1465, includes "Mastiff ". This work is attributed to Prioress Juliana Berners, but in part may be translated from the early 14th century Norman French work Le Art de Venerie, by Edward II's Huntmaster Guillaume Twici. In 1570, Conrad Heresbach, in Rei Rusticae Libri Quatuor, referred to "the Mastie that keepeth the house". Heresbach was writing in Latin; his work was translated a few years later into English by Barnabe Googe as Foure Bookes of Husbandrie. This work was originally adapted from De Re Rustica by 1st century Roman writer Columella, which highlights the Roman connection. Certainly from Roman to medieval times, Mastiff like dogs were used in the blood sports of bull baiting, bear baiting, lion baiting, and dog fighting, as well as for hunting and guarding. Dogs known as Bandogs, who were tied (bound) close to houses, were of the Mastiff type. They were described by John Caius in 1570 as vast, huge, stubborn, ugly, and eager, of a heavy and burdensome body—noted for their use as guard dogs on remote estates. The naturalist Christopher Merret in his 1666 work Pinax Rerum Naturalium Brittanicarum has a list of British mammals, including 15 kinds of dog, one of which is "Molossus, Canis bellicosus Anglicus, a Mastif". Literally, "Molossus, warlike English dog, a Mastiff", and perhaps the first conflation of the breeds Molossus and Mastiff. When in 1415 Sir Peers Legh was wounded in the Battle of Agincourt, his Mastiff stood over and protected him for many hours through the battle. The Mastiff was later returned to Legh's home and was the foundation of the Lyme Hall Mastiffs. Five centuries later this pedigree figured prominently in founding the modern breed. Other aristocratic seats where Mastiffs are known to have been kept are Elvaston Castle (Charles Stanhope, 4th Earl of Harrington and his ancestors) and Chatsworth House. The owner of the Chatsworth Mastiffs (which were said to be of Alpine Mastiff stock) was William Cavendish, 5th Duke of Devonshire, known to his family as Canis. Mastiffs were also kept at Hadzor Hall, owned by members of the Galton family, famous for industrialists and scientists, including Charles Darwin. Some evidence exists that the Mastiff first came to America on the Mayflower, but the breed's further documented entry to America did not occur until the late 19th century.
XIX ғасырдың басынан Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін
1835 жылы Ұлыбритания Парламенті Жануарларға қатыгездік жасау туралы 1835 жылғы заңды қабылдады, ол жануарларды жемге салуға тыйым салды. Бұл, осы мақсатқа пайдаланылатын агрессивті мастифтердің азаюына әкелген болуы мүмкін, бірақ мастифтер елдік және қалалық меншіктерді күзету үшін қолданыла берді. Жүйелі шаруашылық 19 ғасырда басталды, Дж. В. (Джон Вигглсворт) Томпсон Джон Крэбтриден, Кирклиз Холлдың бас ойыншысынан, Дора есімді итті сатып алғанда. Дораның тегі жартылай Томпсонның атасы, комиссар Томпсонға тиесілі жануарлардан тараған, сондай-ақ Болд Холл желісінің мастифінен (1705 жылдан бастап тіркелген), канал қайығындағы адамдардан сатып алынған иттің, Крэбтри түлкі тұзағында ұстаған тағы бір иттің, Ностал монастырынан алынған иттің және табиғатты зерттеуші Чарльз Уотертонға тиесілі Уолтон Холлдан алынған иттің тегі болды. Дж. В. Томпсонның алғашқы тұқымдық иті Гектор, жануар сатушы Билл Джорджтан сатып алынған Юно есімді иттің және капитан Фентонға тиесілі Тигр есімді иттің ұрпағы болды. Бұл екеуінің де сол кездегідей, тегі болған жоқ. 1830 және 1850 жылдар аралығында ол осы иттердің ұрпақтарын және басқа да бірнеше иттерді өсіріп, өзі ұнататын қысқа, кең бас және мықты дене бітімін шығарды. 