Мэри Риттер Бирд: Американ тарихшысы және әйелдер құқығы үшін күрескен белсендісі
Mary Ritter Beard
Мэри Риттер Бирд (1876-1958) – американдық тарихшы, әйелдер құқығы үшін күрескен белсенді, әйелдер тарихы архивисі. Еңбектері мен реформалары туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық тарихшы және әйелдер сайлау құқығының белсендісі (1876–1958)
American historian and women's suffrage activist (1876–1958)
Мэри Риттер Берд (5 тамыз 1876 – 14 тамыз 1958) – американдық тарихшы, автор, әйелдер сайлау құқығының белсендісі және әйелдер тарихының мұрағатшысы, сонымен қатар өмір бойы әлеуметтік әділеттің жақтасы болды. Прогрессивтік дәуір реформаторы ретінде Берд еңбек және әйелдер құқықтары қозғалыстарында белсенділік танытты. Ол сондай-ақ әйелдердің тарихтағы рөлі туралы бірнеше кітап жазды, оның ішінде «Әйелдерді түсіну» (1931), «Америка әйелдердің көзімен» (редактор, 1933) және «Тарихтағы әйел – күш ретінде: дәстүрлер мен шындықтарды зерттеу» (1946) – оның маңызды еңбегі. Сонымен қатар, ол күйеуі, тарихшы Чарльз Остин Бердпен бірлесіп жеті оқулықтың авторы болды, ең танымалдары – «Американдық өркениеттің өркендеуі» (1927), екі томдық, «Американың орта жолы: өркениет идеясын зерттеу» (1939) және «Американдық рух» (1942) – «Американдық өркениеттің өркендеуі» сериясының үшінші және төртінші томдары. Олардың «АҚШ-тың негізгі тарихы» атты жеке кітабы ең көп сатылған туынды болды. ХХ ғасырдың басында Берд Он тоғызыншы түзетуді қабылдауды белсенді түрде қолдады және әйелдер кәсіподақ лигасы, өзін-өзі қамтамасыз ететін әйелдердің теңдік лигасы (кейін әйелдер саяси одағы деп қайта аталды), Нью-Йорк қалалық сайлау партиясы және жалақылы жұмыс істейтіндердің сайлау лигасы сияқты бірнеше әйелдер сайлау құқығы ұйымдарының жұмысына қатысты. Ол сондай-ақ әйелдер сайлау құқығы үшін Конгресс одағының (кейін Ұлттық әйелдер партиясы деп аталды) кеңесші кеңесінің мүшесі болды. Бір кезде ол «The Woman Voter» және «The Suffragist» атты сайлау құқығы туралы басылымдарды редакциялады. Бердтің әйелдер тарихына деген қызығушылығы 1935 жылы Нью-Йоркте Бүкіләлемдік әйелдер мұрағаты орталығын құруға алып келді. Орталық 1940 жылы ішкі мәселелер мен қаржы тапшылығына байланысты жабылып, бірақ оның күш-жігері бірнеше колледждер мен университеттерді әйелдер тарихы бойынша ұқсас жазбаларды жинауды бастауға ынталандырды. Берд Радклиф және Смит колледждерінде әйелдер тарихы мұрағаттарының дамуына консультант ретінде көмектесті, нәтижесінде Гарвард университетінің Радклиф жоғары мектебінде Америкадағы әйелдер тарихы бойынша Артур және Элизабет Шлезингер кітапханасы және Смит колледжіндегі София Смит жинағы құрылды.
