Артур Рэймонд: «Әлемді өзгерген ұшақ» авторының өмірі мен еңбектері

Кіріспе

Артур Эмонс Реймонд (1899 жылдың 24 наурызында Массачусетс штатының Бостон қаласында дүниеге келген, 1999 жылдың 22 наурызында Калифорния штатының Санта-Моника қаласында қайтыс болған) – авиациялық инженер, DC-3 ұшағын жобалаған команданы басқарған. Реймонд Калифорния штатының Пасадена қаласында, сәнді қонақ үйдің иесінің ұлы болып өсті. Ол Гарвард университетін бітіріп, 1921 жылы МТИ-де авиациялық инженерлік мамандығы бойынша магистрлік диплом алды. Реймонд өзінің барлық мансабын Douglas Aircraft Company компаниясында өткізді. Металл монтаждаушы болып жұмысын бастап, бас инженер дәрежесіне дейін көтеріліп, DC-1-ден DC-8-ге дейінгі барлық Douglas ұшақтарының жобасына үлес қосты. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол соғысқа қажетті ондаған мың ұшақтың өндірісін ұйымдастыруға көмектесті. Реймонд DC-3 ұшағының жетекші конструкторы ретінде танымал, ол «Әлемді өзгерткен ұшақ» атанды – үкіметтік субсидиясыз және почта тасымалдамай жолаушыларды тасымалдай алатын алғашқы ұшақ. DC-3-тің әскери нұсқасы C-47 болды. Еуропада DC-3 «Дакота» деп белгілі болды. Реймондтың немересі Стивен былай деді: «DC-3-те ол дерлік барлық жұмысты өзі жасады. Ол сол ұшақтың әр бөлшегін, бұрандасын жақсы білді». 1934 жыл мен 1945 жыл аралығында 10 600-ге жуық DC-3 және C-47 ұшақтары салынды, бұл оны барлық уақыттағы ең көп салынған жолаушы ұшағы етті. Реймонд қайтыс болған кезде шамамен 2000 DC-3 ұшағы әлі де хаваға көтеріліп жүрді, ал 400-ге жуығы коммерциялық қызметте болды. 1960 жылы Douglas компаниясынан зейнеткерлікке шыққаннан кейін NASA Реймондты 1969 жылға дейін Gemini және Apollo жобаларындағы сыртқы мердігерлерді бақылауға тағайындады. 1960 жылдардың соңында Boeing және басқа да аэроғарыш компаниялары АҚШ үкіметінен үлкен субсидиялар алып, жоғары жылдамдықты ұшақ құруды ұсынғанда, Реймонд бұл ұшақтың коммерциялық тұрғыдан тиімді емес екенін айтты. 1971 жылы АҚШ үкіметі американдық жоғары жылдамдықты көлік жобасына субсидия беруді тоқтатты, содан кейін ол жоба тоқтап қалды. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Реймонд АҚШ Әуе күштеріне континентаралық соғыс мәселелерін зерттейтін ұйым құруды ұсынды. Осы ұйым Rand Corporation атанды, және ол оның негізін қалаушы мүшесі болды. Ол сондай-ақ Ұлттық Инженерлік Академияның құрылтайшы мүшесі болды. 1991 жылы Ұлттық Әуе және Ғарыш Мұражайының өмірлік жетістіктері үшін сыйлығымен марапатталды. Ол 99 жасында қайтыс болды. Стивен Реймонд атасы туралы былай деді: «Ол әрқашан биліктегілерге шындықты айтатын адам ретінде танымал болды. Олар барлық нәрсенің жақсы екенін айтқан ақпарат таратушылардан кемшіліктерді анықтау үшін оған сенеді».

Arthur Emmons Raymond (March 24, 1899, in Boston Massachusetts – March 22, 1999, in Santa Monica, California) was an aeronautical engineer who led the team that designed the DC 3. Raymond grew up in Pasadena, California, the son of the owner of a luxury hotel. He completed a B. A. at Harvard University, and a M. S. in aeronautical engineering at MIT in 1921. Raymond spent his entire career at the Douglas Aircraft Company. Beginning as a metal fitter, he rose to the rank of chief engineer, contributing to the design of all Douglas airliners from the DC 1 to the DC 8. During World War II, he helped managed the huge effort that produced tens of thousands of aircraft for that war. Raymond is best known as the lead designer of the DC 3, "The Plane That Changed the World," the first airliner that could break even hauling passengers without a government subsidy and without carrying mail. The military equivalent of the DC 3 was the C 47. In Europe, the DC 3 was known as the "Dakota." Raymond's grandson Stephen has said: "In the DC 3, he did almost everything. He knew every bolt and screw in that plane." About 10,600 DC 3s and C 47s were eventually built between 1934 and 1945, making it the most produced airliner of all time. At the time of Raymond's death, about 2,000 DC 3s were still flying and about 400 were still in commercial service. After retiring from Douglas in 1960, NASA put Raymond in charge of supervising the outside contractors on Project Gemini and Project Apollo until 1969. When Boeing and other aerospace firms proposed in the late 1960s to build a supersonic airliner with substantial subsidies from the US government, Raymond argued that the plane was not commercially viable. The USA government ceased subsidizing the design of the American supersonic transport in 1971, whereupon it died. At the end of World War II, Raymond proposed to the USAF that they create an organization to think about intercontinental warfare. That organization became the Rand Corporation, of which he was a founding member. He was also a founding member of the National Academy of Engineering. In 1991 he received the National Air and Space Museum Lifetime Achievement Trophy. He died at age 99. Stephen Raymond said of his grandfather: "He was always known as the kind of person who spoke truth to power. They depended on him to unearth the things that were wrong from the spinmeisters who were saying everything was dandy."