1835 жылы Т. В. Х. Люки өзінің шаруашылығын Алпі мастифін, Chatsworth желісінің сорысы Old Bob Tailed Countess-ты (ит сатушы Билл Уайттан сатып алынған) Плутоға, маркиздің иелігіндегі белгісіз текті үлкен қара мастифке жұптастыру арқылы бастады. Нәтижесінде Яроу есімді ит туды, ол Куческе, сол кезде Уайтқа тиесілі болған тағы бір Альпілік мастифке, кейіннен Уайттың иелігіндегі бір итке жұптастырылды. Люки Томпсонның итттерінен гөрі биік, бірақ салмағы аз жануарларды өндірді. 1850 жылдан кейін Томпсон мен Люки бірлесіп жұмыс істеді, осылай қазіргі заманғы мастиф пайда болды, бірақ тұқымсыз немесе күмәнді текті жануарлар 20 ғасырда да өсіріле берді. Бұл тұқымға тағы бір маңызды үлес қосқан - "Лион" атты ит, ол Корольдік инженерлер отрядының капитаны (кейін полковник) Джон Гарньеге тиесілі болды. Ол бұрын аталған Билл Джорджтан екі мастиф сатып алған. Жорж Leadenhall нарығында сатып алған Ева, сұр музлирован, бірақ жақсы типті болды. Адам иті Лайм Холлдан шыққан, бірақ Таттерсоллдан сатып алынған және Гарнье оның құрамында "Боархаундтың таңбасы" бар деп күдіктенді. Гарнье оларды Канадаға жібергенде өзімен бірге алып, олардың Лайон есімді күшігін алып келді. Ол Governor-ді өндіру үшін Lukey's Countess-пен жұптастырды, ол барлық қазіргі еркек мастифтердің тегінің бастауы болды (Арыстан сонымен қатар шотландтық Deerhound Lufra-мен жұптастырылды, ал олардың күшігі Marquis Deerhounds және Ирландиялық Wolfhounds тұқымдарында кездеседі). 1880 жылдары типке басымдық берілді, денсаулыққа зиян келтірілді, бұл қысқа басты, мықты, бірақ тік буынды және шоколад маскалы Ч. Тақ мұрагеріне байланысты деп кеңінен айтылды. Бұл ит өзінің барлық замандастарының ішінде ұрпақтарының саны бойынша басым болды. Кейіннен мастифтер танымалдылығын жоғалтты, бірақ типтік тұрақтылыққа қол жеткізді, ал арық, ұзын баслы үлгілер салыстырмалы түрде сирек кездеседі. Эдгар Ханбери және оның туысы, саясаткер және меценат Марк Ханбери Бофой, кейіннен Кеннел клубының төрағасы болды, олар осы дәуірде тұқым шаруашылығында маңызды рөл атқарды. Бофорт, ақырында Америкаға экспортталды. AKC 1885 жылы танылды. Яғни 1945 жылдан кейін Солтүстік Американың гендік қорға үлесі (Бастер мен Баддиді қоса алғанда) 14 мастифтен тұратын. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Британ аралдарында ет рационына байланысты мастифтердің өсірілуі тоқтады. Соғыстан кейін, мұндай күшіктер көбінесе иттерде пайда болатын ауруға ұшырады, оған қарсы 1950 жылға дейін вакцина әзірленбеген. Соғыстан аман қалған қарт тұқымнан шыққан жалғыз бір жас күшік қана жетілді, ол Фритхендтің Нидиясы болды. Оның атасын Кеннел клубы мастиф деп жариялады, өйткені оның ата-анасы белгісіз болды, ал кейбіреулер оны Бульмастиф деп ойлады. Соғыстан кейін Ұлыбританияға Солтүстік Америкадан (негізінен Канададан) жануарлар әкелінді. Сондықтан 1950 жылдардың соңында барлық мастифтер Нидиядан және бұрын аталған 14 мастифтен тараған, олардың әрқайсысы еркек тегі Ч. Тақ мұрагеріне дейін жетеді. Мастифтерді басқа, сандық жағынан маңызды алып тұқымдармен, мысалы, Бульмастифтер мен Сент-Бернардтармен жұптастырылған, олар мастифке жақын туыстар деп саналды. 1959 жылы Бордоның догы Фидел де Фенелон Франциядан АҚШ-қа импортталды, ол мастиф ретінде тіркелді және соғыстан кейінгі гендік қордың 16-шы жануары болды. Сол кезден бастап бұл тұқым Ұлыбританияда біртіндеп қалпына келтірілді, АҚШ-та 28-ші орынға ие болды және қазір әлемнің кез келген жерінде кездеседі.