Mary Ritter Beard (August 5, 1876 – August 14, 1958) was an American historian, author, women's suffrage activist, and women's history archivist who was also a lifelong advocate of social justice. As a Progressive Era reformer, Beard was active in both the labor and women's rights movements. She also authored several books on women's role in history including On Understanding Women (1931), America Through Women's Eyes (editor, 1933), and Woman as Force in History: A Study in Traditions and Realities (1946), her major work. In addition, she collaborated with her husband, historian Charles Austin Beard, as coauthor of seven textbooks, most notably The Rise of American Civilization (1927), two volumes, and America in Midpassage: A Study of the Idea of Civilization (1939) and The American Spirit (1942), the third and fourth volume of The Rise of American Civilization series. A standalone book, Basic History of the United States, was their best selling work. During the early decades of the twentieth century, Beard actively supported passage of the Nineteenth Amendment and was involved with several women's suffrage organizations that included the Women's Trade Union League, the Equality League of Self Supporting Women (later renamed the Women's Political Union), the New York City Suffrage Party, and the Wage Earners' Suffrage League. She was also a member of the advisory board of the Congressional Union for Woman Suffrage (later called the National Woman's Party. For a time, she edited suffrage publications, The Woman Voter and The Suffragist. Beard's interest in women's history led to her work in establishing the World Center for Women's Archives in 1935 in New York City. Although the center closed in 1940, largely due to internal issues and lack of funding, her efforts encouraged several colleges and universities to begin collecting similar records on women's history. Beard was a consultant on the early development of women's history archives at Radcliffe and Smith Colleges, which eventually led to establishment of the Arthur and Elizabeth Schlesinger Library on the History of Women in America at Radcliffe Institute for Advanced Study, Harvard University, and the Sophia Smith Collection at Smith College.
Отбасылық негіздер
Мэри Риттер 1876 жылдың 5 тамызында Индиана штатының Индианаполис қаласында Нарцисса (Локвуд) және Эли Фостер Риттер отбасында дүниеге келді. Ол отбасының төртінші баласы және үлкен қызы еді. Мэридің анасы Кентукки штатының Париж қаласында туған және Кентукки штатының Торнтон қаласындағы Бруквилл академиясын бітірген. 1861 жылы отбасымен Гринкастлге, Индианаға (қазіргі ДеПау университеті орналасқан Асбери университеті) көшуге дейін ол Кентуккиде мұғалім болып жұмыс істеді. Оның әкесі Рейчел (Джессуп) және Джеймс Риттердің ұлы болды. Ол Индианаполистің батысында, Индиана штатының Хендрикс округіндегі ата-анасының фермасында туып өсті. 1859-1861 жылдары Индианаполистегі Солтүстік-Батыс Христиан университетінде (қазіргі Батлер университеті) оқығаннан кейін, 1861 жылдың сәуір айында Одақ армиясына қабылданып, Америка Азамат соғысы басталғаннан кейін көп ұзамай 16-шы Индиана жаяу әскер полкіне қосылды. Кейіннен Илай Риттер 79-шы Индиана жаяу әскер полкіне ауыстырылды және 1863 жылдың маусым айында әскерден құрметпен босатылды. Әскери қызметтен кейін ол Асбери университетінде оқуға түсіп, 1865 жылы бакалавр дәрежесін алды. 1866 жылдың маусым айында Гринкастл тұрғыны Нарцисса Локвудқа үйленді. Шамамен он алты жасында ол 1893 жылы әкесі мен басқа бауырларының оқыған орны – ДеПау университетіне түсіп, Каппа Альфа Тета студенттік қауымының мүшесі болды. Ол сондай-ақ сынып президенті болып сайланды. Риттер кейіннен ДеПаудағы екі студент қызының, әйелдерге арналған дәстүрлі оқу бағдарламаларымен және іс-шаралармен шектелуден бас тартқан әсері болғанын айтты. Риттерге ертедегі тағы бір ықпал еткен неміс тілінің профессоры Генри Б. Лонгден болды, ол неміс тілін оқытуда мәдениетті, әдебиетті және философияны енгізіп, студенттерінен оқуларын кеңірек контексте қарастыруды сұрады. Университетте оқып жүргенде Риттер Чарльз Остин Бирдпен танысып, қарым-қатынас бастады. Бирд, Индиана штатының Генри окруғының тумасы, бай фермер мен жылжымайтын мүлікке инвестиция жасайтын адамның ұлы еді. Спайсленд академиясын (Генри округінің квакерлік мектебі) бітіргеннен кейін, Бирд 1894 жылы ДеПау университетіне түсіп, 1898 жылы Фи Бета Каппа құрметті дипломмен бітірді. Чарльз Бирд тарих пәні бойынша философия докторы (PhD) дәрежесін алып, Колумбия университетінде оқытушы болып жұмыс істеді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде үш соғысқа қарсы көзқарасты ұстанған профессорларды жұмыстан шығарғаннан кейін наразылық білдіріп, 1917 жылы профессорлық қызметінен кетті, бірақ жазушы және тарихшы ретінде мансабын жалғастырды.
Mary Ritter was born on August 5, 1876, in Indianapolis, Indiana, to Narcissa (Lockwood) and Eli Foster Ritter. She was the family's fourth child and the eldest daughter. Mary's mother was born in Paris, Kentucky, and graduated from Brookville Academy in Thornton, Kentucky. She worked as a teacher in Kentucky before moving with her family in 1861 to Greencastle, Indiana (home to Asbury, now DePauw University). Her father was the son of Rachel (Jessup) and James Ritter. He was born and grew up on his parents' farm west of Indianapolis in Hendricks County, Indiana. After attending Northwestern Christian University (present day Butler University) in Indianapolis from 1859 to 1861, he enlisted in the Union Army in April 1861, joining the 16th Indiana Infantry Regiment shortly after the outbreak of the American Civil War. Eli Ritter was later transferred to the 79th Indiana Infantry Regiment before being honorably discharged from the army in June 1863. Following his military service, he enrolled at Asbury University, graduating with a bachelor's degree in 1865. He married Narcissa Lockwood, a Greencastle resident, in June 1866. Around the age of sixteen, she enrolled in 1893 at DePauw University, the alma mater of her father and her other siblings, and became a member of Kappa Alpha Theta sorority. She also served as president of her class. Ritter later claimed to be influenced by two sorority sisters at DePauw who refused to limit themselves to conventional coursework and activities for women. Another early influence on Ritter was her German professor, Henry B. Longden, who incorporated culture, literature, and philosophy into his teaching of the German language, asking his students to view their studies in a much broader context. While attending college, Ritter met and began a relationship with Charles Austin Beard, a fellow student and her future husband. Beard, a native of Henry County, Indiana, was the son of a wealthy farmer and real estate investor. After attending Spiceland Academy (a Quaker school in Henry County), Beard enrolled at DePauw University in 1894, and became a Phi Beta Kappa graduate in 1898. Charles Beard completed his doctor of philosophy (PhD) degree in history, and became a faculty member at Columbia University. He resigned his professorship in 1917 as a protest, following the dismissal of three anti war faculty members during World War I, but continued his career as a writer and historian.
Еуропалық ықпал
1900-1902 жылдары Англияда тұрған кезінде Мэри Бирд тарихты оқыды және неміс тілінен сабақ берді. Ол сонымен қатар британдық индустриалдық қоғамдағы жұмысшы табының ауыр жағдайын көрді. Бирд, радикалды суфражистер мен социалистік реформаторлар Эммелин Панкхерст және оның қыздары Кристабель Панкхерст пен Сильвия Панкхерст, сондай-ақ басқа да көшбасшылармен достық байланыс арқылы британдық еңбек және әйелдер сайлау құқығы қозғалысына қатысты. Бирдтың еуропалық зиялылармен танысуы жұмысшы табының күресіне, прогрессивті саясатқа, әлеуметтік реформалар мен әлеуметтік теңсіздікке деген қызығушылығына әсер етті. Бирд сайлау құқығының әйелдерге саяси лидерлерді сайлауға мүмкіндік беретініне сенді, олар өз кезегінде әлеуметтік әділеттілік реформаларын және жұмысшы табының экономикалық жағдайын және тұрмысын жақсартуға бағытталған үкіметтік ережелерді жүзеге асырады деп ойлады. 1910 жылы ол Кэрри Чепмен Кэтт басқаратын Нью-Йорк қалалық сайлау партиясының (NYCSP) белсенді мүшесі болды. 1910 жылдан 1912 жылға дейін Бирд оның "The Woman Voter" басылымын редакциялады, содан кейін жалақы алатын жұмысшылардың сайлау құқығы мәселесіне көбірек назар аударды. 1913 жылы Бирд NYCSP-ден шығып, Элис Пол мен Люси Бернс басшылығымен Әйелдер сайлау құқығы үшін Конгресс одағына (кейін Ұлттық әйелдер партиясы деп аталды) қосылды. Әйелдер сайлау құқығы қозғалысының бұл радикалды тобының мүшесі ретінде Бирд әйелдер сайлау құқығы митингтерін ұйымдастыруға көмектесті және оның апталық журналы "The Suffragist" редакторы болды. Полдың өтініші бойынша Бирд Одақтың конгресс комитетіне мүше болды. Бирдтың Конгресс одағына қосқан үлесі стратегиялық жоспарлау, демонстрацияларды ұйымдастыру және қатысу, лекциялар оқу, мақалалар жазу және Конгресс алдында куәлік беруді қамтыды, соның ішінде 1914 жылы әйелдер сайлау құқығы жөніндегі АҚШ Өкілдер палатасының конгресс комитетінде сөз сөйледі.