In 1835, the Parliament of the United Kingdom implemented an Act called the Cruelty to Animals Act 1835, which prohibited the baiting of animals. This may have led to decline in the aggressive Mastiffs used for this purpose, but Mastiffs continued to be used as guards for country estates and town businesses. Systematic breeding began in the 19th century, when J. W. (John Wigglesworth) Thompson purchased a bitch, Dorah, from John Crabtree, the head gamekeeper of Kirklees Hall, whose dogs were often held in the name of his employer, Sir George Armitage. Dorah was descended in part from animals owned by Thompson's grandfather Commissioner Thompson at the beginning of the century, as well as a Mastiff of the Bold Hall line (recorded from 1705), a bitch purchased from canal boat men, another caught by Crabtree in a fox trap, a dog from Nostal priory and another dog from Walton Hall, owned by the naturalist, Charles Waterton. J. W. Thompson's first stud dog, Hector, came from crossing a bitch, Juno, bought from animal dealer Bill George, to a dog, Tiger, owned by a Captain Fenton. Neither of these had any pedigree, as was normal for the period. Between 1830 and 1850 he bred the descendants of these dogs and some others to produce a line with the short, broad head and massive build he favoured. In 1835, T. V. H. Lukey started his operations by breeding an Alpine Mastiff bitch of the Chatsworth line, Old Bob Tailed Countess (bought from dog dealer Bill White), to Pluto, a large black Mastiff of unknown origin belonging to the Marquis of Hertford. The result was a bitch called Yarrow, who was mated to Couchez, another Alpine Mastiff belonging (at the time) to White and later mated to a brindle dog also in White's possession. Lukey produced animals that were taller but less massive than Thompson's. After 1850, Thompson and Lukey collaborated, and the modern Mastiff was created, though animals without pedigree or of dubious pedigree continued to be bred from into the 20th century. Another important contribution to the breed was made by a dog called Lion, owned by Captain (later Colonel) John Garnier of The Royal Engineers. He bought two Mastiffs from the previously mentioned dealer Bill George. The bitch, Eve, bought by George at Leadenhall Market, was old enough to be grey muzzled, but of good type. The dog, Adam, was of reputed Lyme Hall origin, but bought at Tattersalls and suspected by Garnier of containing a "dash of Boarhound", an ancestral form of Great Dane. Garnier took them with him when he was posted to Canada and brought back their puppy, Lion. He was bred to Lukey's Countess to produce Governor, the source of all existing male Mastiff lines (Lion was also mated to Lufra, a Scottish Deerhound, and their puppy Marquis appears in the pedigrees of both Deerhounds and Irish Wolfhounds). In the 1880s soundness was sacrificed for type, which was widely attributed to the short headed, massive, but straight stifled and chocolate masked Ch. Crown Prince. This dog dominated all of his contemporaries in terms of the number of offspring. Subsequently, the Mastiff lost popularity but gained a consistency of type, with leaner, longer headed specimens becoming relatively less common. Prominent among the breeders of this era who began to restore soundness were Edgar Hanbury and his relation, the politician and philanthropist Mark Hanbury Beaufoy, later Chairman of The Kennel Club, who reaching his peak as a breeder with the Crown Prince grandson, Ch. Beaufort, eventually exported to America. AKC recognition occurred in 1885. meaning the North American contribution to the gene pool after 1945 (including Buster and Buddy) consisted of 14 Mastiffs. In the British Isles during World War II, virtually all Mastiff breeding stopped due to the rationing of meat. After the war, such puppies as were produced mostly succumbed to canine distemper, for which no vaccine was developed until 1950. Only a single bitch puppy produced by the elderly stock that survived the war reached maturity, Nydia of Frithend. Her sire had to be declared a Mastiff by the Kennel Club, as his parentage was unknown, and he was thought by some to be a Bullmastiff. After the war, animals from North America (predominantly from Canada) were imported into Britain. Therefore, all Mastiffs in the late 1950s were descended from Nydia and the 14 Mastiffs previously mentioned, with each all male bloodline going back to Ch. Crown Prince. It has been alleged that the Mastiff was bred with other more numerically significant giant breeds, such as Bullmastiffs and St. Bernards, with the justification that these were considered close relatives to the Mastiff. In 1959, a Dogue de Bordeaux, Fidelle de Fenelon, was imported from France to the U. S., registered as a Mastiff, and became the 16th animal in the post war gene pool. Since that time, the breed has gradually been restored in Great Britain, has reached the 28th most popular breed in the U. S., and is now found worldwide.