While living in England from 1900 to 1902, Mary Beard studied history and taught German. She also observed the plight of the working class in British industrial society. Beard became involved in the British labor and women's suffrage movements through her friendships with radical suffragists and socialist reformers Emmeline Pankhurst and her daughters, Christabel Pankhurst and Sylvia Pankhurst, who were members of the Independent Labour Party, and other leaders. Beard's acquaintances with European intellectuals also influenced her interests in the struggles of the working class, progressive politics, social reform, and social injustice. Beard came to believe that suffrage would give women a tool to elect political leaders who would, in turn, implement social justice reforms and governmental regulations to improve economic conditions and the lives of the working class. By 1910 she was active in women's suffrage activities in New York as a member of the New York City Suffrage Party (NYCSP), led by Carrie Chapman Catt. From 1910 to 1912, Beard also edited its publication The Woman Voter, before focusing more of her efforts on the Wage Earners' Suffrage League. Beard left the NYCSP in 1913 to join the Congressional Union for Woman Suffrage (CU) (later called the National Woman's Party) under the leadership of Alice Paul and Lucy Burns. As a member of this radical faction of the women's suffrage movement, Beard helped to organize women's suffrage rallies and served as editor of its weekly magazine. The Suffragist. At Paul's request, Beard became a member of the Union's congressional committee. Beard's contributions to the Congressional Union also included strategy planning, organizingd and participatind in demonstrations, delivering lectures, writing articles, and testifying before Congress, including an appearance before a U. S. House of Representatives congressional committee on women's suffrage in 1914.
Чарльз Бирдпен бірлесіп жұмыс істегендер
Коннектикуттағы үйінен Мэри мен Чарльз Бирд бірлесіп жеті кітап жазды, бастапқысы – "Американдық азаматтық" (1914 ж.) орта мектеп оқулығы. Олардың есімдері бірлескен авторлар ретінде көрсетілгенімен, замандастары, кітап сыншылары мен басқа тарихшылар Мэридің үлесін назарға алмады. Тарихшылар Барбара Турофф, Энн Лейн және Нэнси Котт Мэри Бердтің еңбектерін талдап, ал Элен Норе Чарльз Берд туралы зерттеулерінде Бердтердің ынтымақтастығы толық серіктестік болғанын анықтады, бұл жұбайлардың өзі де растаған болатын. Алайда, Бердтер жариялаған еңбектеріне енгізген жеке үлестерін толыққанды сипаттамаған.
From their home in Connecticut, Mary and Charles Beard co authored seven books together, beginning with American Citizenship (1914), a high school textbook. Although they are named as coauthors, their contemporaries, including book reviewers and fellow historians, overlooked Mary's contributions. Historians Barbara Turoff, Ann Lane, and Nancy Cott, in their assessment of Mary Beard's works, and Ellen Nore, in her research on Charles Beard, have concluded that the Beards' collaboration was a full partnership, as the couple confirmed, but the Beards did not fully describe their individual contributions to their published works.
Жеке және редакцияланған шығармалар
Мэри Бердтің "Муниципалитеттердегі әйелдер жұмысы" (1915), ол жеке автор ретінде жазған алты кітаптың біріншісі, әйелдердің әлеуметтік реформалық күш-жігері де саяси қызмет есебінде қарастырылуы мүмкін екенін дәлелдеді. Сондай-ақ, ол әйелдерді қалалық басқару органдарында жетекші лауазымдарға ұмтылуға шақырды. Бердтің "Америкалық еңбек қозғалысының қысқаша тарихы" (1920) кітабы әлеуметтік реформалар мен жұмысшы табына қатысты, бірақ ол әйелдер тарихы бойынша жазған және редакциялаған еңбектерімен танымал, әсіресе "Әйелдерді түсіну" (1931), "Әйелдердің көзімен Америка" (редактор, 1933) және оның маңызды еңбегі – "Тарихтағы күш ретінде әйел: дәстүрлер мен шындықтарды зерттеу" (1946). Бердтің "Тарихтағы күш ретінде әйел" (1946) еңбегінде дәстүрлі феминистердің көзқарасына қарсы шығып, әйелдер ерлермен қатар тарихта әрқашан белсенді рөл атқарғанын дәлелдейді. Ол сондай-ақ, әйелдерді әлемдегі әсері емес, құрбандықтар ретінде қарастыру бұрмаланған және дұрыс емес екенін айтады. Берд әйелдің әлеуметтік жағдайы мен жынысы оның жетістіктерінде маңызды рөл атқарады деп сенді. Ол әйелдерді еркектер бағындырды деген феминистік идеяны қабылдамады және "ғасырлар бойы әйелдерге қатысты нақты шектеулерді әдейі төмендетті". Берд әйелдердің тарихын жазу арқылы оларды жігерлендіруге қатты сенді, ол былай деді: "Біз өз қоғамымыз қалай құрылғанын білмейміз, егер әйелдердің еркін сөзді, еркін жиналуды, дін бостандығын, барлық азаматтық құқықтарды, барлық гуманизмді, білімнің барлық салаларын және біз бағалайтын барлық нәрсені орнатуға салған үлесін білмейінше". Берд 1934 жылы "Америкалық әйелдерге әсер ететін саяси экономиканың өзгеруі" атты 56 беттік кітапша жазды, оны Америка Университет әйелдер қауымдастығы демеушілік етті, бұл әйелдерді зерттеу курсының прототипі болды. Оның күш-жігеріне қарамастан, ол оны колледж немесе университет деңгейіндегі курстарға енгізе алмады. Мэри және Чарльз Берд "Жаңа тарих" қозғалысының белсенді жақтастары болды, олар тарихқа әлеуметтік, мәдени және экономикалық факторларды қосуға тырысты – бұл әйелдердің үлесін қосуға бағытталған маңызды қадам. Феминистер тең құқықтылық туралы түзетуді қабылдауға тырысты, оған Берд қарсы болды. Берд үшін әйелдерді қанаудың дәстүрлі феминистік көзқарасы ғана емес, сонымен қатар пайдасыз болды, ал ерлермен теңдікке ұмтылу, әсіресе білім беру саласында, жеткіліксіз мақсат еді. Берд әйелдер қоғамға басқаша және әлеуметтік жағынан пайдалы нәрсені ұсына алады және ұсынуы керек деп санады, сондай-ақ әйелдер "мәдениет пен өркениетті" қамтамасыз етуші болуы керек екенін айтты. Келесі бес жыл бойы орталықтың директоры ретінде Берд бейбітшілік қозғалысындағы әйелдерге қатысты құжаттарды жинаудан тыс жобаның аясын кеңейтті. Ол орталық қоймада халықаралық деңгейдегі әйелдер тарихымен байланысты барлық жарияланған және жарияланбаған жазбаларды және басқа мұрағаттық материалдарды жинауға үміттенді. Сондай-ақ, әйелдер үшін зерттеу, білім беру және саяси бастамаларды ұйымдастыруды жоспарлады, сондай-ақ тарих жазуға көмектесуге бағытталған күш-жігерді қолдады. Берд орталықтың ұранын – "Документтер жоқ, тарих жоқ" – француз тарихшысы Нума Денис Фустель де Кулангтың сөзінен алды. Бердтің байланыстары арқылы орталық жобаны қолдауға көптеген демеушілер жинады. Сонымен қатар, Кэрри Чэпман Кэтт, Джейн Аддамс, Харриет Стэнтон Блатч және басқа да танымал әйелдер, мысалы, Элис Пол, Джорджия О'Киф, Фанни Херст және Инес Хейнес Ирвин де өздерінің қолдауын ұсынды. Швимер 1936 жылы орталықтың директорлар кеңесінен кетті, бірақ Элеонора Рузвельт пен Франсис Перкинс WCWA-ны қолдады, ол 1937 жылы 15 желтоқсанда Нью-Йоркте ресми түрде іске қосылды. Бастапқыда орталық материалдарды жинау, жазбаларды сақтау және әйелдер тарихына қызығушылық туғызу үшін танымал болды. Алайда, орталықтың директоры ретінде Берд әйелдер қозғалысы ішіндегі ұзақ уақыттан бері келе жатқан айырмашылықтардың, сондай-ақ оның басшылығы арасындағы жеткіліксіз қаржыландыру мен келіспеушіліктердің нәтижесінде көптеген бәсекелестік мүдделермен айналысты. Орталық ешқашан Бердтің үмітін ақтамады және ол 1940 жылы қызметінен кетті. WCWA сол жылдың соңында, негізінен ішкі жанжалдар мен қаржыландырудың жетіспеушілігіне байланысты, мақсаттарына толық қол жеткізе алмай жабылды. Бердтің WCWA-мен жұмыс істеуі бірнеше колледждер мен университеттерді әйелдер тарихы туралы ұқсас жазбаларды жинауды бастауға ықпал етті. Ол Радклиф және Смит колледждерінде әйелдер тарихы мұрағатының құрылуына көмектескені үшін мақталады, бұл әрине Гарвард университетінің Радклиф институтындағы Америка әйелдер тарихына арналған Артур және Элизабет Шлезингер кітапханасының және Смиттегі София Смит жинағының құрылуына әкелді. Сонымен қатар, WCWA-ның кейбір жазбалары кішкентай жинақтарға, мысалы, Нью-Джерси тарихи қоғамына берілді. Бердтің WCWA-дағы күш-жігері кейінірек Нью-Джерси әйелдер жобасының жұмысына да ықпал етті.
Mary Beard's Woman's Work in Municipalities (1915), the first of six books that she wrote as a solo author, argued that women's social reform efforts could be considered political activities as well. She also urged women to pursue leadership positions in municipal government. Beard's book, A Short History of the American Labor Movement (1920), concerns social reform and the working class, but she is best known for her authored and edited works on women's history, especially On Understanding Women (1931), America Through Women's Eyes (editor, 1933), and her major work, Woman as Force in History: A Study in Traditions and Realities (1946) To increase interest in research on women's history, Beard used multiple channels of communication, including pamphlets, radio shows, articles, speeches, and books. Beard's Woman as Force in History (1946) challenges the traditional feminists' view and argues that women had always been active agents in history alongside men. She further contends that focusing on women as victims instead of their impact in the world was distorted and inaccurate. Beard also believed that a woman's social class and her gender play important roles in her achievements. Beard rejected the feminist idea that women had been subjugated by men and "deliberately played down the very real constrictions on women through the centuries." She believed strongly in encouraging women through her writing about the importance of women's history, declaring: "We cannot know how our own society has been built up without known women's share in establishing free speech, free assembly, freedom of worship, all civil liberties, all humanism, all the branches of learning and everything else we value." Beard also wrote a 56 page pamphlet, "A Changing Political Economy as it Affects American Women" (1934), sponsored by the American Association of University Women, that was a prototype for a course on women's studies. Despite her efforts, she was unable to gain its adoption for college or university level courses. Mary and Charles Beard were active supporters of the "New History" movement, which sought to include social, cultural, and economic factors in written history—an important step towards including the contributions of women. feminists sought to achieve through passage of an Equal Rights Amendment, which Beard opposed, among other activities. To Beard, the traditional feminist view of women's oppression was not only inaccurate but unhelpful, and that striving for equality with men was an inadequate goal, especially in relation to education. Beard felt the women can and should offer something different and more socially beneficial to society, and that women should be providers of "culture and civilization". As director of the center for the next five years, Beard broadened the scope of the project beyond collecting the documents related to women in the peace movement. She hoped to collect in a central repository any and all manner of women's published and unpublished records and other archival materials related to women's history at an international level. She also planned to establish an institution for women's research, education, and political initiatives, as well as supporting efforts to aid in the writing of history. Beard chose the center's motto, "No documents, no history," from a quote by French historian Numa Denis Fustel de Coulanges. Through Beard's contacts, the center accumulated project sponsors. In addition, Carrie Chapman Catt, Jane Addams, Harriet Stanton Blatch, and other prominent women such as Alice Paul, Georgia O'Keeffe, Fannie Hurst, and Inez Haynes Irwin also offered their support. Schwimmer resigned from the center's board of directors in 1936, but Eleanor Roosevelt and Frances Perkins endorsed the WCWA, which was officially launched in New York City on December 15, 1937. The center initially gained publicity and support for its efforts to collect materials, preserve records, and generate interest in women's history. However, as director of the center, Beard dealt with a multitude of competing interests, a result of long standing differences within the women's movement, as well as insufficient funding and disagreements among its leadership. The Center never lived up to Beard's expectations and she resigned in 1940. The WCWA closed later that year, largely because of internal strife and a lack of funding, without fully achieving its goals. Beard's work with the WCWA encouraged several colleges and universities to begin collecting similar records on women's history. She is credited with helping to develop a women's history archives at Radcliffe and Smith colleges, which eventually led to establishing the Arthur and Elizabeth Schlesinger Library on the History of Women in America at the Radcliffe Institute for Advanced Study at Harvard University and the Sophia Smith Collection at Smith. In addition, some of the WCWA's records were transferred to smaller collections such as the New Jersey Historical Society. Beard's efforts at the WCWA also inspired the later work of the Women's Project of New Jersey, Inc.
Британниканы сынға алу
1940 жылы Әйелдердің дүниежүзілік мұражай орталығы таратылғаннан кейін, Беардтың 1941 жылы басталған келесі жобасы – «Британника» энциклопедиясындағы әйелдер бейнесін талдау болды. Бұл жоба «Британника» энциклопедиясының бас редакторы Уолтер Юсттың ұсынысымен жүзеге асырылды. Беард әріптес әйел ғалымдардан (Дора Эдингер, Джанет А. Селиг және Марджори Уайт) команда құрып, «Әйелдерге қатысты «Британника» энциклопедиясын зерттеу» жұмысын жүргізуге шақырды. Беард және оның әріптестері 18 ай бойы жоба бойынша жұмыс істеді және 1942 жылдың қараша айында 42 беттік есепті Юстке тапсырды. Юсттың қызығушылық танытуына және «Британника» басылымына түзетулер енгізілетініне берген уәдесіне қарамастан, есептегі ұсыныстар назарсыз қалды. Беард нәтижеге көңілі толмады және 1947 жылғы хаттарында әйелдер енді бұл басылымға жазбауы керек екенін айтты. Есепте қолданыстағы мақалаларға қатысты маңызды ұсыныстармен қатар, жаңа мақалалар бойынша да ұсыныстар бар еді. Мысалы, авторлар аборт мәселесіне толыққанды қарастырылмағанын атап өтті. Бұл тек моральдық мәселе ғана емес, зерттеушілер абортты халық саны, саяси, денсаулық сақтау, медициналық және әлеуметтік мәселелермен де байланысты деп санайтын. Сондай-ақ зерттеуде білім беру туралы мақаланың еркекке басымдылығы бар екендігі айтылды; «Патшайым» туралы жеке мақаланың болмауына таңырқады; және әйелдердің денсаулық сақтау және медицина тақырыптарында «Британника» энциклопедиясында көрсетілмеуіне сұрақ қойды. «Ән» мақаласынан есепте былай делінген: «Еуропада әйелдер ән айтпаған сияқты. Хор құрамындағы және ән жазудағы қауымның еңбегі мүлдем ескерілмеген». Авторлар кіргізуді ұсынған тақырыптардың ішінде жуу, нан пісіру, бояу, аурухана, аштық, кір жуу және сұлулық салондары бар.
After the dissolution of the World Centre for Women's Archives in 1940, Beard's next project, beginning in 1941, was an analysis of Encyclopædia Britannica's representation of women, produced following the suggestion of Walter Yust, chief editor of the Britannica. Beard convened a team of fellow female scholars (Dora Edinger, Janet A. Selig, and Marjorie White) to produce A Study of the Encyclopædia Britannica in Relation to its Treatment of Women. Beard and her colleagues collaborated on the project over an 18 month period, and in November 1942 delivered the 42 page report to Yust. Despite Yust's expressed interest and assurances that the Britannica would include improvements, the report's recommendations were ignored. Beard was disappointed with the result, and in 1947 correspondence she suggested that women should no longer write for the publication. The report included significant recommendations on existing articles, as well as suggestions for new articles. For example, the authors noted that the treatment of abortion was not comprehensive. Arguing that it was more than a moral question, the researchers proposed that abortion was also relevant to population, political, health, medical, and social issues. The study also noted that the article on education was too masculine; questioned why there was no article on "Queen;" and why women were not included in the Britannica's treatment of health and medicine. Additionally, from the article on "Song" the report noted: "No women sang in Europe, it appears from this review. The contributions of nuns, in choir composition and singing, is not recognized at all." Topics that the authors recommended for inclusion included bathing, breadmaking, dyeing, hospital, hunger, laundrying, and salons, among others.